Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for challenging factual evaluation of temporary injunctions under Article 561 of CPC.

Απόφαση 467 / 2026 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 467/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασημίνα Υφαντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βρυσηίδα Θωμάτου, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Ευτύχιο Νικόπουλο - Εισηγητή και Βαρβάρα Πάπαρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Φεβρουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φ. , για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων: 1) Ι. Γ. του Π. , 2) Α. συζύγου Ι. Γ. του Ζ. , κατοίκων ... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φώτιο Μπαμπάνη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα , 2) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ", που ενεργεί ως μη δικαιούχος και μη υπόχρεος διάδικος της Αλλοδαπής Εταιρείας με την επωνυμία "PIRAEUS SNF DESIGNATED ACTIVITY COMPANY", που εδρεύει στην Ιρλανδία, ειδικής διαδόχου της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες δεν εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Της Προσθέτως Παρεμβαίνουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ" και τον διακριτικό τίτλο "INTRUM HELLAS Α.Ε.Δ.Α.Δ.Π.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως διαχειρίστρια των απαιτήσεων της αλλοδαπής Εταιρείας με την επωνυμία "PHOENIX NPL FINANCE DESIGNATED ACTIVITY COMPANY", που εδρεύει στην Ιρλανδία και εκπροσωπείται νόμιμα, ειδικής διαδόχου της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Πασσά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/5/2013 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2938/2015 οριστική, όπως αυτή διορθώθηκε με την 4541/2017 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και 5732/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28/2/2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 576 παρ. 1 ως 3, 568 παρ. 1, 4 και 498 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 1012/2023, ΑΠ 1377/2019, ΑΠ 961/2017, ΑΠ 206/2017).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. γ' και δ` ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη, κατ` άρθρο 575 εδ. β` ΚΠολΔ, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας οφείλει αμέσως, μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Από τη διάταξη του άρθρου 80 ΚΠολΔ προκύπτει ότι τρίτος μπορεί να ασκήσει σε εκκρεμή μεταξύ άλλων δίκη πρόσθετη παρέμβαση για την υποστήριξη κάποιου διαδίκου, μέχρι να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση, συνεπώς για πρώτη φορά και ενώπιον του Αρείου Πάγου, περιοριζόμενος σε μόνη την υποστήριξη ή αντίκρουση των λόγων της αναίρεσης, εφόσον έχει έννομο συμφέρον. Έννομο συμφέρον για την άσκηση πρόσθετης παρέμβασης υφίσταται, όταν με αυτή μπορεί να προστατευθεί δικαίωμα του παρεμβαίνοντος ή να αποτραπεί η δημιουργία σε βάρος του νομικής υποχρέωσης που είτε απειλούνται από την δεσμευτικότητα και την εκτελεστότητα της απόφασης που θα εκδοθεί, είτε υπάρχει κίνδυνος προσβολής τους από τις αντανακλαστικές συνέπειές της, ως τρίτος δε, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοείται εκείνος, ο οποίος δεν είχε προσλάβει την ιδιότητα του διαδίκου με οποιονδήποτε τρόπο στην αρχική δίκη, ή σε στάδιο προηγούμενης δίκης για την υπόθεση (ΑΠ 884/2024, ΑΠ 977/2023, ΑΠ 663/2023, ΑΠ 456/2023).

Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 83 ΚΠολΔ, αν η ισχύς της απόφασης στην κύρια δίκη εκτείνεται και στις έννομες σχέσεις εκείνου που άσκησε πρόσθετη παρέμβαση προς τον αντίδικό του, εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 76 μέχρι 78 του ίδιου Κώδικα. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι αποφασιστικό κριτήριο για το χαρακτηρισμό της πρόσθετης παρέμβασης ως αυτοτελούς, είναι η επέκταση της ισχύος της απόφασης, δηλαδή των υποκειμενικών ορίων του δεδικασμένου, της εκτελεστότητας και της διαπλαστικής ενέργειας αυτής, στις έννομες σχέσεις του τρίτου προς τον αντίδικό του.

Το δικονομικό δικαίωμα της άσκησης αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης παρέχεται όχι λόγω της πιθανής εκδήλωσης δυσμενών ενεργειών της απόφασης σε βάρος τρίτου, αλλά λόγω της δεσμευτικότητας αυτών που θα κριθούν στην ήδη εκκρεμή δίκη, όσον αφορά τις σχέσεις του παρεμβαίνοντος προς τον αντίδικό του, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα άλλης διαδικασίας.

