Legislator Case Law & Legislation
II K 146/19 AI generated

II K 146/19 · Sąd powszechny

Case Number II K 146/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 146/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Legislator headnote

AI generated

art. 152 § 2 k.k, art. 13 § 2 k.k, art. 12 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 11 § 3 k.k; II K 146/19 · Sąd powszechny: Istotą współsprawstwa w ujęciu przepisu art. 18 k.k. jest oparte na porozumieniu wspólne działanie co najmniej dwóch osób, z których każda obejmuje swym zamiarem urzeczywistnienie wszystkich określonych przedmiotowych znamion czynu przestępnego. Obiektywnym elementem współsprawstwa jest nie tylko wspólna (w sensie podmiotowym) realizacja znamion określonej w odpowiednim przepisie tzw. czynności czasownikowej, lecz także taka sytuacja, która charakteryzuje się tym, że czyn jednego współsprawcy stanowi dopełnienie czynu drugiego współsprawcy albo popełnione przestępstwo jest wynikiem czynności przedsięwziętych przez współsprawców w ramach dokonanego przez nich podziału ról.

Keywords

AI generated
failure to provide evidence unproven judicial bias non-contestation of the facts incorrect factual findings uncredible testimony proof of negative facts

Cited Legislation

AI generated
art. 152 § 2 k.k
(3), nie uświadamiał sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia czynu zabronionego bowiem kobiety te nie były w ciąży, to jest o czyn z art. 152 § 2 k.k.
art. 13 § 2 k.k
art. 12 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
Warszawa 1977, s. 116; Formy popełnienia przestępstw w Kodeksie karnym z 1997 r., Nowa Kodyfikacja Karna.
art. 64 § 1 k.k
Oskarżony działał w warunkach art. 64 § 1 k.k.
art. 11 § 3 k.k
Warszawa 1977, s. 116; Formy popełnienia przestępstw w Kodeksie karnym z 1997 r., Nowa Kodyfikacja Karna.
art. 45 § 1 k.k
na podstawie art. 45 § 1 k.k.
art. 63§1 k.k
na podstawie art. 63§1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
VI Ka 688/25
Sygn. akt VI Ka 688/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk (spr.) Sędzia Daniel Strzelecki Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Sandra Michalec przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025r. sprawy B. J. ur. (...) w U. s. L., S. z domu S. skazanego wyrokiem łącznym z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 15 lipca 2025 r. sygn. akt II K 342/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec skazanego B. J.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. R. 240 złotych oraz dalsze 55,20 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 688/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II K 342/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Rażąca niewspółmierność wymierzonych skazanemu kar łącznych pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, w stosunku do popełnionych przez skazanego czynów, w szczególności nie uwzględnienie przez Sąd okoliczności łagodzących w postaci wieku skazanego w chwili popełnienia czynów zabronionych objętych wyrokiem łącznym, faktu, iż większość przestępstw skazany popełnił w krótkich odstępach czasowych, w większości przeciwko temu samemu dobru prawnemu - mieniu ( art.286 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. ) oraz przeciwko wymiarowi sprawiedliwości ( art. 244 k.k.), a nadto nie uwzględnienie wszystkich pozytywnych elementów opinii Dyrektora Zakładu Karnego w Z. o skazanym m.in. tych, z których wynika, że skazany nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej, był wielokrotnie nagradzany, deklaruje krytyczny stosunek względem popełnionych przestępstw i niesłuszne wymierzenie skazanemu rażąco surowej kary łącznej 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, kary łącznej 9 miesięcy pozbawienia wolności, kary łącznej 2 lat ograniczenia wolności polegającej obowiązku wykonywania nieodpłatnie kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wniosek apelacji skazanego jest niezasadny. Mając na uwadze zakres oraz kierunek wniesionego środka odwoławczego, Sąd Okręgowy stwierdza, iż ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy w zakresie podstaw orzeczenia kary łącznej, a w konsekwencji wydania wyroku łącznego, które nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, zostały poczynione prawidłowo i w oparciu o całokształt zgromadzonego oraz ujawnionego w sprawie materiału dowodowego. Sąd I instancji wskazał dowody stanowiące podstawę tych ustaleń oraz należycie uzasadnił ich ocenę. W tej sytuacji Sąd Okręgowy nie jest zobowiązany do ponownej, szczegółowej analizy materiału dowodowego i może ograniczyć się do odwołania do argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Jest to dopuszczalne, albowiem uzasadnienie to w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 424 § 1 k.p.k., a sam skarżący nie podważa ustaleń ani ocen dotyczących podstaw orzeczenia kary łącznej (por. Wyrok SN z 13.12.2007 r., V KK 177/07, LEX nr 354289.). Zarzut zawarty w apelacji skazanego B. J. dotyczący rażącej niewspółmierności kar łącznych pozbawienia wolności i ograniczenia wolności jest niezasadny. O rażącej niewspółmierności można mówić jedynie wówczas, gdy zachodzi wyraźna, zasadnicza i oczywista dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną a karą sprawiedliwą. Zarzut ten, jako odnoszący się do sfery ocen, może być skutecznie podniesiony wyłącznie wtedy, gdy wymierzona kara, choć formalnie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie odzwierciedla w sposób prawidłowy ani okoliczności popełnienia czynu, ani cech i właściwości osobistych sprawcy (por. Wyrok SN z 21.01.2003 r., SNO 57/02, LEX nr 470261, Wyrok SN z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz. 60.). Zarzut zawarty w apelacji został sformułowany wyłącznie co do rozstrzygnięcia dotyczącego kary łącznej, orzeczonej w punktach II., III. i IV. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. W rezultacie kontrola instancyjna Sądu Odwoławczego ogranicza się wyłącznie do oceny tej części rozstrzygnięcia, która została zakwestionowana w apelacji. Nie obejmuje ona pozostałych ustaleń ani rozstrzygnięć Sądu I instancji, które nie były przedmiotem zarzutów odwoławczych. Obrońca skazanego w apelacji zarzuca, iż orzeczone wobec B. J. kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy (pkt III. wyroku), kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 9 miesięcy (pkt IV. wyroku) oraz kara łączna ograniczenia wolności w wymiarze 2 lat (pkt II. wyroku) są rażąco niewspółmierne w stosunku co do popełnionych przez skazanego czynów, krótkich odstępów pomiędzy ich popełnieniem oraz co do wieku skazanego. Argumentacja zawarta w apelacji skazanego przemawiająca za rażącą niewspółmiernością wymierzonych kar jest chybiona. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę istotne okoliczności, w tym wielość popełnionych czynów, ich charakter oraz społeczną szkodliwość każdego z nich. Z uwagi na łączny ciężar przestępstw oraz zasadę proporcjonalności kary, Sąd uznał za zasadne wymierzenie kary łącznej w sposób, który odzwierciedla zarówno wpływ okoliczności łagodzących, jak i znaczenie czynników obciążających. Należy podkreślić, że w odniesieniu do kary łącznej orzeczonej w pkt III. części dyspozytywnej wyroku, Sąd Rejonowy dysponował możliwością wymierzenia kary w przedziale od 9 miesięcy do 3 lat i 9 miesięcy. W przypadku kary łącznej wskazanej w pkt IV. wyroku, dopuszczalny wymiar kary mieścił się między 7 miesiącami a 1 rokiem i 3 miesiącami. Natomiast dla kar połączonych w pkt II. wyroku, granice wymiaru kary wynosiły od 1 roku i 1 miesiąca do 2 lat. Orzeczone kary łączne nie wykraczają znacznie poza dolne granice wymiaru kar, z tego względu nie można ich uznać za rażąco surowe. W ocenie Sądu Odwoławczego sposób zachowania skazanego w czasie wykonywania kary nie stanowi okoliczności mającej istotny wpływ na ustalenie wymiaru kary łącznej. Poprawne zachowanie skazanego w jednostce penitencjarnej powinno być traktowane jako standard i nie może być nadmiernie eksponowane przy wymiarze kary łącznej. Jest to bowiem obowiązek osób pozbawionych wolności, którego realizacja znajduje odzwierciedlenie w systemie nagród regulaminowych przewidzianych w przepisach kodeksu karnego wykonawczego (por. Postanowienie SN z 22.12.2020 r., II KK 67/20, LEX nr 3095759.). Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił całokształt okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie kary łącznej. W szczególności Sąd dokonał właściwego wyważenia dyrektyw wymiaru kary, uwzględniając zarówno stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionych czynów, jak i cele zapobiegawcze oraz wychowawcze kary w stosunku do skazanego. Sąd I instancji trafnie uargumentował zasadność zastosowania zasady asperacji, wskazując na charakter i różnorodność popełnionych przestępstw. W realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do zastosowania zasady pełnej absorpcji, albowiem nie oddawałaby ona w sposób należyty naganności zachowania skazanego, natomiast zasada kumulacji prowadziłaby do nadmiernej represyjności orzeczenia. W konsekwencji prawidłowo ukształtowano karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy, kolejną karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 9 miesięcy, jak również karę łączną w postaci ograniczenia wolności na okres 2 lat. Wymierzone sankcje pozostają w rozsądnej proporcji do stopnia zawinienia skazanego oraz uwzględniają dotychczasową reakcję karną państwa. Należy podkreślić, iż orzeczenie to nie pogorszyło sytuacji prawnej skazanego, a jednocześnie spełnia cele kary określone w art. 85a k.k., w szczególności w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz zapobiegania powrotowi do przestępstwa. Kara w takim wymiarze ma charakter sprawiedliwy, adekwatny i wystarczający do osiągnięcia zakładanych celów prewencji indywidualnej i generalnej. Mając powyższe na uwadze, zaskarżony wyrok należało uznać za prawidłowy, a wniesiony środek odwoławczy za niezasadny. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku łącznego poprzez wymierzenie skazanemu kar łącznych jak najniższych- najkorzystniejszych dla skazanego na zasadzie asperacji, w stopniu jak najbardziej zbliżonym do zasady absorpcji tj. kary 9 miesięcy pozbawienia wolności, kary 7 miesięcy pozbawienia wolności, kary 1 roku i 1 miesiąca ograniczenia wolności ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację przytoczoną w poprzedniej części uzasadnienia wniosek zawarty w apelacji oskarżonego okazał się niezasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Całość zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy w uzasadnieniu przedstawił i omówił wszystkie argumenty, które przemawiały za nieuwzględnieniem apelacji oraz utrzymaniem zaskarżonego wyroku w mocy. Jednocześnie nie ujawniono żadnych okoliczności uzasadniających podjęcie działań z urzędu. W konsekwencji, wobec bezzasadności zarzutów apelacyjnych, zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w całości. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. H. R. kwotę 240 złotych oraz dalsze 55,20 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. III. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy mając na uwadze sytuację materialną skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana
II K 283/25
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 283/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II Ka 186/22
wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 20 grudnia 2021 roku, sygn.
II Ka 347/19
Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 347/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IV Ka 578/24
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 578/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

1.Sygn. akt II K 146/19 1.2.W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2021 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSO Krystyna Szczechowicz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kulesza w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Zbigniewa Czerwińskiego po rozpoznaniu w dniach: 11.03.2021 r., 20.04.2021 r. sprawy: S. Z. syna K. i W. z domu O. ur. (...) w O. oskarżonego o to, że: I. w okresie od 18 kwietnia 2016 r. do lutego 2017 r. w O., działając wspólnie i w porozumieniu z D.

K., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z zamiarem udzielenia pomocy w przerwaniu ciąży: A. M. (1), M. F., S. C., W. M., A. B., P. D., M. Ł., M. G., J. L., P. P., J. S., K. W., A. Ż., J. W., E. Ż., K. S., M. A., A. C., A. K., K. R., M. M., A. Z. (1), A. S. (1), E. N., K. K. (2), E. L., A. N., H. K., N. R., W. K., T. D., P. U., A. M. (2), A. R., M. K., E. B., K. B., M. P., A. S. (2), D. P., P. R., E. C., R. D., A. S. (3) w przerwaniu ciąży z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 stycznia 1991 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.

U. 1993.17.78 t.j.), dokonał sprzedaży za pośrednictwem Internetu środków farmaceutycznych o działaniu wczesnoporonnym o nazwie (...), (...) oraz (...) przy czym dokonując sprzedaży na rzecz: E. C., E. Ż., K. S., M. A., A. C., A. K., K. R., M. M., A. Z. (1), A. S. (1), E. N., K. K. (2), E. L., A. N., H. K., N. R., W. K., T. D., P. U., A. M. (2), A. R., M. K., E. B., K. B., M. P., A. S. (2), D. P., P. R., R. D., A. S. (3), nie uświadamiał sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia czynu zabronionego bowiem kobiety te nie były w ciąży, to jest o czyn z art. 152 § 2 k.k. w zw. z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 152 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. orzeka:

I. oskarżonego S. Z. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że z jego opisu eliminuje środek farmaceutyczny o nazwie „. (...)” i ustala, iż oskarżony dopuścił się czynu w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czym wyczerpał znamiona występku z art.152 § 2 k.k. w zb. z art.13 § 2 k.k. w zw. z art.152 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanych przepisów skazuje go, a na podstawie art.152 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 i 3 kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka wynosi 20 (dwadzieścia) złotych;

II. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 1420 (jeden tysiąc czterysta dwadzieścia) złotych; III. na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 grudnia 2020 r., godz. 16.50 do dnia 20 kwietnia 2021 roku; IV. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1651 ) oraz § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j.

Dz. U. z 2019 r., poz.

18) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. N. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu, powiększoną o podatek VAT w stawce 23 %; V. na podstawie art.624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 146/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 0.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 1.3.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I S. Z. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej S. Z. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art.152 § 2 k.k. w zb. z art.13 § 2 k.k. w zw. z art.152 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. bowiem w okresie od 18 kwietnia 2016 r. do lutego 2017 r. w O., działając wspólnie i w porozumieniu z D. K., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej z zamiarem udzielenia pomocy w przerwaniu ciąży:

A. M. (1), M. F., S. C., W. M., A. B., P. D., M. Ł., M. G., J. L., P. P., J. S., K. W., A. Ż., J. W., E. Ż., K. S., M. A., A. C., A. K., K. R., M. M., A. Z. (1), A. S. (1), E. N., K. K. (2), E. L., A. N., H. K., N. R., W. K., T. D., P. U., A. M. (2), A. R., M. K., E. B., K. B., M. P., A. S. (2), D. P., P. R., E. C., R. D., A. S. (3) w przerwaniu ciąży z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 stycznia 1991 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 1993.17.78 t.j.), dokonał sprzedaży za pośrednictwem Internetu środków farmaceutycznych o działaniu wczesnoporonnym o nazwie (...) i (...) przy czym dokonując sprzedaży na rzecz:

E. C., E. Ż., K. S., M. A., A. C., A. K., K. R., M. M., A. Z. (1), A. S. (1), E. N., K. K. (2), E. L., A. N., H. K., N. R., W. K., T. D., P. U., A. M. (2), A. R., M. K., E. B., K. B., M. P., A. S. (2), D. P., P. R., R. D., A. S. (3), nie uświadamiał sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia czynu zabronionego bowiem kobiety te nie były w ciąży, przy czym czynu tego dopuścił się go w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne.

Istotą współsprawstwa w ujęciu przepisu art. 18 k.k. jest oparte na porozumieniu wspólne działanie co najmniej dwóch osób, z których każda obejmuje swym zamiarem urzeczywistnienie wszystkich określonych przedmiotowych znamion czynu przestępnego. Obiektywnym elementem współsprawstwa jest nie tylko wspólna (w sensie podmiotowym) realizacja znamion określonej w odpowiednim przepisie tzw. czynności czasownikowej, lecz także taka sytuacja, która charakteryzuje się tym, że czyn jednego współsprawcy stanowi dopełnienie czynu drugiego współsprawcy albo popełnione przestępstwo jest wynikiem czynności przedsięwziętych przez współsprawców w ramach dokonanego przez nich podziału ról.

Natomiast subiektywnym elementem, a zarazem warunkiem koniecznym współsprawstwa jest porozumienie, oznaczające nie tylko wzajemne uzgodnienie przez wszystkich współsprawców woli popełnienia przestępstwa, lecz także świadome współdziałanie co najmniej dwóch osób w akcji przestępnej. Należy również zwrócić uwagę, że istotą współsprawstwa jest wyraźne lub milczące porozumienie współsprawców, zawarte przed popełnieniem przestępstwa lub w jego trakcie - muszą więc oni działać wspólnie i w porozumieniu. Komentarz do ort. 1-116 k.k. red.

A. Zoll. Zakamycze 2004, s. 296) i w judykaturze (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 III KK 208/04; postanowienie z dnia 1 marca 2005 III KK 248/04). Do przyjęcia współsprawstwa (art. 18 § 1 k.k.) nie jest przy tym niezbędne, aby każda osoba działająca w porozumieniu realizowała osobiście wszystkie znamiona czynu zabronionego, gdyż wystarczy, że taka osoba działa w ramach uzgodnionego podziału ról umożliwiając innemu sprawcy wykonanie czynu. Tak, więc z działaniem wspólnym mamy do czynienia zarówno wtedy, gdy każdy ze współsprawców realizuje część znamion czynu zabronionego, jak i wtedy, gdy współdziałający nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego czynu zabronionego, ale wykonane przez niego czynności stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie" (zob.

A. Wąsek: Współsprawstwo w polskim prawie karnym. Warszawa 1977, s. 116; Formy popełnienia przestępstw w Kodeksie karnym z 1997 r., Nowa Kodyfikacja Karna. Kodeks karny. Krótkie Komentarze. Warszawa 1998, z. 9, s. 92-115) Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w realiach sprawy. S. Z. i D. K. działali w ramach ustalonego z góry podziału ról. Skoro, zatem oskarżeni uzgodnili, że S. Z. założy konto w banku, na które będą wpływać pieniądze ze sprzedaży leków o działaniu wczesnoporonnym, a D. K. zajmie się resztą czynności związanych z ich zakupem i sprzedażą - to niezależnie od tego jaki był udział poszczególnych współoskarżonych w inkryminowanych zdarzeniach, każdy z nich ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także i w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały wypełnione zachowaniem innych (innego) współoskarżonych.

Oskarżony działał w warunkach art. 64 § 1 k.k. bowiem był skazany za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. na karę 2 lat i 2 miesięcy, którą odbył w okresie od 30.09.2010 r. do dnia 06.08.2012 r. ( vide: k. 328- 330) i w ciągu 5 lat od jej odbycia dopuścił się umyślnego przestępstwa podobnego objętego niniejszym postępowaniem. W art. 115 § 3 k.k. określono definicję legalną przestępstw podobnych. W definicji tej wskazuje się trzy kryteria, zgodnie z którymi przestępstwa są podobne, jeżeli:

1) należą do tego samego rodzaju, 2) zostały popełnione z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia, 3) zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. S. Z. został skazany jak wskazano powyżej za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przypisane obecnie mu przestępstwo popełnił w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. ☐ 1.4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.6.

Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.7. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. Z. I I Sąd przy wymiarze kary uwzględnił stopień zawinienia oskarżonego oraz stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.

Jako okoliczności obciążające uwzględnił działanie oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa i z chęci zysku. Jako okoliczność łagodzącą sąd uznał dobrą opinię oskarżonego z jednostki penitencjarnej. Istotne przy wymiarze kary było również i to, że oskarżony od popełnienia niniejszego czynu, czyli przez okres ponad 4 lat nie wszedł ponowne w konflikt z prawem. Nadto jego rola w popełnieniu przestępstwa była marginalna w stosunku do współsprawcy D. K.. To D. K. jak wynika z jego zeznań kupował środki farmaceutyczne o działaniu wczesnoporonnym o nazwie (...) i (...), pozyskiwał nabywców, pakował leki i nadawał przesyłki, co koresponduje z opinią biegłego z zakresu badania pisma ręcznego.

On także jak ostatecznie przyznał dysponował kartą do konta założonego przez S. Z. i wypłacał pieniądze, co zaś koresponduje z historią operacji na tym rachunku. Natomiast S. Z. tylko 5 razy wypłacał pieniądze osobiście w siedzibie oddziału banku w O., mianowicie: w 22.09.2016 r. wypłacił 800 zł, 27.09.2016 r. – 220 zł, 23.02.2017 r. 200 zł, 27.02.2017 r. – 100 zł, 27.02.2017 r. – 100 zł. D. K. realizował wypłaty w bankomatach umiejscowionych na terenie W. kilkadziesiąt razy oraz płacił kartą za zakupy. Ostatnia wypłata miała miejsce w dniu 9 marca 2017 r.

W przypadku współsprawców wymierzone kary muszą uwzględniać wewnętrzną sprawiedliwość. D. K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II K 89/19 za przestępstwo popełnione we współdziałaniu ze S. Z. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka wynosi 20 złotych oraz orzeczono wobec niego przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 7 407 złotych. Był także osobą uprzednio karaną.

Kara w orzeczonym wymiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 60 stawek dziennych, przyjmując, że jedna stawka wynosi 20 złotych wobec S. Z. jest w ocenie sądu adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, spełni również swoje cele, w szczególności wychowawcze i prawidłowo będzie oddziaływać na świadomość prawną społeczeństwa. Oceniając zaś przez pryzmat dyrektyw z art. 33§3 k.k. dochody sprawcy oraz jego warunki osobiste i rodzinne oraz stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe pod kątem tego, iż oskarżony obecnie nie pracuje Sąd ustalił wysokość jednej stawki grzywny na kwotę 20 złotych.

S. Z. II I Zgodnie z art. 45 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 1420 złotych. Jak wskazano powyżej S. Z. tylko 5 razy wypłacał pieniądze osobiście w siedzibie oddziału banku w O., mianowicie: w 22.09.2016 r. wypłacił 800 zł, 27.09.2016 r. – 220 zł, 23.02.2017 r. 200 zł, 27.02.2017 r. – 100 zł, 27.02.2017 r. – 100 zł., co daje łącznie kwotę 1420 zł i była to jedyna korzyść majątkowa jaką odniósł z popełnienia przestępstwa. 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności S. Z.

III I Na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 grudnia 2020 r., godz. 16.50 do dnia 20 kwietnia 2021 roku. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.

– Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1651 ) oraz § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz.

18) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. N. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu, powiększoną o podatek VAT w stawce 23 %. V. Na podstawie art.624 § 1 k.p.k. sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych albowiem nie posiada on żadnego majątku i nie ma żadnego źródła dochodu. 1.1Podpis