Supreme Court dismisses appeal against land ownership judgment where disputed property was privately cultivated olive grove, not public forest.

Απόφαση 385 / 2025 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 385/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευαγγελία Στεργίου και Κωνσταντία Π. Εμμανουηλίδου-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Ιανουαρίου 2025, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Αργυρώ Κουσκουμβεκάκη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με την από 14-1-2025 δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 του ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου : Α. Α. του Σ., κατοίκου ...... ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αρ. κατ. 7/3-2-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο ..... .

Εκδόθηκε η ...... /2012 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με την με αρ. κατ. 1/19-10-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, εκπροσωπήθηκε μόνο το αναιρεσείον, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Κωνσταντία Εμμανουηλίδου ανέγνωσε την από 8-1-2025 έκθεσή της , με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Από το άρθρο 576 παρ. 1-2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος ή ο μη νόμιμα παριστάμενος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για τη συζήτηση επιδόθηκε νόμιμα, ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 670/2024, ΑΠ 206/2017). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 6Α του Κώδικα Δικών του Δημοσίου (Διάταγμα της 26 Ιουνίου - 10 Ιουλίου 1944), που προστέθηκε με το άρθρο 46 παρ. 3 του ν. 4305/ 2014 "1. Η επίδοση από το Ελληνικό Δημόσιο ή οποιοδήποτε Ν.Π.Δ.Δ.

κάθε ενδίκου βοηθήματος και ενδίκου μέσου, οποιασδήποτε κλήσης προς συζήτηση υπόθεσης, οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης, προσωρινής διαταγής, για οποιαδήποτε υπόθεση σε οποιονδήποτε βαθμό ή στο πλαίσιο της αναιρετικής δίκης, ενώπιον οποιουδήποτε πολιτικού ή διοικητικού δικαστηρίου, δύναται να γίνει:

α) στους αντιδίκους του ή τον αντίκλητο τους, β) στον δικηγόρο, ο οποίος τους εκπροσώπησε κατά την τελευταία συζήτηση της υπόθεσης ή έχει υπογράψει το τελευταίο δικόγραφο που αφορά την υπόθεση, στην τελευταία δηλωθείσα, κατά τις κείμενες διατάξεις, διεύθυνση τους. Ο δικηγόρος στην περίπτωση του προηγούμενου εδαφίου θεωρείται αντίκλητος και για κάθε μεταγενέστερη επίδοση, εκτός εάν ο διάδικος, κατά περίπτωση, γνωστοποίησε με δήλωση στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ή την έδρα του Ν.Π.Δ.Δ., το διορισμό νέου πληρεξουσίου ή αντικλήτου.

Ο δικηγόρος ή ο αντίκλητος οφείλει να παραδίδει αμελλητί το επιδιδόμενο έγγραφο. Επιδόσεις που έχουν διενεργηθεί κατά τα αναφερόμενα στα προηγούμενα εδάφια θεωρούνται νόμιμες και για εκκρεμείς σε οποιοδήποτε στάδιο υποθέσεις." Στην προκείμενη περίπτωση, υπόκειται προς κρίση η με αρ. κατ. 1/19-10-2017 αίτηση του εναγομένου για αναίρεση της ..... /28-12-2012 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου .... , που δίκασε αντιμωλία των διαδίκων και δέχθηκε την με αρ.

κατ. 7/3-2-2010 αγωγή του νυν αναιρεσίβλητου περί αναγνώρισης της κυριότητάς του επί τμήματος 906,5 τμ ενός αγροτικού ακινήτου (ελαιώνα) στο Δ.Δ. ..... του Δήμου .... ..... . Στην δίκη εκείνη ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Α. Φ., κάτοικο .... .... . Κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε από το πινάκιο στη σειρά της, ο αναιρεσίβλητος, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατατέθηκε γι` αυτόν έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται, κατά τη διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου κώδικα, και στη διαδικασία της αναιρετικής δίκης, το δε αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, που εκπροσωπήθηκε νόμιμα με την από 14-1-2025 δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ, προσκόμισε στις 15-1-2025 μαζί με την ως άνω δήλωση και την ΣΤ/3772/15-11-2024 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Θεσσαλονίκης Ε.

Λ.. Από αυτήν προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την κάτω από αυτήν πράξη κατάθεσης, πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την ορισθείσα δικάσιμο της 22-1-2025, επιδόθηκε νόμιμα με επιμέλεια του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου κατόπιν έγγραφης παραγγελίας της Ε.Α., δικαστικής πληρεξουσίας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, στον Α.Φ., πληρεξούσιο δικηγόρο και αντίκλητο του αναιρεσίβλητου κατ' άρθρο 6Α του Κώδικα Δικών του Δημοσίου (παρέλαβε η σύνοικος σύζυγος).

Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, παρά την απουσία του αναιρεσίβλητου, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ. Η κρινόμενη αίτηση, που ασκείται από τον ηττηθέντα διάδικο, στρέφεται κατά αντιμωλία απόφασης πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία κατέστη τελεσίδικη στις 28-12-2015, λόγω παρέλευσης άπρακτης της τριετούς προθεσμίας άσκησης έφεσης από την δημοσίευσή της, καθόσον η προσβαλλομένη ουδέποτε επιδόθηκε (518 παρ.2 του ΚΠολΔ, πριν την τροποποίηση με το ν.4335/2015, που εφαρμόζεται εν προκειμένω λόγω του χρόνου έκδοσης της απόφασης βλ.

ΟλΑΠ 10/2018). Η κατάθεση της αίτησης αναίρεσης έγινε στις 19-10-2017 , δηλαδή εντός της τριετούς προθεσμίας για την άσκηση αναίρεσης κατ' άρθρο 564 παρ.2 ΚΠολΔ πριν την τροποποίηση με το ν. 4335/2015 (ΟλΑΠ 10/2018 ). Επομένως, είναι παραδεκτή (ΚΠολΔ 577 παρ.1) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (552, 553 παρ. 1, 556 παρ. 1, 558, 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

II. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 560 αρ.5 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος κατά τελεσίδικης απόφασης ειρηνοδικείου και κατά απόφασης πρωτοδικείου που εκδίδεται επί έφεσης κατά απόφασης ειρηνοδικείου, εφόσον η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε μετά την 1-1-2016, ακόμη και αν η αναιρεσιβαλλόμενη εκδόθηκε νωρίτερα, δηλ. πριν την ισχύ του ν.4335/2015 (ΑΠ 1779/2017) είναι ταυτόσημος με τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ.8 του ΚΠολΔ λόγο.

Συγκεκριμένα , ο λόγος αυτός και δη της περιπτ. β ιδρύεται κατά της απόφασης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρο 106 του ΚΠολΔ), αλλά και την αρχή της ακρόασης των διαδίκων (άρθρο 110 παρ. 2 του ΚΠολΔ), ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο και άρα, ως ουσιώδεις ισχυρισμοί, στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης, που περιέχει παράπονο κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (ΟλΑΠ 25/2003, ΟλΑΠ 3/1997, ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 14/2022).

Ο αναιρετικός αυτός λόγος, όμως, δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 25/2003), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ του πράγματος προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή, ως αποδειχθέντων, γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν και τούτο συνάγεται από το περιεχόμενο της απόφασης ( ΑΠ 14/2022, ΑΠ 85/2020) έστω και αν η απόρριψή του δεν είναι ρητή, αλλά συνάγεται από το περιεχόμενο της απόφασης (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 1108/2020).

Αντιθέτως, δεν θεωρούνται "πράγματα", κατά την προαναφερθείσα έννοια, οι αιτιολογημένες αρνήσεις των πιο πάνω ισχυρισμών, ούτε οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων , ούτε τα οριζόμενα στο άρθρο 339 ΚΠολΔ αποδεικτικά μέσα ή το περιεχόμενο αυτών, αλλά ούτε και οι αόριστοι ή απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, αφού οι τελευταίοι δεν ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 2/1989, ΑΠ 14/2022).

Επίσης, δεν είναι πράγματα, υπό την ως άνω έννοια, τα νομικά επιχειρήματα, που προβάλλουν οι διάδικοι για την υποστήριξη των απόψεών τους, σε σχέση με ανακύπτοντα νομικά ζητήματα ή οι ισχυρισμοί τους, που αναφέρονται στην ορθή, κατ' αυτούς, ερμηνεία διατάξεων του νόμου (ΟλΑΠ 3/1997). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 58 παρ.1 του ΝΔ 86/1969 (Δασικός Κώδικας), που επαναλαμβάνει την διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 του ΑΝ 1539/1938, "1.

Επί των αδεσπότων και επί των δημοσίων εν γένει δασών θεωρείται νομεύς το Δημόσιον, έστω και αν ουδεμίαν ενήργησεν επ' αυτών πράξιν νομής." Η ανωτέρω διάταξη, που καθιερώνει μαχητό τεκμήριο νομής υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, προϋποθέτει ότι το επίδικο ακίνητο είναι ή αδέσποτο υπό την έννοια των άρθρων 16 του ν.21.6./10-7-1937, 9 του ν.262/1914(ειδικά για τις Νέες Χώρες) και 972 ΑΚ, οπότε ανήκει στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου (δηλ.