Με την άσκηση της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης ο παρεμβαίνων, χωρίς να εισάγει στη δίκη μια νέα έννομη σχέση, αντιδικεί για την ήδη εκκρεμή έννομη σχέση, η διάγνωση της οποίας επισύρει της επέκταση της ισχύος της απόφασης. Η ασκούμενη κατά το άρθρο 83 ΚΠολΔ αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση δημιουργεί περιορισμένου περιεχομένου επιγενόμενη αναγκαστική ομοδικία του παρεμβαίνοντος με το διάδικο, υπέρ του οποίου ασκείται η παρέμβαση, στο μέτρο που ο παρεμβαίνων θεωρείται κατά πλάσμα δικαίου ως αναγκαίος ομόδικος με τις παρεχόμενες δικονομικές εξουσίες αυτού, χωρίς όμως να έχει στη διάθεσή του διαδικαστικές ευχέρειες που προσιδιάζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο του κυρίου διαδίκου (ΑΠ 884/2024, ΑΠ 742/2023, ΑΠ 692/2023, ΑΠ 456/2023).

Περαιτέρω, ως αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση πρέπει να θεωρηθεί και εκείνη, την οποία ασκεί αυτός που έγινε διάδοχος του διαδίκου όσο διαρκούσε η δίκη ή μετά το πέρας αυτής (άρθρο 225 παρ. 2 ΚΠολΔ), αφού το δεδικασμένο από τη δίκη ισχύει υπέρ και κατά αυτού σύμφωνα με το άρθρο 325 παρ. 2 ΚΠολΔ (ΑΠ 1720/2022, ΑΠ 700/2020, ΑΠ 679/2020, ΑΠ 368/2019 ΑΠ 1564/2017).

Σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 1 περ. γ του Ν. 4354/2015 "Διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων...", "Τα δικαιώματα που απορρέουν από τις μεταβιβαζόμενες λόγω πώλησης απαιτήσεις δύνανται να ασκούνται μόνο μέσω των εταιριών διαχείρισης της παρούσας παραγράφου. Οι μεταβιβαζόμενες απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις λογίζονται ως τραπεζικές και μετά τη μεταβίβασή τους, οι εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων ευθύνονται για όλες τις υποχρεώσεις απέναντι στο Δημόσιο και σε τρίτους, οι οποίες βαρύνουν τις εταιρίες απόκτησης απαιτήσεων και απορρέουν από τις μεταβιβαζόμενες απαιτήσεις". Επίσης, σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 4 του άρθρου 2 του άνω νόμου 4354/2015 "Οι Εταιρίες Διαχείρισης νομιμοποιούνται, ως μη δικαιούχοι διάδικοι, να ασκήσουν κάθε ένδικο βοήθημα και να προβαίνουν σε κάθε άλλη δικαστική ενέργεια για την είσπραξη των υπό διαχείριση απαιτήσεων, καθώς και να κινούν, παρίστανται ή συμμετέχουν σε προπτωχευτικές διαδικασίες εξυγίανσης, πτωχευτικές διαδικασίες αφερεγγυότητας, διαδικασίες διευθέτησης οφειλών και ειδικής διαχείρισης του άρθρων 61 επ. του ν. 4307/2014.

Εφόσον οι Εταιρίες συμμετέχουν σε οποιαδήποτε δίκη με την ιδιότητα του μη δικαιούχου διαδίκου το δεδικασμένο της απόφασης καταλαμβάνει και τον δικαιούχο της απαίτησης" (ΑΠ 368/2019). Η ασκούμενη κατά το άρθρο 83 ΚΠολΔ αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση δημιουργεί αναγκαστική ομοδικία μεταξύ του παρεμβαίνοντος και του διαδίκου υπέρ του οποίου η παρέμβαση (ΑΠ 1720/2022, ΑΠ 700/2020, ΑΠ 679/2020, ΑΠ 1564/2017, ΑΠ 177/2017, ΑΠ 545/2003).

Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου 576 παρ. 2 και 3 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας στη δίκη επί της αιτήσεως αναιρέσεως, αν κάποιος από τους αναγκαίους ομοδίκους δεν εκπροσωπηθεί από πληρεξούσιο δικηγόρο, πλην, όμως, έχει κλητευτεί νομίμως είτε από τον αντίδικό του, είτε από αναγκαίο ομόδικο, τότε η συζήτηση χωρεί νομίμως και ως προς τον απολειπόμενο αυτόν αναγκαίο ομόδικο (ΑΠ 756/2017, ΑΠ 681/2016), αφού, αν και δεν παραστάθηκε, θεωρείται ότι αντιπροσωπεύεται από τον αναγκαίο ομόδικό του (ΑΠ 1078/2022, ΑΠ 368/2019).

