Supreme Court dismisses appeal on property title regarding distorted cadastral map interpretation.

Απόφαση 296 / 2024 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 296/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Μουλιανιτάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρουλιώ Δαβίου, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αθανάσιο Θεοφάνη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Π. Μ. του Ι. και Ε., κατοίκου ..., 2) Μ. Μ. του Ι. και Ε., συζύγου Α. Ξ., 3) ..., κατοίκων ....., 4) Ε. Μ. του Κ. και Κ., κατοίκου ....., υπό την ιδιότητά τους η 3η και η 4η ως κληρονόμων εκ διαθήκης και κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου η καθεμιά του αποβιώσαντος στην Αθήνα, στις 19-2-2019, πατέρα τους Κ. Μ. του Ι. και Ε., κατοίκου όσο ζούσε ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παύλο Χατζηγεωργίου, και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δήμου ... (πρώην Κοινότητας ...) ....., όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχό του, που κατοικοεδρεύει στο Δημαρχιακό Κατάστημα ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αγγελική Καλλία-Αντωνίου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-10-1990 αγωγή του ήδη αποβιώσαντος Ι. Μ. του Κ., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 66ΤΠ/1995 μη οριστική, 72ΤΠ/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 180/2018 του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-11-2020 αίτηση και τους από 12-1-2022 προσθέτους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 05.11.2020 αίτηση αναιρέσεως, προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων και κατά την τακτική διαδικασία, εκδοθείσα, υπ' αριθμ. 180/2018 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, το οποίο δέχθηκε την από 18.08.2014 έφεση των αναιρεσειόντων κατά της υπ' αριθμ. 72Τ.Π./2013 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, το οποίο είχε απορρίψει την από 10.10.1990 αγωγή αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου του απωτάτου δικαιοπαρόχου τους Ι. Μ. του Κ. κατά της τότε Κοινότητας ... Νομού .... Η αίτηση αυτή αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553§1 στοιχ. β', 556§1, 558 εδάφ. α', 564§3, 566§1 του Κ.Πολ.Δ.) και, επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρο 577§§1, 3 του Κ.Πολ.Δ.). Εξάλλου, παραδεκτοί είναι και οι από 12.01.2022 πρόσθετοι λόγοι αυτής, οι οποίοι ασκήθηκαν εμπρόθεσμα με ιδιαίτερο δικόγραφο και αφορούν τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλομένης με την αίτηση αναιρέσεως κεφάλαια ως και τα μετ' αυτών αναγκαστικά συνεχόμενα (άρθρο 569§2 υπεδ. α' του Κ.Πολ.Δ.), που επιδόθηκε νόμιμα στον αναιρεσίβλητο (άρθρο 569§2 του Κ.Πολ.Δ.). Πρέπει, επομένως, οι παραδεκτοί αναίρεση και πρόσθετοι αυτής λόγοι να συνεκδικασθούν (άρθρα 246, 573§1, 569 του Κ.Πολ.Δ.) και να ερευνηθούν περαιτέρω το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων τους (άρθρο 577§1, 3 Κ.Πολ.Δ.).

Η προσβαλλόμενη απόφαση υπήρξε, κατά παραδεκτή (άρθρο 561§2 του Κ.Πολ.Δ.) επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων για τις ανάγκες της αναιρετικής διαδικασίας, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ο απώτερος και απώτατος δικαιοπάροχος των αναιρεσειόντων (Ι. Μ. του Κ.) απηύθηνε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου και έστρεψε και της Κοινότητας ...

Νομού ..., την οποία, ως Ο.Τ.Α., διαδέχθηκε ο αναιρεσίβλητος, την από 10.10.1990 αγωγή του, με την οποία ζήτησε να αναγνωρισθεί κύριος του περιγραφόμενου στην αγωγή ακινήτου, την κυριότητα του οποίου απέκτησε παραγώγως, αλλά και πρωτοτύπως, την οποία αμφισβητούσε η εναγόμενη. Η αγωγή αυτή εκδικάσθηκε, κατά την τακτική διαδικασία και κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων, από το ως άνω Δικαστήριο, το οποίο, με τη με στοιχεία 66Τ.Π/1995 μη οριστική (προδικαστική) απόφασή του, ανέβαλε την έκδοση οριστικής αποφάσεως επί της ουσίας και διέταξε τη διενέργεια εμμαρτύρων αποδείξεων και τεχνικής πραγματογνωμοσύνης.

Ολοκληρωθεισών των διαταχθεισών αποδείξεων, η αγωγή επανήλθε προς συζήτηση στο αυτό Δικαστήριο, με την από 02.12.2010 κλήση των διαδόχων του αρχικώς ενάγοντος, Π. Μ. του Ι. και Ε., Κ. Μ. του Ι. και Ε. και Μ. Μ. του Ι. και Ε., το οποίο εκδίκασε την αγωγή κατά την τακτική διαδικασία, ερήμην της εναγομένης Κοινότητας ξέδωσε δε τη με στοιχεία 72Τ.Π./ 2013 οριστική απόφασή του, με την οποία απέρριψε την αγωγή, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Κατά της αποφάσεως αυτής οι ητηθέντες διάδοχοι του αρχικού ενάγοντος άσκησαν την από 18.08.2014 έφεσή τους, που απευθύνθηκε στο Εφετείο Αιγαίου, με την οποία ζήτησαν την τυπική και κατ' ουσίαν παραδοχή αυτής, την εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως, τη διακράτηση της αγωγής από αυτό (Εφετείο), την αναδίκαση αυτής και την παραδοχή της εν όλω.

Το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου εκδίκασε την έφεση, κατά την τακτική διαδικασία και κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων, και, με την υπ' αριθμ. 180/2018 απόφασή του, εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, διακράτησε την αγωγή προς εκδίκαση, αναδίκασε αυτή και την έκανε εν μέρει δεκτή, αναγνωρίζοντας τους εκκαλούντες (συγ)κυρίους μέρους του επιδίκου ακινήτου.

Κατά της αποφάσεως αυτής του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου οι πρώτος και τρίτη των εκκαλούντων όπως και οι Β. Μ. του Κ. και της Κ. και Ε. Μ. του Κ. και της Κ., θυγατέρες του αποβιώσαντος, στις 19.02.2019, δευτέρου εκκαλούντος, επικαλούμενες την ιδιότητά τους ως κληρονόμων εκ διαθήκης του ως άνω αποβιώσαντος, κατά ποσοστό 50% εκάστη, άσκησαν την κρινόμενη από 05.11.2020, μετά των προσθέτων από 12.01.2022 λόγων, αίτηση, με την οποία ζητούν την αναίρεση της υπ' ααριθμ. 180/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου.

Οι παραδοχές του Εφετείου απότοκος των οποίων υπήρξε η ως άνω κρίση του, είναι, κατ' αντιγραφήν, οι ακόλουθες: "Με το υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-18…. πωλητήριο συμβόλαιο, του συμβολαιογράφου ……, Α. Μ., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου …… στον τόμο 14 και με α/α 3478, περιήλθε στον Ι. Μ. του Κ. και στη σύζυγό του, Μ.

Μ., το γένος Κ. Μ., κατ' ισομοιρία και εξ αδιαιρέτου (ήτοι κατά 1/2 εξ αδιαιρέτου στον καθένα από αυτούς), κατόπιν αγοράς από τον Κ. Π. Μ., "ένας αλευρό-ανεμόμυλος, κείμενος στη θέση "……." της νήσου …….. του Δήμου ……., συνορευόμενος με ιδιοκτησίες Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο, ως εστί και ευρίσκεται, μεθ' όλων αυτού των δικαιωμάτων, περιοχής, της μηχανής αυτού και λοιπών εργαλείων.".

Η εκ των ανωτέρω συγκυρίων, Μ. συζ.Ι.Μ., το γένος Κ. Μ., απεβίωσε το έτος 1903 και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου, κατά τις διατάξεις του προϊσχύσαντος Βυζαντινορ-ρωμαϊκού Δικαίου (άρθρο 92 ΕισΝΑΚ), από τα έξι (6) τέκνα της (κατά 1/6 εξ αδιαιρέτου), ήτοι τους Κ. Μ., Κ. Μ., Δ. Μ., Π. Μ., Α. Μ. και Ε. Μ., σε καθένα από τα οποία περιήλθε, εκ του ιδανικού μεριδίου (1/2 εξ αδιαιρέτου) της κληρονομουμένης μητέρας τους επί του άνω ακινήτου, ποσοστό 1/12 εξ αδιαιρέτου.

Στη συνέχεια, εκ των άνω συγκληρονόμων, η Α. Ι. Μ. και ο Κ. Ι. Μ., με τις αντίστοιχες υπ' αριθμ. 9.479/23-10-1905 και 9.754/10-4-1906 δηλώσεις τους, ενώπιον του συμβολαιογράφου ………, Φ. Σ., παραιτήθηκαν, υπέρ του πατέρα τους, Ι. Κ. Μ. (ο οποίος, ως συμβαλλόμενος, δήλωσε ότι αποδέχεται τις αντίστοιχες άνω δηλώσεις), "παντός δικαιώματός τους επί της κληρονομικής περιουσίας της αποβιωσάσης μητρός τους, Μ.

Ι. Μ. και επί τους αναλογούντος (σε καθένα από αυτούς αντίστοιχα) 1/6 εξ αδιαιρέτου των εξής κτημάτων: 1) Μίας οικίας κειμένης κατά την θέσιν "…….." του χωρίου …… του Δήμου …… και 2) του ημίσεως εξ αδιαιρέτου ενός ανεμόμυλου κειμένου κατά την αυτήν θέσιν.". Επισημαίνεται δε ότι οι εν λόγω παραιτήσεις από την κληρονομιά είναι έγκυρες, διότι, όπως σαφώς προκύπτει από τις διατάξεις των ν. 7 Εισ. (2.19), ν. 17 παρ. 1, ν. 60, ν. 77, ν. 95 πανδ. (29.2), ν. 4 Κωδ. (6.31), Βασ. 52, 68, 86 (35.14) του προϊσχύσαντος Βυζαντινορρωμαϊκού Δικαίου, που, επίσης, εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 92 ΕισΝΑΚ, επί θανάτου του κληρονομουμένου επισυμβάντα πριν από την εισαγωγή του ΑΚ (23-2-1946), η από την κληρονομία παραίτηση (αποποίηση) γίνεται πριν από κάθε ανάμιξη σ' αυτή, ως μονομερής δε δήλωση βούλησης, μη χρήζουσα αποδοχής και μη υποβαλλόμενη σε καμιά διατύπωση, μπορεί να γίνει είτε ρητά, είτε σιωπηρά, συναγόμενη και συμπερασματικά από πράξεις του κληρονόμου, από τις οποίες σαφώς δηλώνεται ο σκοπός του προς απόκρουση της κληρονομίας, η εν λόγω δε παραίτηση αποκλείει και καθιστά άκυρη τη μετά από αυτή αποδοχή ... .

Ακολούθως, ο εκ των ανωτέρω συγκυρίων Κ. Ι. Μ. (μυλωθρός), με το υπ' αριθμ. 16……… /4-2-1916 συμβόλαιο, του συμβολαιογράφου…., Φ.Σ., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου ……. στον τόμο 34 και με α/α 151, πούλησε, στον πατέρα του, Ι. Κ. Μ. (λεμβούχο), το ποσοστό του 1/12 εξ αδιαιρέτου, στα αναφερόμενα ακίνητα στο συμβόλαιο αυτό (που είναι δυσανάγνωστο), αναφέρονται δε στο συμβόλαιο τα ακόλουθα: "Ο Κ.

Μ. κύριος και κάτοχος ... εξ αδιαιρέτου, ανηκόντων των άλλων ... εις τα αδέλφια του Π., Δ. και Ε. Μ.: α) Μιας οικίας κειμένης κατά την θέσιν "….." του χωρίου ... ... συνισταμένης εκ τριών δωματίων ... συνορευόμενη με κτήμα Ι. Μ. και οδούς, 2) ενός ανεμόμυλου ... μετά της περιοχής του ... περιελθόντος αυτώ εκ κληρονομιάς ...

της θανούσης μητρός του ... .". Κατόπιν ο Ι. Κ. Μ., με το υπ' αριθμ. 16……/4-2-1916 συμβόλαιο του ίδιου άνω συμβολαιογράφου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου Πάρου στον τόμο 34 και με α/α 150, εκ του συνολικού ποσοστού του των 9/12 εξ αδιαιρέτου, πούλησε στον παραπάνω Κ. Ι. Μ., τα 4,5/12 εξ αδιαιρέτου επί του παραπάνω ακινήτου, αναφέρονται δε στο εν λόγω συμβόλαιο τα ακόλουθα: " ...

Ο Ι. Κ. Μ. κύριος και κάτοχος ων ενός αγρού, πρώην αμπέλου, κειμένου κατά την θέσιν "........" της Κοινότητας ..., εκτάσεως όσης είναι, συνορεύοντος με κτήματα του ιδίου, Γ. Κ., Γ. Β., Ν. Κ. και Α. Τ., περιελθόντος αυτώ εξ αγοράς παρά της Α. Μ., δυνάμει του υπ' αριθμ. 2.461 πωλητηρίου εγγράφου του συμβολαιογράφου ……, Π. Κ. και της Α.

Μ. και 2) των 9/12 εξ αδιαιρέτου, ανηκόντων των λοιπών εις τα τέκνα του, ενός ανεμόμυλου κειμένου κατά την θέσιν …… της ίδιας Κοινότητας, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, περιελθόντος αυτώ εξ αγοράς και δυνάμει του υπ' αριθμ. 5.091 πωλητηρίου εγγράφου του συμβολαιογράφου….., Α. Μ., παρά του Κ.

Μ. και παρά των τέκνων του Κ., Α. και Κ. και δυνάμει των υπ' αριθμών 9.479 και 9.754 εγγράφων δηλώσεων των ετών 1905 και 1906 και 16.865 πωλητηρίου εγγράφου συνταγέντος ενώπιόν μου ... πωλεί τα τέσσερα και ήμισυ δωδέκατα εξ αδιαιρέτου του περιγραφέντος ανεμόμυλου, εκ δε του αγρού το ήμισυ αυτού κατά τα τειθέμενα όρια προς το μέρος το συνορεύον με κτήματα Γ.

Β., Γ. Κ. ... ". Έτσι συγκύριοι εξ αδιαιρέτου του ακινήτου αυτού ήταν πλέον οι, Ι. Κ. Μ., κατά ποσοστό 4,5/12, Κ. Ι. Μ., κατά ποσοστό 4,5/12, Δ. Μ., Π. Μ. και Ε. Μ., κατά ποσοστό 1/12 έκαστος. Οι δε, Ε. Ι. Μ. και Δ. Ι. Μ., με το υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 συμβόλαιο, του συμβολαιογράφου ….., Φ. Σ., που μεταγράφηκε νόμιμα, στις 24-12-1920, στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου …… στον τόμο ….

και με α/α 179, πούλησαν τα ιδανικά τους μερίδια (έκαστος από 1/12 εξ αδιαιρέτου) επί του ακινήτου αυτού, στον Κ. Μ., στο συμβόλαιο δε αυτό αναφέρονται τα ακόλουθα: " ... Οι αδελφοί, Ε. και Δ. Ι. Μ., συγκύριοι και συγκάτοχοι όντες των 2/12 εξ αδιαιρέτου, ανηκόντων των λοιπών μεριδίων τω πατρί των και τω αδελφώ των, Κ. Ι.

Μ., ενός ανεμόμυλου κειμένου κατά την θέσιν "…….." της ..., τέως Δήμου ….., μετά των ιστίων της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορεύοντος με κτήματα κληρονόμων Α. Β., Α. Σ., Γ. Μ., Ν. Κ. και οδόν, περιελθόντων αυτοίς, κατά την υπεύθυνον δήλωσίν των, εκ κληρονομίας της κατά το έτος 1903 αποθανούσης μητρός των, πωλούσι τα 2/12 εξ αδιαιρέτου του περιγραφέντος ανεμόμυλου στον αδελφό τους, Κ.

Μ. ... ". Τέλος, ο αποβιώσας, το έτος 1936, Ι. Μ. του Κ. (κτηματίας), δια της υπ' αριθμ. 8…/23-3-1936 δημόσιας διαθήκης του, που συντάχθηκε ενώπιον του συμβολαιογράφου ….., Θ. Κ. και δημοσιεύτηκε νόμιμα με το υπ' αριθμ. 1.090/36 πρακτικό του Πρωτοδικείου Σύρου, εγκατέστησε κληρονόμο του, εκτός των άλλων, και τον υιό του, Κ. Μ.

του Ι., στον οποίο κατέλειπε και "τα 5/12 εξ αδιαιρέτου ενός ανεμόμυλου, κειμένου κατά την θέσιν "……" της περιφερείας της Κοινότητας ..., τέως Δήμου ……, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορευούσης με δημοσίους δρόμους και θάλασσα, των ετέρων 7/12 εξ αδιαιρέτου ανηκόντων εις τον υιόν μου, Κ.

Ι. Μ. ... ". Επίσης στον άνω, Κ. Μ. κατέλειπε και τα ακόλουθα: "1) Έναν αγρό κείμενο στη θέση "……." της περιφέρειας της Κοινότητας ... του Δήμου ……., εκτάσεως μιας ζευγαριάς, συνορεύοντα γύρωθεν με κτήμα του ιδίου διαθέτου, Ι. Σ., κληρονόμων Κ. Μ., Α. Ν. Τ. και δημόσιο δρόμο και 2) έτερον αγρόν, κείμενον εις την αυτήν άνω θέση, εκτάσεως μιάς ζευγαριάς, συνορεύοντα γύρωθεν με κτήματα του ιδίου διαθέτου, ...

Μ., κληρονόμων Κ. Μ., ... Κ., Ι. Σ. και οδό διερχομένη δια του κτήματος του ... Σ., περιέχοντα ένα κέδρο, 3) μία άμπελο, κειμένη εις την αυτήν άνω θέσιν, εκτάσεως δύο ζευγαριών, συνορεύουσα γύρωθεν με κτήματα ιδίου διαθέτη, Ι. Σ., Ι. Μ. και κληρονόμων Κ. Μ.... .". Ακολούθως, ο ανωτέρω Κ. Ι. Μ., με το υπ' αριθμ. 15……/3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή, του συμβολαιογράφου ……, Θ.

Κ., που μεταγράφηκε, στις 11-6-1963, στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου …., στον τόμο ….. και με α/α 81, μεταβίβασε προς τον υιό του, αρχικό ενάγοντα, Ι. Κ. Μ., "τα 11/12 εξ αδιαιρέτου ενός ανεμόμυλου, κειμένου κατά την θέσιν ….. της περιφέρειας της Κοινότητας ... και τέως Δήμου ….., μετά της μηχανής του και της όλης αυτού εξαρτήσεως, της αναγκαίας για τη λειτουργία του, ως και μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες πρώην Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη Π. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π. και του ιδίου Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο, περιελθόντα σ' αυτόν, τα μερίδια ταύτα, τα μεν 9/12 εξ αδιαιρέτου εξ αγοράς παρά του πατρός του, Ι. Κ. Μ., δυνάμει του υπ' αριθμ. 16…../4-2-1916 συμβολαίου ..., τα δε έτερα 2/12 εξ αδιαιρέτου εξ αγοράς παρά των αδελφών του, Ε., ήδη χας εκ β' γάμου, Γ.

Β. και Δ. Ι. Μ., δυνάμει του υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 συμβολαίου ...". Τέλος, ο ανωτέρω, Κ. Μ. του Ι. (γεννηθείς το έτος 1889 στην Αντίπαρο), που απεβίωσε στις 20-4-1984, κατέλειπε την υπ' αριθμ. 18.805/22-8-1968 δημόσια διαθήκη, που συνέταξε ενώπιον του συμβολαιογράφου ……, Θ. Κ., η οποία δημοσιεύτηκε με το υπ' αριθμ.202/21-9-1984 πρακτικό του Πρωτοδικείου Σύρου, με την οποία εγκατέστησε κληρονόμο του, εκτός των άλλων, και τον αρχικό ενάγοντα - υιό του, Ι.

Μ. του Κ. (γεννηθέντα το έτος 1919 στην Αντίπαρο), καταλείποντας σε αυτόν τα αναφερόμενα ακίνητα (η εν λόγω διαθήκη δεν προσκομίζεται). Τα ανωτέρω αναφέρονται στην προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, του συμβολαιογράφου ……, Ι. Γ., που μεταγράφηκε, στις 6-11-1985, στα βιβλία μεταγραφών ….., στον τόμο ….

και με α/α 75, με την οποία ο τελευταίος αποδέχθηκε την κληρονομιά αυτή και συγκεκριμένα, ενεργώντας το μεν ατομικά, το δε ως πληρεξούσιος των αναφερομένων κληρονόμων, ήτοι της Μ. συζ. Θ. Κ., το γένος Κ. Μ. και Α. Μ. του Κ., αποδέχθηκε ατομικά και " ... 2ον) το 1/12 εξ αδιαιρέτου, ανεμόμυλου κειμένου κατά την θέσιν "……", μετά της μηχανής και της εξαρτήσεώς του και της περιοχής του, εκτάσεως περίπου 25 στρεμμάτων ή όσης επί πλέον ή έλασσον εκτάσεως είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες, Ζ.Β., Π.

Κ., Ν. Κ., παραλία και κληρονόμων Κ. Μ..". Επί πλέον στην ίδια Πράξη Αποδοχής αναφέρεται και ότι: "Εις την ως εκπροσωπείται (από τον εμφανισθέντα πληρεξούσιό της, Κ. Γ. του Ν.), Κ. συζ. Ι. Κ., το γένος Κ. Μ., αφήκεν: ... και 2) εν οικόπεδο κείμενο κατά την θέσιν "…..", εκτάσεως ως έγγιστα 187 τμ, συνορευόμενον γύρωθεν, βορείως επί πλευράς μέτρων ως έγγιστα 16, με ιδιοκτησία Δ.

Π., Ανατολικώς επί πλευράς μέτρων 12 περίπου, με Κοινοτική Οδό, Νοτίως επί πλευράς μέτρων περίπου 14, με ιδιοκτησία Α. Μ. και Δυτικώς επί πλευράς μέτρων ως έγγιστα 11, με ιδιοκτησία Μ. Κ." (βλ. σχ. συμβόλαια). Από την αντιπαραβολή των προαναφερόμενων συμβολαιογραφικών εγγράφων (τίτλων) του ενάγοντος, εκ των οποίων κανένας δεν συνοδεύεται από τοπογραφικό διάγραμμα, προκύπτουν, αναφορικά με το αναφερόμενο σε αυτούς ακίνητο, τα ακόλουθα:

α) Σε όλους τους άνω τίτλους γίνεται σταθερά η ίδια αναφορά, αφ' ενός ως προς τη θέση του ακινήτου και συγκεκριμένα ότι βρίσκεται στη θέση "….." της νήσου ……. ή …… (αρχαία ονομασία του νησιού) και αφ' ετέρου ως προς το είδος του ακινήτου και συγκεκριμένα ότι πρόκειται για: "άλευρο-ανεμόμυλο, ως εστί και ευρίσκεται, μεθ' όλων αυτού των δικαιωμάτων, περιοχής, της μηχανής αυτού και λοιπών εργαλείων" (κατά το αρχικό υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), "ανεμόμυλο, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του" (κατά τα υπ' αριθμ. 16…..

και 16…./4-2-1916 συμβόλαια), "ανεμόμυλο, κατά την θέσιν "…." της ..., τέως Δήμου ……, μετά των ιστίων της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του" (κατά το υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 συμβόλαιο), "ανεμόμυλο, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του" (κατά την υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη), "ανεμόμυλο, μετά της μηχανής του και της όλης αυτού εξαρτήσεως, της αναγκαίας για τη λειτουργία του, ως και μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι" (κατά το υπ' αριθμ. 15…../3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή) και τέλος, "ανεμόμυλος μετά της μηχανής και της εξαρτήσεώς του" (κατά την υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας).

β) Σε κανένα από τους άνω τίτλους δεν αναφέρεται η έκταση αυτού, η δε αναφορά των συνόρων του γίνεται σε ορισμένους από αυτούς ως ακολούθως: Κατά το αρχικό υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο, συνορεύει "με ιδιοκτησίες Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο", κατά το υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 συμβόλαιο, συνορεύει, "με κτήματα κληρονόμων Α.

Β., Α. Σ., Γ. Μ., Ν. Κ. και οδόν", κατά την υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη του Ι. Μ. του Κ., "μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορευούσης με δημοσίους δρόμους και θάλασσα", κατά το υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή, "ως και μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες πρώην Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη Π. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π. και του ιδίου Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο" και τέλος, κατά την υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, "και της περιοχής του, εκτάσεως περίπου 25 στρεμμάτων ή όσης επί πλέον ή έλασσον εκτάσεως είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες, Ζ.Β., Π.Κ., Ν.Κ., παραλία και κληρονόμων Κ.Μ.".

γ) Σταθερό σημείο αναφοράς σε όλους τους άνω τίτλους αποτελεί μόνο ο ανεμόμυλος, που αναφέρεται και στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), ως "άλευρο-ανεμόμυλος, ως εστί και ευρίσκεται, μεθ' όλων αυτού των δικαιωμάτων, περιοχής, της μηχανής αυτού και λοιπών εργαλείων", ενώ η αναφορά ότι συνορεύει με θάλασσα γίνεται για πρώτη φορά στην προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη του Ι.

Μ. του Κ., στην οποία αναφέρεται γενικά, "μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορευούσης με δημοσίους δρόμους και θάλασσα" και στη συνέχεια μόνο στην άνω υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, στην οποία αναφέρεται ότι συνορεύει "με παραλία", σε αντίθεση με τα αναφερόμενα άνω όρια τόσο στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), όσο και στα προαναφερόμενα υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 και 15…../3-4-1963 συμβόλαια.

Κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, με βάση την άνω διαδοχή τίτλων, το ακίνητο που περιγράφεται σε αυτούς, στη θέση "……." της περιφέρειας της Κοινότητας ... (πρώην Δήμου …..), του Νομού ... και περιήλθε στον αρχικό ενάγοντα, Ι. Κ. Μ., κατά τα μεν 11/12 εξ αδιαιρέτου, με το προαναφερόμενο υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή και κατά το 1/12 εξ αδιαιρέτου, δυνάμει της υπ' αριθμ. 18.805/22-8-1968 δημόσιας διαθήκης, σε συνδ.

με την υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, είναι αυτό που απεικονίζεται στο από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι. Π., με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α, έχει έκταση 25.176 τμ και συνορεύει, βόρειο - δυτικά με δρόμο και πέραν αυτού, σε πλευρά Ν - Μ, με ιδιοκτησίες (κτίριο και οικόπεδο), Αν.

Τ. (πρώην Μ. Κ.) και (οικόπεδο) Ευσταθίου Ρούσσου και σε πλευρά Μ - Λ - Κ με ιδιοκτησίες, (οικόπεδο) Π.Κ., (οικόπεδα και οικίες) Γ. και Μ.Μ. (πρώην Ι Π.), (οικόπεδο και οικία) Α.Σ., (οικόπεδα και οικίες) Ζ. και Κ.Π., νότια, σε πλευρά Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ, με αιγιαλό και στη συνέχεια με θάλασσα, ανατολικά σε πλευρά Ν - Α - Β - Γ, με αιγιαλό και στη συνέχεια με θάλασσα και νοτιοδυτικά, σε πλευρά Θ - Ι - Κ, με ιδιοκτησίες (αγροτεμάχια), Ε.Σ. (πρώην Μ.) και Κ.

Μ.. Κατά την εν λόγω αποτύπωση και περιγραφή ορίων το εν λόγω επίδικο ακίνητο συνορεύει ανατολικά και νότια - νοτιοανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα και δη ανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα από την προβλήτα του λιμανιού μέχρι νοτιοανατολικά - νότια με τη βραχώδη παραλία πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής.

Ως σταθερά στοιχεία στο εν λόγω τοπογραφικό διάγραμμα αποτυπώνονται εντός αυτού τα ακόλουθα: ο ανεμόμυλος, στο κέντρο σχεδόν της έκτασης και προς την πάνω δυτική πλευρά της, μια παλιά Εκκλησία στα όρια, στην άκρη ΒΔ, οι …….., έμπροσθεν αυτής το "……." και η……., σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από την προηγούμενη Εκκλησία, στα όρια του επιδίκου ΒΑ, αναφερόμενη ως "Ημιτελής Ναός" και κοινοτικές τουαλέτες στο βορειοδυτικό μέρος, στην άκρη του ακινήτου, απέναντι από την "ιδιοκτησία Π.

Κ." (βλ. σχ. τοπογραφικό). Επισημαίνεται δε ότι, κατά το άνω υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή, το ακίνητο αυτό "μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι", αναφέρεται ότι συνορεύει "γύρωθεν με ιδιοκτησίες πρώην Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη Π. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π. και του ιδίου Κ.

Μ. και με δημόσιο δρόμο", ενώ ως μοναδικό σταθερό σημείο εντός αυτής αναφέρεται μόνο "ο ανεμόμυλος, μετά της μηχανής του και της όλης αυτού εξαρτήσεως, της αναγκαίας για τη λειτουργία του". Επί πλέον, στο εν λόγω τοπογραφικό, εντός της εκτάσεως αυτής αποτυπώνεται διακριτό τμήμα, εκτάσεως 1.286 τμ, αναφερόμενο ως "ιδιοκτησία Θ.

Μ.". Σχετικά προς τούτο προσκομίζεται το υπ' αριθμ. 24…../12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, του συμβολαιογράφου ….., Σ. Ο., που μεταγράφηκε στις 18-9-1974, στον τόμο …. και με α/α 98, σύμφωνα με το οποίο, ο αρχικός ενάγων, Ι. Μ. του Κ., πούλησε προς τον Θ. Μ. του Ι., "διαιρετό τμήμα εκ του ως άνω περιγραφόμενου κτήματος - οικοπέδου, εκτάσεως 1.540 τμ, εμφαινόμενο υπό τα στοιχεία Α', Β', Γ', Δ', Γ', Α', εις το άνω προσαρτηθέν σχεδιάγραμμα, οριζόμενο, Ανατολικώς επί πλευράς Α-Β, μήκους 35 μέτρων, με κτήμα ιδίου και πέραν τούτου με θάλασσα, Δυτικώς επί πλευράς Γ - Δ, μήκους 35 μέτρων, με κτήμα ιδίου, Βορείως επί πλευράς Α' - Γ', μήκους 44 μέτρων, με κτήμα ιδίου ένθα και Κέδρος και Νοτίως επί πλευράς Β' - Δ', μήκους 44 μέτρων, με κτήμα ιδίου.".

Το όλο δε ακίνητο περιγράφεται στο εν λόγω συμβόλαιο ως ακολούθως: "Ένα κτήμα - οικόπεδο, εμφαινόμενο στο από Σεπτεμβρίου 1969 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού, Ι. Γ. Μ., υπό τα αλφαβητικά στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Α, το οποίο προσαρτάται στο παρόν, κείμενο κατά τη θέση ….., της περιφέρειας της Κοινότητας ... (του τέως Δήμου ….), μετά του εν αυτώ ανεμόμυλου, μηχανής του και εν γένει εξαρτήσεως του αναγκαίας δια την λειτουργία του, συνορευόμενο γύρωθεν με ιδιοκτησίες, πρώην Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη, Π. Ι. Κ., Θ. Ρ. (άλλοτε Ν. Ι. Κ.), Ι. Γ. Π. και Κ. Ι. Μ. και με δημόσιο δρόμο και θάλασσα, εκτάσεως περίπου 30 στρεμμάτων.". Επισημαίνεται και πάλι ότι και στο συμβόλαιο αυτό το μοναδικό σταθερό στοιχείο είναι ο αναφερόμενος "ανεμόμυλος, μετά της μηχανής του και εν γένει εξαρτήσεως του αναγκαίας δια την λειτουργία του.".