από την φύση του είναι ικανό να τεθεί υπό την ανθρώπινη εξουσίαση, αλλά δεν υπάρχει κύριος διότι αυτός εγκατέλειψε τη νομή του με βούληση εγκατάλειψης) ή δημόσιο δάσος, ενώ δεν τυγχάνει εφαρμογής , ούτε ασκεί έννομη επιρροή επί της κυριότητας σε εξουσιαζόμενη- καλλιεργούμενη έκταση ή ιδιωτικό δάσος (ΑΠ 1786/2017, ΑΠ 303/2004).

Στην κρινόμενη περίπτωση κατά τις ανέλεγκτες παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, το επίδικο έκτασης 906,5 τμ , κείμενο στη θέση ..... ή ..... του Δημοτικού Διαμερίσματος ... του Δήμου .... .... αποτελούσε τμήμα αγρού μεγαλύτερης έκτασης 11.800 τμ , που απέκτησε κατά κυριότητα ο ενάγων (ήδη αναιρεσίβλητος) με συμβόλαιο αγοράς, νομίμως μεταγραφέν, το 1973 και έκτοτε μέχρι και την συζήτηση της αγωγής (12-6-2012) "επί του ακινήτου αυτού ασκεί εμφανείς διακατοχικές πράξεις νομής καλλιεργώντας εντός αυτού ελαιόδενδρα και συγκομίζοντας τον καρπό τους", ότι ο δικαιοπάροχός του Κ.

Τ. του Α. ασκούσε επ' αυτού " συνεχώς και αδιαλείπτως διανοία κυρίου τις προσιδιάζουσες σε αυτό πράξεις νομής, ήτοι περιποίηση, συλλογή καρπού ελαιοδένδρων , σιτοσπορές ή σπορές ψυχανθών στον ελεύθερο από ελαιόδενδρα χώρο από το έτος 1915 μέχρι το έτος 1973", ότι η δικαιοπάροχος του τελευταίου κατά ποσοστό 1/4 Ε.

χήρα Α.Τ. ασκούσε μαζί με αυτόν (δηλ. τον υιό της Κ. Τ.) " όλες τις προσιδιάζουσες ως άνω πράξεις νομής, διανοία κυρίου και με καλή πίστη εφ' όλου του αυτού σε μορφή , έκταση και όρια ελαιώνα , από το έτος 1915 μέχρι το χρόνο του θανάτου της (1972)", ότι ο απώτατος δικαιοπάροχος του ενάγοντα Α. Δ. Τ. "ασκούσε επί όλου του ιδίου σε μορφή, έκταση και όρια ως άνω ελαιώνα, όλες τις προεκτεθείσες προσιδιάζουσες σ' αυτό πράξεις νομής, διανοία κυρίου και με καλή πίστη, από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και οπωσδήποτε πριν το έτος 1900, εξουσιάζοντάς και κατέχοντας αυτόν- σε κάθε περίπτωση, για χρόνο περισσότερο της 10ετίας πριν το έτος 1917, χωρίς οιαδήποτε αμφισβήτηση εκ μέρους του Δημοσίου ή οιουδήποτε τρίτου, γενόμενος κύριος αυτού" , ότι "το επίδικο κατά την εποχή της τουρκοκρατίας ανήκε στην κατηγορία των " δημοσίων γαιών", τον οποίο ο Α.

Δ.Τ. καλλιεργούσε με ελαιόδενδρα και ψυχανθή ήτοι κουκιά και ρεβίθια..., μέχρι το έτος 1915, ότε απεβίωσε" , ότι "Το επίδικο .....άρχισε να δασώνεται από το έτος 1978 και αργότερα. Δηλαδή από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών των ετών 1945 και 1960 δεν φέρει δασική βλάστηση και χαρακτηρίζεται ως μη δασική έκταση - ελαιώνας, αποτελούσε δε τμήμα του όλου ελαιώνα.

Η καλλιέργεια του επιδίκου εγκαταλείφθηκε, λόγω της εισαγωγής στις καλλιέργειες των μηχανοκίνητων μέσων -τρακτέρ-, η πρόσβαση των οποίων όμως δεν ήταν δυνατή στο τμήμα αυτό (νότιο), λόγω της κλίσης του εδάφους του δίπλα από το διερχόμενο ρέμα με αποτέλεσμα στο τμήμα αυτό να αρχίσει να αναπτύσσεται δασική βλάστηση.