Φέρονται προς συζήτηση ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου: α) Η από 28.2.2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 5732/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών των αναιρεσειόντων κατά των αναιρεσιβλήτων, για την οποία με πράξη της Προεδρεύουσας του Α' τμήματος διακοπών του Αρείου Πάγου ορίσθηκε δικάσιμος για τη συζήτηση της υπόθεσης, η 24η Οκτωβρίου 2022 και η προθεσμία κοινοποίησης της ως άνω αιτήσεως 60 ημέρες πριν τη δικάσιμο. Η συζήτηση της υπόθεσης κατά την αμέσως προαναφερόμενη δικάσιμο, στην οποία τόσο οι αναιρεσείοντες, όσο και οι αναιρεσίβλητες εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της άνω δικασίμου, αναβλήθηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας και ο γραμματέας μετέφερε την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε μετ' αναβολή, η δε αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Η ως άνω αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής πορείας, όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των εγγράφων της υπόθεσης: Η πρώτη αναιρεσίβλητη "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", προέβη στην έκδοση της υπ' αριθμόν .../2013 διαταγής πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, για την απορρέουσα από τη υπ' αριθ. ...2007 Σύμβαση Στεγαστικού Δανείου (μετά των υπ' αριθ. ...2008 και ...2008 πρόσθετων πράξεων αυτής) καταγγελθείσα στις 6.8.2012, με την οποία υποχρεώθηκαν οι οφειλέτες - δανειστές ήδη αναιρεσείοντες να καταβάλουν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος το ποσό των 530.320,57 ευρώ, εντόκως από 7.8.2012 (επομένης της καταγγελίας της σύμβασης) και με εξάμηνο ανατοκισμό των τόκων σύμφωνα με τον όρο 8.1 παρ. 2 της ως άνω σύμβασης δανείου και εξόδων.

Οι ανωτέρω καθ' ων η αίτηση και ήδη αναιρεσείοντες, άσκησαν κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 15.5.2013 (αρ. καταθ. Δικ. .../2013) ανακοπή του άρθρου 632 ΚΠολΔ, αιτούμενοι την ακύρωση της ως άνω με αριθμό .../2013 διαταγής πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Επί της ανακοπής αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 2938/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθ. 4541/2017 απόφαση του ιδίου δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε ότι η διαταγή πληρωμής είναι άκυρη, καθόσον εκδόθηκε ενώ ήταν σε ισχύ οι από 11.12.2012 προσωρινές διαταγές, οι οποίες διέταζαν να ανασταλούν όλες οι ατομικές διώξεις της καθ' ης η ανακοπή σε βάρος της περιουσίας των ανακοπτόντων. Κατά της ανωτέρω απόφασης η καθ' ης η ανακοπή Τράπεζα Πειραιώς άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών στις 21.3.2018 έφεση.

Στο εν λόγω δικαστήριο η ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ" άσκησε την από 5.12.2019 αυτοτελή παρέμβαση υπέρ της εκκαλούσας "ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", ενεργώντας ως μη δικαιούχος και μη υπόχρεος διάδοχος και ως διαχειρίστρια των απαιτήσεων της αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού της εδρεύουσας στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας εταιρείας με την επωνυμία "PIRAEUS SNF DESIGNATED ACTIVITY CΟMPANΥ", η οποία κατέστη ειδικός διάδοχος της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", κατόπιν μεταβίβασης σε αυτήν από την τελευταία, επιχειρηματικών απαιτήσεων στα πλαίσια τιτλοποίησης απαιτήσεων σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3156/2003, δυνάμει της από ...2019 σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης, που νομίμως δημοσιεύτηκε σε περίληψη με αριθμό πρωτ. ...2019 στον τόμο ...

και α/α ... στα τηρούμενα του Ενεχυροφυλακείου Αθηνών Βιβλία του Ν. 3156/2003. Επί της ως άνω έφεσης και της ως άνω αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, οι οποίες συζητήθηκαν ερήμην της εκκαλούσας -πρώτης αναιρεσίβλητης, αντιπροσωπευμένης από την αναγκαία ομόδικό της υπέρ αυτής αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνουσα και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, εκδόθηκε η με αριθμό 5732/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά την έφεση και την αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση, εξαφάνισε την εκκαλουμένη υπ' αριθ. 2938/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθ. 4541/2017 απόφαση του ιδίου δικαστηρίου, κράτησε την υπόθεση και δίκασε την ανακοπή, δέχθηκε τυπικά και απέρριψε ουσιαστικά την ανακοπή και επικύρωσε την υπ' αριθ. .../2013 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Με το από 2.9.2022 ιδιαίτερο δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία αυτού του Δικαστηρίου στις 8.9.2022, η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "INTRUM HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ" και διακριτικό τίτλο "INTRUM HELLAS Α.Ε.Δ.Α.Δ.Π.", άσκησε αυτοτελή, πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της δεύτερης αναιρεσίβλητης εταιρείας, για την οποία με πράξη του Προέδρου του παρόντος τμήματος του Αρείου Πάγου ορίσθηκε δικάσιμος για τη συζήτηση της υπόθεσης, η 21η Νοεμβρίου 2022 και προθεσμία κοινοποίησης της παρεμβάσεως 60 ημέρες πριν τη δικάσιμο, η οποία επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσείοντες και στην υπέρ ης πρόσθετη παρέμβαση δεύτερη αναιρεσίβλητη εταιρεία, όπως προκύπτει από τις με αριθμούς ...2022, ...2022 και ...2022 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή Α.