Επί πλέον στο συμβόλαιο αυτό αναφέρονται και τα ακόλουθα: " ... περιελθόν εις αυτόν δυνάμει του υπ' αριθμ. 15.754 συμβολαίου του συμβολαιογράφου ….., Θ. Κ. ..., δια δωρεάς εν ζωή παρά του Κωνσταντίνου Ι. Μ., εις ον είχε περιέλθει ως ακολούθως: α) Κατά τα 2/12 εξ αδιαιρέτου εξ αγοράς, δυνάμει του υπ' αριθμ. 22.656/1910 συμβολαίου, του συμβολαιογράφου ….., Φ.

Σ., παρά των άνεγρων Ε. και Δ. Μ. και εις ους είχε περιέλθει το ποσοστό αυτό εκ κληρονομίας της εν έτει 1903 αποβιωσάσης αδιαθέτου μητρός των, Μ. συζ. Ι. Μ. και εις ην, το ήμισυ του όλου ακινήτου, είχε περιέλθει εξ αγοράς, δυνάμει του υπ' αριθμ. 5091/1884 συμβολαίου... . β) Κατά τα 4,50/12 εξ αδιαιρέτου, εξ αγοράς δυνάμει του υπ' αριθμ. 16.866/1916 συμβολαίου ..., παρά του πατρός του, Ι.

Κ. Μ., εις ον ποσοστό 9/12 του όλου είχε περιέλθει ειδικότερα ως εξής: Κατά το ποσοστό των 6/12 εξ αδιαιρέτου, δυνάμει του υπ' αριθμ. 5.091/1884 συμβολαίου ..., εξ αγοράς παρά του Κ. Ι. Μ., κατά δε το 1/12 εξ αδιαιρέτου, δυνάμει του υπ' αριθμ. 16855/1916 συμβολαίου ..., εξ αγοράς παρά του υιού του Κ. Μ., κατά δε τα υπόλοιπα 2/12 εξ αδιαιρέτου, δια παραιτήσεων, γενομένη υπέρ αυτού, το μεν παρά της θυγατρός του, Α.Ι.Μ.

και αφορώσης το 1/12, το δε δι' ομοίας του υιού του Κ. Μ., αφορώσης τα 2/12 εξ αδιαιρέτου, συνταγεισών προς τούτο αντιστοίχως των υπ' αριθμ. 9.479/1906 και 9.754 πράξεων του συμβολαιογράφου ….., Φ. Σ., εις ους είχαν περιέλθει τα ως άνω 3/12 εξ αδιαιρέτου εκ κληρονομίας της κατά το έτος 1903 αποβιωσάσης αδιαθέτου μητρός αυτών, Μ.

συζ. Ι. Μ.. γ) Κατά τα 5/12 εξ αδιαιρέτου εκ δημοσίας διαθήκης του πατρός αυτού, Ι. Κ. Μ., συνταγείσης υπό τον αριθμό 860, ενώπιον του συμβολαιογράφου …… ., Θ. Κ. Κ. και δημοσιευθείσης δια του υπ' αριθμ. 87/24-7-1926 πρακτικού των εν Σύρω Πρωτοδικών και όπερ τούτο νέμεται και κατέχει αυτός και οι δικαιοπάροχοί του καλή τη πίστει, νομίμω τίτλω και διανοία κυρίου, από του έτους 1860 συνεχώς και αδιαλείπτως" (βλ.

σχ. συμβόλαιο, χωρίς να προσκομίζεται το αναφερόμενο σε αυτό τοπογραφικό διάγραμμα). Περαιτέρω και αναφορικά με τον ισχυρισμό της αρχικά εναγομένης Κοινότητας ..., περί του ότι το εν λόγω επίδικο ακίνητο, εκτός από τον εντός αυτού αλευρόμυλο μετά του οικοπέδου του, επιφανείας 150 τμ, της ανήκει κατά κυριότητα, τουλάχιστον από το έτος 1936 - 1937, οπότε με αποφάσεις της αρμόδιας Επιτροπής καταχωρήθηκε στο Κτηματολόγιό της και έκτοτε το νέμεται και το κατέχει, για την οποία ένσταση τάχθηκε σε βάρος της και το σχετικό θέμα απόδειξης με την προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 66ΤΠ/31-3-1995 προδικαστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, αποδεικνύονται τα ακόλουθα:

Από το προσκομιζόμενο, με ημερομηνία 27-1-1986, ακριβές φωτοαντίγραφο από το ευρισκόμενο στο αρχείο της Κοινότητας παλαιού κτηματολογίου, που ίσχυε μέχρι 15-6-1973, οπότε και συντάχθηκε νέο κτηματολόγιο, προκύπτει ότι στο κτηματολόγιο αυτό της Κοινότητας ..., είναι καταχωρημένο, κατά τις αντίστοιχες εγγραφές, ακίνητο (βοσκότοπος), στη θέση ……, εκτάσεως 25 στρεμμάτων, που, κατά την περιγραφή των ορίων του, συνορεύει, ανατολικά με θάλασσα, δυτικά με ιδιοκτησίες, Β.Π.

και Κ. Μ., βόρεια με Εκκλησία …..και μεσημβρινά με θάλασσα και Μαυραλική, "εντός τούτου υπάρχει ανεμόμυλος Κ. Μ.", όπως τούτο αποτυπώνεται στο επί του φύλλου αυτού υπάρχον σκαρίφημα, στο κέντρο δε του ακινήτου εικονίζεται ο ανεμόμυλος"Κ. Μ.". Επί πλέον στο εν λόγω φύλλο αναφέρονται, στις αντίστοιχες στήλες, τα ακόλουθα: "Τίτλοι Κυριότητας:

Υπήρχε ανέκαθεν στην Κοινότητα ...". Υφιστάμενα εμπράγματα βάρη ... ". Δυνάμει του άρθρου 12 και 13 του Κώδικος περί Δήμων και Κοινοτήτων, οι κάτοικοι της Κοινότητας ταύτης έχουσιν τα αναγνωρισθέντα αυτοίς δικαιώματα βοσκής και ξυλώσεως". Αξία εκτιμήσεως σημερινή αυτού: 3.000. Αριθμός και ημερομηνία αποφάσεως πρωτοβαθμίου ή και δευτεροβαθμίου Επιτροπής: 1/9-11-36, 2/19-3-37, 3/20-3-37, 4/21-3-37, 5/22-3-37, 6/23-3-37 και 7/10-5-37" και ακολουθούν υπογραφές της αρμόδιας "Επιτροπής" (βλ.

σχ. έγγραφο). Στη συνέχεια η εν λόγω Κοινότητα τοπογράφησε την περιοχή και την κατάτμησε σε οικόπεδα, συνταχθείσης της από 7-4-1965 έκθεσης καταμέτρησης και εκτίμησης των κοινοτικών ακινήτων (η οποία δεν προσκομίζεται), που βρίσκονται στη θέση Αρσανά, προς το σκοπό δημοπρατήσεως αυτών, εξαιρώντας από την έκταση αυτή την ιδιοκτησία του ενάγοντος, ήτοι τον ανεμόμυλο μετά του οικοπέδου του, εκτάσεως 150 τμ.

Ακολούθως, δια της με αριθμ. πρωτ. 308/30-4-1965 Προκηρύξεως Δημοπρασίας, ο Πρόεδρος της Κοινότητας ..., "έχοντας υπόψη την υπ' αριθμ. 23/1965 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου" προκήρυξε "φανερή πλειοδοτική δημοπρασία εκποιήσεως των υπ' αριθμ. 11, 12, 13, 14, 15, 16, 21, 22, 23, 24 Κοινοτικών οικοπέδων, εις θέσιν "….." της Κοινότητας, σύμφωνα προς το υπάρχον εγκεκριμένο σχεδιάγραμμα, συνταχθέν και θεωρηθέν υπό της ΤΥΔΚ την 29-3-1965, υπό τους κάτωθι όρους και διαπιστώσεις: 1) Τα υπό εκποίηση οικόπεδα, εκτάσεως 2.336 τμ, εις θέσιν "……", φέρονται εγγεγραμμένα εις το Κτηματολόγιον της Κοινότητας υπ' αριθμ. 42, κείνται δε εντός της περιφερείας της Κοινότητας ...

και εις θέσιν "…..". 2) Η δημοπρασία ενεργηθήσεται την 16η Μαΐου, ημέρα Κυριακή ... εις το Κοινοτικό Κατάστημα, ενώπιον του υποφαινόμενου Προέδρου της Κοινότητας, Π. Σ. και των Κοινοτικών Συμβούλων, Ι. Τ. και Α. Τ. 3) Ελάχιστο όριο πρώτης προσφοράς ορίζεται δια τα υπ' αριθμ. 14,15 και 16 προνομιούχα, επί της παραλίας, οικόπεδα, δραχμές 70/τμ, δια δε τα υπόλοιπα 55/τμ ... ".

Διενεργηθείσης της δημοπρασίας συντάχθηκε το από 16-5-1965 Πρακτικό "Φανερής Πλειοδοτικής Δημοπρασίας Εκποιήσεως Κοινοτικού Οικοπέδου Νο 16", αναφέροντας ότι: "Παρελθούσης της 12ης μεσημβρινής ώρας και ουδενός άλλου πλειοδοτήσαντος κλείεται το παρόν και κατακειρούται στον Α. Μ. Π., υπό την εγγύηση του Γ. Δ.

Π., αντί δραχμών 15.700" και επίσης το από 16-5-1965 Πρακτικό "Φανερής Πλειοδοτικής Δημοπρασίας Εκποιήσεως Κοινοτικού Οικοπέδου Νο 15". Περαιτέρω, στα πλαίσια σύνταξης του Νέου Κτηματολογίου της Κοινότητας ..., που ολοκληρώθηκε το έτος 1973 (και ισχύει από που 15-6-1973), δια του από 10-7-1969 εγγράφου της, η Νομαρχία ..., διαβίβασε προς τον Πρόεδρο της Πρωτοβάθμιας αυτής Επιτροπής Κτηματολογίου, την από 17-6-1969 αίτηση του ενάγοντος, δια της οποίας παραπονούνταν ότι κτήμα ιδιοκτησίας του περιελήφθη στο παλαιό Κτηματολόγιο της Κοινότητας, ζητώντας από την Επιτροπή να το λάβει υπόψη της (βλ.

σχ. την από 23-3-1986 προσθήκη επί των εγγράφων προτάσεων του ενάγοντος, στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, στα πλαίσια συζήτησης της από 31-3-1972 αγωγής αναγνωριστικής κυριότητας). Ενόψει της διεκδικήσεως αυτής η Κοινότητα ... κατέθεσε στον Εισαγγελέα Σύρου, την με αριθμ. πρωτ. 51/16-1-1971 αίτηση κατά του Ι. Μ. του Κ., ζητώντας, σύμφωνα με το άρθρο 22 του Α.Ν. 1539/1938 "περί προστασίας δημοσίων κτημάτων", σε συνδ.

με το άρθρο 1 παρ. 1 του Ν.Δ/τος 31 της 27 Νοεμβρίου - 2 Δεκεμβρίου 1968 "περί προστασίας της περιουσίας των ΟΤΑ και ρυθμίσεως ετέρων θεμάτων", την προσωρινή ρύθμιση της μεταξύ των άνω διαδίκων αμφισβητούμενης διακατοχής επί του εν λόγω κτήματος, στη θέση "……." της Κοινότητας ..., εκτάσεως περίπου 25 στρεμμάτων, ισχυριζόμενη ότι της ανήκει κατά κυριότητα, νομή και κατοχή και διεκδικείται αυθαίρετα από τον καθ' ου η αίτηση.

Επί της αιτήσεως αυτής, συζητουμένης στις 13-2-1971, εκδόθηκε η με αριθμό 1/18-2-1971 απόφαση του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Σύρου, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση ως "απαραδέκτως εισαχθείσα ενώπιον του, διότι από της ενάρξεως ισχύος του ΚΠολΔ καταργήθηκαν και όλες, άνευ διακρίσεως, ειδικές διαδικασίες, οι προβλέπουσες τη λήψη προσωρινών μέτρων, είτε παρά των πολιτικών Δικαστηρίων, είτε παρά των Εισαγγελικών Αρχών, στις περιπτώσεις αμφισβητήσεως της κατοχής και κατά συνέπεια θεωρείται ήδη καταργηθείσα και η διάταξη του άρθρου 22 του Α.Ν. 1539/1938 ... ".

Ακολούθως, ο Ι. Μ. του Κ., άσκησε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, την από 31-3-1972 (αριθμ. εκθ. καταθ. 25/31-3-1972) αγωγή κατά της Κοινότητας ... και επικαλούμενος ότι η τελευταία "από τον Ιανουάριο του 1971 άρχισε να αμφισβητεί την κυριότητά του επ' αυτού" ζητούσε να αναγνωριστεί κύριος του επιδίκου ακινήτου, περιγραφομένου ως, "κτήμα - οικόπεδο, κείμενο στη θέση ……., μετά του εντός αυτού ανεμόμυλου, μετά της μηχανής του και εν γένει εξαρτήσεώς του, αναγκαίας για τη λειτουργία του, συνολικής εκτάσεως περίπου 30 στρεμμάτων, συνορευόμενο γύρωθεν, κατά τα υπάρχοντα το έτος 1963 όρια, με δρόμο, με ιδιοκτησίες Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ., Π. Ι. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π., Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο.". Η εν λόγω αγωγή απορρίφθηκε αρχικά, με την υπ' αριθμ. 126/1986 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, λόγω ερημοδικίας του ενάγοντος εκ της μη καταβολής του δικαστικού ενσήμου και κατόπιν ασκήσεως από τον τελευταίο της από 31-7-1986 ανακοπής ερημοδικίας, εκδόθηκε η με αριθμό 65/18-5-1987 απόφαση του άνω Δικαστηρίου, με την οποία η αγωγή (από το καταψηφιστικό αίτημα της οποίας παραιτήθηκε) απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας του δικογράφου της, ως προς την περιγραφή των ορίων του.

Κατά της απόφασης αυτής ο ενάγων άσκησε την από 16-2-1989 (αριθμ. εκθ. καταθ. 16/21-2-1989) έφεση, η οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, με την υπ' αριθμ. 94/26-3-1990 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου (βλ. σχ. αποφάσεις). Κατά το χρονικό διάστημα που υφίστατο η άνω δικαστική διένεξη (από της καταθέσεως της αγωγής στις 31-3-1972 και μέχρι εκδόσεως αντίστοιχα των άνω αποφάσεων, ήτοι της πρωτόδικης στις 18-5-1987 και του Εφετείου στις 26-3-1990), έλαβαν χώρα τα ακόλουθα, αναφορικά με το επίδικο ακίνητο:

Κατ' αρχήν ο ενάγων, Ι. Μ. του Κ., με το προαναφερόμενο υπ' αριθμ. 24.977/12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, του συμβολαιογράφου Αθηνών, Σ. Ο., που μεταγράφηκε στις 18-9-1974, στον τόμο 129 και με α/α 98, εκ του επιδίκου ακινήτου πούλησε προς τον Θ. Μ. του Ι., διαιρετό τμήμα εκτάσεως 1.540 τμ, στο συμβόλαιο δε αυτό το όλο ακίνητο αναφέρεται ως "εκτάσεως περίπου 30 στρεμμάτων", όπως και στην άνω αγωγή του.

Της μεταβιβάσεως αυτής είχε προηγηθεί, κατόπιν απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου, συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς και προς τούτο υπογράφηκε, μεταξύ της εναγομένης Κοινότητας (υπό του Προέδρου της και δύο μελών του Κοινοτικού Συμβουλίου) και του ενάγοντος, Ι. Κ. Μ., το από 25-5-1974 ιδιωτικό συμφωνητικό, στα πλαίσια της οποίας ο μεν ενάγων ελάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα της επίδικης έκτασης (από τις τουαλέτες μέχρι την Ψαραλυκή), ενώ η Κοινότητα το τμήμα από τις τουαλέτες μέχρι την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στο δε συμφωνητικό αυτό προσαρτάται και το από Σεπτεμβρίου 1967 τοπογραφικό διάγραμμα της Νομαρχίας ... (τα οποία δεν προσκομίζονται).

Όμως η εν λόγω απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου δεν επικυρώθηκε από το Νομάρχη ... κριθείσα ως μη νόμιμη. Στα ανωτέρω περιστατικά αναφέρονται αντίστοιχα αμφότεροι οι διάδικοι, εκ των οποίων ο εφεσίβλητος πλέον Δήμος, παρ' ότι τα επικαλείται και ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού δεν προσκομίζει τα σχετικά έγγραφα, πλην των με αριθμ.

πρωτ. 719/20-9-1979 και 925/6-9-1985 εγγράφων της Κοινότητας ... προς τον πληρεξούσιο δικηγόρο της, που αποτελούν διαβιβαστικά των αποσταλθέντων φακέλων της υποθέσεως, μετά των αναφερομένων εγγράφων (βλ. σχ. πρωτόδικες και ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού προτάσεις τους, αλλά και δικόγραφο έφεσης). Ακόμη στην από 23-3-1986 προσθήκη επί των εγγράφων προτάσεων που κατέθεσε ο ενάγων, Ι.

Μ., στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, στα πλαίσια εκδίκασης της άνω αγωγής του, αναφέρει σχετικά και ότι: " ... Με το από 25-5-1974 συμφωνητικό που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Κοινότητας και του Κοινοτικούς Συμβούλους αφ' ενός και αφ' ετέρου από εμένα τον ενάγοντα, συμφωνήθηκε και αποδέχθηκε η Κοινότητα να της παραχωρήσω ένα τμήμα του ακινήτου, για να διατηρήσει πάνω σε αυτό την Εκκλησία και τα Κοινοτικά αφοδευτήρια" (βλ.

σχ. δικόγραφο). Στα πλαίσια αυτά εκδόθηκε και η προσκομιζόμενη, με ημερομηνία 24-8-1974, Βεβαίωση του Προέδρου της Κοινότητας ..., Δ. Ε. Π., με το ακόλουθο περιεχόμενο: "Βεβαιούται ότι η κατά την θέσιν "….." της Κοινότητας ..., έκτασις ιδιοκτησίας Ιωάννου Κ. Μ., περιελθούσα εις αυτόν δυνάμει του υπ' αριθμ. 15.754/1963 συμβολαίου, του συμβολαιογράφου Πάρου, Θ.

Κ., εκτάσεως είκοσι (20) περίπου στρεμμάτων, ως περιγράφεται στο άνω συμβόλαιο, ήτοι συνορευόμενο γύρωθεν με κτήματα, Θ. Ρ., Π. Κ., Ζ. Ι. Π., Κ. Μ., Α. Σ. και με Κοινοτικό Κτήμα προς Βορράν, εκτάσεως έξι (6) περίπου στρεμμάτων, ανήκει κατά κυριότητα, νομή και κατοχή εις τον Ι. Κ. Μ. και ότι η Κοινότητα ουδέν δικαίωμα κυριότητας ή έτερον εμπράγματο δικαίωμα διεκδικεί επ' αυτού." (βλ.

σχ. έγγραφο). Επισημαίνεται δε ότι στη βεβαίωση αυτή αναφέρεται ότι το ακίνητο του άνω ενάγοντα συνορεύει "προς Βορρά, με Κοινοτικό Κτήμα, εκτάσεως έξι (6) περίπου στρεμμάτων", γεγονός που επιβεβαιώνει τη σχετική συμβιβαστική συμφωνία των διαδίκων, τη βεβαίωση δε αυτή προσκόμισε μετ' επικλήσεως ο ενάγων στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, κατά την εκδίκαση της άνω εκκρεμούς τότε αγωγής του (βλ.

σχ. την άνω από 23-3-1986 προσθήκη επί των προτάσεών του) . Στην ίδια προσθήκη ο ενάγων επικαλείται και ότι "με το Πρακτικό 8/14-4-1977 του Κοινοτικού Συμβουλίου ..., έγινε δεκτή η εισήγηση του Προέδρου της Κοινότητας, για να γίνει συμβιβασμός μεταξύ εμού και της αντίδικης Κοινότητας". Σχετικά, όμως, προσκομίζεται από τον εφεσίβλητο Δήμο, το με αριθμ.

πρωτ. 14.374/29-8-1977 έγγραφο του Τμήματος Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Νομαρχίας ..., προς τον Πρόεδρο της Κοινότητας ..., με θέμα "Ακύρωση Αποφάσεως αριθμ. 15/1977" και "ΣΧΕΤ: Έγγραφό μας αριθμ. 6.585/10-5-1977", αναφέροντας τα ακόλουθα: "Συνεχίζοντες την αλληλογραφία μας αναφορικά με το θέμα διεκδικήσεως ακινήτου της Κοινότητας από τον Ι.

Κ. Μ., σας γνωρίζουμε τα εξής: Όπως προέκυψε από έρευνα του Επιθεωρητή ΟΤΑ ο ανωτέρω δια της από 31-3-72 αγωγής του, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, διεκδικεί την κυριότητα εδαφικής εκτάσεως στη θέση "……" ..., εκτάσεως 25 στρεμμάτων. Ο Ι. Μ. ουδέποτε είχε την νομή και κατοχή της εκτάσεως που διεκδικεί και αυτή περιλαμβανόταν στο Κτηματολόγιο της Κοινότητας έτους 1936, ως βοσκότοπος.

Κατά την ανασύνταξη του Κτηματολογίου, που έγινε το έτος 1973, η Επιτροπή συντάξεως αυτού, δεν περιέλαβε το ανωτέρω ακίνητο ως αμφισβητούμενο, ύστερα από κατάθεση αγωγής του Ι. Μ.. Ύστερα από τα ανωτέρω δεν εγκρίνουμε την υπ' αριθμ. 15/77 Απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου και για διασφάλιση της περιουσίας της Κοινότητας, παρακαλούμε να προβείτε σε οριοθέτηση του κτήματος.".

Μάλιστα, όταν ο ενάγων κατέθεσε στην Κοινότητα ... την με αριθμ. πρωτ. 954/31-8-1989 αίτηση, ζητώντας να του χορηγηθεί "φωτοαντίγραφο του Νέου Κτηματολογίου του 1973, που αφορά την περιοχή την περιλαμβανόμενη μεταξύ της Εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων και της Ψαραλυκής και του περιβαλλομένου ανεμόμυλου, της γνωστής με την ονομασία …….

και στην περίπτωση που δεν αναφέρεται στο Κτηματολόγιο να μου χορηγήσετε βεβαίωση για τούτο.", απαντητικά η Κοινότητα, με το με αριθμ. πρωτ. 954/31-8-1989 έγγραφό της, του επισύναψε σε φωτοαντίγραφο το άνω με αριθμό 14.374/29-8-1977 έγγραφο της Νομαρχίας ... (βλ. σχ. έγγραφα). Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι περί τα έτη 1986 - 1989, διανοίχθηκε, κατά μήκος της επίδικης έκτασης και λοξά, ξεκινώντας από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, Κοινοτική Οδός, που συνδέει τον οικισμό της ...

με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου και έτσι με τη διάνοιξη της κοινοτικής αυτής οδού, η επίδικη έκταση χωρίστηκε σε δύο τμήματα, όπως φαίνεται και στα προσκομιζόμενα και επισυναπτόμενα στην έφεση, δύο φωτογραφικά αποσπάσματα του ακινήτου και της περιοχής του εκ του Google earth (βλ.

σχ. αεροφωτογραφίες). Ενόψει αυτού, ο αρχικώς ενάγων, Ι. Μ. του Κ., επέδωσε, την από 28-11-1989 εξώδικη Δήλωση, αντίστοιχα προς το Ελληνικό Δημόσιο (έκθεση επιδόσεως 296/5-12-1989), τον Υπουργό Περιβάλλοντος (έκθεση επιδόσεως 297/5-12-1989), το Νομάρχη ... (έκθεση επιδόσεως 2166γ'/26-1-1990) και προς την Κοινότητα ..., αναφέροντας τα ακόλουθα: "Είμαι αποκλειστικός κύριος, νομέας και κάτοχος, ενός ακινήτου κτήματος, εκτάσεως 30.000 τμ περίπου, στη θέση "….." της κτηματικής περιφέρειας Κοινότητας ..., με τον ανεμόμυλο που βρίσκεται εκεί, που απέκτησα δυνάμει τίτλων.

Το ακίνητο αυτό, σε ολόκληρη την έκτασή του, νεμόμαστε εγώ και οι δικαιοπάροχοί μου, συνεχώς από το 1884. Τελευταία, η Νομαρχία ... σχεδίασε νέα οδό, μεταξύ της πόλεως ... και του Σπηλαίου και προέβη στις αναγκαίες απαλλοτριώσεις. Όμως, από προφανή παραδρομή (και εσφαλμένη πληροφόρησή της), θεώρησε το παραπάνω ακίνητό μου ως Κοινοτικό και έτσι δεν κίνησε τη διαδικασία απαλλοτρίωσης του ακραίου, παράλληλα με τη θάλασσα, τμήματός του, από όπου προβλέπεται να διέλθει ο παραπάνω δρόμος.

Έτσι σήμερα, που έχουν εγκατασταθεί στην Αντίπαρο τα σχετικά συνεργεία για τη διάνοιξη και κατασκευή της παραπάνω οδού, αδυνατούν να την αποπερατώσουν, ακριβώς γιατί δεν είναι σε αυτά επιτρεπτό να χρησιμοποιήσουν (και καταλάβουν) το προβλεπόμενο τμήμα του παραπάνω ακινήτου μου, πριν την ολοκλήρωση της απαλλοτριωτικής διαδικασίας (που δεν έχει κατά τα παραπάνω καν αρχίσει).

Επειδή, αναλογιζόμενος ότι ο παραπάνω δρόμος εξυπηρετεί το νησί και τους κατοίκους του, δεν επιθυμώ εγώ να είμαι το εμπόδιο στην ολοκλήρωση του παραπάνω έργου και επιφυλασσόμενος κάθε νομίμου δικαιώματός μου, σχετικά με την αποζημίωσή μου, λόγω της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης του τμήματος του παραπάνω ακινήτου μου, ΣΑΣ ΔΗΛΩΝΩ, ότι επιτρέπω στα αρμόδια συνεργεία να κατασκευάσουν το δρόμο ... - Σπηλαίου, σύμφωνα με τα σχέδια, στο παραπάνω ακίνητό μου, καταλαμβάνοντας το προβλεπόμενο τμήμα, πριν απαλλοτριωθεί νόμιμα, παράλληλα, όμως, ΣΑΣ ΖΗΤΩ, να κινήσετε άμεσα τις σχετικές διαδικασίες για την απαλλοτρίωση ...

και την καταβολή σε εμένα της νόμιμης αποζημίωσης" (βλ. σχ. έγγραφα). Βέβαια, θεωρουμένου του άνω ακινήτου κοινοτικού, ουδεμία διαδικασία απαλλοτρίωσης κινήθηκε σχετικά, ούτε καταβλήθηκε στον ενάγοντα οποιαδήποτε αποζημίωση (ούτε ο ίδιος διεκδίκησε ποτέ τέτοια), παρ' ότι ολοκληρώθηκε η κατασκευή της εν λόγω κοινοτικής οδού.

Στο μεταξύ, το έτος 1986, με ενέργειες του αρχικού ενάγοντα, Ι. Μ., ξεκίνησε η διαδικασία κήρυξης του ανεμόμυλου, με ζώνη προστασίας γύρω από αυτόν, ως διατηρητέου μνημείου και με το αριθμό πρωτ. 1.150/17-9-1986 έγγραφο του Υπουργείου Πολιτισμού - 1η Εφορεία Νεωτ. Μνημείων, προς τη Χωροφυλακή ..., με κοινοποίηση στην Κοινότητα ...

και τη Νομαρχία ..., τους γνωστοποιήθηκε ότι "Έχει ξεκινήσει η διαδικασία κήρυξης του ανεμόμυλου Ι. Μ. στην ….., θέση ….., με ζώνη προστασίας γύρω του, 100μ αριστερά και δεξιά και έως τα όρια γειτονίας και θάλασσας βόρεια και νότια, σύμφωνα με το Ν. 1469/50 και καμία επέμβαση εντός της ζώνης δεν είναι επιτρεπτή στο κτήριο του Μύλου και στον περιβάλλοντα χώρο, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με την Εφορεία.".

Τελικά, με την με αριθμό ΔΙΛΑΠ/Γ/174/10546/1-3-1989 Απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού, Μελίνας Μερκούρη, που δημοσιεύτηκε στον ΦΕΚ 203/Β/17-3-1989, "χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα προς τις διατάξεις του Ν. 1469/50, ο ανεμόμυλος, ιδιοκτησίας Ι. Μ., στο Λιμάνι ..., διότι είναι χαρακτηριστικό δείγμα Κυκλαδίτικου ανεμόμυλου και βρίσκεται σε χαρακτηριστική και περίοπτη θέση του οικισμού, ενώ ως ζώνη προστασίας ορίστηκε η έκταση που περικλείεται στο συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα, με τα στοιχεία Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Α".

Επισημαίνεται ότι η αποτύπωση στο συνημμένο στην άνω απόφαση τοπογραφικό διάγραμμα, είναι όμοια, με το από Οκτωβρίου του 1986 τοπογραφικό διάγραμμα, που συντάχθηκε προς τούτο, με εντολή του ενάγοντος, από τον αρχιτέκτονα μηχανικό, Ι. Π. (βλ. σχ. διαγράμματα). Ακολούθως, με το με αριθμ. πρωτ. 956/16186/12-4-1989 έγγραφο του Υπουργείου Πολιτισμού - Τμήμα Νεωτέρων Μνημείων - γνωστοποιήθηκε προς τους αναφερόμενους αποδέκτες (Νομαρχία ... - Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών, Τμήμα Πολεοδομίας, ΥΠΕΧΩΔΕ, Δήμο ... (που ελήφθη με αριθμ.πρωτ. 440/2-5-1989), Αστυνομική Διεύθυνση ..., 1η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων κλπ, Ι.

Μ. και Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου), η εν λόγω απόφαση, με το συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα, αναφέροντας ότι: "Σας ανακοινώνουμε ότι με τη συνημμένη Υπουργική Απόφαση ..., που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 203/Β/17-3-1989, χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, ο ανεμόμυλος, ιδιοκτησίας Ι. Μ., στο Λιμάνι ... και ορίστηκε ζώνη προστασίας.

Επομένως, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση επί του κτιρίου αυτού (επισκευές, συντήρηση, προσθήκη κλπ), χωρίς προηγουμένως ο ενδιαφερόμενος ιδιοκτήτης να ζητήσει την έγκριση της αρμόδιας Υπηρεσίας του Υπουργείου μας (1η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων).". Λόγω δε του ανωτέρω χαρακτηρισμού και απαγορεύσεων, η 1η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων, απέστειλε προς την Κοινότητα ... (ελήφθη με αριθμ.

πρωτ. 1.008/12-9-1989) και τον Α.Σ. ..., το με αριθμ. πρωτ. 1.181/30-8-1989 έγγραφο (τηλεγράφημα), αναφέροντας ότι: "Σας υπενθυμίζουμε ότι ο ανεμόμυλος, ιδιοκτησίας …….., στο Λιμάνι ..., έχει χαρακτηρισθεί από το ΥΠ.ΠΟ. ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, με την Υπουργική Απόφαση ..., που σας κοινοποιήθηκε μαζί με τοπογραφικό διάγραμμα... .

