Legislator Case Law & Legislation
V Ka 26/19 AI generated

V Ka 26/19 · Sąd powszechny

Case Number V Ka 26/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

K. został oskarżony o to, że będąc prezesem zarządu spółki (...) Sp.z o.o. z siedzibą w C. – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, w dniu 31 marca 2008 roku w R., składając w Urzędzie Skarbowym w R. zeznanie CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2007 roku podał nieprawdę poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 390.876,80 złotych przez co doszło do uszczuplenia podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 74.267 złotych, tj. o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie o sygn.

Legislator headnote

AI generated

art. 56 § 2 k.k, art. 9 § 3 k.k, art. 44 k.k, art. 439 § 2 k.p.k, art. 537 § 2 k.p.k, art. 547 § 3 k.p.k; V Ka 26/19 · Sąd powszechny: apelacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu zarzucanego oskarżonemu. Oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s (zagrożonego karą grzywny do 720 stawek dziennych). Podstawowy okres przedawnienia karalności czynu zarzuconego oskarżonemu reguluje przepis art. 44 § 1 punkt 1 k.k.s., zgodnie z którym karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat, gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3 lata.

Keywords

AI generated
overpaid insurance benefits provision of false information accounting error misleading advertising tax fraud investigation investigation for document falsification

Cited Legislation

AI generated
art. 56 § 2 k.k
o czyn z art. 56 § 2 k.k.s.
art. 9 § 3 k.k
z art. 9 § 3 kks na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 19 listopada 2018r.
art. 44 k.k
Zgodnie z treścią § 3 art. 44 k.k.s.
art. 439 § 2 k.p.k
Zgodnie z art. 439 § 2 k.p.k.
art. 537 § 2 k.p.k
Za takie uznać należy możliwość orzekania w trybie kasacji lub wznowienia o uniewinnieniu oskarżonego bez przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na "oczywiście niesłuszne skazanie" (art. 537 § 2 k.p.k.
art. 547 § 3 k.p.k
art. 438 pkt 3 k.p.k
art. 439 k.p.k
439 § 2 k.p.k., sąd odwoławczy zobowiązany byłby do uchylenia zaskarżonego wyroku uniewinniającego i umorzenia postępowania (pkt 9 § 1 art. 439 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
VI Ka 377/16
w J., 26.07.2010 r. będąc prezesem (...) Fabryka (...) sp. z o.o. w złożonej deklaracji za czerwiec 2010 r. wprowadził w błąd Urząd Skarbowy w J. w ten sposób, że zaniżył podatek należny, czym naraził na nienależny zwrot podatek od towarów i usług w kwocie 29.798 zł, powyższe stanowi naruszenie art. 90 ust 2 i 3, 109 ust 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późn. zm.)
V K 807/19
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 163/22
Sygn. akt II K 163/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2024 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- w obecności oskarżyciela publicznego z (...)- (...) S.w O. – Beaty Opanowskiej po rozpoznaniu w dniach: 22.02.2023 r., 07.06.2023 r., 06.11.2024 r., 06.03.2024 r.,05.07.2024 r. sprawy A. G. (1) ur. (...) w O. syna M. i A. B. oskarżonego o to, że: Będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł tj. o czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 7§1 kks w zw. z art. 9§3 kks 1. Oskarżonego A. G. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to, kwalifikując ten czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks, na podstawie z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks skazuje go na karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych, przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki dziennej grzywny równa jest kwocie 120 (sto dwadzieścia) złotych. 2. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem opłaty i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w wysokości 160 (sto sześćdziesiąt) złotych. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 163/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. A. G. (2) I. Będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł - czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty I.1. Oskarżony b ędąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., ul. (...), (...)-(...) P., NIP (...) w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o. NIP (...), ul. (...), (...)-(...) W., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł. - częściowo zeznania J. S. (1) - faktura - wyciąg z KRS -deklaracje - wydruk ze strony KRS - zestawienie danych k. 489v k.186 k. 63-64 k. 31-36, 221,222, 225 k. 39, 63-64 k. 329, 330 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ----------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------------ 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I.1 - częściowo zeznania J. S. (1) - faktura - wyciąg z KRS, deklaracje, wydruk ze strony KRS, zestawienie danych - w części w jakiej potwierdza, że wystawił w ramach swojej spółki (...) fakturę na rzecz spółki (...) należącą do oskarżonego, za wykonanie usług marketingowych i reklamowych - korespondują z treścią faktury - brak podstaw, by kwestionować fakt wystawienia faktury - koresponduje z zeznanimi w/w świadka - dokumenty niekwestionowane przez strony - pochodzące od uprawnionych organów - brak podstaw, by podważać zawarte w nich dane 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu I.1. - wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania J. S. (1) - zeznania T. O., W. B., T. R., J. W. - oskarżony nie przyznał się do winy, przy czym jego wyjaśnienia należy uznać za niewiarygodne, stanowiące jedynie przyjętą linię obrony służącą uniknięciu odpowiedzialności karnej - wyjaśnienia oskarżonego pozostają odosobnione w świetle obiektywnych okoliczności sprawy - w części, w jakiej twierdzi, że wykonał na rzecz Farmy G. A. G. (3) kwestionowane w sprawie uslugi reklamowe i marketingowe w ramach swojej firmy (...)