Κ. στο Εφετείο … με έδρα το Πρωτοδικείο … , αντιστοίχως. Η προσθέτως παρεμβαίνουσα επικαλείται ότι με την από ...2020 σύμβαση διαχείρισης επιχειρηματικών απαιτήσεων η εταιρεία "PHOENIX NPL FINANCE Designated Activity Company" της ανέθεσε την είσπραξη και διαχείριση των τιτλοποιουμένων απαιτήσεων και έχει έννομο συμφέρον να παρέμβει στη δίκη προς απόκρουση της αναιρέσεως, διότι η εκδοθησόμενη απόφαση καταλαμβάνει και την ως άνω εταιρεία, η οποία είναι δικαιούχος της επίδικης απαιτήσεως.

Από τα έγγραφα της δικογραφίας προκύπτει με την από ...2019 σύμβαση πώλησης και μεταβίβασης απαιτήσεων μεταξύ της αναιρεσίβλητης Τράπεζας Πειραιώς και της εταιρείας ειδικού σκοπού με την επωνυμία "Piraeus SNF Designated Activity Company", η οποία εδρεύει στο Δουβλίνο Ιρλανδίας και σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 3156/2003, των άρθρων 455 επ.

Α.Κ. και του άρθρου 61 του ν. 4548/2018, όπου εφαρμόζεται, η Τράπεζα Πειραιώς μεταβίβασε στην "Piraeus SNF D.A.C." χαρτοφυλάκιο απαιτήσεων από χορηγήσεις δανείων και πιστώσεων προς οφειλέτες, στο οποίο περιλαμβάνεται και η απαίτηση που απορρέει από την μεταξύ της πρώτης αναιρεσίβλητης και των αναιρεσειόντων, που επιδικάσθηκε με την υπ' αριθ. .../2013 διαταγή πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Ακολούθως, με την από ...2020 σύμβαση η ως άνω εταιρεία ειδικού σκοπού με την επωνυμία "Piraeus SNF Designated Activity Company" προέβη σε επανεκχώρηση προς την πρώτη αναιρεσίβλητη (αποτιτλοποίηση - επαναμεταβίβαση), μέρους των μεταβιβασθεισών απαιτήσεων, σε εκτέλεση της αρχικής σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η επίδικη απαίτηση, η οποία νομίμως καταχωρήθηκε στο Ενεχυροφυλακείο Αθηνών.

Στη συνέχεια, η (πρώτη αναιρεσίβλητη), δυνάμει της από 21-7-2020 σύμβασης πώλησης και μεταβίβασης απαιτήσεων, νομίμως καταχωρηθείσας στο Ενεχυροφυλακείο Αθηνών, μεταβίβασε τις απαιτήσεις από τη σύμβαση στεγαστικού δανείου κατά των αναιρεσειόντων, στην εταιρεία ειδικού σκοπού, με την επωνυμία, "PHOENIX NPL FINANCE DAC", που εδρεύει στο Δουβλίνο Ιρλανδίας, η οποία, ακολούθως, ανέθεσε την είσπραξη και διαχείριση των ως άνω απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις στην παρεμβαίνουσα ανώνυμη εταιρεία, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10 παρ. 14 και 16 του Ν. 3156/2003, δυνάμει της από ...2020 σύμβασης διαχείρισης απαιτήσεων, αντίγραφο της οποίας έχει νομίμως καταχωρηθεί στο Ενεχυροφυλακείο Αθηνών.

Στις ως άνω μεταβιβασθείσες απαιτήσεις περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, και οι απαιτήσεις της πρώτης αναιρεσίβλητης, που απορρέουν από την μεταξύ αυτής και των αναιρεσειόντων ως άνω σύμβασης στεγαστικού δανείου μετά των πρόσθετων πράξεων αυτής, που επιδικάσθηκαν με την ως άνω διαταγή πληρωμής. Η ως άνω πρόσθετη παρέμβαση, η οποία, σύμφωνα και με τις προαναφερόμενες σκέψεις, έχει σαφώς χαρακτήρα αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, είναι παραδεκτή και νόμιμη, κατ` άρθρα 80 και 83 ΚΠολΔ και πρέπει να συνεκδικαστεί με την αίτηση αναίρεσης (άρθρ. 246 και 573 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1, 3 ΚΠολΔ). Οι αναιρεσίβλητες, οι οποίες δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, χωρίς να απαιτείται νέα κλήτευση αυτών για τη μετ' αναβολή δικάσιμο, αφού η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο από το γραμματέα θεωρείται ως κλήτευση όλων των διαδίκων και συνδεόμενες, κατά τα προεκτεθέντα, με σχέση επιγενόμενης αναγκαστικής ομοδικίας με την προσθέτως παρεμβαίνουσα θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύονται απ' αυτή.

Με τις διατάξεις του ν. 3869/2010 "για τη ρύθμιση οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων", πριν από τις τροποποιήσεις που επέφερε ο ν. 4161/2013, όπως αυτός ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της ανακοπτομένης διαταγής πληρωμής, ορίζονται τα ακόλουθα: στο άρθρο 1: 1. Για την έναρξη της διαδικασίας... 2. Μέσα σε ένα μήνα από την υποβολή της ο οφειλέτης υποχρεούται να προσκομίσει... 3.

