Supreme Court dismisses appeal in enforcement proceedings as inadmissible under specific procedural restrictions. Appeal barred by law limiting remedies in enforcement cases. Court rejects appeal and orders costs against appellant. Appeal inadmissible due to procedural bar in enforcement cases. Court dismisses appeal and awards costs to respondent. Appeal rejected as inadmissible under enforcement procedure rules.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against the Court of First Instance's decision. The appellant argued the enforcement order was invalid due to missing registration and illegal fees, but the Court of First Instance had already rejected the appeal. The Court ruled that appeals are inadmissible in enforcement proceedings governed by specific statutory restrictions. Consequently, the appeal was rejected, the security was returned to the state, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticles 577(1) and 937(1)(b) of the Code of Civil Procedure; Appeals are inadmissible in enforcement proceedings as the law restricts available remedies to prevent procedural abuse in execution cases.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 429 / 2023 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 429/2023
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Βρυσηίδα Θωμάτου και Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2022, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Π. χήρας Β. Ν., κατοίκου ... Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αγαθή Πανούση, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.
Του αναιρεσιβλήτου: Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΛΑΪΚΟ", το οποίο εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Γίτσα.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-2-2018 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 673/2019 του ίδιου Δικαστηρίου και 1674/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11-2-2021 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 577 παρ. 1 ΚΠολΔ ''Το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης'' ενώ κατά την παρ. 2 του ίδιου άρθρου ''Αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως''. Περαιτέρω, στη διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1 εδ.
β ΚΠολΔ, όπως αυτή ίσχυε μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο όγδοο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015 και εφαρμόζεται όταν, όπως στην προκειμένη περίπτωση, η επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση διενεργείται μετά την 1-1-2016 [παρ. 3 του άρθρου ένατου του αυτού άρθρου 1 και νόμου], ορίζεται ότι: ''Σε περίπτωση εκτέλεσης που στηρίζεται σε δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, κατά της απόφασης που εκδίδεται επί της ανακοπής επιτρέπεται η άσκηση μόνο έφεσης''.
Η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ τροποποιήθηκε και πάλι με το άρθρο 59 του Ν. 4842/2021 και ορίστηκε ότι ''στις δίκες τις σχετικές με την εκτέλεση ... , β] δεν επιτρέπεται η ανακοπή ερημοδικίας ούτε στο πρωτοβάθμιο ούτε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο'', όμως, κατά τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 116 παρ. 6β του ίδιου νόμου η διάταξη αυτή, όπως τροποποιείται, εφαρμόζεται για τις αποφάσεις, που θα δημοσιευθούν μετά την έναρξη της ισχύος του νόμου, η οποία κατά το άρθρο 120 του νόμου αυτού, ορίστηκε για το άρθρο 116 να είναι η 1-1-2022.
Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο Ν. 4335/2015 με την ανωτέρω τροποποίηση του άρθρου 937 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ, περιόρισε με ρητή διάταξη και σε σημαντικό βαθμό, τα ένδικα μέσα, επιλέγοντας να υπηρετήσει κατά προτεραιότητα την αξία της γρήγορης περάτωση των δικών περί την εκτέλεση στην πλειοψηφία των δικών, που ανοίγονται με ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ, στις περιπτώσεις όπου η αναγκαστική εκτέλεση θεμελιώνεται στους συχνότερα εφαρμοζόμενους εκτελεστούς τίτλους και ειδικότερα σε δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, ορίζοντας ότι η απόφαση που εκδίδεται θα μπορεί να προσβάλλεται μόνο με έφεση.
Συνεπώς, για απόφαση που εκδόθηκε επί ανακοπής κατά αναγκαστικής εκτέλεσης, με εκτελεστό τίτλο δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, στην οποία η επίδοση της επιταγής εκτέλεσης έγινε μετά την 1-1-2016 και η δημοσίευση της απόφασης έγινε πριν την 1-1-2022 [οπότε αρχίζει η εφαρμογή της νέας διάταξης του άρθρου 937 παρ. 1 εδ.
β ΚΠολΔ], αποκλείονται, εκτός βέβαια από την ανακοπή ερημοδικίας, και τα έκτακτα ένδικα μέσα, δηλαδή η αναίρεση και η αναψηλάφηση και συνεπώς αν ασκηθούν αυτά είναι απορριπτέα ως απαράδεκτα (ΑΠ 1452/2022, ΑΠ 1350/2022, ΑΠ 597/2022). Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης [άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ], προκύπτουν τα ακόλουθα ως προς το παραδεκτό της αναίρεσης:
Με την από 12-2-2018 ανακοπή του, το ανακόπτον και ήδη αναιρεσίβλητο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών ''ΛΑΙΚΟ'', ισχυρίστηκε ότι στις 19-7-2017 η καθ' ης η ανακοπή του κοινοποίησε την από 17-7-2017 επιταγή προς πληρωμή, κάτωθι της υπ' αριθμ. 6991/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών [Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων], με την οποία του ζήτησε τα αναφερόμενα ποσά, ότι στις 16-1-2018 κοινοποίησε στο ίδιο και στην ανώνυμη τραπεζική εταιρία με την επωνυμία ''Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ'' το από 12-1-2018 αναγκαστικό κατασχετήριο εις χείρας τρίτου, με το οποίο κατέσχεσε αναγκαστικά το ποσό των 1910 ευρώ και ότι η αναγκαστική αυτή κατάσχεση είναι άκυρη, καθόσον στηρίζεται σε άκυρη επιταγή προς εκτέλεση, διότι δεν είχε εκδοθεί απόγραφο της εκτελούμενης απόφασης και διότι η επιταγή περιέχει μη νόμιμα κονδύλια για την αμοιβή σύνταξης της επιταγής, τη σύνταξη παραγγελίας προς εκτέλεση και τη δικαστική δαπάνη, όπως ειδικότερα αναφέρεται στην ανακοπή.
Ζήτησε δε την ακύρωση της ως άνω επιταγής προς εκτέλεση και της αναγκαστικής κατάσχεσης που επιβλήθηκε με αυτήν. Επί της ανακοπής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 673/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε την ανακοπή και ακύρωσε τις προσβαλλόμενες πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης. Κατόπιν έφεσης της ανακόπτουσας κατά της παραπάνω απόφασης, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1674/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία απέρριψε την έφεση ως ουσιαστικά αβάσιμη.
Συνεπώς, στην υπό κρίση περίπτωση εισάγεται δίκη περί την εκτέλεση, γεγονός που καθιστά απαράδεκτη την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης της πιο πάνω απόφασης του Εφετείου, κατά το άρθρο 937 παρ. 1 εδ. β ΚΠολΔ, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο της έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Κατόπιν τούτου, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο [άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ] και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου [άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ], όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 11-2-2021 αίτηση της Π. Ν., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1674/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.
Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Ελληνικό Δημόσιο.
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων [2700] ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2022.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 21 Μαρτίου 2023.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