Εξ άλλου ακόμη και σήμερα έχει μέσα δύο ελαιόδενδρα που είναι και αυτά εγκαταλελειμμένα ...Κατ' ακολουθία των ανωτέρω εκτεθέντων, εφόσον το προπεριγραφέν ακίνητο, το οποίο ως τμήμα αγροτικού ακινήτου ενέπιπτε στην κατηγορία των "δημοσίων γαιών" του ....Οθωμανικού Περί Γαιών νόμου, πριν από το έτος 1900 κατέχονταν από τον Α.Δ.Τ.

τουλάχιστον για μία δεκαετία, χωρίς δικαστική αμφισβήτηση, η οποία είχε συμπληρωθεί μέχρι την εισαγωγή στην Μακεδονία (Νέες Χώρες) της Ελληνικής νομοθεσίας, δηλαδή 20-5-1917,είχε αποκτήσει.....δικαίωμα διηνεκούς εξουσιάσεως του προπεριγραφέντος επιδίκου ακινήτου, το οποίο (δικαίωμα εξουσιάσεως), με την εισαγωγή της Ελληνικής Νομοθεσίας στις Νέες χώρες, μετατράπηκε αρχικά σε δικαίωμα συγκυριότητας των 4/5 και στη συνέχεια πλήρους κυριότητας, δυνάμει των άρθρων 49 του ν.2052/1920 και 101-104 του διατάγματος της 11/12-11-1929 και έτσι αυτός κατέστη αποκλειστικός κύριος αυτού.

Ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι το επίδικο αποτελούσε επί τουρκοκρατίας, τμήμα δημοσίου δάσους και περιήλθε στην κυριότητά του κατά διαδοχή του Τούρκικου Δημοσίου, είναι αβάσιμος κατ' ουσία, δεδομένου ότι, όπως αναφέρεται παραπάνω, αυτό ήταν τμήμα αγρού καλλιεργήσιμου και ο απώτερος δικαιοπάροχος του ενάγοντα απέκτησε δικαίωμα εξουσιάσεως με συνεχή δεκαετή κατοχή και καλλιέργειά του μέχρι την 20-5-1917, γεγονός που αποκλείει την περιέλευσή του στο Ελληνικό Δημόσιο, ως διάδοχο του Τούρκικου Δημοσίου.

Από όλα όσα παραπάνω αναφέρονται αποδεικνύεται ότι το επίδικο αποτελεί τμήμα ευρύτερου αγρού, του οποίου ο ενάγων έγινε κύριος με παράγωγο τρόπο δυνάμει του προαναφερομένου συμβολαίου αγοραπωλησίας (3676/1973), αποτελούντος τμήμα του όλου μεταβιβασθέντος σ' αυτόν ακινήτου (ελαιώνα)." Με βάση τα ανωτέρω, η αναιρεσιβαλλομένη απορρίπτοντας τον ισχυρισμό του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου περί δασικού χαρακτήρα ή αδεσπότου της επίδικης έκτασης στον οποίο επιχειρούσε να θεμελιώσει την ένσταση ιδίας κυριότητας αυτού, δέχθηκε την ένδικη αγωγή τoυ αναιρεσίβλητου.

Κατά συνέπεια, ορθώς το Ειρηνοδικείο ... δεν έλαβε υπόψη τον επικουρικά (για την περίπτωση που κρινόταν ότι "η επίδικη έκταση καλλιεργούνταν κατά την εποχή της τουρκοκρατίας και είχαν αποκτήσει επ' αυτής οι απώτεροι δικαιοπάροχοι του αντιδίκου δικαίωμα πλήρους κυριότητας κατά μετατροπή δικαιώματος τεσσαρούφ μετά την απελευθέρωση των Νέων Χωρών") προταθέντα με τις προτάσεις ισχυρισμό του εναγομένου Ελληνικού Δημοσίου περί κτήσεως της κυριότητας υπ' αυτού με έκτακτη χρησικτησία και δη με την τεκμαιρόμενη νομή του άρθρου 58 παρ.1 του ΝΔ 86/69 κατά το διάστημα που το επίδικο είχε αναπτύξει δασική βλάστηση "τουλάχιστον από το έτος 1945, άλλως από το έτος 1971".

Και τούτο διότι αφενός η τεκμαιρόμενη νομή του άρθρου 58 παρ.1 του ΝΔ 86/1969 (όπως και του άρθρου 2 παρ.1 του ν.1539/1938) νοείται μόνο επί αδεσπότου ή δημοσίου δάσους, ιδιότητες που η αναιρεσιβαλλομένη - κατά την ανέλεγκτη κρίση της- δεν δέχθηκε ότι συντρέχουν επί του επιδίκου, ακόμη και αν αυτό λόγω μη καλλιέργειάς του από το 1978 και μετέπειτα ανέπτυξε δασική βλάστηση (η ανάπτυξη δασικής βλάστησης δεν καθιστά το ακίνητο ούτε αδέσποτο , ούτε δημόσιο δάσος, ενόψει και της διάταξης του άρθρου 67 παρ.1 του ν.998/1979 που ορίζει "Το Δημόσιο δεν προβάλλει δικαιώματα κυριότητας σε εκτάσεις που εμφανίζονται στις αεροφωτογραφίες του 1945, ή, εφόσον αυτές δεν είναι ευκρινείς, του 1960, με αγροτική μορφή που δασώθηκαν μεταγενέστερα, ανεξάρτητα από τη μορφή που απέκτησαν αργότερα, επί των οποίων το Δημόσιο δεν θεμελιώνει δικαιώματα κυριότητας βάσει τίτλου.") και αφετέρου διότι δέχθηκε ότι επ' αυτού πράξεις νομής δηλ.

εμφανείς υλικές πράξεις φυσικής εξουσίασης (και τέτοιες εκτός από την καλλιέργεια, είναι και η συγκομιδή του καρπού, η εποπτεία κλπ) ασκούσε μέχρι την συζήτηση της αγωγής ο ενάγων και πρωτύτερα οι δικαιοπάροχοί του . Κατ' ακολουθίαν, ο 1ος αναιρετικός λόγος εκ του άρθρου 560 αρ.5 του ΚΠολΔ, με τον οποίο πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη επειδή δεν έλαβε υπόψη της τον ισχυρισμό (ένσταση) περί ιδίας κυριότητας του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου δυνάμει έκτακτης χρησικτησίας, δεν στοιχειοθετείται και κρίνεται απορριπτέος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, ήτοι να είναι το επίδικο αδέσποτο ή δημόσιο δάσος .

ΙΙI. Ούτε ο προβλεπόμενος από το άρθρο 560 αρ.6 του ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος, που είναι ταυτόσημος με αυτόν του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ, στοιχειοθετείται εν προκειμένω, καθώς η αναιρεσιβαλλομένη με τις αιτιολογίες, που παρατίθενται αυτολεξεί στην προηγούμενη υπό στοιχείο Ι παράγραφο, δεν στερείται νόμιμης βάσης, αφού έχει σαφείς, πλήρεις και μη αντιφατικές αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε περί κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από τον ενάγοντα με παράγωγο τρόπο το 1973, δικαίωμα που δεν απώλεσε λόγω της εμφάνισης αυτοφυούς δασικής βλάστησης επειδή εγκατέλειψε μόνο την καλλιέργεια αυτού (και όχι το ακίνητο, ώστε να καταστεί αδέσποτο ) το 1978 , καθώς λόγω του επικλινούς του εδάφους του δεν μπορούσε να προσεγγίσει το επίδικο τμήμα με το τρακτέρ. Επομένως όλες οι αντίθετες αιτιάσεις που προβάλλονται με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμες.

ΙV. Ομοίως απορριπτέος τυγχάνει και ο τρίτος αναιρετικός λόγος περί εσφαλμένης εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 58 του ν.86/1969, άλλως χωρίς νόμιμη αιτιολογία μη εφαρμογής του (άρθρο 560 αρ.1 και 6 ΚΠολΔ) , επειδή-κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος- η αναιρεσιβαλλομένη δέχθηκε ότι ο ενάγων απέκτησε κυριότητα με παράγωγο τρόπο και δη με το συμβόλαιο αγοράς του 1973, ενώ το συμβόλαιο αυτό δεν μπορούσε να αποτελέσει νόμιμο τίτλο κτήσης , καθώς η διάταξη του άρθρου 58 παρ. 5 του ΝΔ 86/1969 προβλέπει "5. Μόνη η ύπαρξις οιουδήποτε τίτλου δεν θεωρείται καθ` εαυτήν ως διακατοχική πράξις". Είναι δε απορριπτέος επειδή ερείδεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση-όπως στην παρ. Ι της παρούσας αναπτύχθηκε-ότι δηλ. το επίδικο αποτελεί αδέσποτο ή δημόσιο δάσος, ενώ κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης πρόκειται για καλλιεργούμενη έκταση (ελαιώνα). V. Κατόπιν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει ν' απορριφθεί η με αρ. κατ. 1/19-10-2017 αίτηση για αναίρεση της .... /28-12-2012 απόφασης του Ειρηνοδικείου ... .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την με αρ. κατ. 1/19-10-2017 αίτηση για αναίρεση της ... /28-12-2012 απόφασης του Ειρηνοδικείου ... .

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Φεβρουαρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