Η δικάσιμος για τη συζήτηση της αίτησης προσδιορίζεται μέσα σε έξι μήνες από την ημερομηνία κατάθεσης της. Για την έκδοση προσωρινής διαταγής και τη λήψη προληπτικών μέτρων εφαρμόζεται και το άρθρο 781 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. 4. Ο οφειλέτης καταθέτει μέσα σε ένα μήνα ... 5. Με την υποβολή της αίτησης ανοίγει ... 6.

Αν δεν συμπεριληφθεί στην κατάσταση της παραγράφου 1 πιστωτής..., στο άρθρο 5: Ο οφειλέτης το αργότερο μέσα σε ένα μήνα..., και στο άρθρο 6: 1. Η υποβολή της αίτησης της παραγράφου 1 του άρθρου 4 δεν επιφέρει αναστολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του οφειλέτη. Μετά την υποβολή της αίτησης ο οφειλέτης ή κάθε άλλος που έχει έννομο συμφέρον μπορεί να ζητήσει από το αρμόδιο δικαστήριο που δικάζει κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων την αναστολή της εκτελεστικής διαδικασίας, κατά του οφειλέτη.

Η αναστολή χορηγείται έως την έκδοση της οριστικής απόφασης επί του σχεδίου... 2. Το δικαστήριο μπορεί με αίτηση οποιουδήποτε έχει έννομο συμφέρον ... να διατάξει όποιο μέτρο κρίνει αναγκαίο για να αποτραπεί κάθε επιζήμια για τους πιστωτές μεταβολή της περιουσίας του οφειλέτη.. 3. Οι απαιτήσεις των πιστωτών που είναι εξασφαλισμένες με ειδικό προνόμιο ή εμπράγματο δικαίωμα συνεχίζουν να εκτοκίζονται ......4.

Σε περίπτωση οφειλής από στεγαστικό δάνειο το δικαστήριο της παραγράφου 1 μπορεί.... Όπως προκύπτει κατά τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 3 του ν. 3869/2010 με την κατάθεση της αίτησης προσδιορίζεται και η ημέρα επικύρωσης κατά την οποία είτε θα επικυρωθεί ο ενδεχόμενος προδικαστικός συμβιβασμός από τον Ειρηνοδίκη είτε θα συζητηθεί ενδεχόμενο αίτημα για την έκδοση προσωρινής διαταγής, κατά το άρθρο 781 ΚΠολΔ.

Η ημέρα επικύρωσης προσδιορίζεται υποχρεωτικά έξι μήνες μετά την κατάθεση της αίτησης. Μέχρι την ημέρα επικύρωσης δεν επιτρέπεται η λήψη καταδιωκτικών μέτρων κατά του οφειλέτη, καθώς και η μεταβολή της πραγματικής και νομικής κατάστασης της περιουσίας του. Αναστολή μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης επέρχεται μόνο στην περίπτωση που ο οφειλέτης ζητήσει από το αρμόδιο Δικαστήριο που δικάζει κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων την αναστολή της εκτελεστικής διαδικασίας (εδ.β' άρθρου 6 ν.3869/2010), η οποία περιλαμβάνει μόνο τα κατά του οφειλέτη μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης.

Από τα παραπάνω προκύπτει με σαφήνεια ότι ακόμη και όταν ο οφειλέτης έχει επιτύχει αναστολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος του κατά τις διατάξεις του ν. 3869/2010, δεν εμποδίζεται σε καμία περίπτωση η επιδίκαση της απαίτησης την οποία ο οφειλέτης επιδιώκει να υπαγάγει στη ρύθμιση του ν. 3869/2010 και επομένως δεν εμπίπτει στην ως άνω απαγόρευση (αναστολή καταδιωκτικών μέτρων), όπως ισχύει και στην περίπτωση της πτώχευσης, και της διαδικασίας συνδιαλλαγής του ν. 3588/2007 (ΑΠ1013/2018, ΑΠ 294/2017), η οποία περιλαμβάνει μόνο τα κατά του οφειλέτη μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης και όχι την άσκηση αναγνωριστικών ή καταψηφιστικών αγωγών ή την υποβολή αίτησης για την έκδοση διαταγής πληρωμής και την έκδοση αυτής καθ' εαυτής, καθόσον η αίτηση και η έκδοση διαταγής πληρωμής δεν αποτελούν επιθετικές πράξεις, αλλά απλά αποσκοπούν στην κτήση εκτελεστού τίτλου, ενώ επίσης τόσο αυτές όσο και η περιαφή του εκτελεστήριου τύπου, δεν αποτελούν πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης αλλά προδικασία αυτής, όπως αντιθέτως, αποτελεί επιθετική πράξη η επίδοση της διαταγής πληρωμής, αφού έχει λάβει τον εκτελεστήριο τύπο κατ' αρθρ. 924 εδ. 1 του ΚΠολΔ και η υπ' αυτής επιταγή προς εκτέλεση (ΑΠ 311/2020, ΑΠ 1013/2018).