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία (Ν. 1469/50 και Κ.Η.5351/32) απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση στον μύλο και τον περιβάλλοντα χώρο (με τα στοιχεία Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, Η, Α του τοπογραφικού), χωρίς την έγκριση του ΥΠ.ΠΟ. . Ως εκ τούτου διακόψατε τις εργασίες διάνοιξης δρόμου στον παραπάνω χώρο, μέχρις ότου το αρμόδιο Συμβούλιο του ΥΠ.ΠΟ. (αφού προηγουμένως μας υποβάλλεται μελέτη), γνωμοδοτήσει σχετικά" (βλ.

σχ. έγγραφο). Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, ο ενάγων υπέβαλε την με αριθμ. πρωτ. 211/23-2-1987 αίτηση ζητώντας να του επιτραπεί ο καθαρισμός του χώρου γύρω από τον ιδιόκτητο ανεμόμυλό του και επί της αιτήσεως αυτής, η Προϊσταμένη της 1ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων, απέστειλε προς αυτόν (με κοινοποίηση στο Α.Τ. ..., Πολεοδομικό Γραφείο Νάξου και στην Κοινότητα ...), το με αριθμ.

πρωτ. 211/26-2-1987 έγγραφο, αναφέροντας ότι: "Σχετικά με την με αριθμ. πρωτ. 211/23-2-1987 αίτηση του κ. Ι. Μ. για καθαρισμό του χώρου γύρω από τον ιδιόκτητο ανεμόμυλο σας στην Αντίπαρο, για τον οποίο υπάρχει εισήγηση της 1ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων, για χαρακτηρισμό του ως διατηρητέου μνημείου, σας γνωρίζουμε ότι η Εφορεία δεν έχει αντίρρηση, εφόσον οι εργασίες περιοριστούν στον καθαρισμό και μόνο του χώρου, χωρίς να βλάπτουν τον μύλο και να αλλοιώνουν τις φυσικές κλίσεις του εδάφους και τη φυσιογνωμία του τοπίου γύρω του.

Για οποιεσδήποτε εργασίες διαμόρφωσης εξωτερικού χώρου απαιτείται μελέτη, που θα εγκριθεί από την Υπηρεσία μας.". Όμως ο ενάγων, παρ' ότι γνώριζε τα ανωτέρω, υπέβαλε στο Πολεοδομικό Γραφείο Νάξου, την από 3-10-1987 αίτηση και εκδόθηκε η με αριθμό 371/5-5-1988 οικοδομική άδεια για προσθήκη κατ' επέκταση, ήτοι για την ανέγερση κτίσματος, επιφανείας 69,62 τμ, έμπροσθεν του ανεμόμυλου και σε απόσταση 2,50 μέτρα από αυτόν, 55 μέτρων από τη θάλασσα και 17 μέτρα από την υπάρχουσα στο δυτικό όριο του ακινήτου κοινοτική οδό, όπως τούτα απεικονίζονται στο επί της αδείας τοπογραφικό σκαρίφημα ... .

Σχετικό και το από Δεκεμβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα, του αρχιτέκτονα Ι.Π. και του πολιτικού μηχανικού, Γ. Μ., με αναφερόμενο έργο "Προσθήκη κατ' επέκταση", επί του οποίου υπάρχει και σφραγίδα της 1ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων, αναφέροντας ότι, "το παρόν σχέδιο συνοδεύει το με αριθμό 638/19-5-89 έγγραφό της" (βλ.

σχ. τοπογραφικό). Η εν λόγω άδεια θεωρήθηκε, από το Διευθυντή του Αστυνομικού Φυλακίου ..., στις 9-5-1988, για την έναρξη των οικοδομικών εργασιών. Όμως, η Κοινότητα ..., με το με αριθμ. πρωτ. 635/2-6-1988 έγγραφο, απέστειλε στο Πολεοδομικό Γραφείο Νάξου, αντίγραφο της εκδοθείσας με αριθμό 65/18-5-1987 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, με την οποία απορρίφθηκε ως αόριστη η προαναφερόμενη από 31-3-1972 αναγνωριστική αγωγή του Ι.

Μ.. Κατόπιν αυτού, το Πολεοδομικό Γραφείο Νάξου, με το με αριθμ. πρωτ. 8.757/15-7-1988 έγγραφό του προς το Αστυνομικό Φυλάκιο ... (με κοινοποίηση στην Κοινότητα ..., στον Ι. Μ. και στον μηχανικό Ι. Π.), διέταξε "την προσωρινή διακοπή των οικοδομικών εργασιών, η δε συνέχιση αυτών θα δοθεί ύστερα από νεώτερο δικό μας σήμα.".

Επίσης και η 1η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων, με το με αριθμ. 1.181/30-8-89 έγγραφό της διέκοψε τις εργασίες στον εν λόγω ανεμόμυλο, ενώ παράλληλα, με το με αριθμ. πρωτ. 1.489/26-10-1989 έγγραφό της (τηλεγράφημα) γνωστοποίησε προς την Κοινότητα ... (με κοινοποίηση και στον Α.Σ. ..., Πολεοδομία ..., Τεχνικές Υπηρεσίες Νομαρχίας ...

και κ. Μ.), ότι: "Με την Πράξη αριθμ. 10/29-9-89 του Τοπικού Συμβουλίου Μνημείων Νήσων, εγκρίθηκε η συνέχιση της διάνοιξης του δρόμου που περνά μέσα από τη ζώνη προστασίας του ανεμόμυλου, με την προϋπόθεση να μην πλησιάσει περισσότερο από 30 μέτρα τον ανεμόμυλο, για λόγους περιβαλλοντολογικούς, όσο και για λόγους στατικούς.

Εάν ενδεχομένως χρησιμοποιηθούν εκρηκτικές ύλες να γίνει χρήση μόνο ηλεκτρικών πυροκροτητών σε ακτίνα 100 μ από το μύλο." (βλ. σχ. έγγραφα). Το επίδικο ακίνητο αποτυπώνεται ενιαίο στο από 31-5-1989 τοπογραφικό διάγραμμα, που συνέταξε ο τοπογράφος μηχανικός, Η. Ο., με εντολή της εναγομένης Κοινότητας ..., όπως "τα όρια αυτού υποδείχθηκαν επί τόπου από τον Πρόεδρο της Κοινότητας", με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Α και έκταση 18.233 τμ (αφού δεν συνυπολογίζεται σε αυτό η σημειούμενη παραλία και ο αιγιαλός) και συνορεύει νοτιοανατολικά - ανατολικά, επί πλευράς Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ, με βραχώδη παραλία - αιγιαλό και θάλασσα, βόρεια επί πλευράς Κ - Λ με ζώνη παραλίας, προβλήτα και θάλασσα, όπου αποτυπώνονται εντός αυτής και οι δύο Εκκλησίες, νοτιότερα πεύκα και Κοινοτικό W.C., δυτικά με κοινοτική οδό πλάτους 6,00 μέτρων και πέραν αυτής, από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά κατά σειρά με ιδιοκτησία Ε.

Ρ. ( Θ. Ρ.), κάθετο κοινοτικό δρόμο, ιδιοκτησία κληρονόμων Ζ. Π. ( Θ. Π.), σε νοητή ευθεία από την οποία εικονίζεται ο εντός του ακινήτου ανεμόμυλος, κάθετο κοινοτικό δρόμο, ιδιοκτησία κληρονόμων Μ. (πρώην Κ. Μ.) και νοτιοδυτικά με ιδιοκτησία Α. Σ. (πρώην Κ. Μ.) (βλ. σχ. τοπογραφικό). Περαιτέρω, όπως προαναφέρθηκε, ο αρχικώς ενάγων, Ι.

Μ. του Κ., συνταξιούχος του ΝΑΤ, απεβίωσε, χωρίς διαθήκη, στις 1-12-2002, και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τη σύζυγό του, Ε. συζ. Ι.Μ., το γένος Π. Φ. και από τα τέκνα του, Π., Κ. και Μ. Μ., οι οποίοι αποδέχθηκαν την κληρονομιά αυτού (κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου έκαστος), με την υπ' αριθμ. 7.676/6-9-2004 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, της συμβολαιογράφου ….., Ε.

Τ., που μεταγράφηκε, στις 13-9-2004, στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Πάρου, στον τόμο …. και με α/α 22 και συγκεκριμένα αποδέχθηκαν το επίδικο ακίνητο. Η εκ των άνω συγκληρονόμων, Ε. χα Ι. Μ., το γένος Π. Φ., απεβίωσε, χωρίς διαθήκη, στις 28-12-2008, και κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τα άνω τέκνα της, Π., Κ. και Μ.

Μ. (συνεχίσαντες την πρωτόδικη δίκη και ήδη εκκαλούντες), οι οποίοι αποδέχθηκαν την κληρονομιά αυτής, με την υπ' αριθμ. 10.706/17-2-2009 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, της συμβολαιογράφου ……., Ε. Τ., που μεταγράφηκε, στις 18-2-2009, στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Πάρου, στον τόμο ….. και με α/α 32 και συγκεκριμένα αποδέχθηκαν το άνω ποσοστό αυτής (1/4 εξ αδιαιρέτου) επί του επιδίκου ακινήτου.

Και στις δύο αντίστοιχα άνω αποδοχές κληρονομίας το επίδικο ακίνητο, που χωρίστηκε σε δύο τμήματα από τον προαναφερθέντα κοινοτικό δρόμο, περιγράφεται ως δύο αγροτεμάχια, με βάση την αποτύπωσή τους στο συνημμένο σε αυτές από Απριλίου 2003 τοπογραφικό διάγραμμα, του πολιτικού μηχανικού, Γ. Χ., ως ακολούθως: " ...

ακίνητα, που βρίσκονται στη θέση "……" της περιφέρειας της Κοινότητας ..., ήτοι: 1) Ένα αγροτεμάχιο, εκτός σχεδίου και εκτός οικισμού, άρτιο κατά κανόνα και οικοδομήσιμο, σύμφωνα με τις κείμενες πολεοδομικές διατάξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση, εκτάσεως 10.633,50 τμ, που φαίνεται με το λατινικό στοιχείο δύο (ΙΙ) και τα γράμματα Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ στο άνω τοπογραφικό διάγραμμα και συνορεύει:

Βορειοδυτικά επί πλευράς Σ - Ρ - Π - Ο - Ξ συνολικού μήκους 212,20 μέτρων, με κοινοτική οδό, βορειοανατολικά επί πλευράς τεθλασμένης Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ, συνολικού μήκους 320,46 μέτρων, με θάλασσα και νοτιοδυτικά επί πλευράς Υ - Τ - Σ, συνολικού μήκους 115,70 μέτρων, με Κοινοτική οδό. 2) Ένα αγροτεμάχιο, εκτός σχεδίου και εκτός οικισμού, άρτιο κατά κανόνα και οικοδομήσιμο, σύμφωνα με τις κείμενες πολεοδομικές διατάξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση, εκτάσεως 9.019,97 τμ, περιέχει ανεμόμυλο καλυμμένης επιφάνειας 32,15 τμ, φαίνεται με το λατινικό στοιχείο ένα (Ι) και τα γράμματα ΒΒ - ΒΑ - Β - Γ - Δ - ΔΑ - ΔΒ - Ε - Ζ - Β' - Α' - Δ' - Θ - Ι -Κ - Λ - Μ - Ν - ΒΒ στο προαναφερόμενο τοπογραφικό διάγραμμα και συνορεύει:

Βόρεια επί πλευράς Β - Γ, μήκους 28,34 μέτρων, με κοινοτικό χώρο, βορειοανατολικά εν μέρει επί πλευράς Γ - Δ μήκους 10,10 μέτρων με κοινοτική οδό, εν μέρει επί πλευράς ΔΑ - ΔΒ μήκους 25,20 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού …….., εν μέρει επί πλευράς Α' - Δ' μήκους 38,50 μέτρων με ιδιοκτησία Θ. Μ. (Σημ. κατά το προαναφερθέν 24…../12-9-1974 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο), ανατολικά εν μέρει επί πλευράς Ζ - Ε μήκους 38,55 μέτρων με κοινοτική οδό και εν μέρει επί πλευράς Α' - Β' μήκους 35,20 μέτρων με ιδιοκτησία Θ.

Μ., νοτιοανατολικά εν μέρει επί πλευράς καμπύλης Κ - Ι - Θ - Δ' , συνολικού μήκους 125,80 μέτρων με κοινοτική οδό και εν μέρει επί πλευράς Δ - ΔΑ μήκους 18,60 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού ……, δυτικά εν μέρει επί πλευράς τεθλασμένης Κ - Λ - Μ - Ν - ΒΒ, συνολικού μήκους 190,25 μέτρων, με κοινοτική οδό και εν μέρει επί πλευράς ΒΑ - Β, μήκους 13,20 μέτρων, με περίβολο Ιερού Ναού ………, βορειοδυτικά εν μέρει επί πλευράς ΒΒ - ΒΑ, μήκους 18,50 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού ……..

και εν μέρει επί πλευράς ΔΒ-Ε, μήκους 24,90 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού …….. και νοτιοδυτικά επί πλευράς Β' - Ζ, μήκους 38,50 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού …….". Αναφέρεται επί πλέον και ότι: "Στον δε δικαιοπάροχό τους είχαν περιέλθει τα άνω αγροτεμάχια ως μία ενιαία έκταση, η οποία χωρίστηκε σε δύο τμήματα με τη διάνοιξη της κοινοτικής οδού, ως εξής:

α) Κατά τα 11/12 εξ αδιαιρέτου, με δωρεά εν ζωή από τον πατέρα του, Κ. Μ. του Ι., δυνάμει του υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963 συμβολαίου ... και β) κατά το 1/12 εξ αδιαιρέτου από κληρονομιά του αποβιώσαντος στις 20-4-1984 πατέρα του, Κ. Ι. Μ. και δυνάμει της υπ' αριθμόν 18.805/22-8-1968 δημόσιας διαθήκης του, που συντάχθηκε ενώπιον του τότε συμβολαιογράφου …., Θ.

Κ. και δημοσιεύτηκε με το υπ' αριθμ. 202/21-9-1984 πρακτικό του Πρωτοδικείου Σύρου και την οποία κληρονομιά ρητά αποδέχθηκε με την υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Πράξη Αποδοχής Κληρονομιάς, του τότε συμβολαιογράφου ….., Ι. Γ., νόμιμα μεταγεγραμμένης στον τόμο …. και με α/α 75, των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου ….".

Μάλιστα στο "Υπόμνημα" του άνω τοπογραφικού διαγράμματος αναφέρονται τα ακόλουθα: "1. Εμβαδόν (Α - Β - Γ - Ξ - Ω - Ψ - Χ - Φ - Υ - Τ -Σ - Κ - Λ - Μ - Ν - Α)= 23.341,50 τμ (Ολικό). 2. Εμβαδόν τμήματος Ι: 9.019,97 τμ. 3. Εμβαδόν τμήματος ΙΙ=10.633,50 τμ. 4. Εμβαδόν δρόμου που περιέχεται μεταξύ των τμημάτων Ι & ΙΙ=1.741 τμ" (βλ. σχ. αποδοχές και τοπογραφικό).

Αναφορικά με τα ανωτέρω οι νομίμως γνωστοποιηθέντες αντίστοιχα μάρτυρες των διαδίκων, κατέθεσαν τα ακόλουθα: Α) Εκ των μαρτύρων του ενάγοντος: Ο Θ. Ρ. του Ε., που γεννήθηκε στην Αντίπαρο το έτος 1920, κάτοικος ..., (του οποίου η εξέταση άρχισε στις 24-6-2009, συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε στις 23-9-2009), ότι: "Γνωρίζω τον ανεμόμυλο και την έκτασή του από τη δεκαετία του τριάντα μέχρι και σήμερα.

Ο ανεμόμυλος αρχικά ανήκε στον Ι. Κ. Μ. και μετά, όταν παντρεύτηκε ο γιος του Κ. Μ., το μεταβίβασε σε αυτόν, γύρω στο 1916 - 1917, από ότι είχα πληροφορηθεί από συζητήσεις. Ο Ι. Μ., που είχε το παρατσούκλι Σ., κράτησε τον ανεμόμυλο και την έκτασή του για πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν μισό αιώνα και τον μεταβίβασε στον γιο του το 1963.

Η έκταση του ανεμόμυλου ήταν μεγάλη 40,50,30 στρέμματα. (Επί του επιδειχθέντος από Απριλίου 2003 τοπογραφικού του πολιτικού μηχανικού, Γ. Χ.), ο μάρτυρας προσδιόρισε τα παραπάνω 30 στρέμματα ως έκταση του ανεμόμυλου και πέραν τούτου συνόρευε με ιδιοκτησίες Γ. Μ., Ν. Κ., Ζ. Π.. Τα όρια αυτά ξεκινάγανε από βόρεια τον Ναό των …….., συνεχίζανε δυτικά με τα ονόματα που είπα και καταλήγανε στην …… και συνόρευαν με άλλα δικά του κτήματα, εκτός της έκτασης του ανεμόμυλου, που δεν μπορώ να υπολογίσω σε έκταση.

Αυτά τα όρια που περιέγραψα ήταν τα προς την ξηρά από βόρεια μέχρι νότια - νοτιοδυτικά και ανατολικά συνορεύει με θάλασσα, πάλι βόρεια από το λιμάνι μέχρι το νότιο όριο, όπου συναντάει το πιο πάνω, δυτικά από την ξηρά όριο, δηλαδή η έκταση αυτή είναι σαν αυγό και στη μέση περίπου της έκτασης είναι ο μύλος.

Τα όρια με τα ονόματα που ανέφερα ήταν από παλιά, μέχρι το 1960 περίπου, και μεταβιβάστηκαν σε τρίτους, αλλά και στα παιδιά τους. Συγκεκριμένα το κτήμα του ……. το έχει ο Κ. Ι. του Π., εγγονός του Μ. Ο Κ. Ν. το δώρισε στον αδελφό μου, Θ. Ρ. και την γυναίκα του, που τον γηροκόμησαν που δεν είχαν παιδιά. Αυτοί δώσανε ένα τμήμα στον εγγονό τους Γ.

Φ., άλλο στον γιο τους Σ. Ρ., που το πούλησε στον Μ. και ένα τρίτο στον Α. Τ., όπου είναι κτισμένο το ξενοδοχείο "………". Ανάμεσα στο τελευταίο τμήμα του Φ. και την ιδιοκτησία Π. υπήρχε ένας στενός δρόμος που πηγαίνανε τα γαϊδουράκια και οι χωρικοί για άλεσμα σιτάρι και κριθάρι. Το δρομάκι αυτό συναντούσε ένα άλλο μονοπάτι, που ερχόταν από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων και περνώντας μέσα από το κτήμα πήγαινε στο μύλο.

Υπήρχε και ένα τρίτο μονοπάτι, που ερχόταν από την Μαυραλυκή, διέσχιζε κατά μήκος το κτήμα του ανεμόμυλου και κατέληγε και αυτό στο μύλο. Αυτό το μονοπάτι εξυπηρετούσε αυτούς που ερχόντουσαν από την εξοχή, για να μην κάνουν τον γύρο και να πάρουν τα άλλα δύο μονοπάτια. Το κτήμα της Ζ. Π., που πρέπει να το είχε πριν γεννηθώ εγώ το 1920, το μεταβίβασε στη συνέχεια στα παιδιά της Α., Μ.

Μ. και άλλα και τώρα πλέον ανήκουν στα εγγόνια της. Ένα άλλο κτήμα, που συνορεύει νοτιοδυτικά με την έκταση του μύλου, ανήκε και αυτό στον Μ. και μεταβιβάστηκε και τώρα ανήκει στον εγγονό του, Μ.Π., καπετάνιο. Το τελευταίο νότιο όριο ήταν και αυτό δικό του και το μεταβίβασε σε μία ελληνοαμερικάνα, που το έδωσε στην κόρη της, Ε.

Σ.. Για τις μεταβιβάσεις που ανέφερα του ανεμόμυλου και της έκτασής του, υπάρχουν συμβόλαια και το πρώτο πρέπει να έγινε προ του 1900. Σε ένα τμήμα της έκτασης, πιο κάτω από το μύλο, είχε ένα κοτέτσι για τις κότες του. Ο ανεμόμυλος και η έκτασή του, όπως την περιέγραψα παραπάνω, ανήκε από το 1894 που έγινε το πρώτο συμβόλαιο έως και σήμερα, στην οικογένεια Μ..

Ο πρώτος ιδιοκτήτης ήταν ο κατασκευαστής που έφτιαξε το μύλο, ο Ι. Μ. ... . Δεν ξέρω πόση έκταση είναι γύρω από το μύλο, 30-40-50 ή 10, δεν είμαι στρεμματολόγος. Εγώ δεν έχω συγγένεια με τους Μ., αλλά η γυναίκα μου είναι ξαδέλφη τους. Έγιναν πωλήσεις γύρω από το μύλο, από τον Π. (καρφί), τον Κ., τον Λ. και κάποια Σ.. Το τελευταίο το πούλησε ο Μ.

στη Σ.. Άλλα που συνορεύουν με το μύλο τα έχει γράψει στα παιδιά του.". Ο δε Ε. Ρ. του Θ., που γεννήθηκε στην Αντίπαρο το έτος 1936, κάτοικος ..., συνταξιούχος ΝΑΤ, (του οποίου η εξέταση άρχισε στις 17-3-2010, συνεχίστηκε στις 12-5-2010 και ολοκληρώθηκε στις 29-9-2010), ότι: "Η γυναίκα μου είναι αδελφή του ενάγοντος και οι σημερινοί ενάγοντες είναι ανίψιά μου εξ αγχιστείας.

Η έκταση αυτή που μου αναφέρετε 25 περίπου στρεμμάτων μαζί με τον ανεμόμυλο, ανήκε από το 1884 μέχρι και το 1963, που έγινε το τελευταίο συμβόλαιο πριν από το θάνατο του ενάγοντος, στην οικογένεια Μ.. Στην αεροφωτογραφία που μου δείχνετε βλέπω την έκταση και την προσδιορίζω, ξεκινώντας από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, από το βόρειο χερσαίο όριο προς το βόρειο-δυτικό όριο που είναι η θάλασσα (……), συνόρευε με ιδιοκτησία οικογένειας Κασσαλιά, η οποία στη συνέχεια πουλήθηκε γιατί ενδιάμεσα έγιναν και άλλες μεταβιβάσεις και σήμερα ανήκει στον Α.

Τ.. Δίπλα ανήκει στον Θ. Μ., στη συνέχεια στον Γ. Φ., εκεί στο δρόμο τελειώνει η ιδιοκτησία Κασσαλιά. Στη συνέχεια, μετά το δρόμο, ήταν η ιδιοκτησία Γ. Μ. και στη φωτογραφία που μου δείχνετε, στην αρχική έκταση η πρώτη οικοδομή ανήκει στον Ι. Κ. και η δεύτερη στον Ε. Μ.. (Ο μάρτυρας δείχνει πάνω στην αεροφωτογραφία την έκταση όπου υπάρχουν έξι -επτά οικοδομές), που ανήκε αρχικά στον Ι.

Π. και σήμερα η έκταση αυτή, που συνορεύει βορειοδυτικά με το επίδικο ανήκει στα παιδιά του, Κ., Α., Δ., Α. και Ε. Π., που έχουν χτίσει τις οικοδομές. Στη συνέχεια, η τελευταία οικοδομή που βρίσκεται πριν από το δημόσιο δρόμο, που δεν υπήρχε από παλιά, μαζί με το υπόλοιπο, μέχρι τη θάλασσα, ανήκε στον Κ. Μ., που το μεταβίβασε στα παιδιά του, Σ.

συζ. Β. Π., Ν. συζ. Χ. Ν., Μαρία συζ. Ν. Γ., στον Ι. Μ. (αρχικό ενάγοντα), Κ. συζ. Ι. Κ., Μ. συζ. Θ. Κ. και Α. Ρ., την γυναίκα μου. Στη συνέχεια και 30μ μετά το δρόμο, η υπόλοιπη έκταση μέχρι τη θάλασσα, πουλήθηκε από τον Μ. στην οικογένεια Σ., τώρα ανήκει στην κόρη της Ε., έκτασης περίπου 4 στρεμμάτων. Εκεί στη θάλασσα τελειώνει το βορειοδυτικό όριο της όλης έκτασης.

Ξαναγυρνάμε στην Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, όπου δεν υπήρχε ο δρόμος που φαίνεται στην αεροφωτογραφία, αλλά ένας λοξός δρόμος, μονοπάτι που πήγαινε στο μύλο. Από το βορειοδυτικό όριο, από τον πρώτο δρόμο που περιέγραψα παραπάνω, πήγαινε λοξά μέσα στον επίδικο μύλο. Όσοι ερχόντουσαν από την εξοχή για τον μύλο, πέρναγαν δίπλα από την Ψαραλυκή σε μονοπάτι, λοξά στο επίδικο προς το μύλο.

Από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων προς τα ανατολικά, δεν υπήρχε τότε ο δρόμος που βλέπω στην αεροφωτογραφία, συνεχιζόταν το όριο μέχρι τη θάλασσα και πήγαινε από ανατολικά, όπως είναι ακτογραμμή, προς το νοτιοανατολικό όριο, όπου συναντούσε το άλλο όριο που είπα παραπάνω της Σ….. Η οικογένεια Μ….. είχε τον ανεμόμυλο, με όλη την έκταση των 25 στρεμμάτων που περιέγραψα, πριν το 1884 μέχρι σήμερα.

Στη νοητή ευθεία από το μύλο μέχρι την Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και 70 περίπου μέτρα από το μύλο, υπήρχε ένας στάβλος, που έβαζαν τα ζώα, επί το πλείστον γαϊδούρια και μερικά μουλάρια, οι χωρικοί που έφερναν τα σιτηρά για άλεσμα. Νέος, 20 περίπου χρονών, θυμάμαι ότι υπήρχε ο στάβλος και άρχισαν να παίρνουν πέτρες για να φτιάχνουν σπίτια, διευκρινίζω ότι αυτό το έκανε ο Α.

Μ., γιος του Κ. Μ., με την άδειά του φυσικά, γιατί προς το νότιο μέρος, 30μ από την άλλη πλευρά του μύλου, υπήρχε και άλλος στάβλος. Στα σύνορα με τη Σ. υπήρχε ένας τοίχος και γούρνες, από σαν ελαφρόπετρα (πουρί), που κρατούσε το νερό, δηλαδή ποτίστρες για τα ζώα. Σε απόσταση 60-70 μέτρων από τον μύλο και με κατεύθυνση προς την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, υπήρχαν δύο λάκκοι μεγάλοι, στους οποίου εκτρέφανε γουρούνια η οικογένεια Κ.

Μ., για τις ανάγκες της οικογένειας. Στο σημείο εκείνο, λίγο πιο πάνω, υπάρχουν σήμερα τα ουρητήρια και οι λάκκοι ήταν λίγο πιο κάτω, ανάμεσα στα ουρητήρια και την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Η παλιότερη Εκκλησία από τις δύο είναι οι Άγιοι Ανάργυροι, η οποία είναι κτισμένη πριν το 1900. Την εκκλησία αυτή την είχε χτίσει προφανώς ο Μ., που δεν θυμάμαι το όνομά του, ο οποίος έδωσε όλο το κτήμα στην κόρη του Μ., που παντρεύτηκε τον Γ.

Μ.. Στην Εκκλησία αυτή έχουν ενταφιαστεί τα οστά της οικογένειας Μ., Κ. Μ. που πέθανε 24-11-1922 και ήταν γιος του Ι. Μ., η επόμενη ήταν Κ.Μ.Μ., γυναίκα του Κ. Μ., που πέθανε το 1969, μετά ο Π. Κ. Μ., που σκοτώθηκε στον εμφύλιο πόλεμο στις 20-7-1948, μετά η Δ.Ι.Μ., που πέθανε το 1953, κόρη του Κ. Μ., στη συνέχεια ο Ιωάννης Κων/νου Μαρινάτος, που πέθανε το 1937, μετά ο Ιωάννης Ε.

Μ., που πέθανε το 1960 και ήταν γαμπρός του Κ. Μ. και ο τελευταίος που είναι θαμμένος στην Εκκλησία, ο Δ. Κ. Μ., που πέθανε το 1983. Δεν ήταν εκεί άλλοι θαμμένοι από το χωριό, γιατί ήταν αποκλειστικό δικαίωμα ταφής μόνο της οικογένειας Μ.. Το 1936-37 που ο Κ. Μ. έλειπε, ήταν στην Ίο όπου εργαζόταν, η Κοινότητα έκανε εγγραφή στο Κτηματολόγιο, σε αυτό υπάρχει ένα σκαρίφημα το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και δεν μπορώ να το καταλάβω ... .

Η Κοινότητα άρχισε πρώτη τα Δικαστήρια, ζητώντας τη νομή από τον Μ., που απορρίφθηκε από τον Εισαγγελέα Σύρου. Στη συνέχεια ο Ι.Μ. έκανε αγωγή στην Κοινότητα. Η Κοινότητα δεν είχε ποτέ τη νομή και κατοχή της επίδικης έκτασης. Ειδικά το 1965 δεν θα μπορούσε να έχει τη νομή, γιατί το 1963 είχε γίνει η μεταβίβαση στον ενάγοντα από τον πατέρα του εν ζωή.

Ουδέποτε η Κοινότητα χαρτογράφησε την έκταση, ούτε έκοψε οικόπεδα, ούτε προκήρυξε διαγωνισμό, ούτε και πούλησε φυσικά. Αν είχε γίνει κάτι από αυτά θα το γνώριζα. Ο ανεμόμυλος λειτούργησε μέχρι το 1963 από τον Κ. Μ. και στη συνέχεια από τον Ι. Μ. μέχρι το 1970, λειτουργούσε ο ανεμόμυλος και μαζί τα υπόλοιπα που περιέγραψα, όπως οι στάβλοι, τα γουρούνια, οι ποτίστρες και οι αποθήκες για τις ζωοτροφές.

Ξέρω ότι το 1973 - 74 είχε γίνει μια συμφωνία μεταξύ της Κοινότητας και του Μ., ώστε να πάρει η Κοινότητα ένα μικρό κομμάτι, από τις τουαλέτες μέχρι τις Εκκλησίες, και το μεγαλύτερο τμήμα, από τις τουαλέτες μέχρι την ιδιοκτησία Σ. και την Ψαραλυκή, να το κρατήσει ο ενάγων. Αυτό το έκανε γιατί ήθελε να δωρίσει το μικρό κομμάτι στην Κοινότητα και να τελειώνει η αντιδικία.

Αυτό το πληροφορήθηκα από τον κουνιάδο μου - ενάγοντα, Ι. Μ., καθώς και από κατοίκους της Κοινότητας. Περίπου 50μ ΝΑ υπάρχει η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, που την έφτιαξε όλο το χωριό, σε χώρο που παραχώρησε ο Μ.. Αυτό έγινε δεκαετία 1960 - 70 και χρησιμοποιήθηκαν πέτρες και υλικά από τα κτίσματα που ήταν στην έκταση και από πέτρες που βγάλανε μέσα από το ακίνητο.

Αυτή θα ήταν οι νέοι Άγιοι Ανάργυροι, αλλά στην πορεία έγινε η Αγία Μαρίνα. Υπήρξα ναυτικός σε όλη μου τη ζωή, έβγαλα ναυτικό φυλλάδιο το 1953 και από το 2000 είμαι συνταξιούχος ... Δεν έχω ακούσει να έγινε δημοπρασία από την Κοινότητα σχετικά με την επίδικη έκταση, αλλά ούτε και έγινε, γιατί αν είχε γίνει θα μου το έλεγε ο πεθερός μου.

Αυτά τα χρόνια που έλειπα ναυτικός στο εξωτερικό, έμαθα για τη νομή και κατοχή της επίδικης έκτασης από αυτά που μου είπε ο πεθερός μου, Κ. Μ.. Δεν γνωρίζω αν έγινα πωλήσεις από την Κοινότητα στην επίδικη έκταση, ξέρω ότι έγινε μία από τον κουνιάδο μου, Ι. Μ., σε κάποιο Θ. Μ., ενός οικοπέδου". Β) Από την άλλη πλευρά, ο μάρτυρας της εναγομένης, Γ.

Φ. του Ι., που γεννήθηκε στην Αντίπαρο το έτος 1943, κάτοικος ..., συνταξιούχος ΝΑΤ, (του οποίου η εξέταση άρχισε στις 16-12-2009 και συνεχίστηκε στις 8-2-2010, οπότε και ολοκληρώθηκε), κατέθεσε και ότι: "Υπήρξα Πρόεδρος της Κοινότητας ..., από το 1987 έως το 2002. Γνωρίζω το επίδικο ακίνητο, είναι περίπου 15 - 20 στρέμματα μαζί με τον αιγιαλό.

Το 1986 έγινε διάνοιξη περιφερειακού δρόμου, ο οποίος καταλαμβάνει μέρος της επίδικης έκτασης. Το επίδικο συνορεύει, από βορρά, ανατολή και νότο, με θάλασσα, νοτιοδυτικά με ιδιοκτησία Ε.Σ. και με ιδιοκτησίες πρώην Κ. Μ. του Κ., δυτικά και βορειοδυτικά με ιδιοκτησίες, κληρονόμων Ι. Π. του Γ. και κληρονόμων Π. Κ.

του Ι. και Γ. Φ. του Ε.. Η επίδικη έκταση είναι βραχώδης και σε κάποια σημεία, στο νότιο μέρος, έχει χώμα. Υπάρχει αλευρόμυλος στο κέντρο του ακινήτου, πιο πολύ προς το ανατολικό μέρος. Υπάρχουν κοινοτικές τουαλέτες στο βορειοδυτικό μέρος, στην άκρη του κτήματος, απέναντι από την ιδιοκτησία κληρονόμων Π. Κ..

Επίσης υπάρχει μια παλιά Εκκλησία στα όρια, στην άκρη ΒΔ, οι Άγιοι Ανάργυροι και η Αγία Μαρίνα, σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από την προηγούμενη Εκκλησία, στα όρια του επιδίκου ΒΑ. Άλλα κτίσματα ή κατασκευάσματα δεν υπάρχουν στο επίδικο. Το επίδικο στο Κτηματολόγιο του 1976 που ισχύει δεν είναι καταχωρημένο, όπως το προσδιόρισα παραπάνω, ένα μικρό τμήμα με διαφορετικό τίτλο (δηλ.

θέση - τοπωνύμιο), από το ΒΔ μέρος, υπάρχει στο Κτηματολόγιο, που αυτή τη στιγμή η Κοινότητα το παραχωρεί σε ιδιοκτήτες καταστημάτων για τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με το επίδικο, απλά συνορεύει με αυτό. Στο παλιό Κτηματολόγιο του 1936 ήταν καταχωρημένο το επίδικο. Απ' ό,τι γνωρίζω, όλα τα ακίνητα που ήταν καταχωρημένα στο Κτηματολόγιο η Κοινότητα παραχωρούσε στους κατοίκους της δικαίωμα βοσκής και ξυλεύσεως ...

Το προαναφερόμενο δικαίωμα ίσχυε και για το επίδικο, βάσει του παλιού Κτηματολογίου. Η μη καταχώρηση του επιδίκου στο νέο Κτηματολόγιο, πιθανολογώ, ότι οφείλεται στο γεγονός υποβολής ενστάσεως του αντιδίκου ... Ήμουν ναυτικός και απουσίαζα από την …… από το 1959 μέχρι το 1973 και ως εκ τούτου δεν γνωρίζω ποιος είχε τη νομή του επιδίκου αυτό το διάστημα.

Από το 1978 - 1979 που έγινα Κοινοτικός Σύμβουλος δεν έκανε κανένας από τους δύο διακατοχικές πράξεις, διότι το ακίνητο ήταν επίδικο. Για την επίδικη έκταση δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου εάν βοσκούσαν τα ζώα τους οι κάτοικοι, ούτε εξυλεύοντο, διότι δεν υπάρχουν ξύλα ... Η Κοινότητα όλα τα κτήματα που έχει στο Κτηματολόγιο, τα έχει με χρησικτησία, εκτός από μερικά 2 - 3, που είναι τελευταία αγορασμένα ...

Στο Κτηματολόγιο του 1936 - 37 είναι γραμμένο μόνο το επίδικο και όχι το μικρό που προανέφερα, το οποίο γράφτηκε στο καινούργιο Κτηματολόγιο του 1975 - 76 ... Όσα κτήματα δεν ήταν γραμμένα στο παλιό Κτηματολόγιο γράφτηκαν στο καινούργιο, όταν διαπιστώθηκε από την Κοινότητα ότι δεν ανήκαν σε ιδιοκτήτες, ήσαν αδέσποτα.

Οι κάτοικοι της ... πλήρωναν δικαίωμα βοσκής και όχι ξύλευσης, από ό,τι ξέρω για όλα τα κτήματα. Δεν γνωρίζω αν η Κοινότητα αντέδρασε στη μεταβίβαση που έγινε το 1963 της επίδικης έκτασης, η Κοινότητα δεν λαμβάνει γνώση. Τη βεβαίωση της 24-8-1974 της Κοινότητας ..., που μου διαβάσατε και μου επιδείξατε, την γνωρίζω, έγινε στα πλαίσια ενός συμβιβασμού μεταξύ της Κοινότητας και του ενάγοντος Μ., ώστε ο Μ.

να πάρει το μεγαλύτερο τμήμα της επίδικης έκτασης, από τις τουαλέτες μέχρι την Ψαραλυκή και από τα ουρητήρια μέχρι την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων να πάρει η Κοινότητα. Ο συμβιβασμός γινόταν με απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου και όταν η Κοινότητα την έστειλε για επικύρωση στη Νομαρχία, ακυρώθηκε ως μη νόμιμη και επίδικη, για να λυθεί από τα Δικαστήρια ...

Στη συνέχεια του πιο πάνω συμβιβασμού που ακυρώθηκε, κατάτμησε αυτό το τμήμα, που με συμβιβασμό θα πήγαινε στην Κοινότητα και προκήρυξε διαγωνισμό για την πώληση των οικοπέδων. Στην πορεία όμως ακυρώθηκε, όπως προείπα, ο συμβιβασμός και ματαιώθηκε η κατάτμηση και η πώληση" (βλ. σχ. την υπ' αριθμ. 1/2009 Εισηγητική Έκθεση).

Τέλος, ο ορισθείς, με την προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 66ΤΠ/1995 προδικαστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, πραγματογνώμονας, Κ. Κ., πολιτικός μηχανικός, ο οποίος ορκίστηκε στις 19-5-2009, συνέταξε την από Ιουνίου του 2009 Έκθεση Πραγματογνωμοσύνης, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα αναφερόμενα σε αυτήν έγγραφα, ήτοι τους άνω τίτλους του ενάγοντα και των συνεχιζόντων τη δίκη κληρονόμων του, τα συμβόλαια όμορων ιδιοκτητών (υπ' αριθμ. 14……/1961 και 4.1…/1963), την αναφερόμενη οικοδομική άδεια (υπ' αριθμ. 371/88), τα τοπογραφικά διαγράμματα (από μηνός Δεκεμβρίου 1986 του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι.

Π. και του πολιτικού μηχανικού, Γ. Μ., επικυρωμένο από την 1η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων και όμοιο με χειρόγραφες σημειώσεις πρώην και νυν όμορων ιδιοκτησιών και το από Απριλίου 2003 του πολιτικού μηχανικού, Γ. Χ.), την από 24-8-1974 βεβαίωση της Κοινότητας .... Επί πλέον πραγματοποίησε "επί τόπου αυτοψία του επιδίκου και της ευρύτερης περιοχής αυτού, καθώς επίσης και προσπάθεια επαλήθευσης των αναφερομένων, στους παραπάνω τίτλους ιδιοκτησίας, όμορων ιδιοκτησιών, που απεικονίζονται στα τοπογραφικά διαγράμματα και μάλιστα κυρίως, στα Βόρεια - Βορειοδυτικά και Νότια - Νοτιοδυτικά όρια του επιδίκου, καθόσον αυτό συνορεύει Ανατολικά και Νότια -Νοτιοανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα και δη Ανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα, από την προβλήτα του λιμανιού μέχρι Νοτιοανατολικά - Νότια, με τη βραχώδη παραλία, πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής.".

Με βάση όλα τα ανωτέρω, αναφέρει στην εν λόγω έκθεση και τα ακόλουθα: "Διαπιστώσεις - Συμπεράσματα: Από τις περιγραφές των παραπάνω συμβολαίων προκύπτει ότι: 1. Ο αρχικός ενάγων απέκτησε, δυνάμει του υπ' αριθμ. 15…../3-4-1963 συμβολαίου δωρεάς, το επίδικο ακίνητο, στη θέση "……." ..., ήτοι ένα ανεμόμυλο, μετά της μηχανής του και της όλης εξαρτήσεως, της αναγκαίας δια την λειτουργίαν του, ως και μετά της περιοχής του και του οικοπέδου του, όσης έκτασης και αν είναι. 2.

Το ακίνητο αυτό συνορεύει με τις όμορες ιδιοκτησίες: Πρώην Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και θάλασσα και ήδη Π. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π. και του ιδίου Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο και θάλασσα. 3. Η περιγραφή του επιδίκου ακινήτου είναι σταθερά η ίδια, από το 1ο συμβόλαιο με αριθμό 5.0…/13-5-1884 μέχρι το τελευταίο με αριθμό 10…../17-2-2009. 4.

Το εν λόγω ακίνητο έχει διαχρονικά τα ίδια σύνορα και τις όμορες ιδιοκτησίες, όπως διαπίστωσα από την επιτόπια αυτοψία και έρευνα που πραγματοποίησα, αρχικά με τις όμορες ιδιοκτησίες, ξεκινώντας από τα: Νοτιοδυτικά όρια: Με βραχώδη παραλία, με πρώην ιδιοκτησία ……, μετέπειτα με πρώην ιδιοκτησία Ι.Σ., Ι.

Μ. και Κ. Μ., στη συνέχεια με πρώην ιδιοκτησία, Α. Σ. και ήδη με ιδιοκτησία Ε. Σ. και με ιδιοκτησία Κ. Μ.. Δυτικά: Με πρώην ιδιοκτησία Δ. Β. και Ζ. Π. και ήδη οικία Κ. Π., ιδιοκτησία Ζ. Σ., οικία Α. Σ., οικία Ε. Κ. (ενδιάμεσα Γ. και Μ.Μ.), οικία Μ. Μ., με πρώην ιδιοκτησία Γ. Τ., με πρώην ιδιοκτησία Μ., μετέπειτα με πρώην ιδιοκτησία Π.

Κ. και ήδη οικία Ι. Κ.υ, κοινοτική οδό, με πρώην ιδιοκτησία Μ. Μ., μετέπειτα με πρώην ιδιοκτησία Ν. Ι. Κ. και ήδη ιδιοκτησία Ε. Ρ. και ξενοδοχείο Ανάργυρου Τ.. Βόρεια: Με παραλία οικισμού και όρμο οικισμού ... και ήδη με Ιερούς Ναούς Αγίας Μαρίνας και Αγίων Αναργύρων και Ανατολικά και Νοτιοανατολικά, με λιμενοβραχίονα και με θάλασσα.

Εξ άλλου, από την αυτοψία στο επίδικο και από πληροφορίες που συνέλεξα από κατοίκους της περιοχής, διασταύρωσα την ύπαρξη διάσπαρτων υπολειμμάτων παλαιών υλικών πρόχειρων οικοδομημάτων, που οι κατά καιρούς ιδιοκτήτες του ανεμόμυλου χρησιμοποιούσαν για τις ανάγκες της λειτουργίας του ανεμόμυλου. Πληροφορήθηκα με τον τρόπο αυτό ότι υπήρχαν, στο σύνολο σχεδόν της επίδικης έκτασης πέριξ του ανεμόμυλου, διάφορες ημιμόνιμες και πρόχειρες εγκαταστάσεις, όπως υπόστεγα, δέστρες, ποτιστήρια και παχνιά, για την στάθμευση και παραμονή των ζώων των χωρικών πελατών του αλευρόμυλου, που μετέφεραν με τα ζώα αυτά τα προς άλεση δημητριακά και μετά την άλεση μετέφεραν τα άλευρα κλπ προϊόντα του αλευρόμυλου.

Ακόμη πληροφορήθηκα ότι ο αλευρόμυλος λειτουργούσε, χωρίς διακοπή, από τον εκάστοτε μυλωνά του, από το έτος 1884 μέχρι το έτος 1969, για την επεξεργασία των σιτηρών και την παραγωγή αλεύρων κλπ παραγώγων τους, των χωρικών που έρχονταν από όλο σχεδόν το νησί, γεγονός που καθιστούσε αναγκαία την ύπαρξη όλων αυτών των πρόχειρων εγκαταστάσεων και υπόστεγων, τόσο για την παραμονή των ζώων, όσο και για τη φύλαξη των σιτηρών και μετά την επεξεργασία τους των αλεύρων.

Τέλος, έμαθα ότι υπήρχαν και στάβλοι και ορνιθώνες για τα οικόσιτα ζώα και πουλερικά, προς εξυπηρέτηση των αναγκών του μυλωνά και της οικογένειάς του, που έβοσκαν σε όλο το κτήμα. Μάλιστα μου ανέφεραν ότι υπήρχαν και διάφορα μονοπάτια, που είχαν χαραχθεί από τους χωρικούς και τα υποζύγιά τους, που μετέφεραν τα σιτηρά από τα χωράφια τους στον αλευρόμυλο και μετά την επεξεργασία τους μετέφεραν τα σιτηρά από τον αλευρόμυλο στα σπίτια τους και τις αποθήκες τους.

Μου υπέδειξαν δε τα ίχνη από δύο μονοπάτια, ένα μονοπάτι που ερχόταν από τον παραλιακό δρόμο του χωριού, περνούσε δίπλα από τον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων και κατέληγε στον αλευρόμυλο, ένα άλλο μονοπάτι που ερχόταν μέσα από το χωριό, κάθετα προς τον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων και σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από αυτόν και διασταυρωνόταν με το προηγούμενο και ένα τρίτο μονοπάτι, που ερχόταν από την Ψαραλυκή και τη βραχώδη παραλία στη Δυτική πλευρά του επιδίκου και αντίθετα από τα δύο προηγούμενα μονοπάτια και κατέληγε στον αλευρόμυλο. 6.

Εφαρμογή των τίτλων ιδιοκτησίας: 1. Για την εφαρμογή των τίτλων ιδιοκτησίας χρησιμοποιήθηκαν οι περιγραφές του επιδίκου σε αυτούς τους τίτλους και κυρίως η περιγραφή των ορίων του και των όμορων ιδιοκτησιών που αναφέρονται σε συγκεκριμένους ιδιοκτήτες, οι οποίοι μάλιστα διαφοροποιούνται στο πέρασμα των χρόνων και τις μεταβιβάσεις που συντελούνταν στο μεταξύ. 2.

Σταθερά σημεία αναφοράς αποτελούν: 2.1. Ο ανεμόμυλος που υφίσταται από το έτος 1866 στο κέντρο σχεδόν της έκτασης και προς την πάνω Δυτική πλευρά της, γύρω από τον οποίο -και μέχρι τη θάλασσα από Νοτιοδυτικά όπου συνορεύει με βραχώδη παραλία μέχρι τα Νοτιοανατολικά, Ανατολικά και Βόρεια όριά του όπου συνορεύει με θάλασσα, με προβλήτα, με λιμενοβραχίονα και με παραλία οικισμού και όρμο οικισμού ... - εκτείνεται η επίδικη έκταση. 2.2 Τα χερσαία Νοτιοδυτικά και κυρίως Δυτικά όρια του επιδίκου, με τις αγροτικές οδούς, που περιβάλλουν την όλη έκταση και πέραν τούτων με τις όμορες ιδιοκτησίες, όπως αναλυτικά περιγράφονται στο αμέσως παραπάνω 5ο κεφάλαιο με τίτλο Διαπιστώσεις - Συμπεράσματα ... 2.3.

Η επαλήθευση από την έρευνα που πραγματοποίησα, τόσο των αρχικών όμορων ιδιοκτησιών και ιδιοκτητών, οι οποίοι από το έτος 1884, δηλαδή προ 125 ετών, οπότε έγινε η 1η μεταβίβαση του αλευρόμυλου και της γύρωθεν έκτασής του, μέχρι τις ημέρες μας διαφοροποιούνται, αφού στο πέρασμα των χρόνων, που υπερβαίνουν τον 1 αιώνα και το 1/4 του αιώνα, έχουν συντελεστεί πλείστες όσες μεταβιβάσεις (πωλήσεις, δωρεές, κληρονομιές κλπ). 3.

Βεβαίως στο πέρασμα του χρόνου επήλθαν και αλλαγές στην επίδικη έκταση, όπως η διάνοιξη της Κοινοτικής Οδού περί το έτος 1979 -1 980 στα χερσαία Νοτιοδυτικά και κυρίως Δυτικά όρια του επιδίκου, όπου οι όμορες ιδιοκτησίες, όπως αναλυτικά περιγράφεται στο παραπάνω 5ο Κεφάλαιο. 4. Ακόμη διανοίχθηκε, περί το έτος 1986 - 1987 και μάλιστα κατά μήκος της επίδικης έκτασης και λοξά, ξεκινώντας από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, κοινοτική οδός, που συνδέει τον οικισμό της ...

με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου. Με τη διάνοιξη της κοινοτικής αυτής οδού, η επίδικη έκταση χωρίστηκε σε δύο τμήματα, τα οποία περιγράφονται με λεπτομέρειες στις υπ' αριθμ. 7.6…./6-9-2004 και 10.7…/17-2-2009 Δηλώσεις Αποδοχής Κληρονομίας, εκτάσεως 10.633,50 τμ το ένα με το λατινικό στοιχείο δύο (ΙΙ) και τα γράμματα Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τα - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ στο από Απριλίου 2003 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού, Γ.

Χ. και 9.019,97 τμ το άλλο με το λατινικό στοιχείο ένα (Ι) και τα γράμματα ΒΒ - ΒΑ - Β - Γ - Δ - ΔΑ - ΔΒ - Ε - Ζ - Β' - Α' - Δ' - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - ΒΒ στο αυτό τοπογραφικό διάγραμμα. 5. Τα αγροτεμάχια αυτά αποτελούσαν, μαζί με τη διανοιγμένη πλέον κοινοτική οδό που τα χωρίζει, μία ενιαία έκταση, όπως περιγράφεται σε όλους τους προηγούμενους τίτλους ιδιοκτησίας του αρχικού ενάγοντα και των δικαιοπαρόχων του άμεσου και απώτερων, μαζί δε με το τμήμα της έκτασης εμβαδού 1.540 τμ, που μεταβιβάστηκαν το 1974 από τον ενάγοντα στον Θ.

Μ., όλα μαζί τα τμήματα ανέρχονται σε 25 περίπου στρέμματα, σύμφωνα με το τοπογραφικό του Γ. Χ., που έχει επισυναφθεί στην 7.676/6-9-2004 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας. Τελικά Συμπεράσματα: Από την εφαρμογή των παραπάνω τίτλων προκύπτουν τα εξής: 1. Το τοπωνύμιο "….." εντοπίζεται μεταξύ της θάλασσας, από το λιμάνι και την προβλήτα του Ferry Boat μέχρι την Ψαραλυκή και από τους δύο Ιερούς Ναούς Αγίας Μαρίνας και Αγίων Αναργύρων και από το αποξηραμένο έλος μετά την Ψαραλυκή μέχρι τις πρώτες σειρές των σπιτιών και των καταστημάτων του οικισμού της ..., που αρχίζουν από την Κοινοτική οδό, που αποτελεί και το δυτικό όριο του επιδίκου. 2.

Το επίδικο καταλαμβάνει μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος της θέσης "….." και στην πραγματικότητα δεσπόζει στην περιοχή με τον Ανεμόμυλο, που βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της. 3. Σε όλους τους τίτλους ιδιοκτησίας του ενάγοντος και των δικαιοπαρόχων του, άμεσου και απώτερων (από το υπ' αριθμ. 5.091/13-5-1884 ... έως και το υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963), αναφέρεται ότι το επίδικο βρίσκεται στη θέση "……." Ω.

του Δήμου …… (για τα παλαιότερα συμβόλαια) ή στη θέση "…." ..., τέως Δήμου ….. (για τα νεώτερα συμβόλαια). 4. Όπως προαναφέρω, στο πέρασμα των χρόνων, που υπερβαίνουν τον ένα αιώνα και το 1/4 του αιώνα, έχουν συντελεστεί πλείστες όσες μεταβιβάσεις (πωλήσεις, δωρεές, κληρονομιές κλπ). Ακόμη στο πέρασμα του χρόνου επήλθαν και αλλαγές στην επίδικη έκταση, όπως η διάνοιξη της κοινοτικής οδού περί το έτος 1979 - 1980 στα χερσαία Νοτιοδυτικά και κυρίως Δυτικά όρια του επιδίκου, όπου οι όμορες ιδιοκτησίες, όπως αναλυτικά περιγράφεται στο παραπάνω 5ο Κεφάλαιο. 5.

Ακόμη διανοίχθηκε, περί το έτος 1986-1987 και μάλιστα κατά μήκος της επίδικης έκτασης και λοξά, ξεκινώντας από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, κοινοτική οδός, που συνδέει τον οικισμό της ... με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου.

Με τη διάνοιξη της κοινοτικής αυτής οδού, η επίδικη έκταση χωρίστηκε σε δύο τμήματα ... 6. Τα αγροτεμάχια αυτά αποτελούσαν, μαζί με τη διανοιγμένη πλέον κοινοτική οδό που τα χωρίζει, μία ενιαία έκταση, όπως περιγράφεται σε όλους τους προηγούμενους τίτλους ιδιοκτησίας του αρχικού ενάγοντα και των δικαιοπαρόχων του άμεσου και απώτερων, μαζί δε με το τμήμα της έκτασης εμβαδού 1.540 τμ, που μεταβιβάστηκαν το 1974 από τον ενάγοντα στον Θ.

Μ.. Σημειώνεται επίσης ότι είχε εκδοθεί οικοδομική άδεια στο εν λόγω ακίνητο, το έτος 1977, στο όνομα Μ. Θ., σαν εντός οικισμού ..., η οποία δεν πραγματοποιήθηκε. 7. Επί του αγροτεμαχίου κτίσθηκε η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, που αποπερατώθηκε το 1993 περίπου και σε επαφή με την εν λόγω Εκκλησία έγινε διαμόρφωση του προαυλίου χώρου, αλλά και τμήματος περιβάλλοντος χώρου για πολιτιστικές εκδηλώσεις. 8.

Μετά, λοιπόν, από αυτοψίες στο επίδικο ακίνητο, την εφαρμογή τίτλων, την εκπόνηση τοπογραφικού διαγράμματος, Γνωμοδοτώ ότι: Το ανωτέρω ακίνητο περιλαμβάνεται εν μέρει στους επικαλούμενους τίτλους, ήτοι στο υπ' αριθμ. 15…../63 συμβόλαιο και στο υπ' αριθμ. 5.0…/1884 συμβόλαιο και στα λοιπά συμβόλαια που επικαλείται ο ενάγων.

Συγκεκριμένα, το περιγραφόμενο ακίνητο, στη θέση "….." ..., έχει έκταση 19.600 τμ, σύμφωνα με το τοπογραφικό διάγραμμα που συνέταξα και εμφαίνεται με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α και Ξ -Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8 - Ξ, με την επισήμανση για τη διάνοιξη των δύο κοινοτικών οδών και έχει έκταση 7.750 τμ και 10.030 τμ και εμβαδόν δρόμων 1.820 τμ, ήτοι συνολική έκταση 7.750+10.030+1.820=19.600 τμ και περιλαμβάνεται εν μέρει στους άνω επικαλούμενους τίτλους του ενάγοντα.".

Επί του επισυναπτόμενου στην έκθεση αυτή, από Ιουνίου 2009, τοπογραφικού διαγράμματος, που συνέταξε ο άνω πραγματογνώμονας, Κ. Κ., παρατηρούμε, κατ' αρχήν, τα ακόλουθα: α) Αποτυπώνεται η διανοιχθείσα "περί το έτος 1986-1987", εντός της ενιαία αρχικά επίδικης έκτασης και κατά μήκος αυτής, κοινοτική οδός, δια της οποίας η επίδικη έκταση χωρίστηκε στα δύο αναφερόμενα τμήματα, που αποτυπώνονται αντίστοιχα, το μεν πρώτο, εκτάσεως 7.750 τμ, με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α, εντός του οποίου υπάρχει και ο ανεμόμυλος, το δε δεύτερο, εκτάσεως 10.030 τμ, με τα στοιχεία Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω -Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8 - Ξ, που συνορεύει νοτιοανατολικά και ανατολικά, επί πλευράς Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 -Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8, με θάλασσα (βραχώδη ακτή) και ειδικότερα:

Ανατολικά από την διαμορφωμένη προβλήτα του λιμανιού μέχρι Νοτιοανατολικά - Νότια με τη βραχώδη παραλία πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής. Η διανοιχθείσα άνω κοινοτική οδός ξεκινά ΒΑ από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα, φτάνει στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, συνδέει δε τον οικισμό της ...

με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου. β) Η βόρεια πλευρά του πρώτου τμήματος Ζ - Θ, συνορεύει με τον διαμορφωμένο περίβολο του Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων (Βορειοδυτικά) και με τον διαμορφωμένο περίβολο του Ιερού Ναού της Αγίας Μαρίνας (βορειοανατολικά) και τον στη συνέχεια αυτού διαμορφωμένο περιβάλλοντα χώρο για πολιτιστικές εκδηλώσεις, ήτοι την πετρόχτιστη πλατεία πλέον της Αγίας Μαρίνα.

Δηλαδή δεν περιλαμβάνεται στην επίδικη έκταση οι άνω Ναοί και το αντίστοιχο εδαφικό τμήμα τους, μετά το οποίο είναι παραλιακά πλέον η κοινοτική οδός, το λιμάνι του νησιού και η διαμορφωμένη προβλήτα, όπως τούτα εμφαίνονται και στις προσκομιζόμενες αεροφωτογραφίες της περιοχής από το Google earth (βλ. σχ. έκθεση, τοπογραφικό και αεροφωτογραφίες).

Συμπερασματικά από την στάθμιση και συγκριτική αξιολόγηση όλων των άνω αποδεικτικών στοιχείων, που προσκομίστηκαν από τους διαδίκους, σε αντιστοιχία αφ' ενός και με τους προαναφερόμενους διαδοχικούς τίτλους του άμεσου και απώτερων δικαιοπαρόχων του αρχικώς ενάγοντα, αλλά και των συνεχιζόντων τη δίκη κληρονόμων αυτού και αφ' ετέρου με τα αναφερόμενα στην άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, τα παρακάτω συμβόλαια όμορων ιδιοκτησιών, αλλά και τις αεροφωτογραφίες κλπ, αποδεικνύονται τα ακόλουθα:

Α) Ως προς τη θέση, μορφολογία και είδος διαχρονικά του επιδίκου: 1) Το επίδικο ακίνητο βρίσκεται στη θέση "……" Ω… του Δήμου ……. (κατά τα παλαιότερα συμβόλαια) ή της Κοινότητας ... τέως Δήμου …. (κατά τα νεώτερα συμβόλαια). Κατά την άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, "το τοπωνύμιο "……." εντοπίζεται μεταξύ της θάλασσας, από το λιμάνι και την προβλήτα του Ferry Boat μέχρι την Ψαραλυκή και από τους δύο Ιερούς Ναούς Αγίας Μαρίνας και Αγίων Αναργύρων και από το αποξηραμένο έλος μετά την Ψαραλυκή μέχρι τις πρώτες σειρές των σπιτιών και των καταστημάτων του οικισμού της ..., που αρχίζουν από την κοινοτική οδό, που αποτελεί και το δυτικό όριο του επιδίκου.

Το επίδικο καταλαμβάνει μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος της θέσης "……." και στην πραγματικότητα δεσπόζει στην περιοχή με τον Ανεμόμυλο, που βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της. 2) Διαχρονικά η μορφολογία της επίδικης έκτασης παραμένει η ίδια, ήτοι πρόκειται για έκταση βραχώδη, που καταλήγει με κλίση στη θάλασσα και ειδικότερα κατά τα νότια, ανατολικά (βραχώδη ακτή) και βόρεια (όπου υπάρχει βορειοανατολικά λιμενοβραχίονας, λιμάνι και προβλήτα του Ferry Boat και βορειοδυτικά παραλία και Όρμος οικισμού ...) όριά της, όπως τούτα εμφαίνονται στα προαναφερόμενα τοπογραφικά και στις προσκομιζόμενες αεροφωτογραφίες της περιοχής από το Google earth.

Ο ανεμόμυλος υφίσταται από το προ του έτος 1884 στο κέντρο περίπου της όλης έκτασης και προς την πάνω Δυτική πλευρά της, στο υψηλότερο σημείο της, αφού αναφέρεται και στον αρχικό τίτλο, ήτοι στο υπ' αριθμ. 5.0…./13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο, κατά δε τον πραγματογνώμονα από το έτος 1866. 3) Το είδος του ακινήτου διαχρονικά από τον πρώτο τίτλο έως τους τίτλους κτήσεως του αρχικού ενάγοντα, αναφέρεται ως: "ένας άλευρο-ανεμόμυλος, ως εστί και ευρίσκεται, μεθ' όλων αυτού των δικαιωμάτων, περιοχής, της μηχανής αυτού και λοιπών εργαλείων" (κατά το αρχικό υπ' αριθμ. 50…./13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), "ανεμόμυλος, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του" (κατά τα υπ' αριθμ. 16…..

και 16…../4-2-1916 συμβόλαια), "ανεμόμυλος, κατά την θέσιν "….." της ..., τέως Δήμου ….., μετά των ιστίων της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του" (κατά το υπ' αριθμ. 22……/24-12-1920 συμβόλαιο), "ανεμόμυλος, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του" (κατά την υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη), "ανεμόμυλος, μετά της μηχανής του και της όλης αυτού εξαρτήσεως, της αναγκαίας για τη λειτουργία του, ως και μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι" (κατά το υπ' αριθμ. 15…../3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή) και τέλος, "ανεμόμυλος μετά της μηχανής και της εξαρτήσεώς του και της περιοχής του" (κατά την υπ' αριθμ. 5078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας).

Β) Ως προς την έκταση και τον προσδιορισμό αυτής με βάση τα αναφερόμενα διαχρονικά όρια και όμορες ιδιοκτησίες: 1) Ως προς την έκταση: Σε κανέναν από τους προαναφερόμενους τίτλους του αρχικού ενάγοντα (απώτερων και άμεσων δικαιοπαρόχων του), ήτοι από τον αρχικό το υπ' αριθμ. 50…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο έως και το υπ' αριθμ. 15…../3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή, δεν αναφέρεται η έκταση αυτού, απλώς στο τελευταίο αναφέρεται κατά διεύρυνση "μετά της περιοχής του και του οικοπέδου του, όσης και αν είναι εκτάσεως", ενώ σε όλους τους προγενέστερους αναφέρεται μόνο "μετά της περιοχής του".

Η αναφορά δε στην έκταση αυτού άρχισε να γίνεται μόνο μετά την έναρξη της αντιδικίας του με την εναγομένη Κοινότητα ..., που έλαβε χώρα με την κατάθεση από την τελευταία εναντίον του, στον Εισαγγελέα Σύρου, της με αριθμ. πρωτ. 51/16-1-1971 αίτησης, ζητώντας, σύμφωνα με το άρθρο 22 του Α.Ν.1539/1938 "περί προστασίας δημοσίων κτημάτων", σε συνδ.

με το άρθρο 1 παρ.1 του Ν.Δ/τος 31 της 27 Νοεμβρίου - 2 Δεκεμβρίου 1968 "περί προστασίας της περιουσίας των ΟΤΑ και ρυθμίσεως ετέρων θεμάτων", την προσωρινή ρύθμιση της μεταξύ των άνω διαδίκων αμφισβητούμενης διακατοχής επί του εν λόγω κτήματος, στη θέση "……" της Κοινότητας ..., εκτάσεως περίπου 25 στρεμμάτων, που και ως τέτοιο το είχε καταχωρημένο στο Παλαιό της Κτηματολόγιο, που ίσχυσε μέχρι 15-6-1973, ήτοι ως "ακίνητο (βοσκότοπος), στη θέση ……, εκτάσεως 25 στρεμμάτων, που, κατά την περιγραφή των ορίων του, συνορεύει, ανατολικά με θάλασσα, δυτικά με ιδιοκτησίες, Β.

Π. και Κ. Μ., βόρεια με Εκκλησία Αγίων Αναργύρων και μεσημβρινά με θάλασσα και Μαυραλυκή, "εντός τούτου υπάρχει ανεμόμυλος Κ. Μ.", όπως τούτο αποτυπώνεται στο επί του σχετικού φύλλου αυτού υπάρχον σκαρίφημα και συγκεκριμένα: α) Αρχικά, στην ασκηθείσα από τον ενάγοντα, Ι. Μ. του Κ. κατά της Κοινότητας ..., στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, από 31-3-1972 (αριθμ.

εκθ. καταθ. 25/31-3-1972) αγωγή, επικαλούμενος ότι η τελευταία "από τον Ιανουάριο του 1971 άρχισε να αμφισβητεί την κυριότητά του επ' αυτού" ζητούσε να αναγνωριστεί κύριος του επιδίκου ακινήτου, περιγραφομένου ως, "κτήμα-οικόπεδο, κείμενο στη θέση ……., μετά του εντός αυτού ανεμόμυλου, μετά της μηχανής του και εν γένει εξαρτήσεώς του, αναγκαίας για τη λειτουργία του, συνολικής εκτάσεως περίπου 30 στρεμμάτων.".

β) Ακολούθως, στο προαναφερόμενο υπ' αριθμ. 24.977/12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, δια του οποίου ο ενάγων, Ι. Μ. του Κ. πούλησε προς τον Θ. Μ. του Ι., διαιρετό τμήμα του επιδίκου ακινήτου, εκτάσεως 1.540 τμ, αναφέρεται ότι το όλο περιγραφόμενο "κτήμα-οικόπεδο έχει έκταση περίπου 30 στρεμμάτων, όπως φαίνεται στο προσαρτηθέν στο άνω συμβόλαιο από Σεπτεμβρίου 1969 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού, Γ.

Μ." (το οποίο, όμως, διάγραμμα δεν προσκομίζεται). γ) Τέλος, στην υπ' αριθμ. 5078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας (που αφορά ποσοστό του 1/12 εξ αδιαιρέτου), στην οποία αναφέρεται "και της περιοχής του, εκτάσεως περίπου 25 στρεμμάτων ή όσης επί πλέον ή έλασσον εκτάσεως είναι", που συντάχθηκε με βάση την αναφερόμενη, υπ' αριθμ. 18.805/22-8-1968 δημόσια διαθήκη του αποβιώσαντος, στις 20-4-1984, πατέρα του, Κ.

Μ. του Ι., η οποία, όμως, διαθήκη δεν προσκομίζεται. δ) Στο συνταχθέν δε κατ' εντολή του από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι. Π., αναφέρεται ως συνολικού εμβαδού 25.176 τμ. ε) Εκ των εξετασθέντων μαρτύρων του, ο μεν Θ. Ρ. του Ε., κατέθεσε σχετικά ότι, "η έκταση του ανεμόμυλου ήταν μεγάλη 40,50,30 στρέμματα" και "δεν ξέρω πόση έκταση είναι γύρω από το μύλο, 30 - 40 - 50 ή 10, δεν είμαι στρεμματολόγος.", ο δε Ε.

Ρ. του Θ., ότι "η οικογένεια Μ. είχε τον ανεμόμυλο, με όλη την έκταση των 25 στρεμμάτων που περιέγραψα, πριν το 1884 μέχρι σήμερα." (βλ. σχ. εισηγητική έκθεση). 2) Ως προς τον προσδιορισμό της επίδικης έκτασης με βάση τα αναφερόμενα διαχρονικά όρια και όμορες ιδιοκτησίες: α) Αναφορικά με τους τίτλους του ενάγοντα (απώτερων και άμεσου δικαιοπαρόχου του) από το 1884 έως το 1963, η αναφορά των συνόρων του γίνεται σε ορισμένους από αυτούς ως ακολούθως:

Κατά το αρχικό υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο, συνορεύει "με ιδιοκτησίες Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο", κατά το υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 συμβόλαιο, συνορεύει, "με κτήματα κληρονόμων Α. Β., Α. Σ., Γ. Μ., Ν. Κ. και οδόν", κατά την υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη του Ι. Μ. του Κ., "μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορευούσης με δημοσίους δρόμους και θάλασσα" (εντελώς αόριστη περιγραφή και αντίθετη με τις ανωτέρω) και κατά το υπ' αριθμ. 15…../3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή, "ως και μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες πρώην Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη Π. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π. και του ιδίου Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο". Επισημαίνεται ότι, στους λοιπούς τίτλους, που δεν αναφέρονται τα όρια, υπάρχουν οι ακόλουθες αναφορές: Στις αντίστοιχες υπ' αριθμ. 9479/23-10-1905 και 9754/10-4-1906 δηλώσεις παραιτήσεως των άνω συγκληρονόμων, υπέρ του πατέρα τους, Ι.

Κ. Μ., "παντός δικαιώματός τους επί της κληρονομιαίας περιουσίας της αποβιωσάσης μητρός τους, Μ. Ι. Μ. και επί τους αναλογούντος (σε καθένα από αυτούς αντίστοιχα) 1/6 εξ αδιαιρέτου των εξής κτημάτων: 1) Μίας οικίας κειμένης κατά την θέσιν "…." του χωρίου Ω. του Δήμου …." και 2) του ημίσεως εξ αδιαιρέτου ενός ανεμόμυλου κειμένου κατά την αυτήν θέσιν.".

Στα υπ' αριθμ. 16.865/4-2-1916 και 16.866/4-2-1916 συμβόλαια, "ενός ανεμόμυλου κειμένου κατά την θέσιν …… της Κοινότητας ..., τέως Δήμου Πάρου, μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του.". β) Αναφορικά με τους μετέπειτα τίτλους και λοιπά έγγραφα του ενάγοντος, μετά την κατά τα ανωτέρω έναρξη της αντιδικίας του με την Κοινότητα ...: 1) Στο προαναφερόμενο υπ' αριθμ. 24./////12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, με το οποίο, ο αρχικός ενάγων, Ι.

Μ. του Κ., πούλησε προς τον Θ. Μ. του Ι., "διαιρετό τμήμα εκ του ως άνω περιγραφόμενου κτήματος - οικοπέδου, εκτάσεως 1.540 τμ.", το όλο δε ακίνητο περιγράφεται ως ακολούθως: "Ένα κτήμα - οικόπεδο, εμφαινόμενο στο από Σεπτεμβρίου 1969 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού, Ι. Γ. Μ., υπό τα αλφαβητικά στοιχεία Α - Β - Γ -Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Α, το οποίο προσαρτάται στο παρόν, κείμενο κατά τη θέση ……, της περιφέρειας της Κοινότητας ... (του τέως Δήμου ……), μετά του εν αυτώ ανεμόμυλου, μηχανής του και εν γένει εξαρτήσεως του αναγκαίας δια την λειτουργία του, συνορευόμενο γύρωθεν με ιδιοκτησίες, πρώην Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη, Π. Ι. Κ., Θ. Ρ. (άλλοτε Ν. Ι. Κ.), Ι. Γ. Π. και Κ. Ι. Μ. και με δημόσιο δρόμο και θάλασσα, εκτάσεως περίπου 30 στρεμμάτων.". Το δε διαιρετό τμήμα περιγράφεται ως "εμφαινόμενο υπό τα στοιχεία Α', Β', Γ', Δ', Γ', Α' εις το άνω προσαρτηθέν σχεδιάγραμμα, οριζόμενο, Ανατολικώς επί πλευράς Α - Β, μήκους 35 μέτρων, με κτήμα ιδίου και πέραν τούτου με θάλασσα, Δυτικώς επί πλευράς Γ - Δ, μήκους 35 μέτρων, με κτήμα ιδίου, Βορείως επί πλευράς Α' - Γ', μήκους 44 μέτρων, με κτήμα ιδίου ένθα και Κέδρος και Νοτίως επί πλευράς Β' - Δ', μήκους 44 μέτρων, με κτήμα ιδίου.". 2) Στην ασκηθείσα από τον ενάγοντα, Ι.

Μ. του Κ. κατά της Κοινότητας ..., στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, από 31-3-1972 (αριθμ. εκθ. καταθ. 25/31-3-1972) διεκδικητική αγωγή, περιγράφεται ως, "κτήμα - οικόπεδο, κείμενο στη θέση …….., μετά του εντός αυτού ανεμόμυλου, μετά της μηχανής του και εν γένει εξαρτήσεώς του, αναγκαίας για τη λειτουργία του, συνολικής εκτάσεως περίπου 30 στρεμμάτων, συνορευόμενο γύρωθεν, κατά τα υπάρχοντα το έτος 1963 όρια, με δρόμο, με ιδιοκτησίες Δ.

Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ., Π. Ι. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π., Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο" (χωρίς αναφορά σε θάλασσα ή παραλία). 3) Κατά την υπ' αριθμ. 5078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, "και της περιοχής του, εκτάσεως περίπου 25 στρεμμάτων ή όσης επί πλέον ή έλασσον εκτάσεως είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες, Ζ.Β., Π. Κ., Ν.

Κ., παραλία και κληρονόμων Κ. Μ..". 4) Κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς, με βάση την άνω διαδοχή τίτλων, το ακίνητο που περιγράφεται σε αυτούς, στη θέση "…." της περιφέρειας της Κοινότητας ... (πρώην Δήμου Πάρου), του Νομού ... και περιήλθε στον αρχικό ενάγοντα, Ι. Κ. Μ., με το προαναφερόμενο υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή, είναι αυτό που απεικονίζεται στο από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι.

Π., με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α, έχει έκταση 25.176 τμ και συνορεύει, βόρεια (ορθά βορειοδυτικά) με δρόμο και πέραν αυτού, σε πλευρά Ν - Μ, με ιδιοκτησίες (κτίριο και οικόπεδο), Αν. Τ. (πρώην Μ. Κ.) και (οικόπεδο) Ε.Ρ. και σε πλευρά Μ - Λ - Κ με ιδιοκτησίες, (οικόπεδο) Π.Κ., (οικόπεδα και οικίες) Γ.

και Μ.Μ. (πρώην Ι Π.), (οικόπεδο και οικία) Α. Σ., (οικόπεδα και οικίες) Ζ. και Κ. Π., νότια, σε πλευρά Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ, με αιγιαλό και στη συνέχεια με θάλασσα, ανατολικά σε πλευρά Ν - Α - Β - Γ, με αιγιαλό και στη συνέχεια με θάλασσα και νοτιοδυτικά, σε πλευρά Θ - Ι - Κ, με ιδιοκτησίες (αγροτεμάχια), Ε.Σ. (πρώην Μ.) και Κ. Μ..

Κατά την εν λόγω αποτύπωση και περιγραφή ορίων το εν λόγω επίδικο ακίνητο συνορεύει ανατολικά και νότια-νοτιοανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα και δη ανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα από την προβλήτα του λιμανιού μέχρι νοτιοανατολικά - νότια με τη βραχώδη παραλία πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής. Ως σταθερά στοιχεία στο εν λόγω τοπογραφικό διάγραμμα αποτυπώνονται εντός αυτού τα ακόλουθα:

ο ανεμόμυλος, στο κέντρο σχεδόν της έκτασης και προς την πάνω δυτική πλευρά της, μια παλιά Εκκλησία στα όρια, στην άκρη ΒΔ, οι Άγιοι Ανάργυροι, έμπροσθεν αυτής το "Μνημείο Β. Π." και η Αγία Μαρίνα, σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από την προηγούμενη Εκκλησία, στα όρια του επιδίκου ΒΑ, αναφερόμενη ως "ημιτελής ναός" και κοινοτικές τουαλέτες στο βορειοδυτικό μέρος, στην άκρη του ακινήτου, απέναντι από την "ιδιοκτησία Π.

Κ.". (βλ. σχ. τοπογραφικό). Επισημάνσεις και ταυτοποίηση των αντίστοιχα άνω ορίων σε σχέση με τους αρχικούς τίτλους των απώτερων δικαιοπαρόχων: α) Σταθερό σημείο αναφοράς σε όλους τους άνω τίτλους αποτελεί μόνο ο ανεμόμυλος, που αναφέρεται και στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.091/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), ως "άλευρο - ανεμόμυλος, ως εστί και ευρίσκεται, μεθ' όλων αυτού των δικαιωμάτων, περιοχής, της μηχανής αυτού και λοιπών εργαλείων.".

Σε κανέναν από τους άνω τίτλους, ούτε βέβαια και στις ασκηθείσες αγωγές (ένδικη και προγενέστερη), δεν αναφέρονται εντός του επιδίκου οι προαναφερόμενες Εκκλησίες κλπ. Και τούτο, παρ' ότι, όπως κατέθεσε και ο εξετασθείς μάρτυρας του ενάγοντος, Ε. Ρ. του Θ., ο παλαιότερος εκ των δύο Ναών, ήτοι των Αγίων Αναργύρων, κτίστηκε πριν το 1900.

Συνεχίζοντας δε κατέθεσε σχετικά ότι: "Την εκκλησία αυτή την είχε χτίσει προφανώς ο Μ., που δεν θυμάμαι το όνομά του, ο οποίος έδωσε όλο το κτήμα στην κόρη του Μ., που παντρεύτηκε τον Γ. Μ.. Στην Εκκλησία αυτή έχουν ενταφιαστεί τα οστά της οικογένειας Μ., Κ. Μ. που πέθανε 24-11-1922 και ήταν γιος του Ι. Μ., η επόμενη ήταν Κ.Μ.Μ., γυναίκα του Κ.

Μ., που πέθανε το 1969, μετά ο Π. Κ. Μ., που σκοτώθηκε στον εμφύλιο πόλεμο στις 20-7-1948, μετά η Δ.Ι.Μ., που πέθανε το 1953, κόρη του Κ. Μ., στη συνέχεια ο Ι.Κ.Μ., που πέθανε το 1937, μετά ο Ι. Ε. Μ.ς, που πέθανε το 1960 και ήταν γαμπρός του Κ. Μ. και ο τελευταίος που είναι θαμμένος στην Εκκλησία, ο Δ. Κ. Μ., που πέθανε το 1983. Δεν ήταν εκεί άλλοι θαμμένοι από το χωριό, γιατί ήταν αποκλειστικό δικαίωμα ταφής μόνο της οικογένειας Μ..".

Τούτο επιβεβαιώνεται και από τις προσκομιζόμενες σχετικές φωτογραφίες, όπου σε μαρμάρινη στήλη αναγράφονται τα ονόματα των ανωτέρω αποβιωσάντων, υπό τον τίτλο "'Ενθα Κείνται" (βλ. σχ. φωτογραφίες υπό στοιχεία ΙΔ2, ΙΔ3 και ΙΔ5). Ο νεώτερος δε νέος, σύμφωνα με την μαρμάρινη εγγραφή, άνωθεν της εισόδου του "Ανηγέρθη υπό των, Κ.

Α. Μ., Ε.Δ. Μ., Κ. Ι. Μ., 1974 (βλ. σχ. φωτογραφίες υπό στοιχείο ΙΔ6 και ΙΔ7). Αντίθετα, για τον έτερο Ναό της Αγίας Μαρίνας, που αναφέρεται στο άνω τοπογραφικό ως "ημιτελής ναός", ο ίδιος άνω μάρτυρας κατέθεσε ότι: "Περίπου 50μ ΝΑ υπάρχει η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, που την έφτιαξε όλο το χωριό, σε χώρο που παραχώρησε ο Μ..

Αυτό έγινε δεκαετία 1960 - 70 και χρησιμοποιήθηκαν πέτρες και υλικά από τα κτίσματα που ήταν στην έκταση και από πέτρες που βγάλανε μέσα από το ακίνητο. Αυτή θα ήταν οι νέοι Άγιοι Ανάργυροι, αλλά στην πορεία έγινε η Αγία Μαρίνα.". Ενώ ο πραγματογνώμονας στην άνω έκθεση αναφέρει σχετικά ότι: " ... 7. Επί του αγροτεμαχίου κτίσθηκε η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, που αποπερατώθηκε το 1993 περίπου και σε επαφή με την εν λόγω Εκκλησία έγινε διαμόρφωση του προαυλίου χώρου, αλλά και τμήματος περιβάλλοντος χώρου για πολιτιστικές εκδηλώσεις", η οποία διαμόρφωση βέβαια, αν και δεν αναφέρεται, έγινε από την εναγομένη Κοινότητα ....

Επισημαίνεται εδώ ότι, ενώ, ως ανωτέρω, ο πραγματογνώμονας αναφέρει ότι η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας "κτίστηκε επί του αγροτεμαχίου", προηγουμένως αναφέρει ότι: "4. Το εν λόγω ακίνητο έχει διαχρονικά τα ίδια σύνορα και τις όμορες ιδιοκτησίες, όπως διαπίστωσα από την επιτόπια αυτοψία και έρευνα που πραγματοποίησα ... .

Βόρεια: Με παραλία οικισμού και όρμο οικισμού ... και ήδη με Ιερούς Ναούς Αγίας Μαρίνας και Αγίων Αναργύρων και Ανατολικά και Νοτιοανατολικά, με λιμενοβραχίονα και με θάλασσα." (βλ. σχ. έκθεση πραγματογνωμοσύνης). β) Παρ' ότι η επίδικη έκταση συνορεύει στα Βόρεια - Βορειοδυτικά, Ανατολικά και Νότια - Νοτιοδυτικά όρια, με θάλασσα και ειδικότερα, Ανατολικά και Νότια - Νοτιοανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα και δη Ανατολικά με αιγιαλό και θάλασσα, από την προβλήτα του λιμανιού μέχρι Νοτιοανατολικά - Νότια, με τη βραχώδη παραλία, πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής και η θάλασσα αποτελεί διαχρονικά σταθερό σημείο αναφοράς, η αναφορά ότι συνορεύει με θάλασσα γίνεται για πρώτη φορά στην προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη του Ι.

Μ. του Κ., στην οποία αναφέρεται γενικά, "μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορευούσης με δημοσίους δρόμους και θάλασσα." και στη συνέχεια μόνο στην άνω υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, στην οποία αναφέρεται ότι συνορεύει "με παραλία", σε αντίθεση με τα αναφερόμενα άνω όρια τόσο στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), όσο και στα προαναφερόμενα υπ' αριθμ. 22…../24-12-1920 και 15…../3-4-1963 συμβόλαια.

Επομένως και οι αναφορές του άνω πραγματογνώμονα, κατά την εφαρμογή των άνω τίτλων, περί του ότι συνορεύει και με θάλασσα (στα συμβόλαια 9.4…/23-10-1905, 16…./4-2-1916, 16…../4-2-1916 και 15…../3-4-1963) και ότι, "η περιγραφή του επιδίκου είναι σταθερά η ίδια από το 1ο συμβόλαιο (με αριθμό 5.0…/13-5-1884) μέχρι το τελευταίο συμβόλαιο με αριθμό 10…../17-2-2009", είναι αυθαίρετη και εσφαλμένη (βλ.

σχ. έκθεση πραγματογνωμοσύνης). γ) Το επίδικο ακίνητο έχει χερσαία όρια μόνο και κυρίως Δυτικά και εν μέρει Νοτιοδυτικά, παρ' ότι κατά τους ανωτέρω τίτλους όλα τα όρια του είναι χερσαία (αναφερόμενες ιδιοκτησίες και δρόμος). Τα χερσαία αυτά σύνορα, δεδομένου ότι από τη σύνταξη του πρώτου συμβολαίου το έτος 1884 έχουν παρέλθει πάνω από 125 έτη, διαφοροποιήθηκαν στο πέρασμα των χρόνων, λόγω των μεταβιβάσεων (πωλήσεις, δωρεές, κληρονομιές κλπ) που συντελέστηκαν στο μεταξύ, όπως επισημαίνεται και από τον πραγματογνώμονα, για την επαλήθευσή τους όμως προσκομίζονται μόνο τα κατωτέρω συμβόλαια, που αφορούν την αναφερομένη νοτιοδυτικά ιδιοκτησία της Ε.

Σ. και ειδικότερα: 1) Το επίδικο ακίνητο, όπως περιγράφεται και στην αγωγή, κατά την αποτύπωσή του στο άνω από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι. Π., έχει ως νοτιοδυτικά όρια, πέρα από τη βραχώδη παραλία, την "ιδιοκτησία της Ε. Σ. (πρώην Μ.) και την ιδιοκτησία "Κ. Μ.", οι οποίες αποτυπώνονται ως όμορες αυτού.

Κατά το συνταχθέν από τον αρχικό ενάγοντα πρόχειρο σκαρίφημα, με βάση το άνω τοπογραφικό, νοτιοδυτικά όρια του επιδίκου αποτυπώνονται και αναγράφονται αντίστοιχα, πέραν της βραχώδους ακτής, "ιδιοκτησία Ε. Σ.", στη συνέχεια δυτικότερα η όμορη ιδιοκτησία "κληρονόμων Κ. Μ.", μεταξύ δε του επιδίκου και αυτών αποτυπώνεται "μονοπάτι" και αναγράφονται με κόκκινες ενδείξεις "Κτήματα πρώην Κλειδαρά, μετέπειτα Ιωάννη Σ., Ι.

Μ., Κ. Μ.". Ομοίως, κατά το από 31-5-1989 τοπογραφικό διάγραμμα, που συνέταξε ο τοπογράφος μηχανικός, Η. Ο., με εντολή της εναγομένης Κοινότητας ..., όπως "τα όρια αυτού υποδείχθηκαν επί τόπου από τον Πρόεδρο της Κοινότητας", συνορεύει νοτιοδυτικά με "ιδιοκτησία Α. Σ. (πρώην Κ. Μ.)" και στη συνέχεια με "ιδιοκτησία κληρονόμων Κ.

Μ.", από τις οποίες χωρίζεται με τον κοινοτικό δρόμο, ο οποίος διανοίχθηκε, όπως προαναφέρθηκε, περί το έτος 1979 - 1980 στα χερσαία νοτιοδυτικά και κυρίως δυτικά όρια του επιδίκου. Τέλος, στο από Ιούνιο του 2009 τοπογραφικό διάγραμμα, που συνέταξε ο πραγματογνώμονας, Κ. Κ., στα όρια αυτά, παρεμβαλλομένης κοινοτικής οδού, αναφέρονται "αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας Ε.

Σ." και στη συνέχεια "ιδιοκτησία αγνώστου" και κατόπιν κάθετα η προέκταση της κοινοτικής οδού, που διανοίχθηκε κατά μήκος του επιδίκου περί το 1986-87, κατά τον πραγματογνώμονα (βλ. σχ. τοπογραφικά). Αναφορικά δε με την άνω αναφερόμενη "ιδιοκτησία Ε. Σ." (πρώην Α. Σ.), προσκομίζονται τα ακόλουθα συμβόλαια: Το με αριθμό 14…./18-8-1961 συμβόλαιο αγοραπωλησίας ακινήτου, του συμβολαιογράφου ….., Θ.

Κ., με συμβαλλόμενους τους, Κ. Ι. Μ. (πωλητή και αναφερόμενο ως συνταξιούχο του ΤΕΒΕ) και Α. συζ. Γ. Σ., στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα: "Ο εκ των συμβαλλομένων, Κ. Μ. του Ι., έχει στην αποκλειστική κυριότητα, νομή και κατοχή του, έναν αγρό, κείμενον κατά τη θέση "……." του χωρίου ..., εκτάσεως μιας ζευγαριάς ή όσης εισέτι επί πλέον και αν είναι, συνορευόμενο γύρωθεν με ιδιοκτησίες, του ιδίου Κωνσταντίνου Ι.

Μ., Γ. Π., πρώην Α. Β., της Κοινότητας... (Μαυραλυκή κατά τον πραγματογνώμονα), με παραλία και με ατραπό, περιελθόντα σε αυτόν δια δωρεάς εν ζωή παρά του πατρός του, Ι. Κ. Μ. και δυνάμει του υπ' αριθμ. 1.018/22-6-1936 συμβολαίου, συνταχθέντα ενώπιον μου και μεταγραφέντος νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου Πάρου, στον τόμο ….

και με α/α 78 (σημ. το εν λόγω συμβόλαιο δεν προσκομίζεται). Το μεσημβρινό τμήμα του ανωτέρω περιγραφόμενου αγρού, του οποίου η έκταση είναι το ήμισυ της εκτάσεως του όλου αγρού, ήτοι ημισείας ζευγαριάς ή όσης επί πλέον και αν είναι, χωριζόμενο του αρκτικού τμήματος δια των υπό των συμβαλλομένων τεθέντων ορίων, συνορευόμενο δε γύρωθεν με κτήμα του ιδίου Κ.Ι.Μ., από του οποίου χωρίζεται δια ατραπού, με το αρκτικό τμήμα του όλου αγρού όπερ παραμένει στην κυριότητα και κατοχή του ιδίου Κ.

Μ. και με παραλία, ο διαληφθείς ... παραχωρεί, μεταβιβάζει και παραδίδει προς την ετέρωθεν των συμβαλλομένων, Α. Σ. ..., αντί του μεταξύ τους συμφωνηθέντος τιμήματος των 5.000 δραχμ....". Στη συνέχεια, με το υπ' αριθμ. 4.109/17-9-1963 συμβόλαιο, του συμβολαιογράφου …, Γ. Α., η εν λόγω Α. συζ. Γ. Σ. πούλησε προς την κόρη της, Ε.

συζ. Γ. Γ., το γένος Γ. Σ., κάτοικο……, το εν λόγω ακίνητο, περιγραφόμενο ως, "ένα αγροτεμάχιο, κείμενο στη θέση "……." του χωρίου ..., εκτάσεως ημισείας ζευγαριάς ή όσης εκτάσεως είναι, συνορευομένου γύρωθεν με κτήμα Κ. Μ., από του οποίου χωρίζεται δια ατραπού, με αγρό Κ. Μ. και με παραλία" (βλ. σχ. συμβόλαια). Στο προσκομιζόμενο και ενσωματωμένο και στις προτάσεις των εκκαλούντων δημοσίευμα από την ειδησεογραφική ιστοσελίδα news.gr έγγραφο, που περιλαμβάνει τη, δημοσιευθείσα στις 29-7-2014, συνέντευξη και φωτογραφίες της άνω Ε.

Σ. στον δημοσιογράφο, Γ. Λ., υπό τον τίτλο "Αντίπαρος: Όταν τα αυτοκίνητα "κολυμπούσαν πάνω σε τάβλες", αναφέρονται και τα ακόλουθα: "Η Ε. Σ., ανήκει στις δύο πρώτες οικογένειες, εκτός ..., που έφτιαξαν σπίτι εκεί, ερχόμενες από την Αθήνα. Η ίδια έμενε σε μία από τις πιο ακριβές συνοικίες της Παλιάς Αθήνας, το Ελληνικό και μετά το γάμο της μεταφέρθηκε στην Αμερική.

Μία συγκυρία ή μάλλον η προτροπή μιας φίλης της την έφερε για πρώτη φορά στην Αντίπαρο το 1955. "Όταν ήρθαμε εδώ υπήρχε μόνο ένα ξενοδοχείο, το "…….", που βρίσκεται στο κέντρο. Τουαλέτες δεν υπήρχαν ... ούτε όμως και ηλεκτρικό. Ήμαστε οι δεύτεροι που ήρθαν από την Αθήνα εδώ και χτίσαμε σπίτι ... ". Το 1961 αγοράζει από τον ιδιοκτήτη ενός τοπικού ανεμόμυλου ένα οικόπεδο έξι στρεμμάτων, δίνοντας 500 δολάρια.

Εκείνος με τη σειρά του αγοράζει, με τα χρήματα αυτά, καινούργια πανιά για το μύλο του και έτσι ο "γάμος" της κ. Σ. με το νησί είναι πια γεγονός. Το σπίτι της στα σύνορα του κεντρικού οικισμού του νησιού ήταν χριστουγεννιάτικο δώρο του πατέρα της. "Από το 64 έως το 74 μέναμε στο νησί χωρίς ηλεκτρικό, σε συνθήκες σχεδόν πρωτόγονες (βλ.

σχ. έγγραφο, με σχετικές φωτογραφίες, σε μία εκ των οποίων, έτους 1960 - 61 (από τα γυρίσματα της ταινίας Μανταλένα), εικονίζεται, το λιμάνι και στο βάθος επί του βραχώδους λόφου, μόνο ο ανεμόμυλος). Στην προσκομιζόμενη αεροφωτογραφία εκ του Google earth το ακίνητό της αυτό, μετά της οικίας, εικονίζεται περιτοιχισμένο, διαχωριζόμενο από το ανατολικό τμήμα του επιδίκου με μονοπάτι, που συνδέει τη θάλασσα με τη διανοιχθείσα, δια μήκος του επιδίκου, κοινοτική οδό (βλ.

σχ. αεροφωτογραφία). Με βάση τα ανωτέρω συμβόλαια, ο δικαιοπάροχος του αρχικού ενάγοντα, πατέρας του, Κ. Μ. του Ι., ήταν κύριος και άλλου, όμορου προς το επίδικο, αγρού, "στη θέση "Κ." του χωρίου ..., εκτάσεως μιας ζευγαριάς ή όσης εισέτι επί πλέον και αν είναι, συνορευόμενο γύρωθεν με ιδιοκτησίες, του ιδίου Κ. Ι.

Μ., Γ. Π., πρώην Α. Β., της Κοινότητας ... (Μαυραλυκή κατά τον πραγματογνώμονα), με παραλία και με ατραπό, περιελθόντα σε αυτόν δια δωρεάς εν ζωή παρά του πατρός του, Ι. Κ. Μ. και δυνάμει του υπ' αριθμ. 1.0…/22-6-1936 συμβολαίου.". Εκ του αγρού δε αυτού πούλησε, με το άνω με αριθμό 14…../18-8-1961 συμβόλαιο, στην Α. Σ., το μεσημβρινό τμήμα (το ήμισυ) και κράτησε το αρκτικό, περιγραφομένου ως " ...

Το μεσημβρινό τμήμα του ανωτέρω περιγραφόμενου αγρού, του οποίου η έκταση είναι το ήμισυ της εκτάσεως του όλου αγρού, ήτοι ημισείας ζευγαριάς ή όσης επί πλέον και αν είναι, χωριζόμενο του αρκτικού τμήματος δια των υπό των συμβαλλομένων τεθέντων ορίων, συνορευόμενο δε γύρωθεν με κτήμα του ιδίου Κ.Ι.Μ., από του οποίου χωρίζεται δια ατραπού, με το αρκτικό τμήμα του όλου αγρού όπερ παραμένει στην κυριότητα και κατοχή του ιδίου Κ.

Μ. και με παραλία.". Σύμφωνα με την άνω περιγραφή ο εν λόγω συνολικός αγρός συνόρευε "με ιδιοκτησίες, του ιδίου Κ. Ι. Μ., Γ. Π., πρώην Α. Β., της Κοινότητας ... (Μαυραλυκή κατά τον πραγματογνώμονα), με παραλία και με ατραπό", χωρίς καμία αναφορά σε ανεμόμυλο. Ειδικότερα, αναφέρεται ότι συνόρευε και με άλλη ιδιοκτησία "του ιδίου Κωνσταντίνου Ι.

Μ.", σύμφωνα δε με τα άνω τοπογραφικά στα νοτιοδυτικά όρια του επιδίκου, στη συνέχεια, δυτικά της αναφερομένης ιδιοκτησίας "Ε. Σ.", αποτυπώνεται η "ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ.", όπως προαναφέρθηκε. Για την ιδιοκτησία αυτή, που συνορεύει με το ακίνητο της Ε. Σ., γίνεται αναφορά στην με αριθμό 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, του συμβολαιογράφου ……, Ι.

Γ., με την οποία οι αναφερόμενοι κληρονόμοι του αποβιώσαντος, στις 20-4-1984, Κ. Μ. του Ιωάννη, αποδέχθηκαν την εκ της υπ' αριθμ. 18.805/22-8-1968 δημόσιας διαθήκης του, συνταγείσης ενώπιον του συμβολαιογράφου ….., Θ. Κ. και δημοσιευθείσης με το υπ' αριθμ. 202/21-9-1984 πρακτικό του Πρωτοδικείου Σύρου (τα οποία δεν προσκομίζονται), επαχθείσα κληρονομιά.

Και συγκεκριμένα αποδέχθηκαν, βάσει του αναφερόμενου από Απριλίου 1985 τοπογραφικού διαγράμματος του πολιτικού μηχανικού, Γ. Χ. (το οποίο, όμως, δεν προσκομίζεται): Ο ενάγων, Ι. Μ., "οικόπεδο, στη θέση "Αλυκή" του χωρίου ..., εκτάσεως 856,75 τμ (υπό τον αριθμό 1 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει βόρεια με ιδιοκτησία Ζ.

Π., ανατολικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ., νότια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων και δυτικά με ιδιοκτησία Κοινότητας .... Η Μ. συζ. Θ. Κ., το γένος Κ. Μ., "ένα οικόπεδο, στη θέση "Αλυκή" του χωρίου ..., εκτάσεως 684 τμ (υπό τον αριθμό 6 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει βόρεια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων, ανατολικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ.

Μ., νότια με ιδιοκτησία Ε. Σ. και δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ..". Η Α. Μ. του Κ., "ένα οικόπεδο, στη θέση "Αλυκή" του χωρίου ..., εκτάσεως 730,12 τμ (υπό τον αριθμό 8 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει βόρεια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων, ανατολικά με κοινοτική οδό, νότια με ιδιοκτησία Ε. Σ. και δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ.

Μ.". Η Σ. συζ. Β. Π., το γένος Κ. Μ., "ένα οικόπεδο, στη θέση "Αλυκή", εκτάσεως 777,74 τμ (υπό τον αριθμό 3 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ., νότια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων, ανατολικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ. και βόρεια με ιδιοκτησία Ζ. Π.". Η Μ. συζ. Ν.Γ., το γένος Κ.Μ., "ένα οικόπεδο, στη θέση "Αλυκή", εκτάσεως 793,87 τμ (υπό τον αριθμό 2 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ.

Μ., βόρεια με ιδιοκτησία Ζ. Π., ανατολικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ. και ήδη Σ. Π. (με το άνω υπ' αριθμ. 3) και νότια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων". Η Κ. συζ. Ι. Κ., το γένος Κ. Μ., "ένα οικόπεδο, στη θέση "Αλυκή", εκτάσεως 666 τμ (υπό τον αριθμό 7 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει βόρεια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων, ανατολικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ.

Μ. και ήδη Α. Μ. (άνω υπό τον αριθμό 8), νότια με ιδιοκτησία Ε. Σ. και δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ. και ήδη Μ. Κ. (άνω υπό τον αριθμό 6)". Ο Ε. Π. του Β. και Σ. (εγγονός του αποβιώσαντα), "ένα οικόπεδο, στην αυτή θέση "…..", εκτάσεως 736,62 τμ (υπό τον αριθμό 4 του άνω διαγράμματος), που συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με ιδιοκτησία Ζ.

Π., ανατολικά με κοινοτική οδό, νότια με κοινοτική οδό πλάτους 4 μέτρων και δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ. και ήδη Σ. Π. (άνω υπό τον αριθμό 3)". Επί πλέον, με την ίδια Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, όπως προαναφέρθηκε, ο μεν ενάγων αποδέχθηκε και "το 1/12 εξ αδιαιρέτου ανεμόμυλου, στη θέση ….., μετά της μηχανής και της εξαρτήσεώς του και της περιοχής του, εκτάσεως 25 στρεμμάτων ή όσης επί πλέον ή έλασσον είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες Ζ.Β., Π.Κ., Ν.Κ., παραλία και κληρονόμων Κ.

Μ. (άνω ακίνητα)", η δε Κ. συζ. Ι. Κ., το γένος Κ. Μ., αποδέχθηκε και "ένα οικόπεδο στη θέση "……", εκτάσεως 187 τμ, που συνορεύει γύρωθεν, βόρεια με ιδιοκτησία Δ. Π., ανατολικά με κοινοτική οδό, νότια με ιδιοκτησία Α. Μ. και δυτικά με ιδιοκτησία Μ. Κ." (βλ. σχ. δήλωση). Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι η ανωτέρω αναφερόμενη "ιδιοκτησία κληρονόμων Κ.

Μ.", χωρίστηκε σε διαιρετά τμήματα (οικόπεδα), εκ των οποίων τα περιελθόντα αντίστοιχα στην Μ. συζ. Θ.Κ., το γένος Κ. Μ. (υπό τον αριθμό 6 του άνω διαγράμματος), Α. Μ. του Κ. (υπό τον αριθμό 8 του άνω διαγράμματος) και Κ. συζ. Ι. Κ., το γένος Κ. Μ., (υπό τον αριθμό 7 του άνω διαγράμματος), συνορεύουν αντίστοιχα νότια με ιδιοκτησία Ε.

Σ., ενώ τα περιελθόντα αντίστοιχα στον ενάγοντα, Ι. Μ., (υπό τον αριθμό 1 του άνω διαγράμματος), στην Σ. συζ. Β. Π., το γένος Κ. Μ. (υπό τον αριθμό 3 του άνω διαγράμματος), στην Μ. συζ. Ν. Γ., το γένος Κ. Μ. (υπό τον αριθμό 2 του άνω διαγράμματος), συνορεύουν βόρεια με ιδιοκτησία Ζ. Π., ενώ το περιελθόν στον Ε. Π. του Β. και Σ. (εγγονός του αποβιώσαντα), (υπό τον αριθμό 4 του άνω διαγράμματος), συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με ιδιοκτησία Ζ.

Π.. Αντιστοίχιση των ανωτέρω με τους άνω τίτλους του ενάγοντα: Κατά το αρχικό υπ' αριθμ. 5.0…./13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο, το περιγραφόμενο σε αυτόν ακίνητο, συνορεύει "με ιδιοκτησίες Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο", κατά το υπ' αριθμ. 22……/24-12-1920 συμβόλαιο, συνορεύει "με κτήματα κληρονόμων Α. Β., Α. Σ., Γ. Μ., Ν. Κ.

και οδόν" και κατά το υπ' αριθμ. 15.754/3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή "ως και μετά της περιοχής και του οικοπέδου του, όσης εκτάσεως και αν είναι, συνορευομένου γύρωθεν με ιδιοκτησίες πρώην Δ. Β., Π. Κ., Μ. Μ., Γ. Τ. και με δρόμο και ήδη Π. Κ., Ν. Ι. Κ., Ι. Γ. Π. και του ιδίου Κ. Μ. και με δημόσιο δρόμο". Κατά το συνταχθέν από τον αρχικό ενάγοντα πρόχειρο σκαρίφημα, νοτιοδυτικά όρια του επιδίκου αποτυπώνονται και αναγράφονται αντίστοιχα, πέραν της βραχώδους ακτής, "ιδιοκτησία Ε.

Σ.", στη συνέχεια δυτικότερα η όμορη ιδιοκτησία "κληρονόμων Κ. Μ.", μεταξύ δε του επιδίκου και αυτών αποτυπώνεται "μονοπάτι", τα οποία αντιστοιχούν, κατά τα αναγραφόμενα με κόκκινες ενδείξεις στα αναφερόμενα στους άνω τίτλους "Κτήματα πρώην Κλειδαρά, μετέπειτα Ι. Σ., Ι. Μ., Κ. Μ." και στη συνέχεια ως δυτικά όρια αυτού αναγράφονται, "πρώην κτήματα Δ.

Β. - Ζ. Π." και εντός αυτού αποτυπώνονται κατά σειρά οι οικίες Κ. Π., ιδιοκτησία Ζ. Σ., οικία Α. Σ., πρώην οικία Γ. + Μ. Μ. και Ε. Κ. και οικία Μ. Μ. (απέναντι των οποίων βρίσκεται ο εντός του επιδίκου ανεμόλυλος), στη συνέχεια "πρώην κτήματα Γ. Τ. (Ι. Τ.) Μ. και μετέπειτα Γ. Π. Κ. (απέναντι του οποίου αποτυπώνεται εντός του επιδίκου το υπάρχον κοινοτικό W.C.) και εντός αυτού αποτυπώνεται η οικία Ι.

Κ.υ, κατόπιν παρεμβάλλεται κάθετη κοινοτική οδός (που αντιστοιχεί στο παλιό μονοπάτι, που ερχόταν κάθετα από τον οικισμό (ακολουθεί δυσανάγνωστη λέξη) συνδεόταν με το άλλο μονοπάτι που άρχιζε από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων και οδηγούσαν στο μύλο, όπως θα αναφερθεί παρακάτω) και ακολουθεί "πρώην ιδιοκτησία Μ.

Μ., μετέπειτα Ν. Κ. και εντός αυτής ιδιοκτησία Ε. Ρ. και Ξενοδοχείο Α.Τ., απέναντι δε αυτής εικονίζεται ο Ναός …..και τέλος στο ΒΔ άκρο αναγράφεται "Παραλία Οικισμού". Για την επαλήθευση όμως αυτών δεν προσκομίζεται κανένα συμβόλαιο κάποιου από τους άνω όμορους ιδιοκτήτες (βλ. σχ. σκαρίφημα και αντίστοιχα από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι.

Π., με την αναγραφή ότι τα όρια υποδείχθηκαν από τον ιδιοκτήτη). Επισημαίνεται και ότι, στην προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη του Ι. Κ. Μ., δια της οποίας εγκατέστησε κληρονόμους τους "Α') τα τέκνα του, α) Κ. Ι.Μ., β) Ε.συζ. Γ.Β., το γένος Ι.Μ., γ) Δ.Ι.Μ., δ) Α. χα Ν. Κ. , το γένος Ι. Μ. και Β') τα τέκνα του προαποβιώσαντος υιού του, Κ.

Ι. Μ., ήτοι, α) Ι. Κ. Μ., β) Α. Κ. Μ., γ) Π. Κ. Μ. και ε) Δ. συζ. Ι. Μ., το γένος Κ. Μ., κατέλειπε σε καθένα από αυτούς τους αναφερόμενους και περιγραφόμενους αναλυτικά κατά θέση, έκταση και όρια αγρούς. Στους περιγραφόμενους αγρούς αντίστοιχα στη θέση "……", αναφέρονται και ως όμοροι ιδιοκτήτες ο ίδιος ο διαθέτης και οι Ι.

Σ., κληρονόμοι Κ. Μ., Ν. Τ. και δημόσιος δρόμος, αλλά και οι Ι. Μ., Κ., στη θέση "…..", με κτήματα Δ. Τ., στη θέση "….." με κτήματα Μ. και άμπελο Ν. Κ. κλπ. Με την ίδια διαθήκη αφήνει "στον υιό του, Κ. Μ. τα 5/12 εξ αδιαιρέτου του ανεμόμυλου, μετά της όλης αυτού εξαρτήσεως και περιοχής του, συνορευούσης με δημόσιους δρόμους και θάλασσα", χωρίς καμία αναφορά σε όμορες ιδιοκτησίες, σε αντίθεση με την αναλυτική περιγραφή όλων των άλλων αγρών (βλ.

σχ. διαθήκη). Επί πλέον πρέπει να επισημανθεί η ύπαρξη διαφορετικών τοπωνύμιων, σε όμορες περιοχές, όπως η ιδιοκτησία Ε. Σ. αναφέρεται στη "στη θέση "Κ", η ιδιοκτησία κληρ. Κ. Μ. "στη θέση Αλυκή" κλπ. δ) Κατά τα παρακάτω έγγραφα και τοπογραφικό της εναγομένης Κοινότητας: 1) Από το προσκομιζόμενο, με ημερομηνία 27-1-1986, ακριβές φωτοαντίγραφο από το ευρισκόμενο στο Αρχείο της Κοινότητας Παλαιού Κτηματολογίου (ετών 1936-1937 που ίσχυε μέχρι 15-6-1973, οπότε και συντάχθηκε νέο Κτηματολόγιο), προκύπτει ότι στο Κτηματολόγιο αυτό της Κοινότητας ..., είναι καταχωρημένο, κατά τις αντίστοιχες εγγραφές, ακίνητο (βοσκότοπος), στη θέση ……, εκτάσεως 25 στρεμμάτων, που, κατά την περιγραφή των ορίων του, συνορεύει, ανατολικά με θάλασσα, δυτικά με ιδιοκτησίες, Ζ.

Π. και Κ. Μ., βόρεια Εκκλησία Αγίων Αναργύρων και μεσημβρινά με θάλασσα και Μαυραλυκή, "εντός τούτου υπάρχει ανεμόμυλος Κ. Μ.", όπως τούτο αποτυπώνεται στο επί του φύλλου αυτού υπάρχον σκαρίφημα, στο κέντρο δε του ακινήτου εικονίζεται ο ανεμόμυλος "Κ. Μ.". 2) Το επίδικο ακίνητο αποτυπώνεται ενιαίο στο από 31-5-1989 τοπογραφικό διάγραμμα, που συνέταξε ο τοπογράφος μηχανικός, Η.

Ο., με εντολή της εναγομένης Κοινότητας ..., όπως "τα όρια αυτού υποδείχθηκαν επί τόπου από τον Πρόεδρο της Κοινότητας", με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Α και έκταση 18.233 τμ (αφού δεν συνυπολογίζεται σε αυτό η σημειούμενη παραλία και ο αιγιαλός) και συνορεύει νοτιοανατολικά-ανατολικά, επί πλευράς Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ, με βραχώδη παραλία-αιγιαλό και θάλασσα, βόρεια επί πλευράς Κ - Λ με ζώνη παραλίας, προβλήτα και θάλασσα, όπου αποτυπώνονται εντός αυτής και οι δύο Εκκλησίες, νοτιότερα πεύκα και κοινοτικό W.C., δυτικά με κοινοτική οδό πλάτους 6,00 μέτρων και πέραν αυτής, από βορειοδυτικά προς νοτιοδυτικά κατά σειρά με ιδιοκτησία Ε.

Ρ. (Θ.Ρ.), κάθετο κοινοτικό δρόμο, ιδιοκτησία κληρονόμων Ζ. Π. ( Θ. Π.), σε νοητή ευθεία από την οποία εικονίζεται ο εντός του ακινήτου ανεμόμυλος, κάθετο Κοινοτικό δρόμο, ιδιοκτησία κληρονόμων Μ. (πρώην Κ. Μ.) και νοτιοδυτικά με ιδιοκτησία Α. Σ. (πρώην Κ. Μ.) (βλ. σχ. τοπογραφικό). 3) Ο εξετασθείς μάρτυρας της εναγομένης Κοινότητας ..., Γ.

Φ. του Ι., που γεννήθηκε στην Αντίπαρο το έτος 1943, κάτοικος ..., συνταξιούχος ΝΑΤ, Πρόεδρος της Κοινότητας από το 1987 έως το 2002 (του οποίου η εξέταση άρχισε στις 16-12-2009 και συνεχίστηκε στις 8-2-2010, οπότε και ολοκληρώθηκε), κατέθεσε σχετικά με τα όρια του επιδίκου τα ακόλουθα: "Γνωρίζω το επίδικο ακίνητο, είναι περίπου 15 - 20 στρέμματα μαζί με τον αιγιαλό.

Το 1986 έγινε διάνοιξη περιφερειακού δρόμου, ο οποίος καταλαμβάνει μέρος της επίδικης έκτασης. Το επίδικο συνορεύει, από βορρά, ανατολή και νότο, με θάλασσα, νοτιοδυτικά με ιδιοκτησία Ε. Σ. και με ιδιοκτησίες πρώην Κ. Μ. του Κ., δυτικά και βορειοδυτικά με ιδιοκτησίες, κληρονόμων Ι. Π. του Γ. και κληρονόμων Π.

Κ. του Ι. και Γ. Φ. του Ε.. ... Υπάρχει αλευρόμυλος στο κέντρο του ακινήτου, πιο πολύ προς το ανατολικό μέρος. Υπάρχουν Κοινοτικές τουαλέτες στο βορειοδυτικό μέρος, στην άκρη του κτήματος, απέναντι από την ιδιοκτησία κληρονόμων Π. Κ.. Επίσης υπάρχει μια παλιά Εκκλησία στα όρια, στην άκρη ΒΔ, οι Άγιοι Ανάργυροι και η Αγία Μαρίνα, σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από την προηγούμενοι Εκκλησία, στα όρια του επιδίκου ΒΑ.

Άλλα κτίσματα ή κατασκευάσματα δεν υπάρχουν στο επίδικο. Το επίδικο στο Κτηματολόγιο του 1976 που ισχύει δεν είναι καταχωρημένο, όπως το προσδιόρισα παραπάνω, ένα μικρό τμήμα με διαφορετικό τίτλο (δηλ. θέση - τοπωνύμιο), από το ΒΔ μέρος, υπάρχει στο Κτηματολόγιο, που αυτή τη στιγμή η Κοινότητα το παραχωρεί σε ιδιοκτήτες καταστημάτων για τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με το επίδικο, απλά συνορεύει με αυτό.

Στο παλιό Κτηματολόγιο του 1936 ήταν καταχωρημένο το επίδικο". ε) Από τους εξετασθέντες μάρτυρες του ενάγοντος κατατέθηκαν σχετικά με τα όρια του επιδίκου τα ακόλουθα: Ο μεν Θ. Ρ. του Ε., που γεννήθηκε στην Αντίπαρο το έτος 1920, κάτοικος ... (του οποίου η εξέταση άρχισε στις 24-6-2009 και συνεχίστηκε στις 23-9-2009), κατέθεσε σχετικά ότι: "Η έκταση του ανεμόμυλου ήταν μεγάλη 40, 50, 30 στρέμματα. (Επί του επιδειχθέντος από Απριλίου 2003 τοπογραφικού του πολιτικού μηχανικού, Γ.

Χ.), ο μάρτυρας προσδιόρισε τα παραπάνω 30 στρέμματα ως έκταση του ανεμόμυλου) και πέραν τούτου συνόρευε με ιδιοκτησίες Γ. Μ., Ν. Κ., Ζ. Π.. Τα όρια αυτά ξεκινάγανε από βόρεια τον Ναό των Αγίων Αναργύρων, συνεχίζανε δυτικά με τα ονόματα που είπα και καταλήγανε στην Μαυραλυκή και συνόρευαν με άλλα δικά του κτήματα, εκτός της έκτασης του ανεμόμυλου, που δεν μπορώ να υπολογίσω σε έκταση.

Αυτά τα όρια που περιέγραψα ήταν τα προς την ξηρά από βόρεια μέχρι νότια - νοτιοδυτικά και ανατολικά συνορεύει με θάλασσα, πάλι βόρεια από το λιμάνι μέχρι το νότιο όριο, όπου συναντάει το πιο πάνω, δυτικά από την ξηρά όριο, δηλαδή η έκταση αυτή είναι σαν αυγό και στη μέση περίπου της έκτασης είναι ο μύλος.

Τα όρια με τα ονόματα που ανέφερα ήταν από παλιά, μέχρι το 1960 περίπου, και μεταβιβάστηκαν σε τρίτους, αλλά και στα παιδιά τους. Συγκεκριμένα το κτήμα του Μ. το έχει ο Κ. Ι. του Π., εγγονός του Μ.. Ο Κ. Ν. το δώρισε στον αδελφό μου, Θ. Ρ. και την γυναίκα του, που τον γηροκόμησαν που δεν είχαν παιδιά. Αυτοί δώσανε ένα τμήμα στον εγγονό τους Γ.

Φ., άλλο στον γιο τους Σ. Ρ., που το πούλησε στον Μ. και ένα τρίτο στον Α. Τ., όπου είναι κτισμένο το ξενοδοχείο "…..." ... Το κτήμα της Ζ. Π., που πρέπει να το είχε πριν γεννηθώ εγώ το 1920, το μεταβίβασε στη συνέχεια στα παιδιά της Α., Μ. Μ. και άλλα και τώρα πλέον ανήκουν στα εγγόνια της. Ένα άλλο κτήμα, που συνορεύει νοτιοδυτικά με την έκταση του μύλου, ανήκε και αυτό στον Μ.

και μεταβιβάστηκε και τώρα ανήκει στον εγγονό του, Μ. Π., καπετάνιο. Το τελευταίο νότιο όριο ήταν και αυτό δικό του και το μεταβίβασε σε μία ελληνοαμερικάνα, που το έδωσε στην κόρη της, Ε. Σ. . ... Έγιναν πωλήσεις γύρω από το μύλο, από τον Π. (κ.), τον Κ., τον Λ. και κάποια Σ.. Το τελευταίο το πούλησε ο Μ. στη Σ.. Άλλα που συνορεύουν με το μύλο τα έχει γράψει στα παιδιά του.".

Ο δε Ε. Ρ. του Θ., που γεννήθηκε στην Αντίπαρο το έτος 1936, κάτοικος ..., συνταξιούχος ΝΑΤ (του οποίου η εξέταση άρχισε στις 17-3-2010, συνεχίστηκε στις 12-5-2010 και ολοκληρώθηκε στις 29-9-2010), κατέθεσε σχετικά ότι: "Στην αεροφωτογραφία που μου δείχνετε βλέπω την έκταση και την προσδιορίζω, ξεκινώντας από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, από το βόρειο χερσαίο όριο προς το βόρειο - δυτικό όριο που είναι η θάλασσα (Ψαραλυκή), συνόρευε με ιδιοκτησία οικογένειας Κασσαλιά, η οποία στη συνέχεια πουλήθηκε γιατί ενδιάμεσα έγιναν και άλλες μεταβιβάσεις και σήμερα ανήκει στον Α.

Τ.. Δίπλα ανήκει στον Θ. Μ., στη συνέχεια στον Γ. Φ., εκεί στο δρόμο τελειώνει η ιδιοκτησία Κασσαλιά. Στη συνέχεια, μετά το δρόμο, ήταν η ιδιοκτησία Γ. Μ. και στη φωτογραφία που μου δείχνετε, στην αρχική έκταση η πρώτη οικοδομή ανήκει στον Ι. Κ. και η δεύτερη στον Ε. Μ.. (Ο μάρτυρας δείχνει πάνω στην αεροφωτογραφία την έκταση όπου υπάρχουν έξι - επτά οικοδομές), που ανήκε αρχικά στον Ι.

Π. και σήμερα η έκταση αυτή, που συνορεύει βορειοδυτικά με το επίδικο ανήκει στα παιδιά του, Κ., Α., Δ., Α. και Ε. Π., που έχουν χτίσει τις οικοδομές. Στη συνέχεια, η τελευταία οικοδομή που βρίσκεται πριν από το δημόσιο δρόμο, που δεν υπήρχε από παλιά, μαζί με το υπόλοιπο, μέχρι τη θάλασσα, ανήκε στον Κ. Μ., που το μεταβίβασε στα παιδιά του, Σ.

συζ. Β. Π., Ν. συζ. Χ. Ν., Μαρία συζ. Ν. Γ., στον Ι. Μ. (αρχικό ενάγοντα), Κ. συζ. Ι. Κ., Μ. συζ. Θ. Κ. και Α. Ρ., την γυναίκα μου. Στη συνέχεια και 30μ μετά το δρόμο, η υπόλοιπη έκταση μέχρι τη θάλασσα, πουλήθηκε από τον Μ. στην οικογένεια Σ., τώρα ανήκει στην κόρη της Ε., έκτασης περίπου 4 στρεμμάτων. Εκεί στη θάλασσα τελειώνει το βορειοδυτικό όριο της όλης έκτασης" (βλ.

σχ. εισηγητική έκθεση). στ) Ως προς τον προσδιορισμό του αναφερόμενου στους άνω τίτλους του ενάγοντα (απώτερων και άμεσου δικαιοπαρόχου του) από το 1884 έως το 1963, δρόμου, ως ορίου, προέκυψαν τα ακόλουθα: 1) Στην προαναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: "Ο ανεμόμυλος υφίσταται από το έτος 1866 στο κέντρο σχεδόν της έκτασης και προς την πάνω Δυτική πλευρά της, ο οποίος, όπως πληροφορήθηκα, λειτουργούσε, χωρίς διακοπή, από τον εκάστοτε μυλωνά του, από το έτος 1884 μέχρι το έτος 1969, για την επεξεργασία των σιτηρών και την παραγωγή αλεύρων κλπ παραγώγων τους, των χωρικών που έρχονταν από όλο σχεδόν το νησί. ...

Μάλιστα μου ανέφεραν ότι υπήρχαν και διάφορα μονοπάτια, που είχαν χαραχθεί από τους χωρικούς και τα υποζύγιά τους, που μετέφεραν τα σιτηρά από τα χωράφια τους στον αλευρόμυλο και μετά την επεξεργασία τους μετέφεραν τα σιτηρά από τον αλευρόμυλο στα σπίτια τους και τις αποθήκες τους. Μου υπέδειξαν δε τα ίχνη από δύο μονοπάτια, ένα μονοπάτι που ερχόταν από τον παραλιακό δρόμο του χωριού, περνούσε δίπλα από τον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων και κατέληγε στον αλευρόμυλο, ένα άλλο μονοπάτι που ερχόταν μέσα από το χωριό, κάθετα προς τον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων και σε απόσταση περίπου 50 μέτρων από αυτόν και διασταυρωνόταν με το προηγούμενο και ένα τρίτο μονοπάτι, που ερχόταν από την Ψαραλυκή και τη βραχώδη παραλία στη Δυτική πλευρά του επιδίκου και αντίθετα από τα δύο προηγούμενα μονοπάτια και κατέληγε στον αλευρόμυλο.". 2) Από τους εξετασθέντες μάρτυρες του ενάγοντα κατατέθηκαν σχετικά τα ακόλουθα:

Από τον μεν Θ. Ρ. του Ε., ότι: "Ανάμεσα στο τελευταίο τμήμα του Φ. και την ιδιοκτησία Π. υπήρχε ένας στενός δρόμος που πηγαίνανε τα γαϊδουράκια και οι χωρικοί για άλεσμα σιτάρι και κριθάρι. Το δρομάκι αυτό συναντούσε ένα άλλο μονοπάτι, που ερχόταν από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων και περνώντας μέσα από το κτήμα πήγαινε στο μύλο.

Υπήρχε και ένα τρίτο μονοπάτι, που ερχόταν από την Μαυραλυκή, διέσχιζε κατά μήκος το κτήμα του ανεμόμυλου και κατέληγε και αυτό στο μύλο. Αυτό το μονοπάτι εξυπηρετούσε αυτούς που ερχόντουσαν από την εξοχή, για να μην κάνουν τον γύρο και να πάρουν τα άλλα δύο μονοπάτια.". Από δε τον Ε. Ρ. του Θ., ότι: "Ξαναγυρνάμε στην Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, όπου δεν υπήρχε ο δρόμος που φαίνεται στην αεροφωτογραφία, αλλά ένας λοξός δρόμος, μονοπάτι που πήγαινε στο μύλο.

Από το βορειοδυτικό όριο, από τον πρώτο δρόμο που περιέγραψα παραπάνω, πήγαινε λοξά μέσα στον επίδικο μύλο. Όσοι ερχόντουσαν από την εξοχή για τον μύλο, πέρναγαν δίπλα από την Ψαραλυκή σε μονοπάτι, λοξά στο επίδικο προς το μύλο. Από την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων προς τα ανατολικά, δεν υπήρχε τότε ο δρόμος που βλέπω στην αεροφωτογραφία, συνεχιζόταν το όριο μέχρι τη θάλασσα και πήγαινε από ανατολικά, όπως είναι ακτογραμμή, προς το νοτιοανατολικό όριο, όπου συναντούσε το άλλο όριο που είπα παραπάνω της Σ.." (βλ.

σχ. και προσκομιζόμενη αεροφωτογραφία εκ του εκ του Google earth, όπου φαίνονται τα ίχνη των άνω μονοπατιών). ζ) Τέλος, οι μετέπειτα αλλαγές που επήλθαν στην επίδικη έκταση, αφορούν: 1) Τα βόρεια όρια, όπου ΒΔ υφίσταται και ο Ναός των Αγίων Αναργύρων (ο νεώτερος Ναός χτίστηκε το 1974) με τον διαμορφωμένο και οριοθετημένο περιβάλλοντα χώρο του, χτίστηκαν κοινοτικές τουαλέτες στο βορειοδυτικό μέρος, στην άκρη του κτήματος, απέναντι από την ιδιοκτησία κληρονόμων Π.

Κ., ΒΑ ο Ναός της Αγίας Μαρίνας, που αποπερατώθηκε το 1993, με τον διαμορφωμένο και οριοθετημένο περιβάλλοντα χώρο του και σε επαφή με αυτόν διαμορφώθηκε χώρος (πλατεία) για πολιτιστικές εκδηλώσεις, διαμορφώθηκε το λιμάνι και η προβλήτα του Ferry Boat. 2) Τα νοτιοδυτικά και κυρίως δυτικά χερσαία όρια της επίδικης έκτασης, όπου, περί το έτος 1979 - 1980, μεταξύ τής και των όμορων ιδιοκτησιών, διανοίχθηκε η υπάρχουσα πλέον κοινοτική οδός. 3) Την πώληση από τον αρχικό ενάγοντα, Ι.

Μ. του Κ. προς τον Θ. Μ. του Ι., με το υπ' αριθμ. 24.977/12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, διαιρετού τμήματος εκ της επίδικης έκτασης, εκτάσεως 1.540 τμ, "οριζόμενο, Ανατολικά επί πλευράς Α-Β, μήκους 35 μέτρων, με κτήμα ιδίου (πωλητή) και πέραν τούτου με θάλασσα, Δυτικά επί πλευράς Γ - Δ, μήκους 35 μέτρων, με κτήμα ιδίου (πωλητή), Βόρεια, επί πλευράς Α'- Γ', μήκους 44 μέτρων, με κτήμα ιδίου ένθα και Κέδρος και Νότια επί πλευράς Β'- Δ', μήκους 44 μέτρων, με κτήμα ιδίου". 4) Διανοίχθηκε, περί τα έτη 1986-1989, κοινοτική οδός, κατά μήκος της επίδικης έκτασης και λοξά, ξεκινώντας ΒΑ από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, που συνδέει τον οικισμό της ...

με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου και έτσι με τη διάνοιξη της Κοινοτικής αυτής οδού, η επίδικη έκταση χωρίστηκε σε δύο τμήματα, όπως φαίνεται και στα προσκομιζόμενα και επισυναπτόμενα στην έφεση, δύο φωτογραφικά αποσπάσματα του ακινήτου και της περιοχής του εκ του Google earth (βλ.

σχ. αεροφωτογραφίες). Τα δύο αυτά τμήματα της επίδικης έκτασης, κατά τους εκκαλούντες, εμφαίνονται από Απριλίου 2003 τοπογραφικό διάγραμμα, του πολιτικού μηχανικού, Γ. Χ. (που επισυνάπτεται στις αντίστοιχες υπ' αριθμ. 7.676/6-9-2004 και 10.706/17-2-2009 Δηλώσεις Αποδοχής Κληρονομίας), ως ακολούθως: " ... 1) Ένα αγροτεμάχιο, εκτός σχεδίου και εκτός οικισμού, άρτιο κατά κανόνα και οικοδομήσιμο, σύμφωνα με τις κείμενες πολεοδομικές διατάξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση, εκτάσεως 10.633,50 τμ, που φαίνεται με το λατινικό στοιχείο δύο (ΙΙ) και τα γράμματα Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ στο άνω τοπογραφικό διάγραμμα και συνορεύει:

Βορειοδυτικά επί πλευράς Σ - Ρ - Π - Ο - Ξ συνολικού μήκους 212,20 μέτρων, με κοινοτική οδό, βορειοανατολικά επί πλευράς τεθλασμένης Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ, συνολικού μήκους 320,46 μέτρων, με θάλασσα και νοτιοδυτικά επί πλευράς Υ - Τ - Σ, συνολικού μήκους 115,70 μέτρων, με κοινοτική οδό. 2) Ένα αγροτεμάχιο, εκτός σχεδίου και εκτός οικισμού, άρτιο κατά κανόνα και οικοδομήσιμο, σύμφωνα με τις κείμενες πολεοδομικές διατάξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση, εκτάσεως 9.019,97 τμ, περιέχει ανεμόμυλο καλυμμένης επιφάνειας 32,15 τμ, φαίνεται με το λατινικό στοιχείο ένα (Ι) και τα γράμματα ΒΒ - ΒΑ - Β - Γ - Δ - ΔΑ - ΔΒ - Ε - Ζ - Β'- Α' - Δ'- Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - ΒΒ στο προαναφερόμενο τοπογραφικό διάγραμμα και συνορεύει:

Βόρεια επί πλευράς Β - Γ, μήκους 28,34 μέτρων, με κοινοτικό χώρο, βορειοανατολικά εν μέρει επί πλευράς Γ - Δ μήκους 10,10 μέτρων με κοινοτική οδό, εν μέρει επί πλευράς ΔΑ - ΔΒ μήκους 25,20 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας, εν μέρει επί πλευράς Α' - Δ' μήκους 38,50 μέτρων με ιδιοκτησία Θ. Μ. (σημ. κατά το προαναφερθέν 24…../12-9-1974 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο), ανατολικά εν μέρει επί πλευράς Ζ - Ε μήκους 38,55 μέτρων με κοινοτική οδό και εν μέρει επί πλευράς Α' -Β' μήκους 35,20 μέτρων με ιδιοκτησία Θ.

Μ., νοτιοανατολικά εν μέρει επί πλευράς καμπύλης Κ - Ι - Θ - Δ' , συνολικού μήκους 125,80 μέτρων με κοινοτική οδό και εν μέρει επί πλευράς Δ - ΔΑ μήκους 18,60 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας, δυτικά εν μέρει επί πλευράς τεθλασμένης Κ - Λ - Μ - Ν - ΒΒ, συνολικού μήκους 190,25 μέτρων, με κοινοτική οδό και εν μέρει επί πλευράς ΒΑ - Β, μήκους 13,20 μέτρων, με περίβολο Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων, βορειοδυτικά εν μέρει επί πλευράς ΒΒ - ΒΑ, μήκους 18,50 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων και εν μέρει επί πλευράς ΔΒ - Ε, μήκους 24,90 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας και νοτιοδυτικά επί πλευράς Β'- Ζ, μήκους 38,50 μέτρων με περίβολο Ιερού Ναού Αγίας Μαρίνας.".

Δηλαδή, κατά το άνω τοπογραφικό δεν περιλαμβάνονται στην επίδικη έκταση και συγκεκριμένα στο άνω ΙΙ Τμήμα αυτής, οι Ναοί αντίστοιχα των Αγίων Αναργύρων και της Αγίας Μαρίνας, με τους αντίστοιχους οριοθετημένους και διαμορφωμένους περιβάλλοντες χώρους τους (περιλαμβάνεται όμως η σε επαφή με την Αγία Μαρίνα διαμορφωθείσα από την Κοινότητα πλατεία) και το Τμήμα Ι, φτάνει βορειοανατολικά επί πλευράς τεθλασμένης Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ, συνολικού μήκους 320,46 μέτρων, μέχρι τη θάλασσα (ήτοι περιλαμβάνει και τον αιγιαλό).

Επισημαίνεται, όμως, ότι στο εν λόγω τοπογραφικό αναγράφεται ότι: "Θέση και όρια με υπόδειξη. Δεν έγινε έλεγχος τίτλων" και αναγράφεται ότι "η όλη έκταση έχει εμβαδόν 23.341 τμ, εκ της οποίας το Τμήμα Ι έχει εμβαδόν 9.019,97 τμ + το Τμήμα ΙΙ με εμβαδόν 10.633,50 τμ + 1.741 τμ, το εμβαδόν του δρόμου που περιέχεται μεταξύ των Τμημάτων Ι και ΙΙ", επί πλέον δεν περιλαμβάνεται στην επίδικη έκταση το εμφαινόμενο διαιρετό τμήμα ως ιδιοκτησία "Θ.

Μ." (βλ. σχ. τοπογραφικό). Ακόμη, πρέπει να επισημανθεί ότι, με την άνω υπ' αριθμ. 10.706/17-2-2009 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας, οι εκκαλούντες αποδέχθηκαν την κληρονομιαία περιουσία της αποβιωσάσης, στις 28-12-2008, μητέρας τους, Ε. χας Ι. Μ. και συγκεκριμένα, εκτός από το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της (1/4) στην επίδικη έκταση, αποδέχθηκαν και το "1/100 εξ αδιαιρέτου, ενός αγροτεμαχίου, στη θέση "Γ…….." της περιφέρειας της Κοινότητας ..., το οποίο συνορεύει, βόρεια με ιδιοκτησία Γ.

Κ., δυτικά με ιδιοκτησία Μ. Κ., νότια με ιδιοκτησία Κ. Τ. και ανατολικά με αγροτεμάχιο ιδιοκτησίας Π. Μ." (βλ. σχ. αποδοχή κληρονομίας). Ο πραγματογνώμονας, Κ. Κ., πολιτικός μηχανικός, με την προαναφερόμενη έκθεση πραγματογνωμοσύνης, κατόπιν αυτοψίας και κάνοντας επεξεργασία και εφαρμογή των αναφερομένων σε αυτή τίτλων του ενάγοντος (συμβόλαιο 5.0…/13-5-1884, Δηλώσεις 9.479/23-10-1905 και 9.754/10-4-1906, συμβόλαια 9.4…/23-10-1905, 16…../4-2-1916, 16……/4-2-1916, 22……/24-12-1920, διαθήκη 860/23-3-1936 και συμβόλαιο δωρεάς 15…../3-4-1963), αλλά και των συμβολαίων της όμορης ιδιοκτησίας Ε.

Σ. (συμβόλαια 14.837/18-8-1961 και 4.109/17-9-1963), των τοπογραφικών διαγραμμάτων του Ι. Π. και Γ. Χ. και της από 24-8-1974 Βεβαίωσης του Προέδρου της Κοινότητας ..., όπως και τους τίτλους των εκκαλούντων (7.676/6-9-2004 και 10.706/17-2-2009 Δηλώσεις Αποδοχής Κληρονομίας): α) Αποδέχεται την ανωτέρω διαίρεση της επίδικης έκτασης, αναφέροντας σχετικά ότι: "Με τη διάνοιξη της Κοινοτικής αυτής οδού, η επίδικη έκταση χωρίστηκε σε δύο τμήματα, τα οποία περιγράφονται με λεπτομέρειες στις υπ' αριθμ. 7.676/6-9-2004 και 10.706/17-2-2009 Δηλώσεις Αποδοχής Κληρονομίας, εκτάσεως 10.633,50 τμ το ένα με το λατινικό στοιχείο δύο (ΙΙ) και τα γράμματα Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Ξ στο από Απριλίου 2003 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού, Γ.

Χ. και 9.019,97 τμ το άλλο με το λατινικό στοιχείο ένα (Ι) και τα γράμματα ΒΒ - ΒΑ - Β - Γ - Δ - ΔΑ - ΔΒ - Ε - Ζ - Β' - Α' - Δ' - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - ΒΒ στο αυτό τοπογραφικό διάγραμμα. Τα αγροτεμάχια αυτά αποτελούσαν, μαζί με τη διανοιγμένη πλέον κοινοτική οδό που τα χωρίζει, μία ενιαία έκταση, όπως περιγράφεται σε όλους τους προηγούμενους τίτλους ιδιοκτησίας του αρχικού ενάγοντα και των δικαιοπαρόχων του άμεσου και απώτερων, μαζί δε με το τμήμα της έκτασης εμβαδού 1.540 τμ, που μεταβιβάστηκαν το 1074 από τον ενάγοντα στον Θ.

Μ., όλα μαζί τα τμήματα ανέρχονται σε 25 περίπου στρέμματα, σύμφωνα με το άνω τοπογραφικό του Γ. Χ.". β) Συμπεραίνει ότι: "Το εν λόγω ακίνητο έχει διαχρονικά τα ίδια σύνορα και τις όμορες ιδιοκτησίες, όπως διαπίστωσα από την επιτόπια αυτοψία και έρευνα που πραγματοποίησα, αρχικά με τις όμορες ιδιοκτησίες, ξεκινώντας από τα:

Νοτιοδυτικά όρια: Με βραχώδη παραλία, με πρώην ιδιοκτησία Κ., μετέπειτα με πρώην ιδιοκτησία Ι. Σ., Ι. Μ. και Κ. Μ., στη συνέχεια με πρώην ιδιοκτησία, Α. Σ. και ήδη με ιδιοκτησία Ε. Σ. και με ιδιοκτησία Κ. Μ.. Δυτικά: Με πρώην ιδιοκτησία Δ. Β. και Ζ. Π. και ήδη οικία Κ. Π., ιδιοκτησία Ζ. Σ., οικία Α. Σ., οικία Ε. Κ. (ενδιάμεσα Γ.

και Μ. Μ.), οικία Μ. Μ., με πρώην ιδιοκτησία Γ. Τ., με πρώην ιδιοκτησία Μ., μετέπειτα με πρώην ιδιοκτησία Π. Κ. και ήδη οικία Ι. Κ.υ, κοινοτική οδό, με πρώην ιδιοκτησία Μ. Μ., μετέπειτα με πρώην ιδιοκτησία Ν. Ι. Κ. και ήδη ιδιοκτησία Ε. Ρ. και ξενοδοχείο Ανάργυρου Τ.. Βόρεια: Με παραλία οικισμού και όρμο οικισμού ... και ήδη με Ιερούς Ναούς Αγίας Μαρίνας και Αγίων Αναργύρων και Ανατολικά και Νοτιοανατολικά, με λιμενοβραχίονα και με θάλασσα.".

γ) Καταλήγει δε συμπερασματικά στα ακόλουθα: "Μετά, λοιπόν, από αυτοψίες στο επίδικο ακίνητο, την εφαρμογή τίτλων, την εκπόνηση τοπογραφικού διαγράμματος, Γνωμοδοτώ ότι: Το ανωτέρω ακίνητο περιλαμβάνεται εν μέρει στους επικαλούμενους τίτλους, ήτοι στο υπ' αριθμ. 15.754/63 συμβόλαιο και στο υπ' αριθμ. 5091/1884 συμβόλαιο και στα λοιπά συμβόλαια που επικαλείται ο ενάγων.

Συγκεκριμένα, το περιγραφόμενο ακίνητο, στη θέση "…….." ..., έχει έκταση 19.600 τμ, σύμφωνα με το τοπογραφικό διάγραμμα που συνέταξα και εμφαίνεται με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α και Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ -Ω - Α1 - Α2 - Α3 -Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8 - Ξ, με την επισήμανση για τη διάνοιξη των δύο κοινοτικών οδών και έχει έκταση 7.750 τμ και 10.030 τμ και εμβαδόν δρόμων 1.820 τμ, ήτοι συνολική έκταση 7.750+0.030+1.820=19.600 τμ και περιλαμβάνεται εν μέρει στους άνω επικαλούμενους τίτλους του ενάγοντα".

Κατά το επισυναπτόμενο στην έκθεση αυτή, από Ιουνίου 2009, τοπογραφικού διαγράμματος, αποτυπώνεται η διανοιχθείσα "περί το έτος 1986 - 1987", εντός της ενιαία αρχικά επίδικης έκτασης και κατά μήκος αυτής, κοινοτική οδός, δια της οποίας η επίδικη έκταση χωρίστηκε στα δύο αναφερόμενα τμήματα, που αποτυπώνονται αντίστοιχα, το μεν πρώτο, εκτάσεως 7.750 τμ, με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ -Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α, εντός του οποίου υπάρχει και ο ανεμόμυλος, το δε δεύτερο, εκτάσεως 10.030 τμ, με τα στοιχεία Ξ -Ο - Π - Ρ - Σ - Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 -Α5 - Α6 - Α7 - Α8 - Ξ, που συνορεύει νοτιοανατολικά και ανατολικά, επί πλευράς Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8, με θάλασσα (βραχώδη ακτή) και ειδικότερα Ανατολικά από την διαμορφωμένη προβλήτα του λιμανιού μέχρι Νοτιοανατολικά - Νότια με τη βραχώδη παραλία πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής.

Η διανοιχθείσα άνω κοινοτική οδός ξεκινά ΒΑ από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα, φτάνει στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, συνδέει δε τον οικισμό της ... με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου. Η βόρεια πλευρά του πρώτου τμήματος Ζ - Θ, συνορεύει με τον διαμορφωμένο περίβολο του Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων (Βορειοδυτικά) και με τον διαμορφωμένο περίβολο του Ιερού Ναού της Αγίας Μαρίνας (βορειοανατολικά) και τον στη συνέχεια αυτού διαμορφωμένο περιβάλλοντα χώρο για πολιτιστικές εκδηλώσεις, ήτοι την πετρόχτιστη πλατεία πλέον της Αγίας Μαρίνα.

Δηλαδή δεν περιλαμβάνονται από την επίδικη έκταση οι άνω Ναοί και το εδαφικό τμήμα τους, η πετρόχτιστη πλατεία, βορειότερα των οποίων είναι παραλιακά πλέον η κοινοτική οδός, το λιμάνι του νησιού και η διαμορφωμένη προβλήτα, όπως τούτα εμφαίνονται και στις προσκομιζόμενες αεροφωτογραφίες της περιοχής από το Google earth.

Περιλαμβάνει δε στο ακίνητο που περιγράφεται στους τίτλους του ενάγοντα, και το δεύτερο άνω τμήμα της επίδικης έκτασης, εκτάσεως 10.030 τμ, με τα στοιχεία Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ - Τ -Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8 - Ξ, που συνορεύει νοτιοανατολικά και ανατολικά, επί πλευράς Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 -Α7 - Α8, με θάλασσα (βραχώδη ακτή), αναφέροντας προηγουμένως, κατά την εφαρμογή των τίτλων, ως όριο και στους παλαιότερους τη θάλασσα, παρ' ότι τέτοιο όριο δεν αναφέρεται σε αυτούς (παρά μόνο χερσαία όρια και δρόμος, όπως προαναφέρθηκε) και παρ' ότι διαπιστώνει ότι στο τμήμα αυτό δεν υφίσταται "κανένα υπόλειμμα παλαιών κατασκευών", αφού αναφέρει ειδικότερα τα ακόλουθα: "Από την αυτοψία στο επίδικο και από πληροφορίες που συνέλεξα από κατοίκους της περιοχής, διασταύρωσα την ύπαρξη διάσπαρτων υπολειμμάτων παλαιών υλικών πρόχειρων οικοδομημάτων, που οι κατά καιρούς ιδιοκτήτες του ανεμόμυλου χρησιμοποιούσαν για τις ανάγκες της λειτουργίας του ανεμόμυλου.

Πληροφορήθηκα με τον τρόπο αυτό ότι υπήρχαν, στο σύνολο σχεδόν της επίδικης έκτασης πέριξ του ανεμόμυλου, διάφορες ημιμόνιμες και πρόχειρες εγκαταστάσεις, όπως υπόστεγα, δέστρες, ποτιστήρια και παχνιά, για την στάθμευση και παραμονή των ζώων των χωρικών πελατών του αλευρόμυλου, που μετέφεραν με τα ζώα αυτά τα προς άλεση δημητριακά και μετά την άλεση μετέφεραν τα άλευρα κλπ προϊόντα του αλευρόμυλου.

Ακόμη πληροφορήθηκα ότι ο αλευρόμυλος λειτουργούσε, χωρίς διακοπή, από τον εκάστοτε μυλωνά του, από το έτος 1884 μέχρι το έτος 1969, για την επεξεργασία των σιτηρών και την παραγωγή αλεύρων κλπ παραγώγων τους, των χωρικών που έρχονταν από όλο σχεδόν το νησί, γεγονός που καθιστούσε αναγκαία την ύπαρξη όλων αυτών των πρόχειρων εγκαταστάσεων και υποστέγων, τόσο για την παραμονή των ζώων, όσο και για τη φύλαξη των σιτηρών και μετά την επεξεργασία τους των αλεύρων.

Τέλος, έμαθα ότι υπήρχαν και στάβλοι και ορνιθώνες για τα οικόσιτα ζώα και πουλερικά, προς εξυπηρέτηση των αναγκών του μυλωνά και της οικογένειάς του, που έβοσκαν σε όλο το κτήμα". Σχετικά δε, ακόμη και οι εξετασθέντες μάρτυρες του ενάγοντα κατέθεσαν: Ο μεν Θ. Ρ. του Ε. ότι: " ... Σε ένα τμήμα της έκτασης, πιο κάτω από το μύλο, είχε ένα κοτέτσι για τις κότες του", ο δε Ε.

Ρ. του Θ. ότι: " ... Στη νοητή ευθεία από το μύλο μέχρι την Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και 70 περίπου μέτρα από το μύλο, υπήρχε ένας στάβλος, που έβαζαν τα ζώα, επί το πλείστον γαϊδούρια και μερικά μουλάρια, οι χωρικοί που έφερναν τα σιτηρά για άλεσμα. Νέος, 20 περίπου χρονών, θυμάμαι ότι υπήρχε ο στάβλος και άρχισαν να παίρνουν πέτρες για να φτιάχνουν σπίτια, διευκρινίζω ότι αυτό το έκανε ο Α.

Μ., γιος του Κ. Μ., με την άδειά του φυσικά, γιατί προς το νότιο μέρος, 30μ. από την άλλη πλευρά του μύλου, υπήρχε και άλλος στάβλος. Στα σύνορα με τη Σ. υπήρχε ένας τοίχος και γούρνες, από σαν ελαφρόπετρα (πουρί), που κρατούσε το νερό, δηλαδή ποτίστρες για τα ζώα. Σε απόσταση 60 - 70 μέτρων από τον μύλο και με κατεύθυνση προς την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, υπήρχαν δύο λάκκοι μεγάλοι, στους οποίου εκτρέφανε γουρούνια η οικογένεια Κ.

Μ., για τις ανάγκες της οικογένειας. Στο σημείο εκείνο, λίγο πιο πάνω, υπάρχουν σήμερα τα ουρητήρια και οι λάκκοι ήταν λίγο πιο κάτω, ανάμεσα στα ουρητήρια και την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.". Τέλος, από το περιεχόμενο της άνω έκθεσης προκύπτει σαφώς ότι ο πραγματογνώμονας δεν έλαβε υπόψη του και ούτε αξιολόγησε τους ισχυρισμούς της εναγομένης Κοινότητας ..., ούτε και έλαβε υπόψη του τα προσκομισθέντα από την τελευταία έγγραφα, όπως αναφέρονται παραπάνω.

Με βάση την άνω συγκριτική αξιολόγηση προκύπτει ότι το περιγραφόμενο σε όλους τους άνω διαδοχικούς τίτλους των δικαιοπαρόχων (άμεσου και απώτερων) του ενάγοντα (με αρχικό το υπ' αριθμ. 5.0…/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο και τελευταίους το υπ' αριθμ. 15…../3-4-1963 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή και την με αριθμό 5.0…/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας) ακίνητο, στη θέση "……" της Κοινότητας ..., αντιστοιχεί στο τμήμα της επίδικης έκτασης, που αποτυπώνεται στο από Ιούνιο 2009, τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα πολιτικού μηχανικού, Κ.

Κ., με τα στοιχεία Α -Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α, εμβαδού 7.750 τμ, εντός του οποίου υπάρχει και ο ανεμόμυλος, λαμβανομένων υπόψη όλων εκ των ανωτέρω αποδεικτικών μέσων προκυψάντων στοιχείων αναφορικά με το είδος, τη μορφή και τη χρήση του, τη θέση στην οποία εκτείνεται, τη μη ύπαρξη διαχρονικά οποιασδήποτε σταθερής περιμάνδρωσης αυτού, των μορφολογικών του μεταβολών και την ταυτοποίησή του έναντι των αναφερόμενων σε όλους τους άνω τίτλους κτήσης ορίων του, όπως αναλυτικά αναφέρονται ανωτέρω.

Το ακίνητο αυτό τόσο ο ενάγων, όσο και οι πριν από αυτόν ανωτέρω, κατά σειρά μνημονευόμενοι αντίστοιχα δικαιοπάροχοί του (άμεσος και απώτεροι), δυνάμει του προαναφερόμενου για τον καθένα τους νόμιμου κτητικού κυριότητας τίτλου, νέμονταν διαδοχικά και αδιαλείπτως, με την άδολη και ειλικρινή πεποίθηση ότι δεν προσβάλλουν αλλότρια δικαιώματα, ασκώντας τις προαναφερόμενες εμφανείς υλικές και προσιδιάζουσες στη φύση, στη μορφολογία και στον προορισμό του πράξεις, οι οποίες κατά την αντικειμενική συναλλακτική αντίληψη είναι δηλωτικές εξουσιάσεως αυτού, κατά τρόπο διαρκή, σταθερό και αποκλειστικό, διανοία κυρίου, δηλαδή με τη θέληση του απόλυτου εξουσιασμού του και χωρίς να ενοχληθούν από κάποιον.

Συγκεκριμένα, από προ του έτους 1884 και μέχρι το έτος 1967 λειτουργούσαν τον εντός αυτού υπάρχοντα ανεμόμυλο, προβαίνοντες σε άλεση δημητριακών (σιταριού και κριθαριού) των κατοίκων (γεωργών) της περιοχής, διαμορφώνοντας εντός αυτού και τις αναγκαίες πρόχειρες εγκαταστάσεις (υπόστεγα, δέστρες, ποτίστρες κλπ) για τη στάθμευση και παραμονή των ζώων των πελατών του μύλου, αλλά και των ιδίων των γεωργών, καθώς και χώρους (υπόστεγα) προς προσωρινή εναπόθεση και αποθήκευση των προς άλεση σιτηρών, διατηρούσαν εντός αυτού ορνιθώνα και στάβλο για τα μεταφορικά και οικόσιτα ζώα τους, καθάριζαν το χώρο και τα εντός αυτού υπάρχοντα μονοπάτια πρόσβασης προς το μύλο και στη συνέχεια συνέχισαν την επίβλεψη και διαφύλαξη των ορίων του, καθ' ότι λόγω της βραχώδους μορφολογίας του δεν ήταν δεκτικό καλλιέργειας και ουδέποτε, άλλωστε καλλιεργήθηκε, προέβαιναν στις αναφερόμενες μεταβιβάσεις, υποβάλλοντας τις αναγκαίες προς τούτο δηλώσεις και καταβάλλοντας τους οικείους φόρους κλπ.

Η διακατοχή, μάλιστα, του ακινήτου αυτού από τους (απώτερους και άμεσο) δικαιοπαρόχους του, επιβεβαιώνεται και από τις ένορκες καταθέσεις των προαναφερόμενων μαρτύρων απόδειξης, Θ. Ρ. του Ε. (γεννηθέντα στην Αντίπαρο το έτος 1920 και κάτοικο ομοίως) και Ε. Ρ. του Θ. (γεννηθέντα το έτος 1936 στην Αντίπαρο, ναυτικό), οι οποίοι βεβαίωσαν με σαφήνεια, πληρότητα και μετά λόγου γνώσεως τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, ως συγγενείς εξ αγχιστείας του ενάγοντα και κάτοικοι της ίδιας περιοχής, αλλά και ιδιοκτήτες γειτονικών ακινήτων, υπό την επισήμανση ότι με όλες τις σχετικές αναφορές τους, κυρίως του δευτέρου από αυτούς, τοποθετούνται οι αναφερόμενες κατασκευές (στάβλοι, ορνιθώνας, λάκκοι κλπ), στο εν λόγω τμήμα της όλης διεκδικούμενης έκτασης και μάλιστα σε συνάρτηση με τον υπάρχοντα ανεμόμυλο (όπως, η ύπαρξη στάβλου, στη νοητή ευθεία από το μύλο μέχρι την Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και 70 περίπου μέτρα από το μύλο, ύπαρξη και άλλου στάβλου προς το νότιο μέρος 30 μέτρα από την άλλη πλευρά του μύλου, ύπαρξη δύο λάκκων, στους οποίους η οικογένεια έκτρεφε γουρούνια, σε απόσταση 60 - 70 περίπου μέτρων από τον μύλο και με κατεύθυνση προς την Εκκλησία των Αγίων Αναργύρων κλπ).

Όλες δε αυτές τις διακατοχικές πράξεις επ' αυτού τις ασκούσαν δημόσια και φανερά, χωρίς ποτέ να ενοχληθούν από κανένα και ιδίως από την εναγομένη Κοινότητα ..., η οποία ουδέποτε κατέλαβε τη νομή του, ούτε άσκησε οποιαδήποτε διακατοχική πράξη σε αυτό, είτε δια των οργάνων και εκπροσώπων της, είτε δια των κατοίκων της, μη αρκούσης προς τούτο μόνο της καταχωρήσεώς του στο συνταχθέν κατά τα έτη 1936 - 1937 παλαιό Κτηματολόγιο της (που ίσχυσε μέχρι 15-6-1973), ως τμήμα της ευρύτερης αναφερομένης έκτασης των 25 στρεμμάτων (βοσκότοπος), με επικαλούμενο τίτλο τη χρησικτησία, αναγνωρίζουσα την κυριότητα του Κ.

Μ., μόνο επί του υπάρχοντος εντός αυτής ανεμόμυλου. Αλλά και ούτε αποδείχθηκε ότι οι επικαλούμενες και αναφερόμενες στα άνω σχετικά έγγραφα δημοπρατήσεις, του έτους 1965, Κοινοτικών εκτάσεων στη ίδια θέση "…….." (υπό εκποίηση οικόπεδα, συνολικής εκτάσεως 2.336 τμ, που φέρονταν εγγεγραμμένα στο Κτηματολόγιο της Κοινότητας υπ' αριθμ. 42), εμπίπτουν στο εν λόγω τμήμα της όλης έκτασης, δεδομένου ότι τα κατακυρωθέντα Νο 15 και 16 αναφέρονται ως παραλιακά, ενώ ιδιοκτησία του αναφερόμενου πλειοδότη, Α.

Μ. Π., δεν εντοπίζεται στην εν λόγω έκταση. Μάλιστα, ακόμη και ο εξετασθείς μάρτυράς της, Γ. Φ. του Ι., διατελέσας Πρόεδρος αυτής από το 1987 έως το 2002, κατέθεσε σχετικά ότι: "Το επίδικο στο Κτηματολόγιο του 1976 που ισχύει δεν είναι καταχωρημένο, όπως το προσδιόρισα παραπάνω, ένα μικρό τμήμα με διαφορετικό τίτλο (δηλ.

θέση - τοπωνύμιο), από το ΒΔ μέρος, υπάρχει στο Κτηματολόγιο, που αυτή τη στιγμή η Κοινότητα το παραχωρεί σε ιδιοκτήτες καταστημάτων για τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με το επίδικο, απλά συνορεύει με αυτό. Στο παλιό Κτηματολόγιο του 1936 ήταν καταχωρημένο το επίδικο. Απ' ό,τι γνωρίζω, όλα τα ακίνητα που ήταν καταχωρημένα στο Κτηματολόγιο η Κοινότητα παραχωρούσε στους κατοίκους της δικαίωμα βοσκής και ξυλεύσεως. ...

Το προαναφερόμενο δικαίωμα ίσχυε και για το επίδικο, βάσει του παλιού Κτηματολογίου. Η μη καταχώρηση του επιδίκου στο νέο Κτηματολόγιο, πιθανολογώ, ότι οφείλεται στο γεγονός υποβολής ενστάσεως του αντιδίκου. ... . Ήμουν ναυτικός και απουσίαζα από την Αντίπαρο από το 1959 μέχρι το 1973 και ως εκ τούτου δεν γνωρίζω ποιος είχε τη νομή του επιδίκου αυτό το διάστημα.

Από το 1978-1979 που έγινα Κοινοτικός Σύμβουλος δεν έκανε κανένας από τους δύο διακατοχικές πράξεις, διότι το ακίνητο ήταν επίδικο. Για την επίδικη έκταση δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου εάν βοσκούσαν τα ζώα τους οι κάτοικοι, ούτε εξυλεύοντο, διότι δεν υπάρχουν ξύλα . ... Η Κοινότητα όλα τα κτήματα που έχει στο Κτηματολόγιο, τα έχει με χρησικτησία, εκτός από μερικά 2-3, που είναι τελευταία αγορασμένα. ...

Στο Κτηματολόγιο του 1936 - 37 είναι γραμμένο μόνο το επίδικο και όχι το μικρό που προανέφερα, το οποίο γράφτηκε στο καινούργιο Κτηματολόγιο του 1975 - 76. ... Όσα κτήματα δεν ήταν γραμμένα στο παλιό Κτηματολόγιο γράφτηκαν στο καινούργιο, όταν διαπιστώθηκε από την Κοινότητα ότι δεν ανήκαν σε ιδιοκτήτες, ήσαν αδέσποτα.

Οι κάτοικοι της ... πλήρωναν δικαίωμα βοσκής και όχι ξύλευσης, από ό,τι ξέρω για όλα τα κτήματα. Δεν γνωρίζω αν η Κοινότητα αντέδρασε στη μεταβίβαση που έγινε το 1963 της επίδικης έκτασης, η Κοινότητα δεν λαμβάνει γνώση. Τη βεβαίωση της 24-8-1974 της Κοινότητας ..., που μου διαβάσατε και μου επιδείξατε, την γνωρίζω, έγινε στα πλαίσια ενός συμβιβασμού μεταξύ της Κοινότητας και του ενάγοντος Μαρινάτου, ώστε ο Μαρινάτος να πάρει το μεγαλύτερο τμήμα της επίδικης έκτασης, από τις τουαλέτες μέχρι την Ψαραλυκή και από τα ουρητήρια μέχρι την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων να πάρει η Κοινότητα.