- nie mogą zyskać akceptacji Sądu - w świetle okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu dowodów, jakim Sąd nadał walor wiarygodności- zeznania te są nielogiczne, gołosłowne, przy czym należy mieć na uwadze, że świadek miał interes w tym, by przedstawiać określone okoliczności, utrzymując, że są one zgodne z prawdą -dokonując określonej oceny w/w dowodów należy wskazać na następujące fakty: - w/w mieli interes w tym, by twierdzić, że doszło do wykonania przez strony usługi reklamowej, która to była podstawą zakwestionownej faktury wystawionej przez J. S. (2)- właściciela spółki (...)- a następnie dokonanego przez oskarżonego odliczenia podatku - powiązania towarzyskie i biznesowe między w/w - oskarżony był prezesem zarządu spółki (...) G., a J. S. (1), który od wielu lat bardzo dobrze znał oskarżonego - posiadał w w/w spółce 1 udział ( dane z KRS) - ani oskarżony, ani w/w świadek nie przedstawili dokumentów, czy to w postępowaniu skarbowym, czy przed Sądem, potwierdzających zawarcie umowy na usługi marketingowe i reklamowe, ani na wykonanie takich usług np. wstępne kalkulacje, kosztorysy, ulotki, zdjęcia banerów, plakatów, potwierdzenia, ża na targach korzystano z usług hostess- brak informacji o sposobie rozliczenia takiej usługi, nadto brak informacji kto drukował ulotki, plakaty, przygotowywał banery - jako potwierdzenie wykonania usługi przedstawiono jedynie wydruk ze strony internetowej, przy czym nie sposób uznać, że usługa ta kosztowała - według faktury- 207,100 zł - podkreślić należy, że J. S. (1)- jedyny udziałowiec i Prezes spółki (...), jako wspólnik Farmy G. w zasadzie świadczyć miał usługi, czyli wykonywać umowę - m.in. na własną rzecz - z zeznań świadka wynika, iż świadczyć miał on w/w usługi od maja 2014 r., bo taka była umowa z oskarżonym, tymczasem oskarżony nabył Farmę G. dopiero w połowie czerwca 2014 r. ( informacje z KRS) - zauważyć należy, iż oskarżony umowę na zakup jachtów, które miały być czarterowane, a czerter reklamowany przez świadka - zawarł dopiero w dniu 01.08.2014r., zakup nastąpił w dniu 06.08.2014 r., przy czym zarejestrował te jachty dopiero w lutym 2015 r. - zważywszy na czas trwania okresu żeglarskiego należy podnieść, że z dowodów zebranych przez organ finansowy wynika, iż (...) G. w deklaracjach od I kwartału 2015 r. do IV kwartału 2016 r nie wykazała dostaw, ani nabyć towarów i usług, w ramach czarteru jachtów - według zeznań J. S. (1) usługi reklamowe i marketingowe miały być przez niego świadczone do września 2024 r., natomiast fakturę wystawiono dopiero 10 listopada 2014 r. - w świetle tych okoliczności przyjąć należało, że zakwestionowana faktura stwierdza czynności niedokonane i jest tzw. fakturą pustą. - zeznania w/w świadków w żadnej mierze nie podważają ustaleń Sądu i dokonanej oceny wyjaśnień oskarżonego i zeznań J. S. (1) - nie można pominąć faktu, że świadkowie to znajomi w/w, związani ze środwiskiem żeglarskim, podobnie jak w/w, przy czym ich zeznania nie mogą stanowić wystarczającego i przekonywującego dowodu w sprawie, iż usługa świadczona przez J. S. (1) na rzecz oskarżonego została faktycznie wykonana i w jakim nastąpiło to zakresie 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem ----------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1. A. G. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe (...) Sp. z o.o., podał nieprawdę w złożonej w dniu 30.03.2015 r. deklaracji od podatku od towarów i usług VAT-7 za listopad 2014 r., Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. przez to, że z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) zaniżył podatek należny poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia w kwocie 38.726,00 zł wynikającego z faktury (...) z 14-11-2014 wystawionej przez (...) sp. z o.o., która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych oraz będąc Prezesem Zarządu, tj. osobą odpowiedzialną za sprawy gospodarcze i finansowe Farmy G. Sp. z o.o w złożonym, w dniu 01.04.2015 r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. CIT-8, podał nieprawdę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G., w ten sposób, że z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 ze zm.) zaniżył przychód o kwotę 752.600,00 zł i z naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieprawidłowo wykazał koszty uzyskania przychodów o kwotę 168.373,98 zł wynikającą z faktury (...) z 14-11-2014, która nie dokumentowała faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawionej przez (...) sp. z o.o., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w 90.220,70 zł - art. 56§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks. Wyeliminowano z kwalifikacji prawnej czynu art. 7§1 kks , zgodnie z którym - jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów- albowiem zachowanie oskarżonego nie wyczerpało dwóch przepisów ustawy, tylko jeden - art. 56§2 kks. Wina umyślna oskarżonego nie budzi wątpliwości. Oskarżony musiał zdawać sobie sprawę, że wystawiona faktura stwierdza czynność niedokonaną. 