Από τα παραπάνω προκύπτει με σαφήνεια ότι δεν εμποδίζεται σε καμία περίπτωση η επιδίκαση της απαίτησης την οποία ο οφειλέτης επιδιώκει να υπαγάγει στη ρύθμιση του ν. 3869/2010. Ακόμη δε και όταν έχει χορηγηθεί αντίστοιχη προσωρινή διαταγή, σκοπός της είναι η αποτροπή του πρόωρου κατακερματισμού και η διασπορά των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, δεδομένου ότι αυτά (τα περιουσιακά στοιχεία) αποτελούν το αντικείμενο της ρύθμισης οφειλών από το Δικαστήριο, προκειμένου να επιτευχθεί η κατά το δυνατόν ορθότερη ικανοποίηση όλων των πιστωτών του οφειλέτη, αλλά και να εξασφαλιστεί ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης για τον οφειλέτη, μέχρι την εκδίκαση της αίτησής του και την οριστική ρύθμιση των οφειλών του.

Επομένως, η έκδοση διαταγής πληρωμής η οποία δεν αποτελεί άλλωστε πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης, αλλά αποσκοπεί στην κτήση εκτελεστού τίτλου, όπως και δεν αποτελεί πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης η επίδοση της διαταγής πληρωμής, χωρίς επιταγή προς εκτέλεση, δεν έρχεται σε αντίθεση με το γράμμα και με το πνεύμα το νόμου.

Περαιτέρω, η έκδοση της διαταγής πληρωμής δεν επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο το ύψος της απαίτησης, ούτε την ενδεχόμενη δικαστική ρύθμιση οφειλών, καθώς η ύπαρξη αυτής δεν επιφυλάσσει οποιοδήποτε προνόμιο σε σχέση με τους λοιπούς δανειστές (ΑΠ 311/2020). Εσφαλμένη εφαρμογή της διατάξεως αυτής καθιστά αναιρετέα την απόφαση του δικαστηρίου με βάση την ΚΠολΔ 559 παρ.1 (ΑΠ 311/2020, ΑΠ 1013/2018, ΑΠ 294/2017, ΑΠ 822/2015).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό της παραπάνω διατάξεως με αυτή του άρθρου 781 παρ.1 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η προσωρινή διαταγή που εκδίδεται από το Δικαστή στο πλαίσιο της κατά την εκουσία δικαιοδοσία εκδικαζόμενης και καθορίζει τα ασφαλιστικά μέτρα, που είναι ληπτέα αμέσως, προς εξασφάλιση του δικαιώματος ή τη ρύθμιση της κατάστασης, μέχρι την έκδοση της απόφασης, δεν είναι δικαστική απόφαση αλλά εκτελεστή πράξη της δικαστικής αρχής (Ολ.ΑΠ 4/2004) και επομένως δεσμευτική με την έννοια ότι πράξεις που είναι αντίθετες με το περιεχόμενο της, στερούνται νομιμότητας, κατ' αναλογία με τα ισχύοντα επί δικαστικής απόφασης, με την οποία προσομοιάζει (χωρίς και να είναι) η προσωρινή διαταγή (ΑΠ 866/2004, ΑΠ 294/2017).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του αρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δίκαιου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 31/2009 ΟλΑΠ7/2006, ΟλΑΠ 4/2005, ΑΠ 1382/2022, ΑΠ 4123/2021, ΑΠ 980/2021, ΑΠ 756/2021, ΑΠ 501/2021).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν , η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο, ιδρύεται δε αυτός ο λόγος αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση. Με το λόγο αυτό, δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π. 1009/2021, Α.Π. 123/2021, Α.Π. 1221/2020, Α.Π. 1210/2020).

Στην προκείμενη περίπτωση με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της κρινόμενης αιτήσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την ειδικότερη αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 4 έως 6 του ν. 3869/2010, δεχόμενο εσφαλμένα ότι οι προσωρινές διαταγές του Ειρηνοδικείου Κρωπίας περί αναστολής των ατομικών διώξεων κατά της περιουσίας των αναιρεσειόντων δεν εμπόδιζαν την έκδοση της επίδικης διαταγής πληρωμής και την επίδοσή της στους αναιρεσείοντες χωρίς επιταγή προς εκτέλεση.

Από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, ως προς τους ερευνώμενους αναιρετικούς λόγους, δέχθηκε τα ακόλουθα: "....Οι ανακόπτοντες με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης ανακοπής τους ισχυρίστηκαν ότι η έκδοση της ένδικης διαταγή πληρωμής είναι άκυρη, διότι εκδόθηκε ενώ αμφότεροι είχαν λάβει τις από 11.12.2012 προσωρινές διαταγές του Ειρηνοδίκη Κρωπίας, δυνάμει των οποίων διατάχθηκε η αναστολή όλων των ατομικών διώξεων της πιστώτριας (καθ' ης η ανακοπή) εκκρεμείς ή μη, σε οποιοδήποτε στάδιο και αν βρίσκονται, κατά της περιουσίας τους καθώς και η λήψη οιουδήποτε σε βάρος τους ασφαλιστικού μέτρου μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί του σχεδίου διευθέτησης, ύστερα από σχετική αίτηση που κατέθεσαν αμφότεροι σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ .1 Ν. 3869/2010 "για τη ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων και άλλες διατάξεις".

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση, έκρινε ότι η ένδικη διαταγή πληρωμής είναι άκυρη, επειδή εκδόθηκε καθό χρόνο ήταν σε ισχύ οι από 11-12-2012 προσωρινές διαταγές, οι οποίες διέταζαν να ανασταλούν όλες οι ατομικές διώξεις της καθής η ανακοπή πιστώτριας σε βάρος της περιουσίας των ανακοπτόντων, στις οποίες, κατά την κρίση του, περιλαμβάνεται και η έκδοση διαταγής πληρωμής, ακύρωσε δε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής δεχόμενο ως κατ' ουσίαν βάσιμο τον πρώτο λόγο της ένδικης ανακοπής.

Πλην όμως, με την κρίση του αυτή, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 4 παρ. 3 του ν. 3869/2010 προέβη στην ακύρωση της εκδοθείσας σε βάρος των ανακοπτόντων διαταγής πληρωμής, δεχόμενο ότι οι δοθείσες από 11-12-2012 προσωρινές διαταγές περί αναστολής των ατομικών διώξεων καθιστούσαν απαγορευτική την έκδοση διαταγής πληρωμής εκ μέρους της καθής η ανακοπή. Αυτό διότι κατά τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη και σύμφωνα με την άποψη που ακολουθεί, ως ορθότερη το παρόν δικαστήριο οι εν λόγω προσωρινές διαταγές δεν απέκλειαν την έκδοση σε βάρος των ανακοπτόντων διαταγής πληρωμής, η οποία εκδόθηκε ορθώς από την καθής η ανακοπή καθόσον μόνη η υποβολή αίτησης για την έκδοση διαταγής πληρωμής και η έκδοση αυτής - χωρίς την παράλληλη επίδοση επιταγής προς εκτέλεση - στοχεύουν αποκλειστικά στην απόκτηση τίτλου εκτελεστού, και δεν αποτελούν πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης αλλά μόνο προδικασία αυτής ... Ως εκ τούτου, εσφαλμένως το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση του έκανε δεκτό ως κατ' ουσίαν βάσιμο τον πρώτο λόγο ανακοπής, ενώ έπρεπε να τον απορρίψει ως μη νόμιμο.

Πρέπει επομένως να γίνει δεκτός ως κατ' ουσίαν βάσιμος ο πρώτος λόγος έφεσης.

Εν συνεχεία δεκτής γενομένης της εφέσεως και ως ουσιαστικά βάσιμης πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη με αριθμ. 2938/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, και να κρατηθεί η ένδικη ανακοπή προς εκδίκαση από το παρόν δικαστήριο..... η καθ' ής κατέθεσε την από 21.09.2012 αίτηση της προς έκδοση διαταγής πληρωμής κατά των ανακοπτόντων επί της οποίας εκδόθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής δυνάμει της οποίας υποχρεώνονται οι ανακόπτοντες να της καταβάλουν το ως άνω ποσό εντόκως από 07.08.2012 με εξάμηνο ανατοκισμό των τόκων.

Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι ο πρώτος ανακόπτων κατέθεσε στις 27.11.2012 ενώπιον του Ειρηνοδικείου Κρωπίας την από 26.11.2012 (αρ. κατ. δικ. .../2012) αίτηση κατά της καθ' ης , (άρθρο 4 παρ.1 ν.3869/2010) ζητώντας να επικυρωθεί το αναφερόμενο σε αυτή σχέδιο διευθέτησης οφειλών. Δικάσιμος της αίτησης αυτής ορίστηκε στις 25.04.2018 και χορηγήθηκε η από 11.12.2012 προσωρινή διαταγή του Δικαστή του Ειρηνοδικείου Κρωπίας δυνάμει της οποίας διατάχθηκε να ανασταλούν όλες οι ατομικές διώξεις της πιστώτριας (καθ' ης η ανακοπή) εκκρεμείς ή μη, σε οποιοδήποτε στάδιο και αν βρίσκονται, κατά της περιουσίας του, καθώς και η λήψη οιουδήποτε σε βάρος του ασφαλιστικού μέτρου, μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί του σχεδίου διευθέτησης υπό τον όρο καταβολής 200,00 € μηνιαίως.

Η δεύτερη ανακόπτουσα κατέθεσε στις 27.11.2012 ενώπιον του ιδίου ως άνω Δικαστηρίου την από 27.11.2012 (αρ. κατ. δικ. .../2012) ομοίου περιεχομένου αίτηση της κατά της καθ' ης, με το ίδιο ως άνω αίτημα, δικάσιμος της οποίας ορίστηκε επίσης η 25.04.2018 ενώ χορηγήθηκε και σε αυτήν η από 11.12.2012 ομοίου περιεχομένου προσωρινή διαταγή του Δικαστή του Ειρηνοδικείου Κρωπίας.

Σύμφωνα όμως με όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, η επίδοση της ένδικης διαταγής πληρωμής χωρίς επιταγή προς εκτέλεση, δεν αντιβαίνει κατά την κρίση του Δικαστηρίου τα όσα επιτάσσουν αμφότερες οι προσωρινές διαταγές...." Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προπαρατεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις.

Και τούτο διότι, σύμφωνα με τα όσα αναπτύχθηκαν στην μείζονα σκέψη και τα ως άνω ανελέγκτως δεκτά γενόμενα, οι δοθείσες στις 11.12.2012 προσωρινές διαταγές του Ειρηνοδικείου Κρωπίας περί αναστολής όλων των ατομικών διώξεων κατά της περιουσίας των οφειλετών-αναιρεσειόντων και μη λήψης οποιουδήποτε σε βάρος τους ασφαλιστικού μέτρου μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως επί του σχεδίου διευθέτησης για τη ρύθμιση των οφειλών τους, δεν καθιστούσαν απαγορευτική την επίδοση σε βάρος τους της επίδικης υπ' αριθ. .../2013 διαταγής πληρωμής, η οποία ορθώς επιδόθηκε, διότι δεν αποτελεί πράξη αναγκαστικής εκτελέσεως, αλλά αποσκοπεί στην απόκτηση εκτελεστού τίτλου και ορθώς επιδόθηκε στους αναιρεσείοντες χωρίς επιταγή προς εκτέλεση.

Επομένως, οι ως άνω αναιρετικοί λόγοι από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα, προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό.

Ο προβλεπόμενος από την ως άνω διάταξη λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου ιδρύεται μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε ως προς το έγγραφο σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο στην ανάγνωση αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ΚΠολΔ, εγγράφου, (σφάλμα αναγνώσεως), με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει και ακολούθως, στηριζόμενο στο συγκεκριμένο έγγραφο ή κυρίως σε αυτό, καταλήγει σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα, για πράγματα, που έχουν ουσιώδη επιρροή στη δίκη (ΑΠ 909/2008).

Δεν περιλαμβάνεται όμως στο λόγο αυτό και η περίπτωση, που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, καθόσον στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, που εκφεύγει κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ του αναιρετικού ελέγχου, η δε σχετική αιτίαση αφορά στην εκτίμηση πραγμάτων (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 75/2022, ΑΠ 1953/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο, της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, παραμόρφωσε το περιεχόμενο των από 11.12.2012 προσωρινών διαταγών του Ειρηνοδικείου Κρωπίας, δεχόμενο ότι αυτές δεν ανέστειλαν τα ατομικά διωκτικά μέτρα και ότι είναι νόμιμη η έκδοση και επίδοση της διαταγής πληρωμής, ενώ οι εν λόγω προσωρινές διαταγές απαγόρευαν την έκδοση και την επίδοση/κοινοποίηση διαταγής πληρωμής, ακόμη και χωρίς επιταγή προς εκτέλεση.

Ο αναιρετικός, όμως, αυτός λόγος, με το παραπάνω περιεχόμενο είναι απαράδεκτος, διότι πρόκειται για παράπονο των αναιρεσειόντων που αναφέρεται στην εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου των ως άνω εγγράφων από το δικαστήριο, το οποίο κατέληξε σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρούν ως ορθό οι αναιρεσείοντες και δεν ελέγχεται αναιρετικά.

Σε κάθε δε περίπτωση, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, αφού από τις προπαρατεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το αποδεικτικό πόρισμα αυτής (αποφάσεως), αναφορικά με το περιεχόμενο των δοθεισών προσωρινών διαταγών διαμορφώθηκε, με την παραδοχή ότι οι ως άνω προσωρινές διαταγές περί αναστολής των ατομικών διώξεων, δεν απέκλειαν την έκδοση σε βάρος των αναιρεσειόντων διαταγής πληρωμής η οποία εκδόθηκε ορθώς από την πρώτη αναιρεσίβλητη (καθ' ης η ανακοπή), καθόσον μόνη η υποβολή αιτήσεως για την έκδοση διαταγής πληρωμής και η έκδοση αυτής, χωρίς την παράλληλη επίδοση επιταγής προς εκτέλεση - στοχεύουν αποκλειστικά στην απόκτηση τίτλου εκτελεστού, και δεν αποτελούν πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, αλλά μόνο προδικασία αυτής.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ). Τα δικαστικά έξοδα της προσθέτως παρεμβαίνουσας, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (άρθρα 176, 183, 189 αριθ. 1, 191 αριθ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28.2.2021 αίτηση αναίρεσης των Ι. Γ. και Α. συζ. Ι. Γ.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τα δικαστικά έξοδα της προσθέτως παρεμβαίνουσας, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Μαρτίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης καθώς και της αμέσως αρχαιότερης Αρεοπαγίτου αποχωρησασών από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης