Supreme Court dismisses appeal due to vague reasoning regarding building permit application error.

Απόφαση 465 / 2025 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 465/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Γεώργιο Καλαμαρίδη Εισηγητή, Αθανάσιο Θεοφάνη, Αγαθή Δερέ, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Φεβρουαρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Π. Μ., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Σ. Κ. του Κ., 2) Ν. Κ. του Κ., 3) Β. Κ. του Χ. και της Κ., 4) Ε. Κ. του Χ. και της Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αστέριο Κουρούπη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Κ. του Θ. και της Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευδοξία Τζόβλα, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-11-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 200/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 314/2013 μη οριστική, 63/2022 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-6-2022 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 6-6-2022 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 63/2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, που δίκασε ως Εφετείο, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία και η οποία αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης:

Ο αναιρεσίβλητος άσκησε την από 12-11-2006 αγωγή κατά των Σ. συζ. Ν. Κ., Κ. Κ. του Ν. και Β. Κ. του Χ., μετά το θάνατο των δύο πρώτων εκ των οποίων κατά τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας δίκης υπεισήλθαν στην δικονομική τους θέση η πρώτη, ο δεύτερος και ο τέταρτος των ήδη αναιρεσειόντων, ως κληρονόμοι τους, με την οποία είχε ζητήσει να αναγνωρισθεί κύριος ενός ακινήτου εμβαδού 566,30 τ.μ., που αποτελεί μέρος ακινήτου του, το οποίο απέκτησε παραγώγως και πρωτοτύπως και το οποίο βρίσκεται στη θέση "..." του Δήμου Ερέτριας και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, οι οποίοι κατέλαβαν το τμήμα αυτό παράνομα, να του το αποδώσουν.

Το Ειρηνοδικείο Χαλκίδας με την 580/2009 απόφασή του διέταξε την επανάληψη της συζήτησης, προκειμένου να διενεργηθεί αυτοψία επί του επιδίκου και στη συνέχεια με την 200/2011 οριστική του απόφαση απέρριψε την αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος άσκησε την από 20-3-2012 έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε αρχικά 314/2013 μη οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, με την οποία διατάχθηκε η διενέργεια πραγματογνωμοσύνης και στη συνέχεια η ανωτέρω προσβαλλόμενη 63/2022 οριστική και τελεσίδικη απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου.

Με την τελευταία αυτή απόφαση, το Δικαστήριο δέχθηκε κατ' ουσίαν την έφεση και αφού εξαφάνισε την εκκληθείσα απόφαση, κράτησε και δίκασε την υπόθεση και δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την αγωγή του αναιρεσιβλήτου. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Είναι κατά συνέπεια παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει μετά το Ν. 4335/2015, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε δικαστής του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο δέχθηκε ή δεν δέχθηκε τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους, που αναφέρονται περιοριστικά στο νόμο και οι οποίοι είναι αντίστοιχοι προς τους λόγους των αριθμών 1, 2, 4, 5, 7, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Η ανωτέρω διάταξη είναι ειδική ως προς τους λόγους αναίρεσης των αναφερόμενων στο άρθρο αυτό αποφάσεων και αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που αναφέρονται στους λόγους αναίρεσης των αποφάσεων των λοιπών δικαστηρίων.

Εν προκειμένω, όπως προαναφέρθηκε, με την αναιρεσιβαλλόμενη 63/2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας, που δίκασε ως εφετείο, έγινε δεκτή η έφεση του αναιρεσιβλήτου και αφού το Δικαστήριο εξαφάνισε την εκκληθείσα 200/2011 απόφαση του Ειρηνοδικείου Χαλκίδας, κράτησε και δίκασε την υπόθεση και έκανε δεκτή την αγωγή του αναιρεσιβλήτου. Επομένως, ο πρώτος και ο τρίτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας οι αναιρετικές πλημμέλειες από τους αριθμούς 11 (με τον πρώτο λόγο) και 12 και 13 (με τον τρίτο λόγο) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτοι. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προεκτέθηκε, κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, δεν ιδρύονται οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 6 του ΚΠολΔ, η οποία είναι ταυτόσημη με αυτήν του άρθρου 559 αρ. 19 ιδίου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Για την πληρότητα του ανωτέρω από τον αριθμό 6 λόγου πρέπει με σαφήνεια να αναφέρονται στο αναιρετήριο: 1) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, και μάλιστα ενάριθμα (ΑΠ 568/2021, ΑΠ 353/2020, ΑΠ 1008/2018), αφού παγίως γίνεται δεκτό ότι ο Άρειος Πάγος δεν μπορεί να προβεί στην αυτεπάγγελτη θεμελίωση του σχετικού λόγου, βάσει της αρχής jura novit curia, η οποία δεν εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία (ΑΠ 1040/2010, 651/2010), 2) οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά και υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλουμένη παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Ολ ΑΠ 2/2013, Ολ ΑΠ 20/2005), έστω και κατά τρόπο συνοπτικό ή τη μνεία ότι αυτή δεν περιέχει καθόλου αιτιολογία, ώστε να είναι εφικτή με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου η στοιχειοθέτηση του προβαλλόμενου λόγου αναίρεσης, ενώ δεν αρκούν οι όλως περιορισμένες, μεμονωμένες και κατ' επιλογήν του αναιρεσείοντος αποσπασματικές παραδοχές της απόφασης (ΑΠ 1373/2019), 3) ο ουσιώδης αυτοτελής ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κλπ) και τα πραγματικά περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο εμφανίζεται η προβαλλόμενη έλλειψη ή ανεπάρκεια και τη σύνδεση αυτού με το διατακτικό της απόφασης, καθώς και ότι ο εν λόγω νόμιμος και ουσιώδης ισχυρισμός είχε προταθεί παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την απόφαση και 4) εξειδίκευση της πλημμέλειας που προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή τη μνεία ότι δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή, αν προβάλλεται ανεπαρκής και ελλιπής αιτιολογία, τα επιπλέον ουσιώδη πραγματικά περιστατικά που έπρεπε να περιέχονται στην απόφαση ή να προσδιορίζει ως προς τι υπάρχει και σε τι συνίσταται η έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού των ουσιωδών περιστατικών που έγιναν δεκτά (Ολ ΑΠ 20/2005, ΑΠ 121/2014).

Τέλος, η αοριστία του λόγου αυτού δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ ΑΠ 57/1990, ΑΠ 1265/2017, 674/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στο, ως Εφετείο, δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας η από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, και κατ' εκτίμηση η από το άρθρο 560 αριθμ. 6 πλημμέλεια, ότι διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του ελλιπείς αιτιολογίες ως προς την κρίση του ότι δεν αποδεικνύεται η ακριβής εφαρμογή της 685/1971 άδεια ανέγερσης πτηνοτροφείου, χωρίς καμιά περαιτέρω αναφορά σε τι συνίσταται η ανακρίβεια της εφαρμογής της. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην αμέσως ανωτέρω μείζονα σκέψη, απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι δεν παρατίθεται στο αναιρετήριο και μάλιστα ενάριθμα ο φερόμενος ή οι φερόμενοι ως παραβιασθέντες, με τις επικαλούμενες ελλιπείς αιτιολογίες, κανόνες του ουσιαστικού δικαίου. Κατόπιν των ανωτέρω και μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί, σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Τέλος, οι αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικαστούν, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημά του (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 06-06-2022 αίτηση των 1) Σ. Κ., 2) Ν. Κ., 3) Β. Κ. και 4) Ε. Κ. για αναίρεση της 63/2022 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Μαΐου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