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------ 3.4. Umorzenie postępowania ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ----------------- 3.5. Uniewinnienie ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. G. (2) 1. I. - Sąd kierował się dyrektywami art. 23§1 i 3 kks, tj. sytuacją osobistą, rodzinną i majątkową oskarżonego, jak również ogólnymi dyrektywami wymiaru kary - uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, winy sprawcy, sposób popełnienia przestępstwa, motywy i pobudki jakimi kierował się oskarżony - wysokość narażonej na uszczupelnienie należności publicznej - okoliczność łagodząca - dotychczasowa niekaralność - Sąd uznał, że orzeczenie wobec oskarżonego kary w podanym rozmiarze jest w pełni uzasadnione i tylko taka kara spełni pokładane w niej cele. Nadto kara ta jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ----------------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Istotą sprawy było ustalenie, czy zasadnie zakwestionować należało oskarżonemu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z określonej faktury. Zgodnie z art. 88 ust.3a pkt. 4 lit.a ustawy dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług - obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika faktur, faktur korygujących lub dokumentów celnych stwierdzająych czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Powyższe oznacza, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą aby odliczyć podatek w niej naliczony, nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można przeciwstawiać innych dowodów. Zatem obowiązkiem organu finansowego jest weryfikacja okoliczności, w których doszło do sprzedaży towaru i usługi, i w konsekwencji ustalenie czy faktura stwierdza fakt ich nabycia, czy doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej. Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność podatkową, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia podatku ( wyrok NSA z 13.06.2014 r., sygn akt I FSK 647/14). Organy podatkowe są zobowiązane do badania nie tylko wysokości kwoty podatku naliczonego, ale także okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów i usług, czy doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej (wyrok WSA w Krakowie z 28.02.2008 r., I SA/Kr 254/07). Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży jest bezkuteczna prawnie i nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych ( wyrok NSA z 14.11.2007 r., I FSK 979/06). Usługi niematerialne - a z takimi mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie- z uwagi na ich charakter winny być udokumentowane w sposób, który pozwoli na niebudzącą wątpliwości identyfikację ich realizacji ( wyrok NSA z 13.12.2012 r., I FSK 188/12). W przypadku tego typu usług to podatnik musi zadbać o dowody materialne, które potwierdzą fakt ich wykonania. Na nim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie ( wyrok WSA w Opolu z 04.03.2009 r., I SA/Op 326/08). Zebrane dowody i ich analiza jednoznacznie wskazują, że zakwestionowana faktura stwierdza czynności niedokonane i w konsekwencji oskarżony na jej podstawie nie mógł dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tej faktury, a uczyniwszy to naraził na uszczuplenie podatek od towarów i usług za listopad 2014 r. w kwocie 38.726,00 zł oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 90.220,70 zł. 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 2. O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 627 kpk w zw. z art. 113§1 kks. 8. PODPIS
IX Ka 322/13
K. oskarżony został o to, że pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Budowlanego (...) Spółka z o.o z siedzibą w K. ul. (...) i z tego tytułu będąc odpowiedzialnym za prawidłowe rozliczenie zobowiązań podatkowych tego podmiotu gospodarczego, podał nieprawdę w złożonych do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w okresie od kwietnia 2007 roku do stycznia 2008 roku deklaracjach VAT-7 za miesiąc od marca do grudnia 2007 roku oraz w złożonym w dniu 31.03.2008 roku zeznaniu CIT – 8 za 2007 rok wymienionej spółki, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie zobowiązań podatkowych w łącznej wysokości 380.646,00 zł. w tym podatku od towarów i usług na kwotę 183.042,00 zł. i podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 197.604,00 zł. poprzez naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) oraz przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.
IV K 738/16
D. (2) została główną księgową (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w połowie 2013 roku. W spółce nie była dotąd właściwie prowadzona księgowość i sprawy kadrowe – jako księgowa musiała zacząć od odnalezienia i uporządkowania dokumentów za poprzednie lata, wprowadzenia ich do programu księgowego.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V .2 Ka 26/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Lucyna Pradelska-Staniczek Protokolant: Justyna Napiórkowska w obecności Kazimierza Kleszcza funkcjonariusza Urzędu Skarbowego w Rybniku po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. sprawy: T. K. s. S. i A. ur. (...) w P. oskarżonego o czyn art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 19 listopada 2018r. sygn. akt III K 2027/17 I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II.kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. SSO Lucyna Pradelska-Staniczek Sygn. akt V. 2 Ka 26/19

UZASADNIENIE

T. K. został oskarżony o to, że będąc prezesem zarządu spółki (...) Sp.z o.o. z siedzibą w C. – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, w dniu 31 marca 2008 roku w R., składając w Urzędzie Skarbowym w R. zeznanie CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2007 roku podał nieprawdę poprzez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 390.876,80 złotych przez co doszło do uszczuplenia podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 74.267 złotych, tj. o czyn z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2018 roku Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie o sygn.

III K 2027/17 uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Apelację od wyroku wniósł oskarżyciel publiczny Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mających wpływ na jego treść poprzez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że koszty uzyskania przychodów wykazane w zeznaniu CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2007 rok spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. nie zostały zawyżone przez T.

K., gdyż stanowiły w istocie wynagrodzenie wypłacone pracownikom. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd odwoławczy zważył co następuje:

apelacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu zarzucanego oskarżonemu. Oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu z art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s (zagrożonego karą grzywny do 720 stawek dziennych). Podstawowy okres przedawnienia karalności czynu zarzuconego oskarżonemu reguluje przepis art. 44 § 1 punkt 1 k.k.s., zgodnie z którym karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat, gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nie przekraczającą 3 lata.

Zgodnie z treścią § 3 art. 44 k.k.s. bieg przedawnienia przestępstwa rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności należności. Z kolei zgodnie z § 5 przywołanego przepisu, jeżeli w okresie tym wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego ustaje z upływem kolejnych 5 lat. Mając zatem na względzie treść przywołanych przepisów stwierdzić należało, że doszło do przedawnienia karalności czynu zarzucanego oskarżonemu, przy czym nastąpiło to na etapie postępowania międzyinstancyjnego.

W sprawie ziściła się zatem negatywna przesłanka procesowa, o jakiej mowa w art. 17 § 1 punkt 6 k.p.k., która zabrania wszczęcia postępowania karnego, a wszczęte nakazuje umorzyć. Bezwzględne przyczyny odwoławcze to uchybienia, które uznaje się za tak istotne, że bez względu na ich wpływ na treść orzeczenia (a więc bez rozważania, czy w ogóle mogły mieć taki wpływ) powodują zawsze uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Ustawa uznaje te uchybienia za tak rażące, że dotknięte nimi postępowanie karne nie może być uznane za odpowiadające pojęciu procesu zgodnego z prawem (por.

J. Grajewski, S. Steinborn, "Kodeks postępowania karnego - Komentarz", Lex 2014, t. 1 do art. 439). Uchybienia te dotyczą całego, tj. włącznie z fazą odwoławczą, postępowania karnego, a nie tylko samego wyroku (orzeczenia) wydanego przez sąd pierwszej instancji i poprzedzającego go etapu procesu karnego, gdyż ziszczenie się bezwzględnej przyczyny odwoławczej (w szczególności w postaci przedawnienia) może nastąpić już po wydaniu rozstrzygnięcia, które następnie zostanie poddane kontroli instancyjnej. Jak na to wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 października 2014 roku, sygn.

II AKa 111/14 bezwzględne przyczyny odwoławcze, powodują wyłącznie uchylenie orzeczenia, nigdy zaś jego zmianę. W wyniku uchylenia organ odwoławczy bądź to umarza postępowanie, bądź przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, ale wyłącznie przy spełnieniu ściśle wytyczonego warunku (rygoru). Zgodnie z art. 439 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego. W ten sposób ustawodawca przesądził o kierunku uchylenia orzeczenia ("na korzyść"), nie pozostawiając tego w jakiejkolwiek gestii sądu II instancji.

Zasadniczo w przypadku zbiegu przesłanki materialnoprawnej i procesowej pierwszeństwo przynależy ocenie formalnoprawnej. Przy zbiegu kilku przeszkód formalnoprawnych decyzja winna uwzględniać z zasady wszystkie zbiegające się przeszkody i rozstrzygać zgodnie z przesłanką o najdalej idącym skutku, z uwzględnieniem właściwości danego organu do orzekania w tym przedmiocie. Prymat przesłanki formalnoprawnej nad materialnoprawną wiąże się z tym, że nie można rozważać kwestii związanych z odpowiedzialnością oskarżonego, jeżeli sam proces jest z innych (formalnych, mieszanych) powodów niedopuszczalny.

Jednakże z przepisów Kodeksu postępowania karnego mogą wynikać odstępstwa od powyższego. Za takie uznać należy możliwość orzekania w trybie kasacji lub wznowienia o uniewinnieniu oskarżonego bez przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na "oczywiście niesłuszne skazanie" (art. 537 § 2 k.p.k. i art. 547 § 3 k.p.k.). Jak na to wskazano w przywołanym już wyżej judykacie tylko zatem wówczas, gdy do rozważań w sferze podstaw odpowiedzialności w rozumieniu prawa karnego niezbędne jest dalsze postępowanie dowodowe lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, czyli ponowne postępowanie, a jednocześnie istnieje inna przeszkoda do prowadzenia takiego postępowania (np. przedawnienie, śmierć oskarżonego), konieczne staje się - po uchyleniu zaskarżonego wyroku - umorzenie procesu jako niedopuszczalnego, czyli uznanie prymatu przesłanki formalnoprawnej lub mieszanej.

W razie zbiegu przesłanek materialnoprawnych prymat należy nadać tej z nich, która wywołuje najdalej idące konsekwencje - z tym, że przesłanki z art. 17 § 1 pkt 2 in fine oraz z pkt 3 i 4 k.p.k. wchodzą w rachubę jedynie wtedy, gdy w ogóle można przypisać oskarżonemu zarzucany mu czyn, gdy zaś jest to niemożliwe, dezaktualizuje się kwestia owych przeszkód prawnych, jako że wiążą się one z istnieniem czynu i sprawstwa. Przeszkody formalnoprawne nie mogą bowiem wyłączać możliwości wydania orzeczenia uwalniającego oskarżonego od odpowiedzialności karnej, gdy w chwili ich zaistnienia kwestia braku tej odpowiedzialności została już ustalona.

Uniemożliwiają one natomiast dalsze procedowanie w celu zarówno ustalenia podstaw tej odpowiedzialności, jak i badania istnienia okoliczności mogących doprowadzić w przyszłości do przyjęcia jej braku (por. T. Grzegorczyk, "Kodeks postępowania karnego. Komentarz LEX", Warszawa 2014, Tom I, t. 2 oraz t. 5 do art. 17 - s. 135 - 136 i s. 139). W niniejszej sprawie wobec oskarżonego wydano wyrok uniewinniający. Dlatego też żądanie zawarte w apelacji, tj. aby nastąpiło uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, bądź też żądanie przedstawione na rozprawie apelacyjnej, aby umorzyć postępowanie na etapie odwoławczym jest w świetle treści obowiązujących przepisów - prawnie niedopuszczalne.

W wypadku, gdy od wyroku uniewinniającego apelację wniósł oskarżyciel, stawiając m.in. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), dopiero zaś po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji, a przed rozpoznaniem apelacji, nastąpiło przedawnienie karalności przestępstwa, to mimo zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej zaskarżony wyrok powinien zostać utrzymany w mocy. W sytuacji bowiem stwierdzenia jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 pkt 9 - 11 k.p.k. sąd odwoławczy na tej podstawie nie może orzekać na niekorzyść oskarżonego niezależnie od tego, czy zaskarżony wyrok jest prawidłowy co do rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu, tj. odnośnie podstaw faktycznych i prawnych do pociągnięcia danej osoby do odpowiedzialności karnej.

Dlatego też z uwagi na ograniczenie wynikające z treści art. 439 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy nie bada jego merytorycznej zasadności ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2014 roku, sygn. II Aka 111/14). Unormowanie zawarte w art. 439 § 2 k.p.k. to w istocie ograniczenie skutków wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej w sądzie odwoławczym. Przepis ten ma zastosowanie zwłaszcza w takim układzie procesowym, w którym sąd a quo wydał właśnie wyrok uniewinniający i od tego wyroku oskarżyciel wniósł apelację na niekorzyść, a stwierdzone zostało następnie ziszczenie się wskazanej przesłanki w postaci przedawnienia.

Wówczas, gdyby nie ograniczenie z art. 439 § 2 k.p.k., sąd odwoławczy zobowiązany byłby do uchylenia zaskarżonego wyroku uniewinniającego i umorzenia postępowania (pkt 9 § 1 art. 439 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.), bądź w częściowo odmiennej konfiguracji do uchylenia takiego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji (pkt 10 i 11 - § 1 art. 439 k.p.k.) - (por. D. Świecki: "Apelacja w postępowaniu karnym", Warszawa 2011, s. 230 - 231 oraz "Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych.

Komentarz. Orzecznictwo", Warszawa 2013, s. 222 - 223). Z uwagi na powyższe, poza polem rozważań sądu odwoławczego musiał pozostać zarzut apelacji. W przeciwnym razie sąd odwoławczy de facto rozpoznałby merytorycznie apelację ignorując ustawowe (prawne) konsekwencje przedawnienia karalności czynu od którego popełnienia T. K. został uniewinniony. Badanie merytorycznej zasadności wydanego rozstrzygnięcia uniewinniającego stało się bezprzedmiotowe (art. 436 k.p.k. ). Pominięcie przedstawionych prawnych ograniczeń w kontynuowaniu procesu karnego (również w jego fazie kontrolnej) doprowadzić mogłoby do ewentualnego podzielenia przez sąd drugiej instancji określonego zarzutu zawartego w apelacji, bądź wyprowadzenia stosownych merytorycznych ocen z urzędu, bez jakiejkolwiek możliwości wydania finalnego orzeczenia o charakterze zmieniającym (reformatoryjnym), czy uchylającym (wraz z orzeczeniem następczym w postaci przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji).

Z przepisu art. 439 § 2 k.p.k. stosowanego w postępowaniach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe wynika jasno, że zachodzenie okoliczności wyłączającej ściganie opisanej w art. 17 § 1 pukt 6 k.p.k., tj. przedawnienia karalności obliguje sąd odwoławczy do uchylenia orzeczenia sądu I instancji jedynie, gdy działałoby to na korzyść oskarżonego ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2018 roku, sygn. akt V KK 259/17). Orzeczenie zapadłe w sądzie I instancji stanowi najbardziej korzystne z punktu widzenia regulacji k.p.k. orzeczenie, jakie może zapaść wobec oskarżonego.

Zatem każde inne orzeczenie, nawet takie, które skutkuje definitywnym uwolnieniem od odpowiedzialności z uwagi na określone przeszkody procesowe, stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego. Wobec tego nie jest dopuszczalne uchylenie wyroku uniewinniającego i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności, gdyż byłoby to jaskrawe naruszenie dyspozycji art. 439 § 2 k.p.k. Dlatego tego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa.