Legislator Case Law & Legislation
XVIII K 88/20 AI generated

XVIII K 88/20 · Sąd powszechny

Case Number XVIII K 88/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

kwotę 6.855.150,00 zł. wpłaci przelewem na rachunek bankowy T. i W. S. jako wierzycieli sprzedającego, w terminie 7 dni roboczych od dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży zawartej miedzy sprzedającą a wymienionymi w wykonaniu przedwstępnej umowy sprzedaży dokumentowanej aktem notarialnym z dnia 29 czerwca 2017 r., za rep. A nr (...), 2. kwotę 1.943.286,00 zł. wpłaci na rachunek bankowy sprzedającego w terminie 7 dni roboczych od dnia zawarcia przyrzeczonej niniejszym aktem umowy sprzedaży. Umowa z dnia 29 czerwca 2018 r. zawarta w formie aktu notarialnego, rep.

Legislator headnote

AI generated

art. 387 k.p.k, art. 286 § 1 k.k, art. 294 § 1 k.k, art. 115 § 5 k.k, art. 300 § 2 k.k, art. 308 k.k; XVIII K 88/20 · Sąd powszechny: Formularz UK 1 Sygnatura akt XVIII K 88/20 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp.

Keywords

AI generated
participation in acquired property offeror intent of unlawful enrichment real estate transaction seller as contracting party triggering event for pre-emption

Cited Legislation

AI generated
art. 387 k.p.k
art. 286 § 1 k.k
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W punktach 1 aktu oskarżenia każdemu z oskarżonych zarzucono popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k.
art. 294 § 1 k.k
Sprawca podlega ponadto surowszej karze pozbawienia wolności (od roku do lat 10), jeżeli dopuszcza się tego czynu w stosunku do mienia znacznej wartości (art. 294 § 1 k.k.), a więc mienia, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł.
art. 115 § 5 k.k
art. 300 § 2 k.k
zarzucono popełnienie czynu z art. 300 § 2 k.k.
art. 308 k.k
z art. 308 k.k., który miał polegać na tym, że w dniu 2 sierpnia 2018 r., w W., w kancelarii notarialnej J.
art. 33 § 2 k.k
Z uwagi na fakt, że oskarżeni dopuścili się zarzuconego im czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie art. 33 § 2 k.k.
art. 46 § 1 k.k
Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 46 § 1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II AKa 191/17
w okresie od 2 listopada 2011 roku do 7 grudnia 2012 r.
III K 124/19
Sygn. akt III K 124/19 WYROK 0.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2021r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze Wydział III Karny w składzie: przewodniczący: SSO Daniel Strzelecki protokolant: Kaja Czerniak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu: Sławomira Graffa po rozpoznaniu w dniach 21, 28 stycznia 2020r., 5 lutego 2020r., 29 września 2020r., 12 listopada 2020r., 21 stycznia 2021r., 1 marca 2021r., 19 i 21 kwietnia 2021r. sprawy karnej: a) J. S. (1) 3.syna T. i G. z domu A. 4.urodzonego (...) w P. 6.oskarżonego o to, że: 8.1. w okresie od 6 sierpnia 2018r. do 7 października 2018r. w Ż. i B., działając w warunkach przestępstwa ciągłego z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu z R. K. (1) i kierując wykonaniem przez niego czynu, po uprzednim przekazaniu R. K. (1) sfałszowanych dokumentów w postaci dowodu osobistego na dane D. G. oraz pełnomocnictwa do reprezentowania właściciela działki numer (...) położonej w O. oraz wręczeniu mu telefonu komórkowego do kontaktu, a nadto instruując go co do sposobu zachowania wobec pokrzywdzonego R. T. (1), wprowadził w błąd wymienionego pokrzywdzonego co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela działki i doprowadził do zawarcia z nim przez R. K. (1) podającego się za D. G. przedwstępnej umowy sprzedaży działki z datą 7.02.2015r., zapewniając przy tym o zamiarze sfinalizowania umowy przed notariuszem, mimo braku wiedzy i zgody w tym zakresie faktycznych właścicieli działki i pobrał od pokrzywdzonego na poczet zadatku dwukrotnie po 300.000zł, którą zatrzymał wspólnie z R. K. (1) dla siebie, czym działał na szkodę R. T. (1), przy czym wartość wyłudzonego mienia jest znaczna, 9.tj. o czyn z art. 18§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. b) R. K. (1) 10.syna W. i Z. z domu P. 11.urodzonego (...) w B. 13.oskarżonego o to, że: 15.2. w okresie od 6 sierpnia 2018 roku do 7 października 2018 roku w Ż. i B., działając w warunkach przestępstwa ciągłego z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z J. S. (1), po uprzednim wprowadzeniu w błąd R. T. (1) co do swojej tożsamości poprzez podanie się za D. G. oraz co do faktu posiadanego pełnomocnictwa do reprezentowania właściciela działki nr (...) położonej w O., zawarł z nim przedwstępną umowę sprzedaży tej działki z datą 07.02.2015 roku, podpisując się pod nią w miejscu sprzedającego jako D. G., zapewniając przy tym o zamiarze sfinalizowania umowy przed notariuszem, mimo braku wiedzy i zgody w tym zakresie faktycznych właścicieli działki i pobrał od wymienionego pokrzywdzonego na poczet zadatku dwukrotnie po kwocie 300.000 zł, którą zatrzymał wraz z J. S. (1) dla siebie, podpisując się także pod umową zadatku i oświadczeniem o przyjęciu zadatku jako D. G., czym działał na szkodę R. T. (1), przy czym wartość wyłudzonego mienia jest znaczna, 16.tj. o czyn z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. I. uznaje oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) za winnych tego, że w okresie od dnia 17 sierpnia 2018r. do dnia 7 października 2018r. w B., Ż. i Z., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą i z inną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego R. T. (1) co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązania w postaci sprzedaży nieruchomości gruntowej, doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 600.000zł w ten sposób, że J. S. (1) za pośrednictwem tej innej osoby skontaktował się z R. K. (1) i przekazał mu podrobione dokumenty w postaci dowodu osobistego ze zdjęciem R. K. (1), lecz stwierdzającym tożsamość D. G. oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważniającego D. G. do reprezentowania właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37 w zakresie jej zbycia, a nadto J. S. (1) instruując R. K. (1) co do sposobu zachowywania się wobec R. T. (1) zaaranżował spotkania tych mężczyzn, podczas których R. K. (1) podając się za D. G. oraz podając się za pełnomocnika właściciela tej nieruchomości oferował R. T. (1) jej sprzedaż posługując się wskazanymi podrobionymi dokumentami jako autentycznymi, jak również podrobił w celu użycia za autentyczne podpisy D. G. na przekazanych pokrzywdzonemu dokumentach w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku i oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej, czym wprowadzili pokrzywdzonego w błąd co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela nieruchomości w zakresie jej zbycia, w wyniku czego doprowadzili R. T. (1) do zawarcia z R. K. (1) podającym się za D. G. przedwstępnej umowy sprzedaży tej nieruchomości, zapewniając przy tym o zamiarze zawarcia umowy przyrzeczonej, mimo niedysponowania tytułem prawnym do tej nieruchomości, wskutek czego R. K. (1) pobrał od R. T. (1) jako zadatek na poczet ceny sprzedaży nieruchomości dwukrotnie po 300.000zł, czym działali na jego szkodę R. T. (1), przy czym J. S. (1) czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie P. i Zachód w S. z dnia 24 marca 2011r. w sprawie sygn. akt IV K 401/10 za przestępstwo z art. 286§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 maja 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. 18.tj. w odniesieniu do J. S. (1) przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k., zaś w odniesieniu do R. K. (1) przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. i za to skazuje J. S. (1) na podstawie z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. na karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§2 k.k. skazuje go na karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 50zł (pięćdziesiąt złotych) każda, zaś R. K. (1) na podstawie z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. skazuje na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§2 k.k. skazuje go na karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 20zł (dwadzieścia złotych) każda; II. na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka wobec oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody zobowiązując ich do solidarnej zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. T. (1) kwoty 600.000zł (sześciuset tysięcy złotych); III. na podstawie art. 63§1 k.k. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi pozbawienia wolności, zalicza oskarżonemu R. K. (1) na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od godz. 6:15 dnia 30 kwietnia 2019r. do godz. 19:34 dnia 30 kwietnia 2019r.; IV. na podstawie art. 44§2 k.k. orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych: a) wobec oskarżonego J. S. (1) w postaci telefonu komórkowego marki i. (...) o nr. (...) z kartą SIM opisanego w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu pod pozycją DRZ nr (...); b) wobec oskarżonego R. K. (1) w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku, oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu pod pozycjami DRZ nr 787- (...); V. na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze oraz na podstawie §11 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 5 i §17 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądza od oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. T. (1) po 3.500zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów ustanowienia pełnomocnika; VI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonych J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po połowie, zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierza pierwszemu z nich opłatę w wysokości 600zł, zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 5 tej ustawy drugiemu z nich wymierza opłatę w wysokości 400zł. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 124/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. J. S. (1) Czyn przypisany wyrokiem. 2. R. K. (1) Czyn przypisany wyrokiem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W okresie od dnia 17 sierpnia 2018r. do dnia 7 października 2018r. w B., Ż. i Z., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą i z inną osobą, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego R. T. (1) co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązania w postaci sprzedaży nieruchomości gruntowej, doprowadzili go do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w postaci pieniędzy w łącznej kwocie 600.000zł w ten sposób, że J. S. (1) za pośrednictwem tej innej osoby skontaktował się z R. K. (1) i przekazał mu podrobione dokumenty w postaci dowodu osobistego ze zdjęciem R. K. (1), lecz stwierdzającym tożsamość D. G. oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważniającego D. G. do reprezentowania właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37 w zakresie jej zbycia, a nadto J. S. (1) instruując R. K. (1) co do sposobu zachowywania się wobec R. T. (1) zaaranżował spotkania tych mężczyzn, podczas których R. K. (1) podając się za D. G. oraz podając się za pełnomocnika właściciela tej nieruchomości oferował R. T. (1) jej sprzedaż posługując się wskazanymi podrobionymi dokumentami jako autentycznymi, jak również podrobił w celu użycia za autentyczne podpisy D. G. na przekazanych pokrzywdzonemu dokumentach w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku i oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej, czym wprowadzili pokrzywdzonego w błąd co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela nieruchomości w zakresie jej zbycia, w wyniku czego doprowadzili R. T. (1) do zawarcia z R. K. (1) podającym się za D. G. przedwstępnej umowy sprzedaży tej nieruchomości, zapewniając przy tym o zamiarze zawarcia umowy przyrzeczonej, mimo niedysponowania tytułem prawnym do tej nieruchomości, wskutek czego R. K. (1) pobrał od R. T. (1) jako zadatek na poczet ceny sprzedaży nieruchomości dwukrotnie po 300.000zł, czym działali na jego szkodę R. T. (1), przy czym J. S. (1) czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem (...) P. i (...) w S. z dnia 24 marca 2011r. w sprawie sygn. akt IV K 401/10 za przestępstwo z art. 286§1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 maja 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. Częściowo wyjaśnienia J. S. (1) k. 291-296, 388-391, 629, 702-704. Wyjaśnienia R. K. (1) k. 210-217, 243-245, 390, 700-701, 703-704. Zeznania R. T. (1) k. 3-5, 19-28, 67-69, 172-174, 391-394, 404-405, 630, 703. Zeznania I. P. k. 81-82. Zeznania R. D. k. 85, 435. Zeznania M. K. (1) k. 103. Zeznania E. K. (1) k. 105, 428-429. Zeznania D. K. (1) k. 105, 428-431. Zeznania M. O. k 99-100, 426-428. Zeznania M. K. (2) k. 135-136, 431-434. Umowa zadatku z dnia 12 września 2018r. k. 11. Umowa przedwstępna sprzedaży datowana na 7 lutego 2015r. k. 12. Oświadczenie o przyjęciu zadatku i oświadczenie o zachowaniu tajemnicy handlowej k. 13, 14. Mapy ewidencyjne gruntów k. 115, 16. Dokumentacja zdjęciowa k. 17-18, 21-27, 416-422. Wykaz połączeń wg numeru sieci stacjonarnej/ruchomej dla nr. (...) zapisany na płycie CD-R z załącznikami k. 115, 116-117. Informacja skarbowa k. 424. Odpisy zwykłe ksiąg wieczystych k. 441-458. Akty notarialne i zgłoszenia przywozu do Polski wartości dewizowych k. k. 459, 462b. Nagrania audio k. 616, 626. --- 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. J. S. (1) Czyn przypisany wyrokiem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Udzielenie przez J. S. (1) pożyczki w kwocie 600.000zł R. T. (1) i niepodjęcie przez tego oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z R. K. (1) i E. K. (2) działań, którymi pokrzywdzony został wprowadzony w błąd i doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 600.000zł. Częściowo wyjaśnienia J. S. (1) k. 291-296, 388-391, 629, 702-704. Wyjaśnienia R. K. (1) k. 210-217, 243-245, 390, 700-701, 703-704. Zeznania R. T. (1) k. 3-5, 19-28, 67-69, 172-174, 391-394, 404-405, 630, 703. Zeznania I. P. k. 81-82. Zeznania R. D. k. 85, 435. Zeznania M. K. (1) k. 103. Zeznania E. K. (1) k. 105, 428-429. Zeznania D. K. (1) k. 105, 428-431. Zeznania M. O. k 99-100, 426-428. Zeznania M. K. (2) k. 135-136, 431-434. Umowa zadatku z dnia 12 września 2018r. k. 11. Umowa przedwstępna sprzedaży datowana na 7 lutego 2015r. k. 12. Oświadczenie o przyjęciu zadatku i oświadczenie o zachowaniu tajemnicy handlowej k. 13, 14. Mapy ewidencyjne gruntów k. 115, 16. Dokumentacja zdjęciowa k. 17-18, 21-27, 416-422. Wykaz połączeń wg numeru sieci stacjonarnej/ruchomej dla nr. (...) zapisany na płycie CD-R z załącznikami k. 115, 116-117. Informacja skarbowa k. 424. Odpisy zwykłe ksiąg wieczystych k. 441-458. Akty notarialne i zgłoszenia przywozu do Polski wartości dewizowych k. k. 459, 462b. Nagrania audio k. 616, 626. --- Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 2. R. K. (1) Czyn przypisany wyrokiem. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak świadomości oskarżonego R. K. (1) co do tego, że jego, J. S. (1) i E. K. (2) zachowania mają skutkować wprowadzeniem R. T. (1) w błąd i doprowadzieniem go do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi w kwocie 600.000zł. Częściowo wyjaśnienia R. K. (1) k. 210-217, 243-245, 390, 700-701, 703-704. Zeznania R. T. (1) k. 3-5, 19-28, 67-69, 172-174, 391-394, 404-405, 630, 703. Zeznania M. B. k. 70. Zeznania S. M. k. 78-79, 403-404. Zeznania I. P. k. 81-82. Zeznania R. D. k. 85, 435. Zeznania D. K. (1) k. 105, 428-431. Umowa zadatku z dnia 12 września 2018r. k. 11. Umowa przedwstępna sprzedaży datowana na 7 lutego 2015r. k. 12. Oświadczenie o przyjęciu zadatku i oświadczenie o zachowaniu tajemnicy handlowej k. 13, 14. Mapy ewidencyjne gruntów k. 115, 16. Dokumentacja zdjęciowa k. 17-18, 21-27, 416-422. Wykaz połączeń wg numeru sieci stacjonarnej/ruchomej dla nr. (...) zapisany na płycie CD-R z załącznikami k. 115, 116-117. Nagrania audio k. 616, 626. --- 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1 Wyjaśnienia J. S. (1). Jakkolwiek wyjaśnienia J. S. (1), który konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia przypisanego mu przestępstwa, nie zostały w przeważającym zakresie uznane za wiarygodne i tym samym zasadniczo nie stanowiły podstawy czynienia w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych. Niemniej jednak oskarżony logicznie opisał szereg okoliczności, które okazały się istotne dla oceny jego sprawstwa i zawinienia. J. S. (1) zrelacjonował bowiem niektóre okoliczności w taki sposób, że wymowa jego wyjaśnień wspierała ustalenie, że zrealizował wszystkie znamiona ustawowe przestępstwa stanowiącego osnowę faktograficzną niniejszego postępowania. J. S. (1) przyznawał spójnie i w tym zakresie jego wyjaśnienia zostały ocenione jako wiarygodne, że R. T. (1) w jego obecności przekazał R. K. (1) podającemu się za D. G. dwukrotnie po 300.000zł w ramach zadatku z tytułu wykonania łączącej tych ostatnich umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37. Co więcej, J. S. (1) w sposób całkowicie logiczny opisywał, w jakim czasie i w jakich miejscach dochodziło z jego udziałem do spotkań współoskarżonego i pokrzywdzonego. Wiarygodność wyjaśnień J. S. (1) w zakresie, w jakim dano im wiarę, znajdowała stanowcze potwierdzenie w spójnych w przeważającej mierze wyjaśnieniach R. K. (1), jak i zasługujących również na wiarę zeznaniach R. T. (1). Wprawdzie relacje tych osób zostaną szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia, to już w tym miejscu zaznaczenia wymagało, że R. K. (1) i R. T. (1) konsekwentnie i w sposób korespondujący ze sobą, jak i z wyjaśnieniami J. S. (1) podawali, że pokrzywdzony przekazywał pierwszemu z oskarżonych podczas dwóch spotkań w Ż. wskazane sumy pieniężne i że płatności te były świadczone jako zadatek w wykonaniu łączącej ich przedwstępnej umowy sprzedaży opisanej wyżej nieruchomości. Nie można było również tracić z pola widzenia tego, że J. S. (1) przebieg obu spotkań, na których R. T. (1) wręczał R. K. (2) po 300.000zł zarejestrował urządzeniem nagrywającym dźwięk. Skoro zatem R. T. (1) potwierdził, że nagrania te rejestrowały te właśnie zdarzenia, a ponadto rozmowy wówczas prowadzone jednoznacznie wskazywały na to, że wręczał on R. K. (1) te sumy tytułem zadatku wykonując zawartą w dniu 12 września 2018r., a datowaną na 7 lutego 2015r., umowę przedwstępną sprzedaży wskazanej działki, toteż nie budziło najmniejszej wątpliwości to, że pokrzywdzony temu ostatniemu oskarżonemu przekazał łącznie 600.000zł dążąc do zakupu wskazanej nieruchomości. Nie były natomiast wiarygodne wyjaśnienia J. S. (1) w zakresie, w jakim wskazywał, że pożyczył R. T. (1) pieniądze, które ten przekazał następnie w ramach zapłaty zadatku R. K. (1), jak i że nie porozumiał się ze współoskarżonym i E. K. (2) co do tego, aby R. T. (1) doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w łącznej kwocie 600.000zł. O konieczności zdezawuowania wyjaśnień J. S. (1) w tym zakresie dobitnie świadczyło bowiem spostrzeżenie, zgodnie z którym jego depozycje odnosząc się do analizowanych kwestii charakteryzowały się brakiem elementarnej logiki. Co więcej, ten brak logiki plasował wyjaśnienia oskarżonego na takim pułapie, że należało je ocenić jako wręcz naiwne. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymagało to, że J. S. (1) w piśmie z dnia 14 października 2019r. przyznał, że w krytycznym czasie posługiwał się numerem abonenckim zawierającym cyfry 204 /k. 327/, a na rozprawie przeprowadzonej w dniu 21 stycznia 2020r. wywiódł, że ten jego numer został ujawniony w materiale dowodowym /k. 389/, aby na rozprawie głównej w dniu 19 kwietnia 2021r. wskazać stanowczo, że użytkował wówczas numer (...) /k. 703/. Jednocześnie stanowczo i konsekwentnie J. S. (1) zastrzegał, że z R. K. (1) kontaktował się wyłącznie przy okazji jego spotkań z R. T. (1) w sprawie sprzedaży nieruchomości gruntowej. Nie potrafił zatem wskazać, z jakiego powodu w okresie w okresie od 17 sierpnia 2018r. do 27 października 2018r. kilkusetkrotnie nawiązywał przy użyciu tego numeru abonenckiego z kontakt telefoniczny z abonentem, który posługiwał się numerem (...). W kontekście takiej ilości połączeń między tymi abonentami realizowanymi i to już od dnia 17 sierpnia 2018r., jak i uwzględniając to, że tym ostatnim numerem posługiwał się w analizowanym czasookresie R. K. (1), jako całkowicie nielogiczne ocenić należało zatem zapatrywanie J. S. (1), że czasami z tego jego numeru abonenckiego korzystał R. T. (1). Taką intensywność połączeń telefonicznych wykonanych pomiędzy J. S. (1) a R. K. (1) w analizowanym czasookresie wyjaśnił przy tym całkowicie spójnie ten ostatni. Wskazywał R. K. (1) przecież jednoznacznie, że z J. S. (1) i E. K. (2) dążyli do tego, aby R. T. (1) w ramach zadatku wypłacił mu jak największą sumę pieniędzy. R. K. (1) opisał też, że z J. S. (1) i E. K. (2) ustalili, że uzyskaną z tego tytułu kwotę podzielą następnie między sobą w proporcjach uwzględniających zaangażowanie każdego z nich w przestępczy proceder. Dopełniając przedstawione wnioskowanie należało wskazać, że z wykazu połączeń dla numeru abonenckiego (...) /k. 115/ wynikało jednoznacznie, że w/w numer przypisany był do urządzenia zaopatrzonego w nr. (...) odpowiadający temu, który został przypisany do telefonu marki IPhone, który został w dniu 28 października 2018r. w O. odebrany R. K. (1) przez R. T. (1). Uwzględniając to, że podczas pierwszego chronologicznie przesłuchania R. T. (1), które miało miejsce w dniu 25 października 2018r., a więc jeszcze przed odebraniem tego telefonu R. K. (1), podał on, że takim właśnie numerem posługiwał się mężczyzna podający się za D. G., który otrzymał od niego w dwóch równych transzach kwotę 600.000zł, jak i biorąc pod uwagę, że także R. K. (1) stanowczo wskazywał, że w krytycznym czasie z tego właśnie numeru kontaktował się z R. T. (1) oraz J. S. (1), jako oczywisty jawił się fakt, że tym właśnie numerem ten oskarżony wówczas się posługiwał. Wracając zatem do analizy danych zawartych w tym wykazie, których wymowa miała wszakże charakter obiektywny, należało przypomnieć, że w okresie od dnia 17 sierpnia 2018r. do dnia 27 października 2018r. kilkusetkrotnie R. K. (1) przy użyciu tego numeru łączył się z numerem abonenckim, którym w tym czasie posługiwał się J. S. (1), tj. (...). Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że oskarżeni posługujący się tymi numerami nawiązywali między sobą połączenia telefoniczne, jak również wymieniali się wiadomościami tekstowymi sms. Te zaś, które zostały udokumentowane w postaci zdjęć wyświetlacza telefonu odebranego R. K. (1) /k. 22-27/ korespondowały z danymi teleinformatycznymi zapisanymi w wykazie połączeń dla numeru abonenckiego (...). Rzecz bowiem w tym, że w datach widocznych na tych zdjęciach ten numer abonencki oraz numer, którym w analizowanym czasie posługiwał się J. S. (1) łączyły się czy to w formie połączeń głosowych, czy wymiany wiadomości sms. Co więcej numer abonencki użytkowany przez R. K. (1) począwszy od dnia 31 lipca 2018r. wielokrotnie łączył się z numerem 533 120 004 użytkowanym przez R. T. (1). Ostatnią rozmowę telefoniczną przeprowadzili oni zaś o godz. 18:59 dnia 28 października 2018r., a więc w czasie, kiedy umawiali się na spotkanie w (...) (...), z którego R. K. (1) został następnie przewieziony m.in. przez R. T. (1) do O.. J. S. (1) wywodził ponadto, że okoliczności zakupu przez R. T. (1) nieruchomości gruntowej budziły jego wątpliwości wskazując, że obawiał się, że ten ostatni może stracić otrzymane od niego 600.000zł. Skoro J. S. (1) był taki podejrzliwy, że w wyniku nieudanej inwestycji R. T. (1) nie będzie miał mu z czego zwrócić rzekomo pożyczonych 600.000zł, to nasuwało się retoryczne pytanie, dlaczego nie zdecydował się zawrzeć z pokrzywdzonym pisemnej umowy pożyczki? To pytanie nabierało dodatkowego znaczenia, gdy uwzględni się, że oskarżony ten wiedział o nienajlepszej sytuacji majątkowej pokrzywdzonego. W tych okolicznościach tłumaczenie J. S. (1), że pożyczając R. T. (1) tak znaczną sumę pieniędzy działał na zasadzie dżentelmeńskiego zaufania, ocenić należało jako całkowicie naiwne. O słuszności tego zapatrywania świadczyło też to, że J. S. (1) i R. T. (1) nie łączyła przyjaźń, ale tylko znajomość, która dodatkowo przed popełnieniem przestępstwa stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, była dość pobieżna. Zważywszy ponadto na to, że J. S. (1) twierdził w toku niniejszego postępowania wielokrotnie, że R. T. (1) i R. K. (1) mogli umówić się, żeby doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, to naturalną konsekwencją tych jego podejrzeń powinno być złożenie zawiadomienia o popełnieniu na jego szkodę poważnego przestępstwa. Tymczasem J. S. (1) tego rodzaju zawiadomienia nie złożył także wówczas, gdy został pozbawiony wolności do odbycia kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie sygn. akt IV K 45/17, a więc w czasie, w którym nie musiał się już ukrywać przed organami ścigania. Nie było także przekonujące zapatrywanie tego oskarżonego, gdy wywodził, że skoro nie był pewny, że to właśnie współoskarżony i pokrzywdzony go oszukali, to tego rodzaju zawiadomienia nie złożył. Wszak zasadnicza część postępowań przygotowawczych inicjowana jest w sytuacjach, gdy osoba zawiadamiającą nie jest przekonana, że przestępstwo zostało popełnione przez określoną osobę. Nie można było tracić z pola widzenia tego, że J. S. (1) na rozprawie twierdził, że był majętny, bo osiągał wysokie dochody z prowadzenia do 2012r. budów na terenie Europy, na co, jak wskazał posiadał postanowienie sądu. Odmówił jednak wskazania, jaki sąd takie orzeczenie wydał, jak i w jakim przedmiocie wówczas orzekano. Odmówił jednocześnie podania danych zagranicznego przedsiębiorstwa, które miało go rozliczać, nie udzielił też informacji, gdzie trzymał swoje oszczędności, podając tylko że z konkubiną są właścicielami stacji paliw w L., aby za chwilę sprostować, że jego konkubinie służyło prawo własności do tej stacji. Te wyjaśnienia oskarżonego uniemożliwiały stwierdzenie, że w 2018r. mógł dysponować kwotą kilkuset tysięcy złotych. Co więcej, z zapisów w księgach wieczystych nieruchomości należących do J. S. (1) i A. D. wynikało jednoznacznie, że żadnej z tych osób nie służyło prawo rzeczowe do nieruchomości zabudowanej stacją paliw. Należało też podnieść, że z informacji podatkowej dotyczącej J. S. (1) i A. D. wynikało niezbicie, że w latach 2014- 2018 oskarżony wyłącznie w 2018r. osiągnął nieznaczny przychód z tytułu PIT-28 w kwocie zaledwie 4.875zł, natomiast A. D. w tych latach osiągała rocznie przychody rzędu 50.000zł /k. 424/. W postanowieniu Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 13 listopada 2014r. w sprawie sygn. akt VII K 343/14 /k. 541-542/ szczegółowo wskazano natomiast, jakie dane majątkowe podał J. S. (1) ubiegając się o zwolnienie ze zryczałtowanej równowartości wydatków związanych z wywiedzeniem prywatnego aktu oskarżenia w kwocie 300zł. Dane majątkowe opisane w tych dowodach pozwalały zatem jednoznacznie przyjąć, że oskarżony ten nie miał absolutnie żadnych możliwości majątkowych, aby w 2018r. dysponować kwotą 600.000zł. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2021r. J. S. (1) przedłożył zdjęcia przedstawiające leżące na stole pliki kartek przypominających pieniądze, które w większości były zabanderolowane /k. 695/. Zakładając nawet hipotetycznie, że na zdjęciach tych przedstawiona została faktycznie waluta polska, nie zaś pliki pociętych kartek z banknotami na wierzchnich ich stronach lub nawet z wydrukami takich banknotów, to ta okoliczność potwierdzała tylko, że pieniądze te pochodziły z przestępstwa, które stanowiło osnowę faktograficzną niniejszego postępowania. Jak już bowiem nadmieniono J. S. (1) nie miał możliwości majątkowych, które pozwoliłyby mu na zgromadzenie takiej sumy pieniędzy. Oceny tej zmienić nie mogły daty widniejące na części tych fotografii, jako że w każdym aparacie cyfrowym taką datę można w sposób dowolny ustawić. Jeżeli jednak uwzględni się to, że J. S. (1) wywodził, że pieniądze w kwocie 300.000zł przywiozła mu jego konkubina A. D., zaś on przekazał je następnie R. T. (1) po to, aby ten następnie w dniu 12 września 2018r. zapłacił R. K. (1) pierwszą transzę zadatku, to fakt, że takie zdjęcia przedstawił on dopiero na ostatniej rozprawie potwierdzały tylko, że zdjęcia te zostały wykonane na potrzeby prowadzonego postępowania. Ponadto, skoro J. S. (1) tak skrupulatnie dokumentował przebieg transakcji pomiędzy R. T. (1) i R. K. (1) nie tylko nagrywając spotkania, na których pokrzywdzony płacił temu ostatniemu oskarżonemu dwukrotnie 300.000zł, ale nawet fotografując gotówkę, którą, jak twierdził, przekazał pokrzywdzonemu w celu zapłacenia pierwszej transzy zadatku, to ponownie zadać należało retoryczne pytanie, dlaczego w celu jednoznacznego potwierdzenia, że pożyczył pokrzywdzonemu łącznie 600.000zł, nie zawarł z nim umowy pożyczki, która bez cienia wątpliwości potwierdziłaby, że łączył ich tego rodzaju stosunek obligacyjny pożyczki. Również wymowa wypowiedzi J. S. (1), R. K. (1) i R. T. (1) zarejestrowanych przez tego pierwszego w czasie spotkań, podczas których pokrzywdzony dwukrotnie przekazywał drugiemu z oskarżonych tytułem zadatku kwoty 300.000zł /k. 626/, jednoznacznie świadczyła o tym, że J. S. (1) nie pożyczył ich R. T. (1). Nawet jeżeli zarejestrowane wypowiedzi J. S. (1) i R. T. (1) wyabstrahować od tego, w jakim celu oskarżony wywodził, że tylko część z pierwszej transzy zadatku stanowiła jego własność /minuta 11:35 – 14:15, 28:30 – 28:38 nagrania oznaczonego jako „12 wrz, 19.14 D. (...). (...)/, chociaż, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia, pieniądze te z pewnością ani nie należały do niego, ani nawet nie zostały przez niego pożyczone pokrzywdzonemu. Przy przyjęciu takiego hipotetycznego założenia, z tych wypowiedzi oskarżonego wynikało jednakże, że tylko 100.000zł zostało przez niego wówczas wyłożone. Tymczasem J. S. (1) wywodził w toku procesu, że całą kwotę 600.000zł pożyczył R. T. (1), a przy tym nie potrafił się ustosunkować ani do tych opisanych wyżej jego wypowiedzi, ani także do tych, które zostały zarejestrowane przez pokrzywdzonego na pendrive /k. 616/, w których J. S. (1) w trakcie rozmów telefonicznych z R. T. (1) potwierdził, że R. K. (1) „(...) taką bajkę ma wkręconą (...)”, że R. T. (1) brał pieniądze od J. S. (1). Abstrahując jednak nawet od tych wypowiedzi należało przypomnieć, że skoro J. S. (1) i R. K. (1) w czasie tych ich spotkań udawali, że się nie znają, to pierwszy z nich nie podjął nawet próby wyjaśnienia, z jakiego powodu jeszcze przed pierwszym z tych spotkań wielokrotnie się ze sobą kontaktowali telefonicznie, czy to rozmawiając ze sobą, czy też wysyłając wiadomości tekstowe sms. Tę okoliczność jednoznacznie zaś wyjaśnił R. K. (1) wskazując spójnie, że z J. S. (1) i E. K. (2) podjęli szereg działań, dzięki którym doprowadzili R. T. (1) przekazania temu pierwszemu łącznie 600.000zł. J. S. (1) nie potrafił też wyjaśnić wymowy treści wiadomości tekstowych sms, które z użytkowanego numeru (...) wymieniał z R. K. (1), który z kolei posługiwał się udzielonym mu przez tego pierwszego numerem abonenckim (...) /k. 22-28/. Z tych wiadomości wynikało bowiem niezbicie, że obaj oskarżeni podejmowali szereg cynicznych działań, dzięki którym dążyli do tego, aby pokrzywdzony tytułem zadatku zapłacił na poczet ceny zakupu nieruchomości gruntowej jak największą sumę pieniędzy. Problematyczne między oskarżonymi było w tej korespondencji wyłącznie to, jaka kwota przypadnie z pierwszej transzy zadatku R. K. (1). Chociaż J. S. (1) dokumentował w różnoraki sposób okoliczności spotkań z udziałem R. K. (1) i R. T. (1) i jak wyjaśnił w toku śledztwa, zrobił również zdjęcie dowodu osobistego współoskarżonego, którym się wówczas posługiwał, a więc tego na dane D. G., to jednak nie przedstawił tego zdjęcia na potrzeby niniejszego postępowania. Skoro zatem J. S. (1) powoływał się w toku postępowania przygotowawczego również na to, że nagrał spotkania, podczas których transze zadatku zostały zapłacone, jak i sfotografował pieniądze, które, jak wywodził, miał przekazać w ramach pożyczki R. T. (1), a które on przeznaczyć miał na zapłatę pierwszej transzy i jednocześnie te nagrania oraz zdjęcia przedstawił na rozprawie głównej, to faktowi, że nie przedstawił zdjęcia dowodu osobistego na dane D. G. należało przydać znaczenie symptomatyczne. Rzecz bowiem w tym, że R. K. (1) stanowczo wskazywał, że ten sfałszowany dowód osobisty otrzymał od J. S. (1) po tym, jak na jego żądanie wręczył mu swoje zdjęcie paszportowe. Nie budziło zatem wątpliwości spostrzeżenie, że gdyby ten ostatni zdjęcie takiego dokumentu przedłożył w poczet dowodów, to pogorszyłby swoją sytuację procesową. W przedstawionych okolicznościach zawinienie J. S. (1) ocenić należało jako całkowicie niewątpliwe. Rzecz bowiem w tym, że w złożonych wyjaśnieniach R. K. (1) ujawnił faktyczny przebieg poddanego osądowi zdarzenia, w tym wiodącą rolę w jego popełnieniu J. S. (1), a także udział swój i E. K. (2). R. K. (1) wyjaśnił ponadto, że transze otrzymanego od pokrzywdzonego zadatku zostały podzielone w całości między współdziałających. Nie można było tracić z pola widzenia tego, że R. K. (1) z inspiracji J. S. (1) w kontaktach z R. T. (1) podawał się za D. G., jak i posługiwał się sfałszowanymi dokumentami w postaci dowodu osobistego z jego zdjęciem, lecz stwierdzającym tożsamość D. G. oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważniającego D. G. do reprezentowania właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37 w zakresie jej zbycia, które to dokumenty otrzymał właśnie od J. S. (1). Skoro zatem J. S. (1) pozostawał w stałym kontakcie z R. K. (1) co do tego, w jaki sposób uzyskać od R. T. (1) możliwie najwyższą sumę a przy tym znał zamiary pokrzywdzonego, a jednocześnie ukrywał swoją ze współoskarżonym znajomość oraz wspólne ich dążenie do uzyskania takiej kwoty, to towarzyszący w krytycznym czasie J. S. (1) oszukańczy zamiar jawił się jako zupełnie oczywisty. Dodać również należało, że J. S. (1) miał świadomość, że R. K. (1) podający się za D. G. nie był pełnomocnikiem (...) sp. j. w B., a więc, że nie mógł skutecznie zbyć oferowanej R. T. (1) nieruchomości. O świadomości towarzyszącej J. S. (1) a ukierunkowanej na wprowadzenie R. T. (1) w błąd do możliwości zbycia nieruchomości gruntowej w celu uzyskania od niego pieniędzy, świadczyła również treść sms-wó, które wymieniał z R. K. (1) w trakcie realizowania przestępczej działalności /k. 22-28/. Jak już bowiem podniesiono, w zainteresowaniu J. S. (1) pozostawało wszakże wyłącznie to, jaka kwota z pierwszej transzy przypadnie jemu, a jaka R. K. (1) i E. K. (2). Dość stwierdzić, że w wiadomości wysłanej o godz. 9:36 dnia 12 września 2018r. J. S. (1) informował R. K. (1), że jaka kwota podlega podziałowi z pieniędzy uzyskanych od R. T. (1). Dążąc wyłącznie do tego, aby suma podlegająca podziałowi pomiędzy jego, R. K. (1) i E. K. (2) była możliwie najniższa, a więc jednocześnie do tego, aby jego udział był jak najwyższy, wskazał wówczas przecież „Jakie po 110?To kończymy boja mojej stowy nie mam zamiaru z wami dzielic, a dales slowo że moje wraca do mnie (...)”. 1.1 Wyjaśnienia R. K. (1) O sprawstwie i zawinieniu J. S. (1), jak i jego wiodącej roli w popełnieniu przypisanego obu oskarżonym przestępstwa świadczyły logiczne wyjaśnienia R. K. (1). Jakkolwiek przy okazji omawiania relacji procesowych J. S. (1) dokonano już częściowej oceny depozycji R. K. (1). Nie ponawiając tej argumentacji, lecz ją pogłębiając, należało podnieść, że wyjaśnienia tego ostatniego oskarżonego za wyjątkiem formułowanych przez niego ocen, co do towarzyszącej mu w czasie realizowania przestępczej działalności świadomości, że pokrzywdzony ma zostać doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi, zasługiwały na wiarę. To zaś oznaczało, że wszystkie szczegóły opisane przez R. K. (1), a dotyczące okoliczności realizowania przestępczej współpracy z J. S. (1) i E. K. (2), odzwierciedlały faktyczny przebieg tej współpracy. R. K. (1) przyznając się do realizacji przedmiotowych znamion ustawowych przypisanego mu przestępstwa, opisał bardzo szczegółowo przestępcze zaangażowanie i to zarówno swoje, współoskarżonego, jak i E. K. (2) w popełnienie tego czynu, przy czym podał zarówno, w jakich okolicznościach nawiązał z tymi osobami inkryminowaną współpracę, w jaki sposób kontaktował się z pokrzywdzonym i współoskarżonym, jakie informacje przekazywał pokrzywdzonemu, kiedy i gdzie dochodziło do ich spotkań, a także w jaki sposób dzielił się z J. S. (1) i E. K. (2) kwotami uzyskanymi od R. T. (1). Wyjaśnienia R. K. (1) zawierały przy tym tak wiele niepowtarzalnych szczegółów, że już pobieżna ich analiza prowadziła do wniosku, że zasługiwały na wiarę. Nie przedstawiając w ramach pisemnego uzasadnienia wszystkich tych szczegółów zrelacjonowanych przez R. K. (1) wskazania wszakże wymagało to, że logicznie, a przy tym w sposób, który korespondował z treścią wymienionych przez niego ze współoskarżonym wiadomości sms, opisywał on okoliczności, w jakich prowadzili negocjacje co do tego, jaka kwota przypadnie każdemu z nich z tytułu zapłaty pierwszej transzy zadatku, której pokrzywdzony zamierzał udzielić. Opisał on ponadto, jak J. S. (1) uzasadniał początkowo to, że jego zaangażowanie w sprzedaż nieruchomości gruntowej po stronie rzekomego zbywcy ma zostać nieujawnione R. T. (1). Wszak R. K. (1) podniósł, że J. S. (1) przekonywał, że dążąc do tego, aby prowizję za sprzedaż nieruchomości pobrać od obu stron transakcji, to potrzebuje, aby pierwszy z nich wystąpił jako pełnomocnik kupującego. Wskazał również R. K. (1), że gdy przystał na tę propozycję J. S. (1), to ustalili oni następnie, w jakich częściach podzielą między siebie oraz E. K. (2) uzyskane od R. T. (1) 300.0000zł. Podał też, że współoskarżony wziąwszy od niego zdjęcie typu paszportowego dostarczył mu przed pierwszym jego i pokrzywdzonego spotkaniem sfałszowane dokumenty w postaci zaopatrzonego w to zdjęcie dowodu osobistego na dane innego mężczyzny, jak i sporządzonego w formie aktu notarialnego upoważnienia do działania tegoż w imieniu właściciela nieruchomości gruntowej położonej w O. o numerze 450/37, a także inne dokumenty, lecz niesfałszowane w postaci chociażby mapy ewidencyjnej nieruchomości oraz informacji o spółce, której przysługiwało prawo własności względem tej działki. Wyjaśnienia R. K. (1) co do przebiegu kolejnych spotkań z R. T. (1), w tym co do okoliczności, w jakich otrzymał od pokrzywdzonego dwukrotnie po 300.000zł korespondowały w szczegółach z zeznaniami tego ostatniego. Co jednak szczególnie istotne, to fakt, że R. K. (1) opisując następnie, w jaki sposób na polecenie J. S. (1) przekazywał czy to A. D., czy nieznanemu mężczyźnie kwoty uzyskane od R. T. (1), wskazał jednocześnie chociażby to, że współoskarżony tłumaczył mu, że musi się ukrywać przed policją, bowiem trwają jego poszukiwanie w celu doprowadzenia go do odbycia kary pozbawienia wolności. Podniósł też, że od współoskarżonego wiedział, że pomiędzy spotkaniem poprzedzającym to, na którym doszło do zapłaty pierwszej transzy zadatku, a tym, na którym została ona wypłacona, była dłuższa przerwa, a wynikająca z tego, że pokrzywdzony gromadził potrzebne pieniądze. Ten fragment wyjaśnień R. K. (1) zaświadczał wprawdzie o tym, że J. S. (1) nie pożyczył R. T. (1) pieniędzy, które ten ostatni wypłacił w ramach zapłaty zadatku. Niemniej jednak skoro R. T. (1) sam opisał, że w tym czasie gromadził pieniądze i tę informację przekazał J. S. (1), toteż jako oczywisty jawił się fakt, że R. K. (1) o tym fakcie dowiedzieć się mógł tylko od współoskarżonego. Także zatem to spostrzeżenie potwierdzało, że obaj oskarżeni w okresie realizowania przestępczej współpracy kontaktowali się między sobą bez wiedzy pokrzywdzonego i wymieniali istotnymi informacjami na temat tego, jak doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi. Tego rodzaju wiedza J. S. (1) wynikająca z bieżących kontaktów z R. T. (1) pozwoliła mu na wysondowanie, jaką kwotę był on skłonny zapłacić za nieruchomość, jak i na ustalenie, że bardzo zależało mu na jej zakupie. Dysponując tymi informacjami J. S. (1) mógł zatem przekazać R. K. (1), żeby zagroził R. T. (1) sprzedażą nieruchomości innej osobie, jeżeli nie dopłaci drugiej transzy zadatku w kwocie kolejnych 300.000zł, co faktycznie skutkowało tym, że taką sumę pokrzywdzony uiścił w dniu 7 października 2018r. R. K. (1) opisał też szczegółowo treść rozmowy przeprowadzonej przez J. S. (1) i R. T. (1) w trakcie zapłaty pierwszej transzy zadatku, a dotyczącej pochodzenia kwoty 100.000zł, która wchodziła w skład przekazanej wówczas temu pierwszemu sumy 300.000zł. Jeżeli zatem uwzględni się to, że J. S. (1) wskazał wówczas, że wyłącznie część pieniędzy została przez niego pożyczona R. T. (1), to po pierwsze, jednoznacznie wysłowił, wbrew temu, co wywodził w toku postępowania, że pozostałe kwota nie została przez niego pożyczone pokrzywdzonemu. Po wtóre, tym zabiegiem J. S. (1) dążył do tego, aby tylko 200.000zł podlegało podziałowi pomiędzy niego, R. K. (1) i E. K. (2), co finalnie i zgodnie z wyjaśnieniami tego ostatniego oskarżonego, doprowadziło do tego, że ich udziały zmalały proporcjonalnie z 75.000zł do 50.000zł. Dążenia J. S. (1) zmierzające do tego, aby R. K. (1) przypadła z tej transzy zadatku jak najmniejsza suma były również doskonale widoczne w treści wiadomości sms-owych, które między sobą wymieniali w dniach 7 - 12 września 2018r., jako że ta właśnie kwestia była zasadniczym przedmiotem wymienianych między nimi i zabezpieczonych procesowo wiadomości. Co więcej, z wiarygodnych wyjaśnień R. K. (1) wynikało jednoznacznie, że po odbiorze drugiej transzy zadatku J. S. (1) powiedział mu, aby nie mówić o niej E. K. (2). Bezsprzecznie zatem J. S. (1) taki zabieg przedsięwziął po to, aby również z drugiej transzy zadatku możliwie największą kwotę uzyskać dla siebie. W późniejszym zaś okresie J. S. (1) ujawnił E. K. (2), że druga transza została przez R. T. (1) wypłacona, przy czym zastrzegł, że to R. K. (1) ten fakt zataił, a nawet zarzucił mu, że uzyskaną w dniu 7 października 2018r. kwotę 300.000zł zachował dla siebie. Miało to jednak ewidentny związek z dążeniami J. S. (1) i E. K. (2) ukierunkowanymi na to, aby skłonić R. K. (1) do tego, aby zmienił złożone w sprawie wyjaśnienia. Należało też wskazać, że R. K. (1) podał całkowicie spójnie, że kwotę 200.000zł z pierwszej transzy zadatku zapłaconej przez R. T. (1) zawieźli z E. K. (2) do miejscowości L., a więc tej, w której J. S. (1) zamieszkiwał z konkubiną A. D.. R. K. (1) wyjaśniając, że po otrzymaniu tych pieniędzy J. S. (1) wyjechał z Ż. z R. T. (1), podał zarazem, że tę należną J. S. (1) sumę, na jego polecenie, zawieźli do L. z E. K. (2), gdzie została ona przekazana właśnie A. D.. Symptomatyczne było zatem to, że R. K. (1) bez cienia wątpliwości rozpoznał wizerunek A. D. w trakcie czynności okazania przeprowadzonej w dniu 23 maja 2019r. Zważywszy na to, że nawet J. S. (1) nie wskazywał na to, że R. K. (1) miał okazję w innych okolicznościach poznać A. D., to analizowanemu rozpoznaniu przydać należało istotną wartość dowodową. Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że R. K. (1) opisał szczegółowo okoliczności, w jakich w dniu 28 października 2018r. został przez R. T. (1), I. P., D. K. (1) i R. D. przewieziony ze (...) McDonaldsa do domu położonego w O. nr 93. Nie zachodziła oczywiście potrzeba omawiania tego zagadnienia, jako że zdarzenie to pozostawało poza ramami przedmiotowymi niniejszego procesu. Należało tylko zaznaczyć, że już wówczas oskarżony przekazał tym osobom, że wraz ze współoskarżonym doprowadzili pokrzywdzonego przy pomocy oszukańczych zabiegów do wypłacenia łącznie 600.000zł. Relacja R. K. (1) złożona w O. nie tylko korespondowała z jego wyjaśnieniami złożonymi w toku niniejszego postępowania. Oskarżony odniósł się podczas pobytu w tej wsi do treści sms-ów, które były zapisane w posiadanym telefonie komórkowym, a które wymieniał ze współoskarżonym. Interpretacja tych wiadomości została już przeprowadzona we wcześniejszej części uzasadnienia, niemniej jednak R. K. (1) czytelnie wskazał wówczas R. T. (1), I. P., D. K. (1) i R. D., że obrazują one przebieg negocjacji prowadzonych pomiędzy nim a J. S. (1) co do tego, jaka kwota przypadnie każdemu z oskarżonych z pierwszej transzy zadatku. Sąd miał oczywiście na względzie to, że ocena dowodu z tzw. pomówienia współoskarżonego, wymaga ze strony organu procesowego ponadprzeciętnej staranności. Kluczowymi elementami oceny wiarygodności takiego dowodu jest stwierdzenie, czy pomawiający dąży do ekskulpowania się od odpowiedzialności karnej przez przerzucenie jej na pomawiane osoby, a wreszcie, czy pomówienie znajduje wsparcie w innych dowodach, w szczególności w takich, których wymowa znamionuje się obiektywizmem - wyrok 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1979r., VI KRN 246/78 - OSNPG 4/79/64, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012r., II AKa 253/12, LEX nr 1238280. Odnosząc się do tej kwestii podnieść należało, że R. K. (1) konsekwentnie przyznawał się do popełnienia w warunkach współsprawstwa z J. S. (1) przypisanego mu czynu zabronionego, jak i że stanowczo opisywał udział, jaki wzięli wraz z E. K. (2) w realizowaniu zachowań, które tworzyły przedmiotową strukturę tego rozciągniętego w czasie przestępstwa. Bezsprzecznie zatem wyjaśnienia R. K. (1) nie były ukierunkowane na zwolnienie go z odpowiedzialności karnej w celu przerzucenia odium tej odpowiedzialności na J. S. (1). Co jednak szczególnie istotne to fakt, że wyjaśnienia R. K. (1) znalazły potwierdzenie w szeregu zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym także takich, które znamionowały się obiektywną wymową. Przypomnieć przecież należało to, że R. T. (1) zrelacjonował okoliczności popełnionego na jego szkodę przestępstwa w sposób, który w szczegółach korespondował z wyjaśnieniami R. K. (4). Również ocena danych zawartych w wykazie połączeń dla numeru abonenckiego (...), czy też analiza treści wiadomości tekstowych, które R. K. (1) i J. S. (1) pisali do siebie w czasie realizowania przestępstwa dowodziły niezbicie, że nie tylko ukrywali oni swoją znajomość przed R. T. (1), ale także dążyli do uzyskania od niego możliwie najwyższej sumy pieniężnej. Jak już zasygnalizowano wyjaśnienia R. K. (1) nie były wiarygodne w zakresie, w jakim wskazywał, że nie miał świadomości co do tego, że jego, J. S. (1) i E. K. (2) zachowania mają skutkować doprowadzeniem R. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi w kwocie 600.000zł. To zapatrywanie R. K. (1) było wprawdzie podczas składania wyjaśnień prezentowane konsekwentnie. Niemniej jednak w trakcie głosów końcowych odmiennie odniósł się do tej kwestii wskazując, że wie, że jest winny i musi ponieść karę za to co zrobił wywodząc ponadto, że prosi o najniższy wymiar kary, chociażby w ramach dozoru elektronicznego. Niezależne od tych wypowiedzi procesowych R. K. (1) jego zawinienie w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie budziło najmniejszych wątpliwości. Rzecz bowiem w tym, że w złożonych wyjaśnieniach R. K. (1) ujawnił faktyczny przebieg poddanego osądowi zdarzenia, w tym rolę swoją, J. S. (1) i E. K. (2) w popełnieniu przestępstwa. Jeżeli zatem uwzględni się to, że wyjaśnił, że z otrzymanej od kupującego kwoty 300.000zł on i E. K. (2) mieli otrzymać po 75.000zł, zaś J. S. (1) pozostałe 150.000zł oraz że finalnie całą tę sumę wszyscy oni podzielili między sobą w innych proporcjach, to z pewnością miał świadomość, że jego czynności przedsięwzięte wobec pokrzywdzonego nie zmierzały do uzyskania od niego prowizji za pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości gruntowej. Gdyby bowiem faktycznie dążył do wykonania czynności pośrednictwa, to z pewnością wraz z pozostałymi dwoma osobami nie uzurpowaliby sobie prawa do podzielenia całej kwoty transakcji, która zgodnie z umową zadatku z dnia 12 września 2018r. /k. 11/ miała zostać rozliczona w sposób określony w art. 394 k.c. W §2 zd. 2 tego unormowania przewidziano zaś, że w razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia strony, która go dała. Słuszność tego zapatrywania wynikała także z tego, że R. K. (1) i J. S. (1) również drugą transzę zadatku otrzymanego od R. T. (1) rozdzielili w całości między siebie, a przedmiotem ich negocjacji było wyłącznie to, jakie kwoty im przypadną. Nie można było tracić z pola widzenia tego, że R. K. (1) w kontaktach z R. T. (1) podawał się za D. G., jak i że posługiwał się opisanymi już i sfałszowanymi dokumentami w postaci dowodu osobistego oraz w postaci pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego. Podczas tych spotkań z R. T. (1) podrobił również podpisy D. G. na przekazanych pokrzywdzonemu dokumentach w postaci umowy zadatku datowanej na 12 września 2018r., umowy przedwstępnej sprzedaży datowanej na 7 lutego 2015r., oświadczenia o przyjęciu zadatku i oświadczenia o zachowaniu tajemnicy handlowej. Skoro zatem R. K. (1) jednocześnie pozostawał w stałym kontakcie z J. S. (1) co do tego, w jaki sposób uzyskać od R. T. (1) możliwie najwyższą sumę wiedząc, że współoskarżony zna zamiary pokrzywdzonego, a jednocześnie ukrywając swoją ze współoskarżonym znajomość oraz wspólne dążenie do uzyskania takiej kwoty, to towarzyszący w krytycznym czasie R. K. (1) oszukańczy zamiar jawił się jako zupełnie oczywisty. Dodać również należało, że R. K. (1) miał świadomość, że nie był pełnomocnikiem (...) sp. j. w B., a więc, że nie mógł skutecznie zbyć oferowanej R. T. (1) nieruchomości. O świadomości towarzyszącej R. K. (1) a ukierunkowanej na wprowadzenie R. T. (1) w błąd do możliwości zbycia nieruchomości gruntowej w celu uzyskania od niego pieniędzy świadczyła również treść sms-wó, które wymieniał z J. S. (1) w trakcie realizowania przestępczej działalności /k. 22-28/. Jak już bowiem podniesiono, w zainteresowaniu R. K. (1) pozostawało wszakże wyłącznie to, jaka kwota z pierwszej transzy przypadnie jemu, a jaka J. S. (1) i E. K. (2). Dość stwierdzić, że w wiadomości wysłanej o godz. 9:36 dnia 12 września 2018r. R. K. (1) informował J. S. (1), że skoro kwota, która ma zostać mu przez R. T. (1) wręczona jest większa niż pierwotnie rozważana, to jemu powinno przypaść 80.000zł, a J. S. (1) i E. K. (2) po 110.000zł. 1.1.1. Zeznania R. T. (1) O konieczności zdezawuowania wyjaśnień J. S. (1) w zakresie, w jakim odmówiono im wiary, świadczyły też zeznania R. T. (1). O ile bowiem, na co zwrócono już uwagę, zeznania R. T. (1) w szczegółach korespondowały z wyjaśnieniami R. K. (1), niemniej jednak świadek ten, który w krytycznym czasie przebywał niemal ciągle w towarzystwie (...), dysponował na jego temat wiedzą znacznie szerszą niż R. K. (1). Chociaż zeznania R. T. (1), w szczególności te chronologicznie pierwsze, były chaotyczne, co wynikało zapewne z tego, że gdy zorientował się, że został oszukany na niebagatelną kwotę 600.000zł, to trudno mu było zachować równowagę emocjonalną. Ogół zeznań tego świadka pozwolił jednak w sposób stanowczy ustalić okoliczności popełnienia na jego szkodę przestępstwa. R. T. (1) ujawnił zarówno okoliczności, które poprzedzały przestępczą aktywność J. S. (1), R. K. (1) i E. K. (2), jak i te, które obrazowały przebieg ich przestępczych działań. Co jednak szczególnie istotne, to fakt, że R. T. (1) wskazał, że poczytując swojego znajomego J. S. (1) jako dobrego negocjatora przekazał mu, że chciałby kupić działkę w O. od jego właściciela o nazwisku B., który słynie z tego, że trudno się z nim prowadzi negocjacje. To zaś oznaczało, że J. S. (1) miał wiedzę, co do tego, że R. T. (1) jest zainteresowany zakupem konkretnej nieruchomości i że poczytując tę transakcję jako życiową, skłonny będzie za tę działkę zapłacić dużą sumę. Powziąwszy zatem tę wiedzę J. S. (1) podjął szereg działań ukierunkowanych na doprowadzenie swojego kolegi R. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi. Z wyjaśnień R. K. (1) wynikało wszakże, że J. S. (1) nawiązał wówczas z nim kontakt i nakłonił go do skontaktowania się z pokrzywdzonym podając się za pełnomocnika jednego ze współwłaścicieli tej nieruchomości w sprawie jej sprzedaży. Należało też podnieść, że R. K. (1) szczegółowo opisał następnie, jakie zabiegi J. S. (1) nakazywał mu stosować wobec R. T. (1), aby dwukrotnie wypłacił on po 300.000zł w ramach zadatku tytułem wykonania umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości zlokalizowanej w O. o numerze 450/37. Jakkolwiek, na co zwrócono już uwagę, wymowa zeznań R. T. (1) korelowała z wyjaśnieniami R. K. (1), a skoro oba te źródła oceniono jako wiarygodne, zaś wyjaśnienia tego oskarżonego zostały już omówione, toteż nie zachodziła potrzeba ponawiania tej argumentacji przy okazji omawiania zeznań pokrzywdzonego. Niemniej jednak z zeznań R. T. (1) wprost wynikało, że deklarował wobec J. S. (1), że bardzo mu zależało na zakupie tej nieruchomości i że był w stanie zapłacić za nią nawet 1.000.000zł. Skoro zatem te informacje pokrzywdzony przekazywał tylko temu oskarżonemu, toteż nie dziwił fakt, że tak umiejętnie prowadził on R. K. (1) w negocjacjach z R. T. (1), że ostatecznie wypłacił on bardzo dużą kwotę 600.000zł bez zawarcia chociażby umowy przedwstępnej w formie aktu notarialnego. O tym, że zeznania R. T. (1) zasługiwały na przyznanie im waloru wiarygodności świadczyło też to, że gdy zorientował się, że został przez R. K. (1) podającego się za D. G. oszukany, to wykazał się determinacją zmierzającą do wyjaśnienia sprawy i odzyskania utraconych środków. Determinacja pokrzywdzonego była tak duża, że zdecydował się zatrzymać i przewieźć tego oskarżonego w odludne miejsce. Dzięki tym zabiegom, co już podniesiono, R. T. (1) nie tylko dowiedział się od R. K. (1) o okolicznościach popełnienia na jego szkodę przestępstwa i zaangażowania w ten proceder również J. S. (1), ale także te ustalenia potwierdził analizując treść wiadomości tekstowych, które oskarżeni między sobą wymieniali. Rzecz jasna Sąd dostrzegał, że zachowanie R. T. (1) polegające na wpłaceniu niebagatelnej kwoty 600.000zł R. K. (1) bez zachowania podstawowych zasad ostrożności, w tym nawet bez weryfikacji dokumentów okazywanych mu podczas z nim spotkań i powierzenie tych czynności J. S. (1), raziło naiwnością. Identycznie ocenić należało zachowanie pokrzywdzonego, który tak znaczną sumę zdecydował się wypłacić nieznanej mu osobie podającej się za pełnomocnika spółki bez zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży działki w formie aktu notarialnego, co wszakże gwarantowałoby wstępną weryfikację tej transakcji przez niezależnego notariusza, czy też zaniechanie niezweryfikowania w ogólnodostępnym internetowym systemie ksiąg wieczystych danych oferowanej do sprzedaży nieruchomości, która, co wiadomo powszechnie, nie nosiła już oznaczenia geodezyjnego 450/37. Te wszystkie okoliczności pozostawały jednak irrelewantne dla bytu przypisanego oskarżonym przestępstwa, jako że w treści art. 286§1 k.k. ustawodawca przewidział tylko, że czynność sprawcza polega m.in. na wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd. 1.1.1 Zeznania R. T. (1) i M. K. (2) Spójnie i w sposób wzajemnie ze sobą korespondujący okoliczności udzielenia pożyczki R. T. (1) przez M. K. (2) w kwocie 500.000zł opisali ci dwaj świadkowie. Wskazali oni, że podejmowali przez kilka lat wspólne inicjatywy gospodarcze, przez co mieli ze sobą stały kontakt. Wywiedli również logicznie, że na kanwie tych przedsięwzięć wytworzyła się między nimi taka więź, że darzyli się zaufaniem. Obaj zatem mężczyźni zgodnie wywodzili, że ich znajomość i łączące ich przedsięwzięcia biznesowe skutkowały tym, że ich relacje były przyjacielskie, zaś M. K. (2) podał dodatkowo, że skoro razem z R. T. (1) prowadzili spółkę na terenieR., to wiedział, że finalnie odda mu pożyczone pieniądze. M. K. (2) wykazał ponadto, z jakich źródeł pochodziły pieniądze, które pożyczył następnie R. T. (1). Wszakże podnosił w toku śledztwa, że przywoził je osobiście z zagranicy, zaś w postępowaniu sądowym przedłożył szereg dokumentów, które potwierdzały, że w latach 2002 - 2003 uzyskiwał w N. wysokie dochody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, które następnie tranferował do Polski zgłaszając ich przywóz polskim służbom celnym /k. 459/. Co więcej, z zeznań M. K. (2), które znalazły potwierdzenie w przedłożonych przez niego dokumentach wynikało, że od wielu lat prowadził nie tylko przedsiębiorstwa na terenie Polski i R., przy czym ta jego polska spółka działała również na terenie Niemiec, ale także, iż w latach 2001 – 2008 obracał wartościowymi nieruchomościami /k. 459, 462b/. Te wszystkie uwagi w połączeniu ze stwierdzeniem, że sam J. S. (1) udokumentował w formie zdjęciowej, że w lecie 2018r. R. T. (1) w ramach rozliczeń gotówkowych z M. K. (2) przekazywał mu pokaźne sumy pieniędzy /k. 416-422/, dowodziły, że miał on możliwości finansowe, aby pożyczyć pokrzywdzonemu 500.000zł. Fakt zatem, że przeciwko M. K. (2) w ostatnich latach prowadzone były postępowania egzekucyjne nie dowodził jeszcze tego, że nie miał on możliwości finansowych, aby udzielić tego rodzaju pożyczki. Jak już nadmieniono, całkowicie odmiennie kształtowała się sytuacja majątkowa J. S. (1), który w czasie przestępczego działania nie tylko nie dysponował żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, bowiem nawet należące do niego nieruchomości rolne i udział w prawie własności lokalu mieszkalnego były obciążone ostrzeżeniami o wszczęciu przeciwko niemu licznych egzekucji. Nie uprawdopodobnił on nawet, że w przeszłości dysponował takimi możliwościami majątkowymi, które pozwoliłyby na zaoszczędzenie kwoty 600.000zł. 1.1. Zeznania I. P., R. D., D. K. (1) Logiczne i przez to zasługujące na przydanie im waloru wiarygodności były też zeznania I. P., R. D. i D. K. (1). Wszyscy oni spójnie przecież podawali, że gdy przewieźli w dniu 28 października 2018r. R. K. (1) ze Z. do O., to ujawnił on zaangażowanie zarówno swoje i współoskarżonego w przestępczą działalność stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania. Te wypowiedzi R. K. (1), które wysłowił w czasie pobytu w O. korespondowały przy tym z jego wyjaśnieniami złożonym w toku niniejszego postępowania, jak i z zeznaniami R. T. (1), a także znajdowały potwierdzenie w innych omówionych już dowodach. 1.1. Zeznania M. O. Ze spójnych zeznań M. O., który w okresie przestępczych aktywności stanowiących przedmiot niniejszego postępowania był w kontakcie zarówno z R. T. (1), jak również z J. S. (1) wynikało, że obaj ci mężczyźni przekazywali mu, że pokrzywdzony pieniądze, które przeznaczył na zakup działki, pożyczył od swojego wspólnika, nie zaś od tego oskarżonego. M. O. potwierdził też, że J. S. (1) w czasie przestępczej działalności stanowiącej przedmiot osądu w niniejszym procesie posługiwał się telefonem z numerem abonenckim (...). 1.1. Zeznania M. K. (1) i E. K. (1) Zeznania M. K. (1) i E. K. (1) miały tylko posiłkowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jako że jedynie z przekazu ich krewnego R. T. (1) uzyskały one informacje, że większość pieniędzy, które przeznaczył na zakup nieruchomości gruntowej w O. pożyczył od swojego wspólnika i że ostatecznie został oszukany. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1. i 1.2 Wyjaśnienia J. S. (1) i R. K. (1) Walor dowodowy wyjaśnień J. S. (1) i R. K. (1) został kompleksowo omówiony w rubryce 2.1 niniejszego formularza, gdzie wskazano zarówno, w jakim zakresie zasługiwały one na wiarę, a w jakim należało im odmówić wiarygodności. W tej części uzasadnienia określone zostało również, z jakich powodów tego rodzaju ocena wyjaśnień obu oskarżonych została dokonana. Nie zachodziła zatem potrzeba ponownego przywoływania tej argumentacji. 1.1. i 1.2 Zeznania K. W. Świadek K. W. nie miała żadnych spostrzeżeń na temat przestępstwa stanowiącego przedmiot osądu w niniejszym postępowaniu. Potwierdziła bowiem wyłącznie to, że w godzinach wieczornych dnia 28 października 2018r. pokrzywdzony wraz kilkoma nieznanymi jej mężczyznami przyjechali do miejsca jej zamieszkania w O. i później ze sobą rozmawiali w pokoju na parterze jej domu. Wskazała ponadto, że później w jej domu pozostał jeden z tych mężczyzn, który około godziny 24:00 wyskoczył z okna pomieszczenia, w którym przebywał i oddalił się z tego miejsca. 1.1. i 1.2 Zeznania M. B., S. M. Zeznania M. B. i S. M. okazały się wprawdzie wiarygodne, niemniej jednak nie miału istotnego znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych co do sprawstwa i zawinienia J. S. (1) i R. K. (1). Świadkowie ci potwierdzili wszakże, że będąc wspólnikami (...) sp. j. w B., której przysługiwało prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w O., a którą R. T. (1) zamierzał kupić, nie podejmowali żadnych działań zmierzających do zbycia tejże działki. Dodać należało, że okoliczność ta nie była kwestionowana przez uczestników procesu. 1.1. i 1.2 Zeznania E. S., M. S. (1), K. G. Na wiarę zasługiwały także zeznania notariusz E. S., jak i zatrudnionych przez nią w kancelarii M. S.oraz K. G.. Wszystkie te osoby jednoznacznie podały bowiem, że w ich kancelarii nikt nie tylko nie sprzedawał nieruchomości położonej w O. o numerze 450/37, ale także nie przygotowywał się do zawarcia umowy jej sprzedaży. 1.1. i 1.2 Zeznania E. K. Zeznania E. K. (2) nie zasługiwały w przeważającym zakresie na wiarę. Świadek ten był przecież istotnie zaangażowany w przestępczy proceder, który był przedmiotem osądu w niniejszym postępowaniu. Miał zatem ewidentny interes w tym, aby złożyć zeznania zafałszowujące okoliczności podjęcia własnej przestępczej działalności. Dążenie E. K. (2) ukierunkowane na to, aby nie ponieść odpowiedzialności karnej za to zachowanie były przy tym bardzo widoczne, jako że zakwestionował nawet, iż znał J. S. (1). Tymczasem nie tylko z zeznań R. K. (1) wynikało, że osoby te znały się dobrze i że ich znajomość nawiązała się podczas ich wspólnego pobytu w jednostce penitencjarnej. Rzecz bowiem w tym, że nawet w wiadomościach wymienianych w czasie realizowania przestępstwa pomiędzy J. S. (1) i R. K. (5), udział w tym czynie E. K. (2) był wzmiankowany. 1.1. i 1.2 Zeznania D. K. (2), L. C. i A. S. (1) Nie miały natomiast znaczenia dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie zeznania D. K. (2), L. C. i A. S. (2). Świadkowie ci nie dysponowali przecież żadną wiedzą na temat czynu zabronionego stanowiącego przedmiot osądu w niniejszym postępowaniu. Jedynie tytułem doprecyzowania podnieść w odniesieniu do zeznań A. S. (2) należało, że dysponował on zupełnie nieistotnymi spostrzeżeniami na temat planowania przez R. T. (1) nawiązania bliżej nieokreślonej współpracy gospodarczej z J. S. (1). Te okoliczności były na tyle niesprecyzowane, że trudno było nawet umiejscowić je w czasie. Z pewnością jednak nie miały one związku z planowaną przez pokrzywdzonego inwestycją w postaci zakupu nieruchomości gruntowej w O.. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I części dyspozytywnej wyroku J. S. (1) i R. K. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przypisanymi zachowaniami opisanymi w pkt. I części dyspozytywnej wyroku J. S. (1) i R. K. (1) wyczerpali ustawowe znamiona przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k., przy czym pierwszy z oskarżonych działał dodatkowo w warunkach powrotu do przestępstwa pod postacią recydywy podstawowej z art. 64§1 k.k. Godziło się przecież pokrótce przypomnieć, że J. S. (1), R. K. (1) i E. K. (2) dzięki całemu szeregowi omówionych już oddziaływań wprowadzili R. T. (1) w błąd co do tożsamości R. K. (1) i jego upoważnienia do działania w imieniu właściciela nieruchomości położonej w O. w zakresie jej zbycia. Wytworzyli oni w ten sposób u R. T. (1) fałszywe wyobrażenie, a więc rozbieżność między rzeczywistością a jej odzwierciedleniem w świadomości tegoż, że R. K. (1) zamierzał wywiązać się z zaciągniętego zobowiązania w postaci sprzedaży tej nieruchomości, dzięki czemu doprowadzili pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w łącznej kwocie 600.000zł – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2002r., IV KKN 135/00, LEX nr 74478. Z uwagi zaś na to, że oskarżeni działali w krótkich odstępach czasu i ze z góry powziętym zamiarem materializującym się w chęci osiągnięcia możliwie najwyższej korzyści majątkowej kosztem pokrzwydzonego, to aktywności te należało potraktować jako jeden czyn zabroniony, czyn ciągły – A. Z. [w:] A. Z. (red.), G. B., K. B., Z. Ć., M. K., P. K., J. M., M. R., M. S., W. W.. Kodeks karny. Część ogólna. T. I, Z., teza 17 do art. 12 k.k. ☒ 3.2 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I części dyspozytywnej wyroku J. S. (1) i R. K. (1) Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne jednoznacznie zaświadczały o tym, że J. S. (1) angażował się w popełnienie przypisanego mu przestępstwa w ten sposób, że w warunkach współsprawczych i działając z R. K. (1), oraz E. K. (2) zrealizował osobiście zasadniczą część ustawowych znamion tego czynu zabronionego, jak chociażby przekazując współoskarżonemu sfałszowane dokumenty, przygotowując i wypełniając te, które on i pokrzywdzony podpisywali przy przekazywaniu transz zadatku, czy uczestnicząc praktycznie we wszystkich spotkaniach R. K. (1) i R. T. (1). Nietrafnie prokurator w skardze zasadniczej przyjęła zatem, że J. S. (1) zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach sprawstwa kierowniczego, a więc tzw. sprawstwa niewykonawczego, bowiem ta konstrukcja aktualizowałaby się, gdyby jego rola ograniczała się wyłącznie do sterowania zachowaniami pozostałych osób. Tymczasem oskarżony ten nie kierował wyłącznie wykonaniem czynu zabronionego przez pozostałe zaangażowane w przestępczy proceder osoby, bowiem, jak już nadmieniono, nie tylko osobiście zrealizował część elementów znamion czynu zabronionego, a ponadto owe pozostałe osoby nie pozostawały pod jego kierownictwem – W. W. (red.), A. Z. A. (red.), Kodeks karny. Część ogólna. T. C. I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, WK 2016, tezy 69 – 72 do art. 18. R. K. (1) wprawdzie wykonywał zalecenia J. S. (1), jednak ten ostatni nie miał z pewnością nad jego zachowaniami władztwa, które przejawiały się w panowaniu nad jego czynem. Przypomnieć wszakże należało, że R. K. (1), gdy okazało się, że kwota pierwszej transzy zadatku będzie wyższa niż pierwotnie ustalona, twardo żądał od J. S. (1) zwiększenia należnego mu udziału. J. S. (1) przypisanego mu przestępstwa dopuścił się działając ponadto w warunkach recydywy opisanej w art. 64§1 k.k. Był bowiem uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. P. i Z.w S. z dnia 24 marca 2011r. w sprawie sygn. akt IV K 401/10 za przestępstwo z art. 286§1 k.k. na kare 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 maja 2013r. do dnia 14 listopada 2013r. Chociaż oskarżony karę tę odbył w systemie dozoru elektronicznego /k. 692 odwrót/, to bezsprzecznie jednak był wcześniej skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, jak również popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu 6 miesięcy tej kary umyślne przestępstwo podobne do tego wcześniej osądzonego występku z art. 286§1 k.k. – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2014r., III KK 16/14, LEX nr 1469141; W. Wróbel (red.), A. Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny, op. cit., teza 26 do art. 64. ☐ 3.2. Warunkowe umorzenie postępowania ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 3.3. Umorzenie postępowania ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ 3.4. Uniewinnienie ------------------------ ------------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. S. (1) i R. K. (1) I części dyspozytywnej wyroku Za popełnienie przypisanego J. S. (1) i R. K. (1) przestępstwa wymierzono pierwszemu z nich kary 7 lat pozbawienia wolności i 250 stawek dziennych grzywny po 50zł każda, zaś drugiemu wymierzono kary 3 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny po 20zł każda. Wymierzając im te sankcje uwzględniono jako okoliczność obciążającą rażąco wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego im czynu będący wypadkową sposobu działania oskarżonych oraz okoliczności i warunków, w jakich ich aktywności miały miejsce. Należało przecież zauważyć, że przestępstwa przypisane J. S. (1) i R. K. (1) zostały przez nich bezsprzecznie popełnione umyślnie i z zamiarami bezpośrednimi. Oskarżeni działali przecież sposób całkowicie premedytowany, jako że podjęli szereg zabiegów, dzięki którym doprowadzili najpierw pokrzywdzonego do błędnego przeświadczenia, że pozostająca w jego zainteresowaniu nieruchomość gruntowa może zostać mu sprzedana. W długiej ponadto perspektywie czasowej utrzymywali u niego takie błędne przekonania, aby doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia jego pieniędzmi. Nie można było też pomijać tego, że J. S. (1) i R. K. (1) doprowadzili R. T. (1) do niekorzystnego rozporządzenia niebagatelną sumą 600.000zł. Kwota ta ponad dwukrotnie przekraczała próg wyznaczający kodeksową znaczną wartość opisaną w art. 115§5 k.k. Nie można było też tracić z pola widzenia tego, że J. S. (1) i R. K. (1) przed popełnieniem przypisanego im przestępstwa prowadzili tryby życia, które urągały podstawowym zasadom współżycia społecznego. Dość stwierdzić, że byli obaj uprzednio karani, zaś pierwszy z oskarżonych nie wykonywał żadnego zatrudnienia, chociaż nie miał przecież przeciwskazań do wykonywania stałej pracy zarobkowej. Co więcej, J. S. (1) był uprzednio kilkukrotnie karany za przestępstwa przeciwko mieniu, w tym zasadniczo za występki z art. 286§1 k.k. Fakt zatem, że pomimo odbycia wymierzonych mu kar, w tym także izolacyjnych, ponownie zdecydował się popełnić umyślne przestępstwo, jak i okoliczność, że działał w warunkach recydywy, uzasadniały przyjęcie, że prowadził naganny tryb życia. Należało także wskazać, że J. S. (1) działał w sposób, który charakteryzował się wybitnym wręcz cynizmem. Wszak zdecydował się popełnić przypisane mu przestępstwo na szkodę swojego bliskiego znajomego, z którego gościny korzystał w okresie, gdy był poszukiwany przez organy ścigania do odbycia kary pozbawienia wolności. Co więcej, J. S. (1) wykorzystał do popełnienia tego przestępstwa wiedzę, którą powziął w rozmowach z R. T. (1) i dzięki tej właśnie wiedzy mógł nim manipulować, aby doprowadzić go do zapłaty możliwie największej kwoty. Również w trakcie wręczania pierwszej transzy zadatku podjął J. S. (1) omówione już starania zmierzające do tego, aby uzyskać z niej kosztem R. K. (6) i E. K. (2) możliwie najwyższą kwotę. Po to, aby możliwie największa suma z drugiej transzy zadatku przypadła właśnie jemu, nie miał też skrupułów, ażeby najpierw zataić przed E. K. (2) fakt, że R. T. (1) zapłacił kolejne 300.000zł i aby potem przerzucić odpowiedzialność za to zatajenie na R. K. (1), który z tejże transzy otrzymał stosunkowo niewielką kwotę. Również podjęte przez J. S. (1) wobec R. K. (1) już w trakcie trwania postępowania sądowego oddziaływania zmierzające do tego, aby zmienił treść wyjaśnień, świadczyły o tym, że był osobą, która nie wyciągała z nagannych swych zachowań żadnych wniosków. Sąd w odniesieniu do J. S. (1) nie doszukał się w niniejszej sprawie żadnych okoliczności, które łagodząco wpływałyby jego na odpowiedzialność karną. Łagodząco zaś na tę odpowiedzialność R. K. (1) wpływało to, że konsekwentnie przyznawał się do popełnienia przypisanego mu przestępstwa i składał wyjaśnienia, które w zasadniczym zakresie były wiarygodne. Zdaniem sądu wymierzone J. S. (1) i R. K. (1) kary pozbawienia wolności oraz grzywny stanowić będą dla nich dolegliwości współmierne do stopnia ich zawinień spełniając swoje zadania tak wobec oskarżonych, jak i w zakresie społecznego oddziaływania sankcji. W ocenie sądu sankcje te we właściwy sposób uwzględniały występujące w sprawie okoliczności obciążające, a w odniesieniu do R. K. (1) również okoliczność łagodzącą przy zastrzeżeniu zdecydowanej przewagi tych pierwszych. Orzeczone kary powinna uzmysłowić J. S. (1) i R. K. (1) nieopłacalność łamania prawa i stanowić dla nich przestrogę na przyszłość. Realizując zadania w zakresie prewencji generalnej sankcje te powinny natomiast doprowadzić każdego do przeświadczenia, że osoby dopuszczające się przestępstw podlegają nieuchronnej odpowiedzialności karnej. J. S. (1) i R. K. (1) II części dyspozytywnej wyroku Na podstawie art. 46§1 k.k. wobec J. S. (1) i R. K. (1) orzeczono środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody zobowiązując ich do solidarnej zapłaty na rzecz pokrzywdzonego R. T. (1) kwoty 600.000zł. Skoro bowiem oskarżeni doprowadzili tego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem w takiej właśnie kwocie, toteż jako oczywisty jawił się fakt, że powinni naprawić wyrządzoną przestępstwem szkodę. J. S. (1) i R. K. (1) IV części dyspozytywnej wyroku Stosownie do brzmienia art. 44§2 k.k. Sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych, które służyły do popełnienia przypisanych oskarżonym przestępstw. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności R. K. (1) III części dyspozytywnej wyroku Zgodnie z art. 63§1 k.k. Sąd zaliczył R. K. (1) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolości okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od godz. 6:15 dnia 30 kwietnia 2019r. do godz. 19:34 dnia 30 kwietnia 2019r. 3.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------------------------------------------------------------------------------------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze oraz §11 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 5 i §17 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądzono od J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz R. T. (1) kwotę po 3.400zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów ustanowienia pełnomocnika. V Na podstawie zaś art. 624§1 k.p.k. Sąd zwolnił J. H. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu. Oskarżony nie dysponował bowiem żadnym podlegającym spieniężeniu majątkiem, od dłuższego czasu przebywał w warunkach izolacyjnych, przed osadzeniem nie wykonywał stałej pracy zarobkowej. Zaprezentowane okoliczności uzasadniały zatem przyjęcie, że nie dysponował on możliwościami majątkowymi, które zagwarantowałyby by mu zdolność poniesienia kosztów niniejszego postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. VI Sąd nie doszukał się uzasadnionych podstaw do zwolnienia J. S. (1) i R. K. (1) od ponoszenia kosztów niniejszego postępowania. Z pomocy Skarbu Państwa przy realizowaniu uprawnień podmiotowych w postępowaniach przed organami wymiaru sprawiedliwości korzystać powinny bowiem wyłącznie osoby, których status majątkowy uniemożliwiał uczestniczenie w procesie bez uszczerbku dla podstawowych ich interesów. Tymczasem oskarżeni znajdował się w wieku produkcyjnym, drugi z nich wykonywał stałe zatrudnienie. To zaś oznaczało, że powinni bezwzględnie wykonywać pracę zarobkową, a uzyskiwane dochody przeznaczyć na spłacenie kosztów procesu, który sprokurowali popełniając przypisane im przestępstwo. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od J. S. (1) i R. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe po połowie, zaś na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzono pierwszemu z nich oskarżonemu opłatę w wysokości 600zł, a drugiemu z nich opłatę wymierzono w kwocie 400zł na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 5 tej ustawy. 6. 1Podpis
II AKa 8/17
O. w akcie oskarżenia wniesionym przez oskarżyciela publicznego został oskarżony o popełnienie trzech czynów: - pierwszego polegającego na tym, że w krótkich odstępach czasu, w okresie od grudnia 2012 r./stycznia 2013 r. do 17.10.2013 r. w W. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i porozumieniu z P. M., M. M. i Z. H., kierował wykonaniem czynu zabronionego przez A. K., który przywłaszczył prawo własności dwóch nieruchomości położnych w W. - D. W. przy ul. (...) - działka nr (...) z obrębu (...), o znacznej wartości - łącznie 1.994.608 zł, oznaczonych księgami wieczystymi nr (...), w ten sposób że przekazywał, za pośrednictwem Z. H., formularze dokumentów i wytyczne co do sposoby postępowania od P. M. i M. M. dla A. K., co do pozyskania z właściwych urzędów niezbędnych dokumentów do założenia ksiąg wieczystych dla ww. nieruchomości, w tym wypisu i wyrysu z rejestru gruntów, planu zagospodarowania przestrzennego, odebrał od A. K. jego dane osobowe, dokumenty dotyczące zgonu ojca, przekazywał dla A. K. wytyczne co do wypełnienia wniosków o założenie ksiąg wieczystych dla ww. nieruchomości, złożenia nieprawdziwych oświadczeń u notariusza do protokołu dziedziczenia po W. K. (1), odebrał za pośrednictwem Z. H. od A. K. wnioski o założenie ksiąg wieczystych, które następnie w dniu 16.10.2013 r. zostały złożone w Sądzie Rejonowym dla W. M. (...) wraz z poświadczającym nieprawdę aktem poświadczenia dziedziczenia po W. K. (1) oraz podrobionym uprzednio przez M. M. i P. M. dokumentem w postaci aktu własności ziemi nr (...) z dnia 21.11.1974 r. na dane uprawnionego W. K. (1) wydanym rzekomo przez Komisję ds. Uwłaszczenia -Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. P., czym A. K. wprowadził pracownika sądu w błąd co do rzetelności ww. dokumentów i przysługujących rzekomo mu praw własności do tych nieruchomości i uzyskał w dniu 17.10.2013 r. w założonych dwóch księgach wieczystych nr (...) poświadczające nieprawdę wpisy, że jedynym właścicielem tych nieruchomości jest A. K., czym działał na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta (...) W., tj. o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 272 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. i 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.
II AKa 94/14
B. (1) został oskarżony o to, że w dniu 5 września 2011 r. w bliżej nieustalonym miejscu, działając jako Prezes Zarządu firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K., przywłaszczył sobie rzecz ruchomą w postaci maszyny do robót ziemnych marki C. (...) o nr seryjnym (...), rok produkcji 2008, o wartości 799.500,00 zł. co stanowi mienie znacznej wartości, powierzoną mu na mocy umowy leasingu operacyjnego nr (...) z dnia 25 maja 2011 r. zawartej we W. przez (...) S.A. z (...) Sp. z o.o. na szkodę (...) S.A. z siedzibą we W., przy czym czynu tego się dopuścił będąc uprzednio skazanym za przestępstwa podobne, objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lublińcu z dnia 7 listopada 2006 roku, sygn. akt: II K 381/06 na karę łączną dwukrotnie po 2 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności , którą odbył w okresie od 5 marca 2004 roku do 25 października 2004 roku, od 5 stycznia 2005 roku do 14 marca 2005 roku, od 14 marca 2007 roku do 25 marca 2008 roku oraz od dnia 8 czerwca 2008 roku do dnia 1 kwietnia 2009 roku, a zatem czynu dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu ponad sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za przestępstwa podobne, to jest czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt XVIII K 88/20 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. P., T. W. Czyn z punktu 1 aktu oskarżenia w stosunku do każdego z oskarżonych (za który oskarżeni zostali skazani w punkcie I wyroku) Czyn z punktu 2 aktu oskarżenia w stosunku do oskarżonego T. W. (od popełnienia którego oskarżony został uniewinniony w punkcie V wyroku) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Pokrzywdzeni T. i W. S. byli właścicielami nieruchomości położonej przy ul. (...) w J., gmina O., w powiecie (...), województwie (...), stanowiącej działki oznaczone w ewidencji numerami (...) i (...), o łącznej powierzchni 35.617 m2, dla której Sąd Rejonowy w Pruszkowie VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...).

Nieruchomość była położona na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. W 2017 r. T. i W. S., za pośrednictwem swojej sąsiadki K. A., nawiązali kontakt ze Z. D., ówczesnym prezesem (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., który był zainteresowany nabyciem przedmiotowej nieruchomości. Po kilku spotkaniach, T. i W. S. zgodzili się sprzedać (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. działkę oznaczoną numerem (...), o powierzchni 29.805 m2, za kwotę 230 zł. za metr kwadratowy. Zeznania świadka W. S. k. 25-27, t. I Zeznania świadka T.

S. k. 32-36, t. I Zeznania świadka K. A. k. 133-134, t. I; k. 1396-1398, t. VIII Zeznania świadka A. A. k. 138-139, t. I; k. 1278-1279, t. VII; KW nr (...) k. 190-200, t. I Zeznania świadka Z. D. Wypis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 1 czerwca 2017 r. k. 394-400, t. II; k. 1306-1312, t. VII k. 205-223, t. II Właścicielem udziałów i prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. formalnie był Z. D., jednak w transakcje związane z wyżej opisaną nieruchomością zaangażowany był również P. U. (1), który nie pełnił żadnej formalnej roli w spółce.

Zeznania świadka Z. D. k. 1306-1312, t. VII W dniu 29 czerwca 2017 r. przed Notariuszem K. Ł., prowadzącą Kancelarię Notarialną w W., przy ul. (...) T. S. oraz W. S. zawarli z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowaną przez ówczesnego Prezesa Zarządu Z. D., umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości położonej w miejscowości J., przy ul. (...), w gminie O., w powiecie (...), województwie (...), stanowiącej działki oznaczone w ewidencji numerami (...), o powierzchni 29.805 m2, wchodzącą w skład nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w Pruszkowie VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...).

Na mocy tej umowy strony zobowiązały się zawrzeć w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. umowę sprzedaży wyżej wymienionej nieruchomości za cenę 6.855.150 zł., która miała być zapłacona w terminie 7 dni roboczych od dnia zawarcia umowy przeniesienia własności, przelewem na rachunek bankowy wskazany przez sprzedających. Zgodnie z treścią §5 ust. 3 umowy (k.

44) strony postanowiły, że spółka kupująca może wskazać osobę trzecią, która wejdzie w jej miejsce. Opisana powyżej umowa przedwstępna sprzedaży została zarejestrowana w Repertorium (...). Umowa przedwstępna sprzedaży zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 29 czerwca 2017 r., rep. (...). k. 40-49, t. I k. 177-181, t. I (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie miała środków na zakup przedmiotowej nieruchomości, a miała jedynie pośredniczyć w jej sprzedaży, uzyskując z tego tytułu prowizję. Nabywców poszukiwano m.in. przez Biuro (...) w P., z ramienia którego działał K.

P., a z którym z ramienia sprzedającego kontaktował się P. U. (1). Zainteresowanie nabyciem nieruchomości wyrazili M. M. (1) i P. M., prowadzący działalność pod firmą (...)Sp. J., którzy z uwagi na cenę nieruchomości mieli nabyć ją wspólnie z K. J., który również prowadził działalność deweloperską. Podczas spotkań w Biurze (...) był obecny P. U. (1), który negocjował warunki sprzedaży z P. M. i początkowo wywarł na P. M. wrażenie, że to on był właścicielem nieruchomości. O znalezieniu nabywcy nieruchomości Z.

D. poinformował T. i W. S., po czym w marcu 2018 r. zorganizowano spotkanie w Kancelarii Notarialnej Notariusza J. K. (1) w K., na którym miało dojść do uzgodnienia warunków umowy sprzedaży nieruchomości. Historia operacji na rachunkach bankowych (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. k. 111-116, t. I k. 131, t. I k. 489-483, t. III Zeznania świadka Z. D. k. 394-400, t. III; k. 1306-1312, t. VII Zeznania świadka M. M. (1) k. 443-444, t. III; k. 1254, t. VII Zeznania świadka P. M. k. 456-458, t. III; k. 1251-1253, t. VII Zeznania świadka K.

J. k. 466-467, t. III; k. 1260-1263, t. VII Zeznania świadka K. P. k. 628-629, t. IV Umowa pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości k. 632, t. IV; k. 1263-1268, t. VII Korespondencja mailowa wraz z załącznikami k. 633-641, t. IV Zeznania świadka J. K. (2) k. 1303-1305, t. VII W dniu 23 marca 2018 r. T. S. i W. S. zawarli z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę, w treści której strony potwierdziły, że łączy je przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości, opisana powyżej i zgodnie z jej treścią (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jako kupująca dysponuje prawem wskazania osoby trzeciej, która wejdzie w jej miejsce do tej umowy.

Jednocześnie (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wskazała osobą trzecią zainteresowaną nabyciem nieruchomości, tj. (...) M. Sp. j. z siedzibą w O.. Strony przy tym ustaliły, że w razie zawarcia przez T. S. oraz W. S. jakiejkolwiek umowy, w tym umowy przedwstępnej, umowy przyrzeczonej, bądź jakiejkolwiek innej umowy mającej za przedmiot przeniesienie prawa własności działki gruntu oznaczonej w ewidencji numerem (...), o powierzchni 29.805 m2, położonej w miejscowości J., przy ul. (...), w gminie O., sprzedający będą obowiązani do zapłaty na rzecz (...) Sp. z o.o. wynagrodzenia prowizyjnego w wysokości stanowiącej różnicę ceny/wartości tej działki ustalonej w umowie, zawartej ze spółką (...) Sp. j. z siedzibą w O. i ceny określonej w umowie przedwstępnej sprzedaży z dnia 29 czerwca 2017 r., Rep (...) plus należny podatek VAT.

Podpisy na umowie zostały notarialnie poświadczone przez Notariusza A. K. w dniu 26 marca 2018 r., rep. A nr (...). Umowa z dnia 23 marca 2018 r. wraz z poświadczeniem notarialnym k. 224-226, t. II; Do zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości miało dojść w dniu 26 marca 2018 r. przed notariuszem J. K. (1), prowadzącym Kancelarię Notarialną w K., przy ul. (...). Na umówionym spotkaniu w kancelarii notarialnej nie był obecny P. U. (1), co zdziwiło P. M.. Natomiast z ramienia (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. był obecny Z.

D. jako prezes zarządu oraz kuzyn P. U. (1)- K. S. jako "wsparcie", osoba która by coś ewentualnie podpowiedziała Z. D. (k. 1308). Notariusz J. K. (1) sporządził wówczas projekt rozwiązania umowy przedwstępnej sprzedaży wiążącej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz T. i W. S. oraz projekt umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości ze wskazaniem nowych nabywców, tj. M. M. (1), P. M. i K. J.. Notariusz J. K. (1) nie chciał sporządzić umowy o treści oczekiwanej przez przedstawicieli (...) Sp. z o.o., tj. umowy, na podstawie której różnica pomiędzy ceną nabycia nieruchomości a ceną umowy przedwstępnej zostałaby wpłacona na rzecz (...) Sp. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Swoimi wątpliwościami podzielił się M. i P. M. oraz z T. i W. S., wskazując przy tym na zagrożenia z zakresu prawa podatkowego i cywilnego, związane z umową takiej treści. Nadto z uwagi na wiążącą T. i W. S. z ich synem umowę dzierżawy nieruchomości, niezbędne było jej rozwiązanie przed zawarciem umowy sprzedaży, o czym notariusz również poinformował strony. Z uwagi na przedstawione przez notariusza ryzyko związane z zawarciem umowy i postanowieniami związanymi z zapłatą ceny i wysokością prowizji M. i P. M. oraz K. J. wycofali się z jej zawarcia.

Przebieg transakcji zaczął również budzić wątpliwości T. i W. S., tym bardziej, że chcieli oni zbyć całą nieruchomość, zaś M. i P. M. oraz K. J. byli zainteresowani nabyciem odpowiednio 1/2 i 1/4 części nieruchomości, nadto pokrzywdzeni nie chcieli dodatkowo uiszczać VAT od transakcji, do czego mieli być zobowiązani w razie zawarcia umowy. Zeznania świadka M. M. (1) k. 443-444, t. III; k. 1254, t. VII Zeznania świadka T. S. k. 32-36, t. I; k. 1218-1222, t VII Zeznania świadka W. S. k. 25-27, t. I Zeznania świadka P. M. k. 456-458, t.

III; k. 1251-1253, t. VII Zeznania świadka K. J. k. 466-467, t. III; k. 1260-1263, t. VII Zeznania świadka J. K. (1) k. 945-946, t. V; k. 1255-1260, t. VII; Projekt aktu notarialnego k. 947-961, t. V Zeznania świadka Z. D. k. 1306-1312, t. VII Na mocy umowy z dnia 8 maja 2018 r. Z. D. zbył 100 udziałów (wszystkie udziały spółki) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. M. P.. Strony ustaliły cenę udziałów na (...) zł. W dniu 27 kwietnia 2018 r. prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. został T. W.. Umowa zbycia udziałów k. 714-715, t. IV Uchwała zgromadzenia wspólników k.693-694 t.IV Częściowo wyjaśnienia T.

W. k. 1217, t. VI Zeznania świadka Z. D. k. 1306-1308, t. VII M. P. był adwokatem, który od wielu lat był związany zawodowo i towarzysko z D. Ż. (który faktycznie zarządzał dwiema spółkami (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.) oraz z jego synem A. Ż. (1). Nadto w późniejszym okresie wspólnie z synem D. A. Ż., zajmującym formalnie stanowisko prezesa zarządu spółki (...) Sp. z o.o., M. P. założył i prowadził spółkę (...) Sp.j. Częściowo zeznania świadka A. Ż. (1) Częściowo zeznania świadka D.

Ż. k. 407-408, t. III; k. 1402-1404, t. VIII k. 414-416, t. III; k. 1398-1402, t. VIII W dniu 20 czerwca 2018 r. przed notariuszem J. P., prowadzącym Kancelarię Notarialną, przy ul. (...) w W., za rep. A nr (...) została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży pomiędzy T. W. działającym w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. a M. P., działającym w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., na mocy której (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. miała sprzedać (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. niezabudowaną działkę inwestycyjną numer (...), położoną w miejscowości J., przy ul. (...), o obszarze 29.805 m2, wchodzącą w skład nieruchomości, objętej księgą wieczystą nr (...) za kwotę 8.798.436,00 zł., po tym jak sprzedająca nabędzie własność nieruchomości od T. i Z.

S.. Zawarcie umowy przyrzeczonej miało nastąpić do dnia 31 sierpnia 2018 r., przy czym cena miała zostać przelana na rachunek bankowy sprzedającej w terminie 7 dni roboczych od zawarcia umowy przyrzeczonej. W § 4 ust. 6 aktu notarialnego zastrzeżono, że strony zawierają niniejszą umowę przedwstępną pod warunkiem uzyskania w terminie do dnia 31 lipca 2018 r. przez kupującą dokumentu wydanego przez właściwe organy administracyjne i dającego możliwość zabudowy działki budynkiem magazynowym z częścią biurową. M. P. w trakcie czynności prawnej działał na podstawie pełnomocnictwa notarialnego z dnia 20 marca 2018 r. do reprezentowania spółki (...) (rep.A Nr (...)).

Umowa przedwstępna sprzedaży zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 20 czerwca 2018 r., rep. A Nr (...). k. 248-254, t. II W czerwcu 2018 r. T. W. telefonicznie i pisemnie zawiadomił T. S. oraz W. S. o zawarciu przyrzeczonej umowy sprzedaży w dniu 29 czerwca 2018 r. przed notariuszem A. Z., prowadzącą Kancelarię Notarialną przy ul. (...)w W.. T. S. zależało, żeby umowa przyrzeczona została zawarta przed J. K. (1), do którego nabrała zaufania, jednak T. W. nie wyraził na to zgody, twierdząc, że ma swojego notariusza oraz że T.

S. nie ma czego się obawiać, bowiem znaleźli nowego dewelopera. Poza pokrzywdzonymi i T. W., na umówionym spotkaniu w dniu 29.06.06.2018 r. w kancelarii notarialnej notariusz A. Z. był obecny M. P.. M. P. nie przedstawił się pokrzywdzonym z imienia i nazwiska, ale podał się za adwokata reprezentującego dewelopera, który następnie miał nabyć nieruchomość. Powiedział pokrzywdzonym, że oglądał ich działkę, że działka się podoba, że są wypłacalni i zapewnił pokrzywdzonych, że otrzymają cenę wynikającą z umowy jeszcze przed ustalonym terminem płatności.

M. P. poprosił pokrzywdzonych o numer rachunku bankowego, zapisał go na swoim laptopie i odczytał pokrzywdzonym, żeby upewnić się, że rachunek jest zapisany prawidłowo. Zapewnienia M. P. w kontekście wykonywanego przez niego zawodu zaufania publicznego, ostatecznie przekonały T. i W. S. do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży, mimo wielu wątpliwości dotyczących tej czynności, które pokrzywdzeni mieli przed przystąpieniem do aktu notarialnego. Zeznania świadka T. S. k. 32-36, t. I; k. 999-1000, t. V; k. 1218-1222, t VII; Zeznania świadka W.

S. k. 25-27, t. I; k. 1006-1007, t. V; k. 1223-1224, t. VII; Wezwania na termin aktu notarialnego k. 241-244, t. II Zeznania świadka R. S. k. 1375-1378, t. VII W związku z powyższym, w dniu 29 czerwca 2018 r. przed notariuszem A. Z., prowadzącą Kancelarię Notarialną przy ul. (...) w W., za rep A nr (...) między T. S. i W. S. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowaną przez T. W., została zawarta umowa sprzedaży nieruchomości położonej w miejscowości J., przy ul. (...), w gminie O., w powiecie (...), województwie (...), stanowiącej działkę oznaczoną w ewidencji numerem (...), o powierzchni 2,9805 ha, wchodzącą w skład nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w Pruszkowie VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...).

Na mocy wyżej wymienionej umowy T. W., działając w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zobowiązał się do zapłaty ceny sprzedaży w wysokości 6.855.150,00 zł. do dnia 10 lipca 2018 r., na rachunek bankowy sprzedających T. S. oraz W. S., wskazany w § 3 ust. 2 tej umowy, przy czym cała należna cena miała pochodzić ze środków własnych spółki. Umowa sprzedaży zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 29 czerwca 2018 r., rep. A Nr (...). k. 2-16, t. I, k. 261-267, t. II Tego samego dnia, tj. 29 czerwca 2018 r., jak wynika z numeru repertorium wcześniej przed zawarciem umowy pomiędzy T. i W.

S. a spółką (...), przed notariuszem A. Z., prowadzącą Kancelarię Notarialną przy ul. (...)w W., za rep A nr (...) T. W. działający w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. i M. P., działający w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., zawarli umowę zmieniającą przedwstępną umowę sprzedaży z dnia 20 czerwca 2018 r. zawartą przed notariuszem J. P., prowadzącym Kancelarię Notarialną, przy ul. (...) w W., za rep. A nr (...), ustalając, że cena sprzedaży nieruchomości, w kwocie 8.798.436,00 zł. ma nastąpić w ten sposób, że kupujący:

1. kwotę 6.855.150,00 zł. wpłaci przelewem na rachunek bankowy T. i W. S. jako wierzycieli sprzedającego, w terminie 7 dni roboczych od dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży zawartej miedzy sprzedającą a wymienionymi w wykonaniu przedwstępnej umowy sprzedaży dokumentowanej aktem notarialnym z dnia 29 czerwca 2017 r., za rep. A nr (...), 2. kwotę 1.943.286,00 zł. wpłaci na rachunek bankowy sprzedającego w terminie 7 dni roboczych od dnia zawarcia przyrzeczonej niniejszym aktem umowy sprzedaży. Umowa z dnia 29 czerwca 2018 r. zawarta w formie aktu notarialnego, rep.

A Nr (...). k. 258-260, t. II Spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie miała środków na nabycie nieruchomości, a warunek uzyskania dokumentu dającego możliwość zabudowy działki budynkiem magazynowym z częścią biurową był niemożliwy do spełnienia w umówionym terminie z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Częściowo zeznania świadka D. Ż. k. 1398-1402, t. VIII W dniu 3 lipca 2018 r. M. P., reprezentując (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwrócił się na piśmie do Urzędu Miejskiego w O. z prośbą o udzielenie informacji, czy na działce o numerze ewidencyjnym (...), położonej przy ul. (...) w J., gmina O. możliwe jest wybudowanie hali o charakterze przeznaczonym pod produkcję i magazynowanie wraz z częścią biurową.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 6 lipca 2018 r., odebranej osobiście przez M. P. w dniu 6 lipca 2018 r., (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. została poinformowana, że wyżej wymieniona działka ewidencyjna podlega ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w O. z dnia 18 maja 2007 r., zgodnie z którym działka położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej i nie jest na niej możliwa budowa hali o charakterze przemysłowym z przeznaczeniem pod produkcję oraz magazynu z częścią biurową, gdyż narusza to ustalenia wyżej wymienionego planu miejscowego.

W dniu 6 lipca 2018 r. przed notariuszem J. P., prowadzącym Kancelarię Notarialną, przy ul. (...) w W., za rep. A nr (...), między T. W. m, działającym w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. a M. P., działającym w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., została zawarta umowa, na mocy której strony rozwiązały przedwstępną umowę sprzedaży z dnia 20 czerwca 2018 r. zawartą przed tym samym notariuszem, za rep. A nr (...). Pismo M. P. k. 269, t. II Odpowiedź z UM O. wraz z potwierdzeniem odbioru k. 268, t.

II; k. 1.483, t. VIII (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie uiściła na rzecz T. i W. S. ceny nieruchomości, wynikającej z zawartej umowy sprzedaży. Po upływie terminu płatności, pokrzywdzeni byli nakłaniani przez przedstawicieli (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. do zmiany zawartej umowy i wyrażeniu zgody na zapłatę ceny w ratach, tj.

1. kwoty 100.000 zł. w dniu podpisania aktu notarialnego zmieniającego zawartą umowę sprzedaży, 2. kwoty 500.000 zł. w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r., 3. kwoty 500.000 zł. w terminie do dnia 31 sierpnia 2019 r., 4. kwoty 500.000 zł. w terminie do dnia 31 grudnia 2019 r., 5. kwoty 1.500.000 zł. w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r., 6. kwoty 4.053.200 zł. w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. T. i W. S. nie zgodzili się jednak na takie rozwiązanie. Pierwsza propozycja zmiany umowy pochodzi z dnia 11 lipca 2018 r., czyli pierwszego dnia po upływie terminu zapłaty.

Zeznania świadka T. S. k. 32-36, t. I Zeznania świadka W. S. k. 25-27, t. I Pismo do pokrzywdzonych z dnia 11 lipca 2018 r., wraz z projektem aktu notarialnego i korespondencją mailową k. 273-282, t. II; k. 1347-1361, t. VII; W dniu 6 lipca 2018 r. M. P. zawarł z T. W. umowę zbycia 100 udziałów (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., na mocy której T. W. miał nabyć udziały spółki za kwotę (...)zł. Umowa zbycia udziałów k. 711-712 W dniu 26 lipca 2018 r., na wniosek pełnomocnika pokrzywdzonych została nadana klauzula wykonalności wynikającemu z zawartej w dniu w dniu 29 czerwca 2018 r. w formie aktu notarialnego, za rep A nr (...) umowy sprzedaży nieruchomości, obowiązkowi zapłaty przez (...) Sp. z o.o. na rzecz T. i W.

S. umówionej kwoty sprzedaży, tj. 6.855.150,00 zł. Na tej podstawie pełnomocnik pokrzywdzonych wniósł o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce z uczynieniem stosownej wzmianki w księdze wieczystej nieruchomości oraz zajęciem rachunków bankowych i wierzytelności spółki. Dokumenty zgromadzone w aktach (...) k. 144-167, t. I Informacja od Komornika przy SR w Pruszkowie k. 611-623, t. IV Nieruchomość została obciążona hipoteką przymusową w kwocie 6.855.150,00 zł. na rzecz T. i W. S., co zostało uwidocznione w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej w dniu 3 sierpnia 2018 r., na podstawie wniosku z dnia 24 lipca 2018 r, o czym wzmiankę umieszczono w księdze wieczystej w dniu 30 lipca 2018 r.

Wypis z KW (...) k. 21-22, t. I W dniu 2 sierpnia 2018 r. A. Ż. (2), pełniący funkcję prezesa zarządu (...) Sp. z o.o. przed Notariuszem J. P. udzielił pełnomocnictwa K. S. do zawarcia z (...) Sp. z o.o. umowy sprzedaży nieruchomości w J. przy ul. (...) (nr repertorium A (...)). Częściowo zeznania świadka D. Ż. k. 414-416, t. III Częściowo zeznania świadka K. S. k. 595-596, t. IV W dniu 2 sierpnia 2018 r. przed Notariuszem J. P., prowadzącym Kancelarię Notarialną w W., przy ul. (...) T. W., działając w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł z K.

S., działającym w imieniu i na rzecz (...) Sp. z o.o. w W. umowę sprzedaży nieruchomości położonej w miejscowości J., przy ul. (...), w gminie O., w powiecie (...), województwie (...), stanowiącej działkę oznaczoną w ewidencji numerem (...), o powierzchni 2,9805 ha, wchodzącą w skład nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w Pruszkowie VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr (...). Na mocy wyżej wymienionej umowy (...) Sp. z o.o. w W. nabyła wyżej wymienioną nieruchomość za kwotę 8.798.436,00 zł. brutto, przy czym w § 3 umowy zobowiązała się, że cała cena zostanie zapłacona do dnia 2 października 2018 r. w ten sposób, że:

1. kwota 6.855.150,00 zł. zostanie wpłacona przelewem na rachunek bankowy T. i W. S. tytułem spłaty zadłużenia wynikającego z umowy sprzedaży z dnia 29 czerwca 2018 r., rep. A nr (...);

2. kwota 1.943.286,00 zł. zostanie wpłacona na rachunek bankowy należący do spółki sprzedającej. Umowa sprzedaży zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 2 sierpnia 2018 r., rep. A Nr (...). k. 51-63, t. I k. 287-293, t. II Korespondencja mailowa k. 1363-1369, t. VII Pozwem o zapłatę w postęwniesionym w dniu 16 sierpnia 2018 r. T. S. i W. S. wnieśli m.in. o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym obowiązku zapłaty przez pozwaną (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwoty 47.328,71 zł. tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty świadczenia głównego w wysokości 6.855.150 zł. od dnia 11 lipca 2018 r. do dnia 15 sierpnia 2018 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 47.328,71 zł. od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym obowiązku zapłaty przez pozwana na rzecz powodów do niepodzielnej ręki dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie należnych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty od kwoty świadczenia głównego 6.855.150,00 zł.

Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. VI Nc 3296/18 nakazano pozwanemu (...) Sp. z o.o. w W., żeby zapłacił na rzecz powodów T. S. i W. S. do niepodzielnej ręki: - kwotę 47.328,71 zł. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty; - dalsze odsetki ustawowe od kwoty 6.855.150 zł. od dnia 16 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 3.026 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 2.400 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty.

W dniu 9 stycznia 2019 r. przedmiotowemu nakazowi zapłaty została nadana klauzula wykonalności. Kserokopie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy VI Nc 3296/18 k. 643-700, t. IV W dniu 27 sierpnia 2018 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez prezesa zarządu A. Ż. (1), i (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez prezesa zarządu M. P., zawarły umowę dzierżawy nieruchomości niezbudowanej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr (...) o obszarze 2,9805 ha, położonej przy ul. (...) w J., gmina O.. Umowa została zawarta na czas określony od dnia 27 sierpnia 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2033 r., a w jej treści wskazano przyczyny uzasadniające jej wypowiedzenie bez zachowania okresów wypowiedzenia oraz zastrzeżono, że w razie wypowiedzenia przez wydzierżawiającego umowy przed upływem okresu na który została zawarta, z przyczyn innych niż wskazane w umowie, wydzierżawiający ma zapłacić na rzecz dzierżawcy karę umowną w kwocie 750.000 zł. pomnożoną przez liczbę pełnych lat kalendarzowych, jakie pozostały do upływu okresu, na jaki umowa została zawarta.

M. P. był właścicielem wszystkich udziałów w spółce (...). Umowa dzierżawy k. 294-295, t. II Wyciąg z KRS k.98 t.I W dniu 2 października 2018 r. przed Notariuszem M. Ł., prowadzącym Kancelarię Notarialną w W., przy ul. (...) za rep. A nr (...) T. W., działając w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł z K. S., działającym w imieniu (...) Sp. z o.o. w W., umowę zmieniającą umowę sprzedaży z dnia 2 sierpnia 2018 r. zawartą przed Notariuszem J. P., prowadzącym Kancelarię Notarialną w W., przy ul. (...), za rep A nr (...) r.

Zgodnie z treścią tej umowy został ustalony nowy termin płatności ceny, wynikającej z zawartej umowy sprzedaży, na dzień 2 grudnia 2018 r. Umowa z dnia 2 sierpnia 2018 r., rep. A Nr (...). k. 283-286, t. II M. P. co najmniej od 4 lipca 2018 r. poszukiwał nabywcy na nieruchomość. W tym celu złożył propozycję jej sprzedaży (...)Sp. z o.o. Sp. k., przy cenie wywoławczej 315 zł za m ( 2), jednak 18 lipca 2018 r. drogą mailową otrzymał informację, że działka nie odpowiada celom inwestycyjnym spółki z uwagi na przeznaczenie działki w planie zagospodarowania przestrzennego w związku z czym nie jest ona zainteresowana jej nabyciem za proponowaną cenę 275 zł za m ( 2).

We wrześniu 2018 r. M. P. prowadził korespondencję z pracownikami spółki (...), chcąc zorganizować spotkanie z urzędnikami Urzędu Miasta i Gminy O. w celu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego przedmiotową działkę. Działania te nie doprowadziły do zawarcia umowy ze spółką (...). Wydruk korespondencji mailowej k. 1362, t. VII; k. 1422-1461, t. VIII 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1.

Częściowo wyjaśnienia T. W. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego T. W. jedynie w zakresie, w jakim oskarżony podał, że został prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na prośbę oskarżonego M. P., albowiem wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny i nie podstaw, aby pozbawić ich wartości dowodowej. W pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego T. W. zostały uznane za niewiarygodne, o czym będzie mowa w części 2.2. uzasadnienia. Zeznania świadków T.

S. i W. S. Nie ma podstaw, aby kwestionować zeznania pokrzywdzonych w zakresie istotnym dla ustalenia okoliczności zdarzeń objętych aktem oskarżenia. Zeznania pokrzywdzonych są bowiem logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny w związku z czym brak było podstaw do pozbawienia ich wartości dowodowej. Zeznania świadka P. M. Świadek zeznawał na okoliczności związane z negocjacjami, które prowadził będąc zainteresowany nabyciem nieruchomości należącej do pokrzywdzonych oraz powodów, dla których ostatecznie nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Świadek podał, że rozmowy w Biurze (...) prowadził z P. U. (2), w związku z czym zdziwiła go jego nieobecność w kancelarii notarialnej, gdy miała być zawarta umowa sprzedaży. Świadek podniósł również, że do zawarcia umowy ostatecznie nie doszło, bo transakcja wydała mu się podejrzana. Następnie chciał nabyć nieruchomość bezpośrednio od pokrzywdzonych, jednak z uwagi na rozmowy z K. P. z Biura (...), ostatecznie zrezygnował z tego zamiaru. Świadek jest osobą obcą dla stron postępowania, a jego zeznania są logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny w związku z czym nie ma podstaw, aby kwestionować ich wartość dowodową.

Zeznania świadka M. M. (1) Nie ma podstaw, aby kwestionować zeznania świadka M. M. (1). Świadek jest osobą obcą dla stron postępowania, nie ma żadnego interesu w zeznawaniu nieprawdy, a jej zeznania są logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny. Świadek opisała okoliczności związane z zamiarem nabycia przez nią i jej męża nieruchomości należącej do pokrzywdzonych, podając przy tym, że nie zna szczegółów negocjacji, bowiem tym zajmował się jej mąż. Zeznania świadka K.

J. Świadek był zainteresowany nabyciem nieruchomości należącej do pokrzywdzonych wraz z M. M. (1) i P. M.. Złożył zeznania na okoliczności z tym związane, jak również podał, dlaczego ostatecznie nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży. Świadek jest osobą obcą dla stron postępowania, nie ma interesu w składaniu fałszywych zeznań, a jego zeznania są logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny w związku z czym nie ma podstaw, aby kwestionować ich wartość dowodową. Zeznania świadka J.

K. (1) Świadek podał, że w marcu 2018 r. otrzymał z Biura (...) zlecenie sporządzenia aktu notarialnego umowy sprzedaży nieruchomości, a w trakcie przygotowywania aktu zorientował się, że wcześniej została zawarta umowa pomiędzy właścicielami nieruchomości, tj. T. S. i W. S. a spółką (...), w związku z czym przygotował projekt rozwiązania przedwstępnej umowy sprzedaży i nowej umowy przedwstępnej z nowymi podmiotami, zainteresowanymi nabyciem nieruchomości. Świadek nie chciał zgodzić się na sporządzenie umowy, na podstawie której różnica pomiędzy ceną nabycia nieruchomości a ceną umowy przedwstępnej zostałaby wpłacona na rzecz (...) Sp. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Wątpliwościami związanymi z tą czynnością podzielił się ze stronami. Nadto świadek podał, że T. S. prosiła go później o ocenę umowy przedwstępnej, którą zawarła z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Świadek jest osobą obcą dla stron postępowania, nie ma interesu w składaniu fałszywych zeznań, a jego zeznania, dotyczące okoliczności, o których wiedzę nabył wykonując czynności notariusza, są logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny w związku z czym nie ma podstaw, aby kwestionować ich wartość dowodową.

Zeznania świadka K. P. Świadek jest pracownikiem Biura (...), jego zeznania dotyczyły negocjacji dotyczących sprzedaży nieruchomości, prowadzonych z P. M. i w zakresie istotnym dla ustaleń faktycznych brak jest podstaw do kwestionowania jego zeznań. Świadek podał m.in, że całe zdarzenie zainicjował P. U. (1), to dzięki niemu oferta sprzedaży nieruchomości trafiła do Biura (...). Zeznania świadka A. A. Nie ma podstaw do kwestionowania zeznań świadka w zakresie istotnym dla ustaleń faktycznych w sprawie. Świadek podała, że wraz z T.

S. miała sprzedawać nieruchomości, które ze sobą graniczyły, z tym, że nieruchomość pokrzywdzonej miała zostać nabyta jako pierwsza. Jakkolwiek należy zwrócić uwagę na związki świadka z P. U. (2), który niewątpliwie jak wynika z analizy materiału dowodowego faktycznie wpływał na działania spółki (...). Zeznania świadka J. K. (2) Nie ma podstaw do kwestionowania zeznań świadka. Świadek jest właścicielem Biura (...), które miało pośredniczyć w znalezieniu nabywcy na nieruchomość pokrzywdzonych. Świadek podał, że nieruchomość do sprzedaży zgłosił w biurze nieruchomości P. U. (1), który początkowo sprawiał wrażenie, że jest jej właścicielem.

Zeznania świadka Z. D. Nie ma podstaw do kwestionowania zeznań świadka Z. D.. Świadek opisał, okoliczności, w jakich nabył udziały spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., swoje kontakty z P. U. (2), okoliczności zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z pokrzywdzonymi, powody, z których jego zdaniem nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej w marcu 2018 r. oraz okoliczności zbycia udziału spółki M. P.. W zakresie istotnym dla ustaleń faktycznych w sprawie zeznania świadka są logiczne, konsekwentne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny.

Zeznania świadka R. S. Świadek jako syn pokrzywdzonych był obecny w kancelarii notarialnej w dniu 29 czerwca 2018 r., gdy doszło do podpisania umowy sprzedaży pomiędzy pokrzywdzonymi a (...) Sp. z o.o. Zeznania świadka dotyczyły zdarzenia, w którym bezpośrednio brał udział i korespondują w tym zakresie z uznanymi za wiarygodne zeznaniami pokrzywdzonych, w związku z czym nie ma podstaw, aby pozbawić je wartości dowodowej. Zeznania świadka K. A. Nie ma podstaw do kwestionowania zeznań świadka w zakresie istotnym dla ustaleń faktycznych w sprawie.

Świadek podała, że jest właścicielem nieruchomości, która graniczy z nieruchomością należącą do T. S. i że razem miały sprzedać swoje działki, jednak do sprzedaży jej działki nie doszło. Świadek opisała również późniejsze kontakty z pokrzywdzoną. Częściowo zeznania świadka A. Ż. (1) Nie ma podstaw, aby kwestionować zeznania świadka w zakresie, w jakim podał, że zna oskarżonego M. P., że jest to "adwokat rodzinny", że łączą z nim świadka relacje biznesowe. Powiązania świadka i jego ojca - świadka D. Ż. z oskarżonym M.

P. umożliwiły mu zawarcie umów przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w dniu 20 i 29 czerwca 2018 r., a następnie jej rozwiązanie, oraz późniejsze zawarcie w dniu 27 sierpnia 2018 r. umowy dzierżawy nieruchomości przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu której występował świadek, z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowaną przez oskarżonego M. P.. Oskarżony bowiem wykorzystał swoje znajomości i udzielone mu pełnomocnictwo do reprezentowania spółki (...) z dnia 20.03.2018 r., aby doprowadzić do stworzenia pozorów znalezienia inwestora zainteresowanego nabyciem nieruchomości w J..

Nie są przy tym wiarygodne zeznania świadka w zakresie w jakim podaje, że nie ma wiedzy odnośnie nieruchomości w J., że nie podpisywał żadnej umowy związanej z nieruchomością w J., nie pamięta, aby podpisywał jakiekolwiek umowy z M. P., o czym szerzej mowa w punkcie 2.2. Częściowo zeznania świadka D. Ż. Nie ma podstaw, aby kwestionować zeznania świadka w zakresie, w jakim podał, że zna oskarżonego M. P., że jest związany z oskarżonym zarówno zawodowo, ponieważ oskarżony od wielu lat jest jego adwokatem, jak i towarzysko, co podobnie jak w odniesieniu do zeznań świadka A.

Ż. (1), umożliwiło wykorzystanie przez oskarżonego M. P. spółki (...) w swojej działalności. W tym miejscu wskazać należy, że zarówno z zeznań świadka D. Ż., jak i zeznań świadka A. Ż. (1), wynika, że niezależnie od tego, kto formalnie został powołany do władz wyżej wymienionych spółek (...), to świadek D. Ż. faktycznie nimi zarządzał. Nie ma również podstaw do kwestionowania zeznań świadka D. Ż., który twierdzi, że nic nie wiedział o umowie przedwstępnej sprzedaży zawartej przez oskarżonego M. P. w imieniu (...) Grup Sp. z o.o., podnosząc jednocześnie, że oskarżony miał pełnomocnictwo do reprezentowania spółki, gdyż świadek chciał się jej pozbyć, a oskarżony powiedział mu, że ma na nią kupca.

W tym zakresie brak jest jakichkolwiek dowodów przeciwnych twierdzeniom świadka i wskazujących na jego udział w zdarzeniu zanim zgłosił się do niego K. S. z propozycją zakupu nieruchomości. Nie są natomiast wiarygodne zeznania świadka w pozostałym zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, o czym będzie szerzej mowa w punkcie 2.2. uzasadnienia. Częściowo zeznania świadka K. S. Zeznania świadka są wiarygodne jedynie w zakresie, w jakim świadek przyznał, że jako pełnomocnik (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł w jej imieniu umowę sprzedaży nieruchomości, co bezpośrednio wynika z aktu notarialnego tej czynności, w pozostałym zakresie zeznania świadka należało uznać za niewiarygodne, o czym szerzej w punkcie 2.2 uzasadnienia.

Dokumenty wymienione w punkcie 1.1.1 uzasadnienia Sąd podzielił wnioski zawarte w dokumentach powołanych w części 1.1.1 uzasadnienia. Ich treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron postepowania, a Sąd nie znalazł podstaw, aby z urzędu pozbawić je wartości dowodowej. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1. Wyjaśnienia oskarżonego M. P. (k. 1030-1032, t.

V; k. 1214-1216, t. VI) W postępowaniu przygotowawczym oskarżony M. P. odmówił składania wyjaśnień, zaś jego wyjaśnienia złożone w toku postępowania jurysdykcyjnego nie wytrzymały konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym uznanym przez Sąd w niniejszej sprawie za wiarygodny. Oskarżony twierdził, że był jedynie powiernikiem i pełnomocnikiem P. U. (1), który zwrócił się do niego jako klient, w dodatku szanowany na rynku nieruchomości. Oskarżony podnosił, że nie wykonywał żadnych działań samodzielnie, a jedynie pośredniczył w nabyciu przedmiotowej nieruchomości, będąc zapewnianym, że P. U. (1) miał środki na jej nabycie.

Niewątpliwie P. U. (1) stał za działalnością spółki (...), bowiem jego nazwisko przywoływane jest nie tylko przez oskarżonych, ale również przez przesłuchanych w sprawie świadków, jednak nie było tak, jak oskarżeni przedstawiają to w swoich wyjaśnieniach, że będąc pod wrażeniem P. U. (1) ślepo wykonywali jego polecenia, nie zdając sobie sprawy do czego prowadzą ich działania. Abstrahując nawet od wątpliwej renomy P. U. (1) jako rzekomo szanowanego dewelopera, który z niewiadomych względów nie chce osobiście uczestniczyć w zawarciu umowy sprzedaży nieruchomości, wysługując się przy tym osobami trzecimi i którego, mimo licznych prób nie udało się przesłuchać w toku prowadzonego postępowania, przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło do wniosku, że rola oskarżonego M.

P. w zarzuconym mu czynie była znacznie szersza, aniżeli tylko i wyłącznie wykonywanie poleceń mocodawcy przy nieświadomości braku możliwości wywiązania się z zawartej umowy sprzedaży nieruchomości. Przeczą temu ustalone w sprawie działania, jakie osobiście podejmował M. P.. Po pierwsze oskarżony, nabywając w maju 2018 r. udziały w spółce (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. widział, jaka jest kondycja finansowa spółki, że nie ma ona faktycznie środków na wywiązanie się z przyrzeczonej umowy sprzedaży, która miała zostać zawarta z pokrzywdzonymi.

Następnie oskarżony zaproponował oskarżonemu T. W. objęcie w spółce funkcji prezesa zarządu, a w rezultacie zawarcie w jej imieniu umowy sprzedaży z pokrzywdzonymi, podczas, gdy sam przy tej czynności wystąpił jako pełnomocnik (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zawarcie umowy sprzedaży pomiędzy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. a (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zostało poprzedzone przedwstępną umową sprzedaży zawartą między tymi samymi stronami w dniu 20 czerwca 2018 r., która to umowa w ocenie Sądu miała jedynie stworzyć pozory, że istnieje inwestor zainteresowany nabyciem nieruchomości od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., co miało na celu skłonienie pokrzywdzonych do zawarcia umowy przyrzeczonej.

Nadto oskarżonemu była znana kondycja (...) spółek (...), bowiem od wielu lat był związany towarzysko i zawodowo z D. Ż. i A. Ż. (1), którzy działali w ich imieniu. Oskarżony wykorzystał tę znajomość i udzielone mu szerokie pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki (...), i posłużył się wyżej wymienioną spółką w celu stworzenia pozorów zainteresowania przez spółkę - jako rzekomego inwestora - nieruchomością pokrzywdzonych. Nie ma bowiem podstaw do kwestionowania zeznań świadka D. Ż., który twierdzi, że nic nie wiedział o umowie sprzedaży zawartej przez oskarżonego M.

P. w imieniu (...) Sp. z o.o., podnosząc jednocześnie, że oskarżony miał pełnomocnictwo do reprezentowania spółki, gdyż świadek chciał się jej pozbyć, a oskarżony twierdził, że ma na nią kupca. Podkreślić należy, że P. U. (1) – osoba wskazywana przez oskarżonego jako ten, którego polecenia wykonywał nie miał możliwości podjęcia decyzji o wykorzystaniu w toku transakcji spółki (...). Decyzja w tym zakresie należała do oskarżonego, który dysponował pełnomocnictwem do reprezentowania spółki. Same zaś działania oskarżonego nie ograniczały się do udziału w czynnościach prawnych związanych z nabyciem nieruchomości od państwa S..

M. P. uczestniczy osobiście w uzyskaniu dokumentu, będącego podstawą do rozwiązania umowy przedwstępnej sprzedaży zawartej między spółkami (...) a (...). Nadto zwrócić należy uwagę na zachowanie oskarżonego w kancelarii notarialnej, przed zawarciem z pokrzywdzonymi umowy sprzedaży. Oskarżony M. P. nie przedstawił się pokrzywdzonym z imienia i nazwiska, jednak podał się za "mecenasa", pełnomocnika dewelopera i zapewnił pokrzywdzonych, że deweloper, który następnie ma nabyć nieruchomość jest wypłacalny, że otrzymają oni cenę sprzedaży jeszcze przed terminem zapłaty wynikającym z umowy.

To ostatecznie skłoniło pokrzywdzonych do zawarcia umowy ze spółką (...). W swoich zeznaniach pokrzywdzeni podali, że uwierzyli "mecenasowi" - osobie wykonującej zawód zaufania publicznego, że otrzymają w terminie cenę wynikającą z umowy. Pokrzywdzeni nie podali w swoich wyjaśnieniach imienia i nazwiska "mecenasa", z którym rozmawiali przed zawarciem umowy, jednak na okazanych tablicach poglądowych, rozpoznali oskarżonego M. P. jako pełnomocnika dewelopera, z którym rozmawiali w dniu zawarcia umowy (k. 1000, 1006-1007). Oskarżony, choćby z racji wykonywanego zawodu zdawał sobie również sprawę, że nie jest możliwy do spełnienia warunek z przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 20 czerwca 2018 r. rep.

A nr (...) zawartej pomiędzy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. a (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., tj. uzyskanie w terminie do dnia 31 lipca 2018 r. ( przy czym termin zapłaty ceny ustalony jest do 10 lipca 2018 r.) przez kupującą dokumentu wydanego przez właściwe organy administracyjne i dającego możliwość zabudowy działki budynkiem magazynowym z częścią biurową. Inne było przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i w sytuacji, gdy inwestorowi zależy na nabyciu nieruchomości spełniającej jego oczekiwania, przeznaczonej pod konkretną zabudowę sprawdza ten fakt przed zawarciem umowy.

Nie jest możliwa zmiana planu miejscowego w ciągu miesiąca, z czego oskarżony niewątpliwie zdawał sobie sprawę. Zaś wystąpienie przez niego na początku lipca 2018 r. do Urzędu Miejskiego w O. z prośbą o udzielenie informacji, czy na działce jest możliwe wybudowanie hali o charakterze przeznaczonym pod produkcję i magazynowanie wraz z częścią biurową i otrzymanie negatywnej odpowiedzi miały jedynie na celu stworzenie podstawy faktycznej do rozwiązania umowy przedwstępnej zawartej między spółkami (...) oraz usprawiedliwienie, dlaczego mimo wcześniejszych zapewnień pokrzywdzeni nie otrzymali ceny sprzedaży nieruchomości.

To w rezultacie miało doprowadzić pokrzywdzonych do ustępstw co do zapłaty ceny, tj. rozłożenie jej na raty, przez co oskarżeni zyskaliby czas na znalezienie nowego nabywcy nieruchomości. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zanim jeszcze upłynął termin do zapłaty ceny sprzedaży nieruchomości państwu S. M. P. uczestniczył w działaniach zmierzających do sprzedaży nieruchomości spółce (...). Dzieje się to jeszcze przed uzyskaniem oficjalnego dokumentu z Urzędu Miejskiego w O., co jednoznacznie świadczy o tym, że umieszczenie jako warunku zawarcia umowy przyrzeczonej uzyskania dokumentu dającego możliwość zabudowy działki budynkiem magazynowym służyło jedynie jako podstawa do rozwiązania umowy przedwstępnej a M.

P. miał pełną świadomość, że przy istniejących zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takiego dokumentu nie da się uzyskać. Również zachowanie oskarżonego po zawarciu umowy, tj. przeniesienie własności udziałów spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na oskarżonego T. W. w lipcu 2018 r. i następnie zawarcie w dniu 27 sierpnia 2018 r. z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez prezesa zarządu A. Ż. (1), i (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez oskarżonego umowy dzierżawy nieruchomości, prowadzi do wniosku, że oskarżony zdawał sobie sprawę ze skutków podejmowanych działań.

Musiał bowiem wiedzieć, że ostatecznie doprowadza do znacznego utrudnienia dochodzenia przez pokrzywdzonych ich roszczeń. Oskarżony wiedział, że spółki kolejno nabywające nieruchomość nie są w stanie same uiścić ceny, a sam zawarł umowę dzierżawy nieruchomości, co jeszcze bardziej utrudniało pokrzywdzonym dochodzenie ich praw. Częściowo wyjaśnienia T. W. (k. 1223 t. VII, k. 1045-1046, t. VI, k. 1586, t. VIII) Również oskarżony T. W. skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień w toku postępowania przygotowawczego, natomiast przed Sądem powoływał się na rzekomą renomę P. U. (1), który miał być decydentem w toku transakcji, odpowiadać za kwestie merytoryczne i finansowe oraz zapewniać środki na sfinalizowanie umowy sprzedaży.

Również w przypadku oskarżonego T. W. nie sposób uznać, że występował jedynie w charakterze powiernika wykonującego decyzje P. U. (1) i do tego ograniczała się jego rola, nie mając świadomości w czym uczestniczy. Zawierając kolejne umowy w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedziba w W. oskarżony, jako prezes zarządu spółki, zdawał sobie sprawę z tego, że spółka (...) nie ma własnych środków na zapłatę ceny nieruchomości wynikającej z umowy zawartej z pokrzywdzonymi, a to przecież tę spółkę obciążał obowiązek zapłaty.

Mimo to oskarżony kontaktował się z pokrzywdzonymi, umawiał spotkanie w celu zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży, zawarł z M. P. działającym w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości w J. z dnia 20 czerwca 2018 r., zdając sobie sprawę z tego, że umowa nie zostanie wykonana. Oskarżony miał bowiem świadomość, że nie jest możliwy do spełnienia wynikający z tej umowy warunek uzyskania dokumentu wydanego przez właściwe organy administracyjne, dającego możliwość zabudowy działki budynkiem magazynowym z częścią biurową.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący tę nieruchomość nie przewidywał takiej możliwości, a nadto urzędy publiczne nie działają tak szybko, aby w miesiąc była możliwa zmiana warunków zabudowy. Dla każdej osoby mającej jakiekolwiek doświadczenie w działalności gospodarczej i mającej do czynienia z nieruchomościami jest oczywiste, że na przedmiotowej nieruchomości nie było możliwości zbudowania hal magazynowych. Podkreślić trzeba, że zaświadczenie z dnia 5 czerwca 2018 r. wskazujące na przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego było okazywane przy zawieraniu umów z udziałem oskarżonego T.

W., o czym świadczy treść aktów notarialnych. Sam oskarżony dysponował dokumentami świadczącymi o przeznaczeniu gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego (k.202, 205-223). O tym, że rola oskarżonego w popełnionym czynie nie ograniczała się jedynie do bycia powiernikiem P. U. (1) i wykonywania jego poleceń świadczy również późniejsze zachowanie oskarżonego. Już bowiem 11 lipca 2018 r., zaraz po upływie terminu zapłaty pokrzywdzonym ceny z tytułu zawartej umowy sprzedaży, oskarżony składa im propozycję ratalnej spłaty ceny.

Również w lipcu 2018 r. oskarżony nabył od M. P. udziały (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., mimo, że przecież zdaje sobie sprawę z sytuacji finansowej spółki i niewywiązania się przez nią z umowy sprzedaży zawartej z T. i W. S.. Następnie w imieniu spółki (...) zawarł umowę sprzedaży nieruchomości z (...) Sp. z o.o. w W., mając świadomość, że wcześniej spółka (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., będąca de facto kontrolowana przez tę samą osobę nie wywiązała się z wcześniej zawartej umowy sprzedaży. Następnie oskarżony w dniu 2 października 2018 r. zawarł kolejną umowę z (...) Sp. z o.o. w W., zmieniającą termin zapłaty ceny za nieruchomość.

Nie jest prawdą, że oskarżony proponował pokrzywdzonym zwrot nieruchomości, sami pokrzywdzeni nie potwierdzili wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie, a nadto przeczą temu działania samego oskarżonego, który z jednej strony twierdzi, że proponował pokrzywdzonym zwrot nieruchomości, a z drugiej już w sierpniu 2018 r. dokonał jej dalszego zbycia na rzecz (...) Sp. z o.o. w W.. Nie można przy tym uznać, że czynność ta zmierzała do skutecznego zawarcia transakcji i zaspokojenia pokrzywdzonych, jak twierdzi oskarżony, skoro umowa została zawarta ze spółką nie gwarantowała zapłaty ceny sprzedaży.

Gdyby rzeczywiście uznać, że rolą oskarżonego T. W. miała się ograniczać do wypełniania poleceń P. U. (1), to w sytuacji, gdy okazało się, że spółka (...) nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na zapłatę ceny sprzedaży państwu S., oskarżony nie powinien uczestniczyć w kolejnych działaniach związanych z przedmiotową nieruchomością. Uczestniczenie przez niego w działaniach bezpośrednio po upływie terminu zapłaty, składanie propozycji spłacenia ceny w ratach w sytuacji gdy wcześniej w umowie przedwstępnej z (...) został umieszczony warunek niemożliwy do spełnienia, a więc nie było wówczas żadnego rzeczywistego chętnego na zakup nieruchomości od spółki (...), w ocenie Sądu świadczy o tym, że od początku te działania były podjęte w celu postawienia pokrzywdzonych w przymusowej sytuacji celem uzyskania ich zgody na płatność ceny w ratach w odroczonym czasie, czego T.

W. musiał być świadomy. Częściowo zeznania świadka A. Ż. (1) Nie są wiarygodne zeznania świadka A. Ż. (1) w zakresie w jakim podaje, że nie ma wiedzy odnośnie nieruchomości w J., że nie podpisywał żadnej umowy związanej z nieruchomością w J., nie pamięta, aby podpisywał jakiejkolwiek umowy z M. P., o czym szerzej mowa w punkcie 2.2. uzasadnienia. świadek bowiem podpisał w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, której drugą stroną była (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez oskarżonego M.

P.. Powoływanie się przez świadka w tym zakresie na brak wiedzy lub niepamięć jest zatem podyktowane obawą przed mogącą mu ewentualnie grozić odpowiedzialnością, zwłaszcza, że świadek ma świadomość postępowania karnego toczącego się przeciwko oskarżonemu M. P.. Częściowo zeznania świadka D. Ż. Nie są wiarygodne zeznania świadka w zakresie w jakim świadek twierdzi, że nabycie nieruchomości w J. było uzasadnione z punktu widzenia działalności prowadzonej przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz że spółka ta była w stanie uzyskać środki na wywiązanie się z zawartej umowy sprzedaży, a jedynie kolejne wpisy w księdze wieczystej tej nieruchomości przyczyniły się do tego, że jej nabycie przestało być dla świadka opłacalne i nie był on w stanie przeprowadzić na niej zaplanowanych inwestycji.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiał faktycznie przeprowadzenie inwestycji, o jakich świadek zeznawał. Żadna ze spółek zarządzanych przez świadka D. Ż. nie miała środków ani na uiszczenie ceny sprzedaży nieruchomości w J., ani na sfinansowanie jakiejkolwiek inwestycji na tej nieruchomości. Jak sam świadek przyznał spółka (...) nie osiągała żadnych obrotów, zaś spółka (...) wykazywała straty (k. 1400). Świadek nie miał przy tym żadnych zapewnień finansowania inwestycji od żadnego z inwestorów, a oparcie finansowania inwestycji na wątpliwych ustnych zapewnieniach od firmy (...) wydaje się co najmniej nieracjonalne i małowiarygodne.

Zeznania świadka w wyżej opisanym zakresie nie mogą zatem zostać uznane za wiarygodne, stanowią one jedynie racjonalizacji nabycia nieruchomości przez Spółkę (...), w sytuacji, gdy świadek ma świadomość postępowania karnego toczącego przeciwko oskarżonemu M. P. i sam mógł obawiać się ewentualnej odpowiedzialności. Zeznania świadka K. S. (k. 595-596, t. IV; k. 1371-1375, t. VII) Nie są wiarygodne i nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie zeznania świadka K. S., poza przyznaniem przez świadka, że jako pełnomocnik (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł w jej imieniu umowę sprzedaży nieruchomości.

Przede wszystkim świadek jako osoba blisko związana i spokrewniona z P. U. (2) niewątpliwie stara się ukryć swoją rzeczywistą rolę związaną ze sprzedażą nieruchomości pokrzywdzonych. W złożonych zeznaniach świadek ogranicza swoją rolę do zawarcia, na prośbę świadka Ż. umowy w imieniu (...) Sp. z o.o., na podstawie której spółka nabyła nieruchomość w J.. Natomiast świadek Ż. twierdzi, że propozycja nabycia nieruchomości została mu przedstawiona przez K. S.. Niezależnie jednak od powyższego świadek K. S. już wcześniej był zaangażowany w transakcje związane z nieruchomością, bowiem towarzyszył Z.

D. w kancelarii notarialnej, w marcu 2018 r., kiedy miało dojść do zawarcia umowy sprzedaży z M. i P. M.. Nadto świadek popada w swoistą sprzeczność, twierdząc z jednej strony w postępowaniu przygotowawczym, że nie wie, czy spółka którą reprezentował miała środki na zakup nieruchomości, w jego ocenie nie musiała ich mieć, gdyż planowała dalszą jej sprzedaż, a z drugiej w postępowaniu sądowym, że nie czekając na wpływy ze sprzedaży spółka mogła uregulować należności wobec pokrzywdzonych. Zeznania świadka K. Ł. (k. 964-965, k. 1378-1379, t.

VII) Świadek podała, że nie pamięta okoliczności związanych z zawarciem przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości Rep. (...). Zeznała jedynie, że umowa została sporządzona na zlecenie mailowe R. B. i ogólnie opisała procedurę zawierania umów tego typu. Zeznania świadka A. K. (k. 942-943, t. V) Świadek A. K. nie pamiętała okoliczności związanych z czynnością poświadczenia podpisów na umowie z dnia 23 marca 2018 r., rep. A nr (...), ani nie zna osób występujących w niniejszej sprawie. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I M. P. i T. W. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W punktach 1 aktu oskarżenia każdemu z oskarżonych zarzucono popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Odpowiedzialności za przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 k.k. podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Do znamion przestępstwa z art. 286 § 1 KK należą trzy oszukańcze sposoby jego popełnienia: wprowadzenie innej osoby w błąd, wyzyskanie błędu, wyzyskanie niezdolności innej osoby do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Pierwszy i drugi sposób opiera się na błędzie pokrzywdzonego, którego wyobrażenie o rzeczywistości nie odpowiada faktom w zakresie istotnym dla podjęcia decyzji o określonym rozporządzeniu mieniem (wyrok SN z 2 grudnia 2002 r., IV KKN 135/00, Prok. i Pr. – wkł. 2003, Nr 6, poz. 8; wyrok SN z 18 czerwca 2019 r., V KK 246/18, Legalis nr 1948619).

Sprawca albo błąd ten wywołuje, przedstawiając pokrzywdzonemu fałszywy obraz rzeczywistości, albo wykorzystuje fakt, że pokrzywdzony z innego powodu jest już w błędzie. Przy czym w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa oszustwa należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim kierunkowym nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę, ale także to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion.

Sprawca podlega ponadto surowszej karze pozbawienia wolności (od roku do lat 10), jeżeli dopuszcza się tego czynu w stosunku do mienia znacznej wartości (art. 294 § 1 k.k.), a więc mienia, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 zł. (art. 115 § 5 k.k.). Sąd uznał, że oskarżeni M. P. i T. W. dopuścili się popełnienia zarzuconych im w punktach 1. aktu oskarżenia czynów. Oskarżeni bowiem mając świadomość upływu terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, wynikającego z umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości zawartej w dniu 29 czerwca 2017 r. z T. i W.

S. przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., której w czasie popełnienia zarzuconych oskarżonym czynów, oskarżony M. P. był udziałowcem, a oskarżony T. W. prezesem zarządu, i nie chcąc stracić możliwości pośredniczenia w jej sprzedaży, a przez to wysokiego zysku, który miałby wynikać z różnicy pomiędzy ceną sprzedaży należną pokrzywdzonym, a wynikającą z zawartej umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości a ceną za jaką oskarżeni sprzedaliby następnie przedmiotową nieruchomość, działając wspólnie i w porozumieniu podjęli działania, które miały skłonić pokrzywdzonych do zawarcia z (...) Sp. z o.o. w W. przyrzeczonej umowy sprzedaży.

W tym celu oskarżeni zawarli w dniu 20 czerwca 2018 r. przed notariuszem J. P., prowadzącym Kancelarię Notarialną, przy ul. (...) w W., za rep. A nr (...) przedwstępną umowę sprzedaży tej nieruchomości. Stronami umowy były (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu której działał T. W. oraz oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu i na rzecz której działał oskarżony M. P.. Na mocy tej umowy strony zobowiązały się do zawarcia umowy sprzedaży, na mocy której (...) z siedzibą w W. sprzeda (...) z siedzibą w W. wyżej wymienioną nieruchomość za kwotę 8.798.436 zł., pod warunkiem uzyskania dokumentu dającego możliwość zabudowy jej budynkiem magazynowym z częścią biurową.

Zawarcie tej umowy miała na celu stworzenie pozorów, że został znaleziony inwestor zainteresowany nabyciem nieruchomości w J., należącej do pokrzywdzonych, a w rezultacie nakłonienie pokrzywdzonych do przystąpienia do aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości. Z uwagi na okoliczności, w których nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej w marcu 2018 r., pokrzywdzeni mieli wątpliwości przed zawarciem z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowy przyrzeczonej w dniu 29 czerwca 2018 r., jednak obecny wówczas w kancelarii notarialnej M.

P., który przedstawił się pokrzywdzonym jako adwokat dewelopera zainteresowanego nabyciem należącej do pokrzywdzonych nieruchomości, zapewnił ich o wypłacalności swojego mandanta i ostatecznie przekonał pokrzywdzonych do zawarcia umowy. Również zawarta następnie w dniu 29 czerwca 2018 r., przed notariuszem A. Z., za Rep. A nr (...) między (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu której działał T. W. oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu i na rzecz której działał oskarżony M. P. umowa, na mocy której doszło do zmiany wyżej wymienionej przedwstępnej umowy sprzedaży zawartej pomiędzy tymi samymi stronami, w ten sposób, że część ceny miała zostać wpłacona bezpośrednio na rachunek pokrzywdzonych, miała jedynie na celu stworzenie pozoru wypłacalności (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. i zapewnienie pokrzywdzonych, że otrzymają należność z tytułu sprzedaży nieruchomości.

Pokrzywdzonych dodatkowo w tym przekonaniu miało utwierdzić umieszczenie w tej umowie ich rachunku bankowego, jako tego na który miała być wpłacona część ceny sprzedaży. W związku z zapewnieniami o wypłacalności inwestora (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. ostatecznie pokrzywdzeni T. S. i W. S. w dniu 29 czerwca 2018 r., przed notariuszem A. Z., za Rep. A nr (...) zawarli z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w imieniu której działał T. W., przyrzeczoną umowę sprzedaży nieruchomości położonej w miejscowości J., przy ul. (...).

Obydwaj oskarżeni zdawali sobie sprawę, że (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie ma środków na nabycie nieruchomości, a przez to również (...) Sp. z o.o. nie wywiąże się z zawartej z pokrzywdzonymi umowy sprzedaży na warunkach wskazanych w umowie. M. P. wykorzystał spółkę (...) bez wiedzy D. Ż. faktycznie nią zarządzającego w celu nakłonienia pokrzywdzonych do zawarcia umowy ze spółką (...) Sp. z o.o. Przy tym oczywiście spółka (...) nie dysponowała środkami finansowymi pozwalającymi na wykonanie umowy, pomimo, że M.

P. zapewniał pokrzywdzonych o tym, że spółka kupi nieruchomość od spółki (...). Również oskarżony T. W., który na prośbę M. P. został prezesem zarządu spółki (...), biorąc pod uwagę to, że umowa przedwstępna z (...) Sp. z o.o. została skonstruowana w ten sposób, że warunek konieczny do zawarcia umowy przyrzeczonej jest niemożliwy do spełnienia musiał zdawać sobie sprawę, że spółka (...) nie nabędzie nieruchomości i nie zawrze umowy przyrzeczonej, a co za tym idzie również (...) Sp. z o.o. nie będzie w stanie wywiązać się z umowy zawartej z pokrzywdzonymi.

Obydwaj oskarżeni wiedzieli przecież, że nie jest możliwy do spełnienia wynikający z umowy warunek uzyskania dokumentu dającego możliwość zabudowy nieruchomości budynkiem magazynowym, albowiem byłoby to sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w O. nr (...) z dnia 18 maja 2007 r., w którym przewidziano inny cel zagospodarowania nieruchomości. Plan był znany oskarżonym przystępującym do kolejnych aktów notarialnych. Nadto oskarżeni byli świadomi, że w ciągu miesiąca nie będzie można dokonać jego zmiany.

Warunek ten natomiast miał jedynie dać oskarżonym możliwość późniejszego rozwiązania umowy przedwstępnej, i stworzenia pozorów wycofania się inwestora, co miało skłonić pokrzywdzonych do ustępstw w zakresie zapłaty ceny. Swoimi działaniami oskarżeni wprowadzili pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez (...) z obowiązku zapłaty ceny 6.855.150 zł., wynikającej zawartej przez nich w dniu 29 czerwca 2018 r. umowy sprzedaży nieruchomości, w terminie do dnia 10 lipca 2018 r. Zamiarem oskarżonych nie były przy tym przeniesienie własności nieruchomości bez konieczności uiszczenia należnej ceny, ale doprowadzenie pokrzywdzonych do ustępstw co do jej zapłaty, tj. do wyrażenia zgody na rozłożenie ceny na raty, co dałoby oskarżonym czas na poszukiwanie nabywcy nieruchomości, a także na jej ewentualne dalsze zbycie za wyższą cenę i wywiązanie się z umowy sprzedaży zawartej z pokrzywdzonymi.

Byłoby to jednak rozwiązanie nie do przyjęcia z punktu widzenia pokrzywdzonych, którzy chcieli otrzymać cenę w całości, a wiedząc, że nie jest możliwe, nie zawarliby przyrzeczonej umowy sprzedaży i nie rozporządziliby swoim mieniem w sposób, który był dla nich niekorzystny. Oskarżeni działali przy tym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, którą miała stanowić różnica pomiędzy ceną sprzedaży należną pokrzywdzonym, wynikającą z zawartej przez nich w dniu 29 czerwca 2017 r. z (...) umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, a ceną za jaką oskarżeni sprzedaliby następnie przedmiotową nieruchomość.

☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Nie dotyczy ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania Nie dotyczy ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Nie dotyczy ☐ 3.5. Uniewinnienie V T. W. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia W punkcie 2 aktu oskarżenia oskarżonemu T.

W. zarzucono popełnienie czynu z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 308 k.k., który miał polegać na tym, że w dniu 2 sierpnia 2018 r., w W., w kancelarii notarialnej J. P., przy ul. (...) działając jako Prezes Zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wydanego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. w sprawie IV NC 3296/18 udaremnił zaspokojenie W. i T. S., będących wierzycielami ww. spółki, przez to, że zbył zagrożony zajęciem majątek tej spółki w postaci nieruchomości położonej przy ul. (...) w J., w gminie O., stanowiącej działkę ewidencyjną numer (...), dla której Sąd Rejonowy w Pruszkowie, VI Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr (...).

Przepis art. 300 § 2 k.k. przewiduje m.in. odpowiedzialność sprawcy, który w celu udaremnienia wykonania orzeczenia udaremnia zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź usuwa znaki zajęcia. Przy czym przepis art. 308 k.k. stanowi, że za to przestępstwo odpowiada jak dłużnik lub wierzyciel, kto, na podstawie przepisu prawnego, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania, zajmuje się sprawami majątkowymi innej osoby prawnej, fizycznej, grupy osób lub podmiotu niemającego osobowości prawnej.

Przestępstwo z art. 300 § 2 k.k. może zostać popełnione tylko z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym. Sprawca bowiem winien działać w celu udaremnienia wykonania orzeczenia. W okolicznościach sprawy nie można uznać, aby oskarżony T. W. wypełnił swoim zachowaniem znamiona tego czynu. W pierwszej kolejności podnieść należy, że dacie zawarcia przez oskarżonego w imieniu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowy sprzedaży nieruchomości z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., roszczenie główne pokrzywdzonych T. S. oraz W. S. były zabezpieczone przez hipotekę przymusową ustanowioną na nieruchomości do kwoty 6.855.150,00 zł., przy czym wartość rynkowa nieruchomości znacznie przewyższała tę kwotę.

Obecnie hipoteka na rzecz T. S. i W. S. wpisana w księdze wieczystej nieruchomości jest podwyższona do wysokości 10 282 725 zł na podstawie art.110 1 ustawy z dnia 06.07.1983 r. o księgach wieczystych i hipotece, który to przepis umożliwia zabezpieczenie wierzytelności głównej wraz z roszczeniami o świadczenia uboczne (k.1495 t.VIII). Nadto oskarżony zawarł wyżej wymienioną umowę sprzedaży w dniu 2 sierpnia 2018 r., zaś pozew o zapłatę został złożony przez pełnomocnika pokrzywdzonych w dniu 16 sierpnia 2018 r., a więc 2 tygodnie od zawarcia przez oskarżonego umowy sprzedaży.

Pozwem dochodzono kwoty 47.328,71 zł. z tytułu skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty świadczenia głównego w wysokości 6.855.150 zł. od dnia 11 lipca 2018 r. do dnia 15 sierpnia 2018 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 47.328,71 zł. od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz orzeczenia obowiązku zapłaty przez pozwaną (...) Sp. zo.o. na rzecz powodów do niepodzielnej ręki dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie należnych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty od kwoty świadczenia głównego 6.855.150,00 zł.

Nakaz zapłaty został wydany w dniu 28 sierpnia 2018 r., sygn. VI NC 3296/18. Z uwagi na powyższe nie można przypisać oskarżonemu T. W. zamiaru utrudnienia wykonania nieistniejącego jeszcze orzeczenia i to orzeczenia, którego przedmiotem nie było roszczenie główne, bowiem wykonanie tego zostało już wcześniej na nieruchomości zabezpieczone, a odsetki od kwoty głównej. Sądowi znane jest stanowisko judykatury, zgodnie z którym przestępstwo określone w art. 300 § 2 k.k. dotyczy także mienia „zagrożonego zajęciem”. Nie jest więc wymagane, aby w czasie przestępnego działania istniało już orzeczenie, którego wykonanie sprawca chce udaremnić. (tak SN w wyroku z dnia 17 listopada 2011 r., sygn.

V KK 226/11). Jednak podnosi się przy tym, że chodzi tu o sytuacje, gdy egzekucja dopiero grozi, a więc w okresie, kiedy wierzyciel w sposób niedwuznaczny daje do zrozumienia, że postanowił dochodzić swojej pretensji majątkowej w drodze sądowej. Sytuacja taka nie występuje w okolicznościach sprawy. Roszczenie pokrzywdzonych o zapłatę ceny sprzedaży zostało zabezpieczone na nieruchomości przed zawarciem przez oskarżonego umowy sprzedaży z (...) Sp. z o.o. i przed wystąpieniem przez nich o zasądzenie skapitalizowanych odsetek od tej kwoty, o którym to roszczeniu w dacie zawarcia umowy sprzedaży oskarżony nie miał wiedzy i w okolicznościach przedmiotowej sprawy trudno przyjąć by mógł mieć świadomość, że pokrzywdzeni z takim roszczeniem wystąpią, skoro w tym czasie bezskuteczne było egzekwowanie roszczenia głównego o zapłatę ceny sprzedaży nieruchomości.

Oskarżony zawierając w dniu 2 sierpnia 2018 r. umowę zbycia nieruchomości, nie wiedział o zamiarze dochodzenia przez pokrzywdzonych dodatkowej należności, a nadto nie działał przy tej czynności z zamiarem udaremnienia wykonania przez oskarżonych przyszłego nakazu zapłaty, a z zamiarem stworzenie pozorów pojawienia się kolejnego inwestora zainteresowanego nabyciem nieruchomości, który zapłaciłby pokrzywdzonym cenę wynikającą z zawartej przez nich z (...) Sp. z o.o. umowy sprzedaży. Z uwagi na powyższe Sąd w punkcie V wyroku uniewinnił oskarżonego T.

W. od popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia. 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. P., T. W. I i II I Oskarżyciel publiczny i pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wniósł o orzeczenie wobec oskarżonych bezwzględnych kar pozbawienia wolności i takie też kary były rozważane przez Sąd przy wydaniu wyroku. Jednak dwa argumenty przemówiły za wymierzeniem każdemu z oskarżonych kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat.

Po pierwsze Sąd wziął pod uwagę zamiar, którym kierowali się oskarżeni, a którym nie była chęć nieuiszczenia zapłaty za nieruchomość, a doprowadzenie pokrzywdzonych do tego, żeby przystali na zapłatę na warunkach dla nich niekorzystnych i wyrażenie przez nich zgody na przyjęcie płatności ratalnych. Po drugie warunkowe zawieszenie wykonania kary może skłonić oskarżonych do podjęcia działań zmierzających do zwrotu pokrzywdzonym przedmiotowej nieruchomości, co jest najbardziej pożądanym rozwiązaniem z punktu widzenia pokrzywdzonych, a jednocześnie pozwoli ocenić zachowanie oskarżonych w okresie próby i stawianą wobec nich pozytywną prognozę kryminologiczną.

Oskarżeni dotychczas nie byli karani, a świadomi konsekwencji czynu, za który zostali skazani w tym postępowaniu, nie powinni dopuścić się podobnych zachowań w przyszłości. Z uwagi na fakt, że oskarżeni dopuścili się zarzuconego im czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył każdemu z nich karę 300 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 80 zł. M. P. i T. W. III I Sąd zobowiązał oskarżonych solidarnie do naprawienia pokrzywdzonym wyrządzonej szkody w kwocie 6.855.150 zł., która stanowi cenę, za jaką miała zostać nabyta należąca do pokrzywdzonych nieruchomość.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 46 § 1 k.k. przy orzekaniu o obowiązku naprawienia szkody w postępowaniu karnym stosuje się przepisy prawa cywilnego, a więc także art. 441 § 1 k.c., zgodnie z którym odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez współdziałających jest solidarna. Oskarżeni współdziałali przy popełnieniu czynu zabronionego i w równej mierze przyczynili się do powstania wyżej wymienionej szkody. Nadto rozstrzygnięcie o solidarnej odpowiedzialności oskarżonych lepiej zabezpieczy interesy pokrzywdzonych w dochodzeniu powyższego roszczenia.

Oczywiście z uwagi na rozmiar szkody, wątpliwym jest, aby w niniejszej sprawie oskarżeni byli w stanie naprawić szkodę poprzez zapłatę jej kwoty, jednak naprawienie szkody jest możliwe również przez zwrot pokrzywdzonym przedmiotowej nieruchomości, biorąc pod uwagę to, że oskarżeni, a zwłaszcza M. P. są powiązani z osobami zarządzającymi spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., która aktualnie jest właścicielem nieruchomości oraz spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., która nieruchomość aktualnie dzierżawi, a której oskarżony M.

P. jako prezesem zarządu. M. P. IV I Wobec oskarżonego M. P. orzeczono środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 lat, albowiem oskarżony wykorzystał wykonywany zawód zaufania publicznego, powołując się na to, dla uwiarygodnienia wypłacalności inwestora – (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., która miał nabyć należącą do pokrzywdzonych nieruchomość, a w imieniu której oskarżony działał. Oskarżony miał przy tym wiedzę, że (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie ma środków na nabycie nieruchomości i wywiązanie się z umowy sprzedaży i że nie będzie możliwe uiszczenie ceny ani w terminie wynikającym z umowy sprzedaży zawartej przez pokrzywdzonych z (...) z siedzibą w W., ani w terminie wynikającym z umowy sprzedaży zawartej przez spółkę (...) z reprezentowaną przez niego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Twierdząc, że (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest wypłacalna oskarżony wprowadził pokrzywdzonych w błąd, przy czym gdyby nie takie działanie oskarżonego, mogłoby nie dojść do zawarcia przez pokrzywdzonych przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości, bowiem pokrzywdzeni przed przystąpieniem do aktu notarialnego mieli wątpliwości co do tej czynności i obawiali się, że zawarcie umowy z (...) Sp. z o.o. może być dla nich niebezpieczne. Pokrzywdzeni w swoich zeznaniach podnieśli, że fakt, że oskarżony był adwokatem, reprezentującym dewelopera i zapewniającym ich, że otrzymają należną im zapłatę, wpłynął na ich decyzję o zawarciu umowy sprzedaży. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Nie dotyczy 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Oskarżyciel publiczny wnosił o orzeczenie wobec oskarżonych zakazu zasiadania w organach spółek prawa handlowego oraz wykonywania funkcji prokurenta.

Brak jest jednak podstaw do takiego rozstrzygnięcia, bowiem oskarżeni mimo, że działając w imieniu spółek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie i (...)Sp. z o.o. z siedzibą w W. posłużyli się nimi dla stworzenia pozorów wywiązania z zawartej z pokrzywdzonymi umowy sprzedaży nieruchomości, nie nadużyli zajmowanych stanowisk, a jedynie przez swoje działania wprowadzili pokrzywdzonych w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. z zawartej umowy. Nadto zgodnie z przepisami Kodeksu spółek handlowych oskarżeni, jak osoby prawomocnie skazane za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i tak nie będą mogli zasiadać w organach spółek prawa handlowego.

7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V. W części uniewinniającej oskarżonego T. W. od popełnienia zarzuconego mu czynu, Sąd na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa. VI. Sąd zasądził od oskarżonych solidarnie na rzecz T. S. i W. S. kwotę 2.320 zł. tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków oskarżycieli posiłkowych w postaci kosztów zastępstwa procesowego. VII. Sąd uznał, że w sytuacji majątkowej i rodzinnej oskarżonych są oni w stanie uiścić opłaty w kwotach po 4.980 zł. oraz koszty sądowe w kwotach po 368,62 zł.

Oskarżeni bowiem mają stałe źródła dochodów, a koszty postępowania są stosunkowo niskie. Nadto, mając na względzie, że każdy z oskarżonych w równym stopniu przyczynił się do wygenerowania przedmiotowych kosztów procesu, Sąd postanowił obciążyć ich wydatkami w równych częściach. Opłata od skazania została ustalona na podstawie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.). Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów w razie skazania w pierwszej instancji na karę pozbawienia wolności do roku, skazany obowiązany jest uiścić opłatę w kwocie 180 zł.

Natomiast drugi z wymienionych przepisów stanowi, że skazany w pierwszej instancji na karę grzywny, orzeczoną obok kary pozbawienia wolności, obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 20% od kwoty wymierzonej grzywny. Obydwoje oskarżeni zostali skazani na kary 1 roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 80 zł. Należna opłata od skazania wynosi zatem w przypadku każdego z nich 4.980 zł. (180 zł. + 24.000 zł. x 20%). 1.Podpis