Ο συμβιβασμός γινόταν με απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου και όταν η Κοινότητα την έστειλε για επικύρωση στη Νομαρχία, ακυρώθηκε ως μη νόμιμη και επίδικη, για να λυθεί από τα Δικαστήρια. ... Στη συνέχεια του πιο πάνω συμβιβασμού που ακυρώθηκε, κατάτμησε αυτό το τμήμα, που με συμβιβασμό θα πήγαινε στην Κοινότητα και προκήρυξε διαγωνισμό για την πώληση των οικοπέδων.

Στην πορεία όμως ακυρώθηκε, όπως προείπα, ο συμβιβασμός και ματαιώθηκε η κατάτμηση και η πώληση" (βλ. σχ. την υπ' αριθμ. 1/2009 Εισηγητική Έκθεση). Τέλος και εν όψει των προαναφερόμενων αποδεικτικών παραδοχών για την εκ μέρους των δικαιοπαρόχων (άμεσου και απώτερων) του ενάγοντος, αλλά και του τελευταίου, συνεχή και αδιακώλυτη νομή επί του εν λόγω ακινήτου, διανοία κυρίου και με καλή πίστη, από προ του έτους 1884, και με βάση τους προαναφερόμενους κατά ατομική περίπτωση νόμιμους τίτλους, ευθέως και εκ του πράγματος αποκλείεται οποιουδήποτε επ` αυτού διακατοχική πράξη από την εναγομένη Κοινότητα επ' αυτού.

Για πρώτη φορά δε η εναγομένη Κοινότητα ..., στα πλαίσια σύνταξης του Νέου Κτηματολογίου της, που ολοκληρώθηκε το έτος 1973 (και ισχύει από που 15-6-1973), ενόψει και των διατυπωθέντων εγγράφων παραπόνων του ενάγοντος (δια της από 17-6-1969 αιτήσεως του, η οποία, δια του από 10-7-1969 εγγράφου της, Νομαρχίας ..., διαβιβάστηκε προς τον Πρόεδρο της αρμόδιας Επιτροπής Κτηματολογίου), προέβαλε δικαιώματα επί της όλης άνω εκτάσεως των 25 στρεμμάτων, δια καταθέσεως στον Εισαγγελέα Σύρου, της με αριθμ.

πρωτ. 51/16-1-1971 αίτησης κατά του ενάγοντος Ι. Μ., ο οποίος στη συνέχεια άσκησε εναντίον της, στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου, την από 31-3-1972 (αριθμ. εκθ. καταθ. 25/31-3-1972) σχετική αγωγή, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα. Επομένως, ο ενάγων κατέστη κύριος του εν λόγω ακινήτου, που αντιστοιχεί στο τμήμα της επίδικης έκτασης, που αποτυπώνεται στο από Ιούνιο 2009, τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα πολιτικού μηχανικού, Κ.

Κ., με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ -Ν - Α, εμβαδού 7.750 τμ, εντός του οποίου υπάρχει και ο ανεμόμυλος, όχι μόνον με τον προαναφερόμενο παράγωγο τρόπο (με βάση την παραπάνω ακολουθία τίτλων), αλλά και με πρωτότυπο, δηλαδή με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, κατόπιν προσμέτρησης της με τα ίδια προσόντα νομής αντίστοιχα του άμεσου και απώτερων δικαιοπαρόχων του, καθ' ότι, όπως προαναφέρθηκε, όλοι οι παραπάνω αναφερόμενοι (άμεσος και απώτεροι) δικαιοπάροχοι του νεμήθηκαν με διάνοια κυρίου και καλή πίστη διαδοχικά και με αδιάσπαστη σειρά το εν λόγω τμήμα εκ του επιδίκου ακίνητου, ασκώντας, με την πεποίθηση ότι ενεργούν ως κύριοι, με την προσμέτρηση στη νομή επ` αυτού καθενός από αυτούς και της νομής του προηγούμενου και τέλος με την προσμέτρηση της νομής όλων αυτών (δικαιοπαρόχων του) στη δική του νομή επ` αυτού, τουλάχιστον από προ του έτος 1884 και για χρονικό διάστημα άνω των 100 ετών, όλες τις προαναφερόμενες διακατοχικές πράξεις που αρμόζουν στη φύση και στον προορισμό του.

Εκ του τμήματος δε αυτού ο ενάγων πούλησε, με το νόμιμα μεταγραμμένο υπ' αριθμ. 24……/12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, του συμβολαιογράφου Αθηνών, Σ. Ο., προς τον Θ. Μ. του Ι., διαιρετό τμήμα εκτάσεως 1.540 τμ, όπως προαναφέρθηκε. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, οι προβληθείσες πρωτόδικα εντάσεις της εναγομένης περί ιδίας κυριότητας και επικουρικά παραγραφής της ένδικης αξίωσης του ενάγοντα, που κρίθηκαν νόμιμες, με την υπ' αριθμ. 66ΤΠ/1995 προδικαστική απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ταχθέντων σε βάρος της και των σχετικών θεμάτων απόδειξης, επαναφερόμενες και στην παρούσα δίκη με τις έγγραφες προτάσεις της, πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμες, κατά το μέρος που αφορούν το εν λόγω τμήμα της όλης επίδικης έκτασης.

Περαιτέρω και αναφορικά με την υπόλοιπη επίδικη έκταση, από κανένα στοιχείο, κατά την αναλυτική άνω συγκριτική αξιολόγηση όλων των προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, δεν προέκυψε ότι και αυτή εμπεριέχεται στους προαναφερόμενους τίτλους του ενάγοντα και των δικαιοπαρόχων του (άμεσου και απώτερων), ούτε ότι επ' αυτής άσκησαν οποιαδήποτε διακατοχική πράξη, αλά αντίθετα προέκυψε ότι η έκταση αυτή περιλαμβάνεται στο καταχωρηθέν, στο κτηματολόγιο του έτους 1936 - 1937, κοινοτικό κτήμα και σε αυτή διακατοχικές πράξεις άσκησε μόνο η εναγομένη Κοινότητα, δια των οργάνων και εκπροσώπων της και δια των κατοίκων της, κατά τα αναφερόμενα άνω περιστατικά και υπό τις ακόλουθες ειδικότερες επισημάνσεις:

α) Αναφορικά με το βόρειο τμήμα της εν λόγω έκτασης: Επί του τμήματος αυτού, όπως αποδείχθηκε, υφίσταται, στο ΒΔ τμήμα, ο Ναός των Αγίων Αναργύρων, από προ το 1900, όπως κατέθεσε και ο μάρτυρας απόδειξης, Ε. Ρ., ο οποίος ανεγέρθη εκ νέου το έτος 1974, από τους "Κ.Α. Μ., Ε.Δ. Μ. και Κ.Ι. Μ. και στο Εκκλησάκι αυτό έχουν ενταφιαστεί τα οστά των αναφερομένων μελών της οικογένειας Μ.

και Μ., όπως κατατέθηκε και από τους μάρτυρες απόδειξης και προκύπτει από τις σχετικές φωτογραφίες. Έμπροσθεν αυτού το "Μνημείο Β. Π." και σε απόσταση περίπου 50 μέτρων ο Ναός της Αγίας Μαρίνας, στο ΒΑ τμήμα, ο οποίος αποπερατώθηκε το έτος 1993 (στο από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι.

Π. αποτυπώνεται με την ένδειξη "Ημιτελής Ναός") και, όπως κατέθεσε ο μάρτυρας απόδειξης, Ε. Ρ., "την έφτιαξε όλο το χωριό σε χώρο που παραχώρησε ο Μ., αυτό έγινε η δεκαετία 1960 - 70 και χρησιμοποιήθηκαν πέτρες και υλικά από τα κτίσματα που ήταν στην έκταση και από πέτρες μέσα από το ακίνητο". Οι εν λόγω Ναοί περιβάλλονται από οριοθετημένους και διαμορφωμένους χώρους, ενώ σε επαφή με το Εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας διαμορφώθηκε χώρος (πλατεία) για πολιτιστικές εκδηλώσεις και όλα αυτά με ενέργειες της εναγομένης Κοινότητας, ενώ βορειότερα συνεχίζει παραλιακά ο διανοιχθείς κοινοτικός δρόμος, σε επαφή με το διαμορφωθέν λιμάνι και την προβλήτα του Ferry Boat.

Παρά την ύπαρξη των εν λόγω Ναών στο τμήμα αυτό (με παλαιότερο των Αγίων Αναργύρων προ του 1900 και στη δεκαετία 1960 - 1970 ο ημιτελής Ναός της Αγίας Μαρίνας) σε κανέναν από τους άνω διαδοχικούς τίτλους του ενάγοντα και των δικαιοπαρόχων του, ούτε βέβαια και στις ασκηθείσες αγωγές (ένδικη και προγενέστερη), δεν αναφέρονται εντός του επιδίκου οι προαναφερόμενες Εκκλησίες, αλλά σταθερό σημείο αναφοράς σε όλους τους άνω τίτλους αποτελεί μόνο ο ανεμόμυλος, που αναφέρεται και στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.0…./13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο).

Ο δε πραγματογνώμονας στην άνω έκθεση αναφέρει σχετικά ότι: " ... 7. Επί του αγροτεμαχίου κτίσθηκε η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, που αποπερατώθηκε το 1993 περίπου και σε επαφή με την εν λόγω Εκκλησία έγινε διαμόρφωση του προαυλίου χώρου, αλλά και τμήματος περιβάλλοντος χώρου για πολιτιστικές εκδηλώσεις", η οποία διαμόρφωση βέβαια, αν και δεν αναφέρεται, έγινε από την εναγομένη Κοινότητα ....

Επισημαίνεται εδώ ότι, ενώ, ως ανωτέρω, ο πραγματογνώμονας αναφέρει ότι η Εκκλησία της Αγίας Μαρίνας "κτίστηκε επί του αγροτεμαχίου.", προηγουμένως αναφέρει ότι: "4. Το εν λόγω ακίνητο έχει διαχρονικά τα ίδια σύνορα και τις όμορες ιδιοκτησίες, όπως διαπίστωσα από την επιτόπια αυτοψία και έρευνα που πραγματοποίησα. ...

Βόρεια: Με παραλία οικισμού και Όρμο οικισμού ... και ήδη με Ιερούς Ναούς Αγίας Μαρίνας και Αγίων Αναργύρων και Ανατολικά και Νοτιοανατολικά, με λιμενοβραχίονα και με θάλασσα.". Κατά δε το άνω συνταχθέν από αυτόν τοπογραφικό διάγραμμα, η βόρεια πλευρά του εν λόγω τμήματος Ζ - Θ, συνορεύει με τον διαμορφωμένο περίβολο του Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων (Βορειοδυτικά) και με τον διαμορφωμένο περίβολο του Ιερού Ναού της Αγίας Μαρίνας (βορειοανατολικά) και τον στη συνέχεια αυτού διαμορφωμένο περιβάλλοντα χώρο για πολιτιστικές εκδηλώσεις, ήτοι την πετρόχτιστη πλατεία πλέον της Αγίας Μαρίνα.

Δηλαδή δεν περιλαμβάνονται στην επίδικη έκταση οι άνω Ναοί και το εδαφικό τμήμα τους, η πετρόχτιστη πλατεία, βορειότερα των οποίων είναι παραλιακά πλέον η κοινοτική οδός, το λιμάνι του νησιού και η διαμορφωμένη προβλήτα, όπως τούτα εμφαίνονται και στις προσκομιζόμενες αεροφωτογραφίες της περιοχής από το Google earth.

Με βάση δε τα στοιχεία που αναφέρει και την εφαρμογή των τίτλων, γνωμοδότησε, ορθά τελικά, αν και αναιτιολόγητα, ότι το τμήμα αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στους τίτλους του ενάγοντα, ορίζοντας και στο συνταχθέν τοπογραφικό το βόρειο όριο της επίδικης έκτασης Ζ - Θ, σε επαφή με τους περιβάλλοντες χώρους αντίστοιχα των Ναών αυτών και τη διαμορφωθείσα πλατεία (βλ.

σχ. έκθεση πραγματογνωμοσύνης). Αλλά και ο εξετασθείς μάρτυρας απόδειξης, Θ. Ρ., κατέθεσε ότι τα όρια του ακινήτου "ξεκινάγανε από βόρεια τον Ναό των Αγίων Αναργύρων.". Τα ανωτέρω βέβαια δεν αναιρούνται εκ του γεγονότος ότι ο νέος Ναός των Αγίων Αναργύρων, ανεγέρθη το έτος 1974, με δαπάνες των αναφερομένων μελών της οικογένειας Μ.

και Μ.(Κ.Α.Μ., Ε.Δ.Μ. και Κ.Ι. Μ.) και ενός αυτού έχουν ενταφιαστεί τα οστά των αναφερομένων μελών της οικογένειας Μ. και Μ., οι οποίες οικογένειες διαχρονικά κυριαρχούν ιδιοκτησιακά στην περιοχή και συνδέονται μεταξύ τους και με άλλους ιδιοκτήτες (Π., Κ. κλπ), με συγγένειες εξ αίματος και εξ αγχιστείας αντίστοιχα, όπως προκύπτει και από τους προαναφερόμενους τίτλους ιδιοκτησίας.

β) Αναφορικά με το ανατολικό τμήμα της εν λόγω έκτασης, το οποίο αποτυπώνεται στο επισυναπτόμενο στην έκθεση πραγματογνωμοσύνης από Ιουνίου 2009, τοπογραφικό διάγραμμα, με τα στοιχεία Ξ - Ο - Π - Ρ - Σ -Τ - Υ - Φ - Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8 -Ξ, εκτάσεως 10.030 τμ (χωρίς να περιλαμβάνει τον διανοιχθέντα Κοινοτικό δρόμο), που συνορεύει νοτιοανατολικά και ανατολικά, επί πλευράς Χ - Ψ - Ω - Α1 - Α2 - Α3 - Α4 - Α5 - Α6 - Α7 - Α8, με θάλασσα (βραχώδη ακτή) και ειδικότερα Ανατολικά από την διαμορφωμένη προβλήτα του λιμανιού μέχρι Νοτιοανατολικά - Νότια με τη βραχώδη παραλία πριν την αμμώδη πλαζ της Ψαραλυκής.

Παρ' ότι, λοιπόν, η επίδικη έκταση συνορεύει, τόσο στα Βόρεια - Βορειοδυτικά, όσο και Ανατολικά και Νότια - Νοτιοδυτικά όρια, με θάλασσα (ήτοι έχει χερσαία όρια μόνο κυρίως δυτικά και εν μέρει νοτιοδυτικά) και η θάλασσα αποτελεί διαχρονικά σταθερό σημείο αναφοράς, εν τούτοις, όπως προαναφέρθηκε, στους διαδοχικούς τίτλους του ενάγοντα, η αναφορά ότι συνορεύει με θάλασσα γίνεται για πρώτη φορά στην προαναφερόμενη υπ' αριθμ. 860/23-3-1936 δημόσια διαθήκη του Ι.

Μ. του Κ., στην οποία αναφέρεται γενικά και αόριστα, "μετά της όλης αυτού εξαρτίσεως και της περιοχής του, συνορευούσης με δημοσίους δρόμους και θάλασσα" και στη συνέχεια μόνο στην άνω υπ' αριθμ. 5.078/18-7-1985 Δήλωση Αποδοχής Κληρονομίας (που συντάχθηκε διαρκούσης της δικαστικής αντιδικίας με την εναγομένη Κοινότητα), στην οποία αναφέρεται ότι συνορεύει "με παραλία", σε αντίθεση με τα αναφερόμενα άνω όρια τόσο στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.0…./13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο), όσο και στα προαναφερόμενα υπ' αριθμ. 22……/24-12-1920 και 15……/3-4-1963 συμβόλαια.

Για το τμήμα αυτό των 10.030 τμ (συμπεριλαμβανομένου και του αιγιαλού και χωρίς τον αποτελούντα το δυτικό του όριο διανοιχθέντα κοινοτικό δρόμο), ο πραγματογνώμονας, με βάση τα στοιχεία που αναφέρει και την εφαρμογή των τίτλων, γνωμοδότησε, ότι εμπεριέχεται στους τίτλους του ενάγοντα, πλην όμως η κρίση του αυτή αποδεικνύεται αυθαίρετη, εσφαλμένη και αναιτιολόγητη διότι:

Κατά την εφαρμογή των τίτλων αποδέχεται εσφαλμένα ότι σε αυτούς, κατά την περιγραφή των ορίων, αναφέρεται ως όριο και η θάλασσα, παρ' ότι τέτοιο όριο δεν αναφέρεται σε αυτούς (παρά μόνο χερσαία όρια και δρόμος, όπως προαναφέρθηκε) και παρ' ότι διαπιστώνει ότι στο τμήμα αυτό δεν υφίσταται "κανένα υπόλειμμα παλαιών κατασκευών", αφού αναφέρει ειδικότερα τα ακόλουθα: "Από την αυτοψία στο επίδικο και από πληροφορίες που συνέλεξα από κατοίκους της περιοχής, διασταύρωσα την ύπαρξη διάσπαρτων υπολειμμάτων παλαιών υλικών πρόχειρων οικοδομημάτων, που οι κατά καιρούς ιδιοκτήτες του ανεμόμυλου χρησιμοποιούσαν για τις ανάγκες της λειτουργίας του ανεμόμυλου.

Πληροφορήθηκα με τον τρόπο αυτό ότι υπήρχαν, στο σύνολο σχεδόν της επίδικης έκτασης πέριξ του ανεμόμυλου, διάφορες ημιμόνιμες και πρόχειρες εγκαταστάσεις, όπως υπόστεγα, δέστρες, ποτιστήρια και παχνιά, για την στάθμευση και παραμονή των ζώων των χωρικών πελατών του αλευρόμυλου, που μετέφεραν με τα ζώα αυτά τα προς άλεση δημητριακά και μετά την άλεση μετέφεραν τα άλευρα κλπ προϊόντα του αλευρόμυλου" (βλ.

σχ. έκθεση πραγματογνωμοσύνης). Εξάλλου και οι μάρτυρες απόδειξης κατέθεσαν ότι στο εν λόγω τμήμα του ακινήτου υπήρχε μονοπάτι, που χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους για πρόσβαση στο μύλο και ειδικότερα κατέθεσαν αντίστοιχα ότι: "Όσοι ερχόταν από την εξοχή για το μύλο, πέρναγαν δίπλα από την Ψαραλυκή σε μονοπάτι, λοξά στο επίδικο προς το μύλο" και "υπήρχε και ένα τρίτο μονοπάτι, που ερχόταν από την Μαυραλυκή, διέσχιζε κατά μήκος το κτήμα του ανεμόμυλου και κατέληγε στο μύλο, το οποίο μονοπάτι εξυπηρετούσε αυτούς που έρχονταν από την εξοχή για να μην κάνουν το γύρο και να πάρουν τα άλλα δύο μονοπάτια" (βλ.

σχ. εισηγητική έκθεση). Στο τμήμα δε αυτό περιλαμβάνεται και η διανοιχθείσα, περί τα έτη 1986 - 1989, υφιστάμενη κοινοτική οδός, κατά μήκος της επίδικης έκτασης και λοξά, που ξεκινάει, ΒΑ από την παραλία δίπλα στην προβλήτα και απομακρυνόμενη από τη θάλασσα περί τα 115 μέτρα, καταλήγει στο νοτιοδυτικό όριο της έκτασης, που συνδέει τον οικισμό της ...

με το Νότιο και Νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού και τον οικισμό Αγίου Γεωργίου, αποτελεί δε πλέον το δυτικό όριο του εν λόγω τμήματος, όπως φαίνεται και στα προσκομιζόμενα και επισυναπτόμενα στην έφεση, δύο φωτογραφικά αποσπάσματα του ακινήτου και της περιοχής του εκ του Google earth (βλ. σχ. αεροφωτογραφίες). Τούτο ενισχύεται και από το ότι, ο ενάγων, Ι.

Μ. του Κ., αρχικά, κατά τις εργασίες διάνοιξης της οδού, προέβαλε μεν αντιρρήσεις, δια της επιδόσεως της από 28-11-1989 εξώδικης δήλωσης, αντίστοιχα προς το Ελληνικό Δημόσιο (έκθεση επιδόσεως 296/5-12-1989), τον Υπουργό Περιβάλλοντος (έκθεση επιδόσεως 297/5-12-1989), το Νομάρχη ... (έκθεση επιδόσεως 2166γ'/26-1-1990) και προς την Κοινότητα ..., ισχυριζόμενος ότι ο δρόμος καταλαμβάνει τμήμα της ιδιοκτησίας του, το οποίο όμως δεν απαλλοτριώθηκε "από προφανή παραδρομή και εσφαλμένη πληροφόρησή της Νομαρχίας ... (που σχεδίασε το δρόμο, μεταξύ της πόλεως ...

και του Σπηλαίου), που θεώρησε το παραπάνω ακίνητό μου ως κοινοτικό και έτσι δεν κίνησε τη διαδικασία απαλλοτρίωσης του ακραίου, παράλληλα με τη θάλασσα, τμήματός του, από όπου προβλέπεται να διέλθει ο παραπάνω δρόμος", όμως, θεωρουμένου του άνω ακινήτου Κοινοτικού, ουδεμία διαδικασία απαλλοτρίωσης κινήθηκε σχετικά, ούτε καταβλήθηκε στον ενάγοντα οποιαδήποτε αποζημίωση, αλλά ούτε και ο ίδιος διεκδίκησε ποτέ τέτοια, παρ' ότι ολοκληρώθηκε η κατασκευή της εν λόγω κοινοτικής οδού.

Επί πλέον, παρ' ότι ο ενάγων ισχυρίζεται ότι και το τμήμα αυτό, που περιβάλλεται από θάλασσα, εμπεριέχεται στην ιδιοκτησία του, πούλησε προς τον Θ. Μ. του Ι., με το προαναφερόμενο υπ' αριθμ. 24.977/12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, διαιρετό τμήμα εκτάσεως 1.540 τμ, που εμπεριέχεται όλο στο άλλο τμήμα των 7.750 τμ, που όντως αποτελεί ιδιοκτησία του, εφαπτόμενο, κατά το ανατολικό του όριο του διανοιχθέντος άνω δρόμου και όχι από το εν λόγω τμήμα, αν και παραλιακό.

Τέλος, επ' αυτού του τμήματος καμία διακατοχική πράξη δεν ενήργησε, ούτε αυτός, ούτε οι προαναφερόμενοι δικαιοπάροχοι του, όπως προαναφέρθηκε. Τα ανωτέρω δεν αναιρούνται ούτε και από το ότι το τμήμα αυτό, νοτιοδυτικά συνορεύει με κοινοτική οδό και πέραν αυτής με "ιδιοκτησία Ε. Σ.", όπως αποτυπώνεται και στα τοπογραφικά διαγράμματα (από Οκτώβριο 1986 του αρχιτέκτονα μηχανικού, Ι.

Π., από Απρίλιο του 2003 του πολιτικού μηχανικού, Γ. Χ. και από Ιουνίου 2009 του πραγματογνώμονα, αλλά και το συνταχθέν με εντολή της εναγομένης Κοινότητας, από 31-5-1989 του τοπογράφου μηχανικού, Η. Ο., κατά το οποίο μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος του καταλαμβάνεται από τις αποτυπωμένες αντίστοιχα "πιθανές γραμμές αιγιαλού και παραλίας").

Και τούτο διότι, κατά το συνταχθέν από τον ενάγοντα πρόχειρο σκαρίφημα, η ιδιοκτησία αυτή της Ε. Σ., μαζί με την όμορη δυτικά "ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ.", αποτελούσαν αρχικά και ενιαία την "ιδιοκτησία Κ.", που αναφέρεται ως όριο στον αρχικό τίτλο (υπ' αριθμ. 5.091/13-5-1884 πωλητήριο συμβόλαιο) και μετέπειτα την "ιδιοκτησία Σ.", που αναφέρεται στο υπ' αριθμ. 22.656/24-12-1920 συμβόλαιο (ως Α.

Σ.), η οποία, όμως, ενιαία και ευρύτερη αρχικά ιδιοκτησία αυτή του "Κ.", συνορεύει (κατά το μέρος της που περιλαμβάνει την "ιδιοκτησία κληρονόμων Κ. Μ.) και με το άλλο τμήμα της επίδικης έκτασης, όπου και ο ανεμόμυλος. Επί πλέον, από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε το όριο (νοτιοανατολικό) της αρχικής ιδιοκτησίας "Κ." από τη θάλασσα, λαμβανομένου υπόψη και ότι, αφ' ενός η Α.

συζ. Γ. Σ. αγόρασε από τον Κ. Ι. Μ., με το υπ' αριθμ. 14.837/18-8-1961 συμβόλαιο, "το μεσημβρινό τμήμα του αγρού, εκτάσεως ημισείας ζευγαριάς ή όσης επί πλέον και αν είναι", που συνορεύει "γύρωθεν με κτήμα του ιδίου Κ.Ι.Μ., από του οποίου χωρίζεται δια ατραπού, με το αρκτικό τμήμα του όλου αγρού όπερ παραμένει στην κυριότητα και κατοχή του ιδίου Κ.Μ.

και με παραλία", ενώ η ίδια στην προαναφερόμενη συνέντευξή της, ανέφερε ότι "το 1961 αγόρασε από τον ιδιοκτήτη ενός τοπικού ανεμόμυλου ένα οικόπεδο έξι στρεμμάτων, δίνοντας 500 δολάρια" και αφ' ετέρου ο όλος άνω αγρός, αναφέρεται ως "εκτάσεως μιας ζευγαριάς ή όσης εισέτι επί πλέον και αν είναι, που συνορεύει γύρωθεν με ιδιοκτησίες, του ιδίου Κωνσταντίνου Ι.

Μ., Γ. Π., πρώην Α. Β., της Κοινότητας ... (Μαυραλυκή κατά τον πραγματογνώμονα), με παραλία και με ατραπό", που περιήλθε σε αυτόν "δια δωρεάς εν ζωή παρά του πατρός του, Ι. Κ. Μ. και δυνάμει του υπ' αριθμ. 1.018/22-6-1936 συμβολαίου, συνταχθέντα ενώπιον μου και μεταγραφέντος νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου……, στον τόμο ….

και με α/α 78", το οποίο όμως συμβόλαιο δεν προσκομίζεται. Συνεπώς, με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, αποδεικνύεται ότι ο ενάγων, στη δικονομική θέση του οποίου υπεισήλθαν ως καθολικοί διάδοχοι του οι ήδη εκκαλούντες, κατέστη κύριος του ακινήτου, μετά του επ' αυτού υπάρχοντος ανεμόμυλου, που αντιστοιχεί στο τμήμα της επίδικης έκτασης, που αποτυπώνεται στο από Ιούνιο 2009, τοπογραφικό διάγραμμα του πραγματογνώμονα πολιτικού μηχανικού, Κ.

Κ., με τα στοιχεία Α - Β - Γ - Δ - Ε - Ζ - Η - Θ - Ι - Κ - Λ - Μ - Ν - Α, εκτάσεως 7.750 τμ (στο οποίο περιλαμβάνεται και το τμήμα των 1.540 τμ, που πούλησε στον Θ. Μ. του Ι., με το υπ' αριθμ. 24.977/12-9-1974 συμβόλαιο αγοραπωλησίας οικοπέδου, του συμβολαιογράφου …….., Σ. Ο., που μεταγράφηκε στις 18-9-1974, στον τόμο 129 και με α/α 98), όχι μόνον με τον προαναφερόμενο παράγωγο τρόπο (με βάση την παραπάνω ακολουθία τίτλων), αλλά και με πρωτότυπο, δηλαδή με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, κατόπιν προσμέτρησης στον δικό του αντίστοιχα χρόνο νομής και του απαιτουμένου προς τούτο χρόνου της με τα ίδια προσόντα νομής αντίστοιχα του άμεσου και απώτερων δικαιοπαρόχων του.".

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Με τον λόγο αυτό ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κλπ, ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στον νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παράβαση.

Τούτο συμβαίνει, όταν το δικαστήριο εφήρμοσε τον νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφήρμοσε τον νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν σαφώς τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία για να κριθεί αν, στην συγκεκριμένη περίπτωση, συντρέχουν οι όροι εφαρμογής της διατάξεως ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συντρέχουν, ώστε να αποκλείεται η εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ελλιπείς ή αντιφατικές ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93§3 του Συντάγματος 1975/1986/2001/2008/2019, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.Α.Π. 1/1999).

Ειδικότερα, αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν τα πραγματικά περιστατικά που αναγράφονται σ' αυτή και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στην θεμελίωση ή κατάλυση του επίδικου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της αποφάσεως για την υπαγωγή ή μη της συγκεκριμένης ατομικής περιπτώσεως στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και τον νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περιπτώσεως.

Αντιστοίχως, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά τον νόμο αναγκαία για την στοιχειοθέτηση στην συγκεκριμένη περίπτωση της διατάξεως ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι όμως όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση των αποδείξεων εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (Ολ.Α.Π. 15/2006).

Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Α.Π. 448/2020, Α.Π. 1633/2018).

Η ύπαρξη νόμιμης βάσεως και η αντίστοιχη έλλειψή της πρέπει να προκύπτουν αμέσως από την προσβαλλόμενη απόφαση. Ο Άρειος Πάγος διαπιστώνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του προκειμένου λόγου αναιρέσεως, ελέγχοντας μόνο την προσβαλλόμενη απόφαση και το αιτιολογικό της, από την οποία πρέπει να προκύπτει η αποδιδόμενη σ' αυτή νομική πλημμέλεια και όχι από το περιεχόμενο άλλων εγγράφων ή αποφάσεων.

Για να είναι, συνεπώς, ορισμένος ο συγκεκριμένος αναιρετικός λόγος, με τον οποίο προβάλλεται ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, πρέπει να μνημονεύονται στο αναιρετήριο ο κανόνας δικαίου, που φέρεται ότι παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, προκειμένου να ελεγχθεί αν υπάρχει, σχετικά με την εφαρμογή του ή τη μη εφαρμογή του, έλλειψη αιτιολογιών ή αντίφαση ή, κυρίως, ανεπάρκεια αυτών, καθώς επίσης α) οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, β) ο ισχυρισμός (αγωγικός ή ένσταση) και τα περιστατικά, που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή η αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή, αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποία επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποίες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από που προκύπτει και τούτο σε σχέση με νόμιμο ισχυρισμό, που παραδεκτά προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας (Ολ.Α.Π. 20/2005).

Γενικές εκφράσεις για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως δεν αρκούν, όπως, επίσης, δεν αρκούν οι όλως περιορισμένες, μεμονωμένες και κατ' επιλογήν αποσπασματικές παραδοχές της αποφάσεως (Α.Π. 429/2021). Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο του κύριου δικογράφου και τον πρώτο λόγο του δικογράφου των προσθέτων λόγων οι αναιρεσείοντες μέμφονται το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ότι υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

με την επισήμανση ότι αναφορικά με τον πρώτο αναιρετικό λόγο του κύριου δικογράφου οι επικαλούμενες αιτιάσεις για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης και για ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες συντάσσονται στην πλημμέλεια του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι εκείνη του αριθμού 1α του ίδιου άρθρου, όπως από παραδρομή αναφέρεται στο αναιρετήριο.

Ωστόσο, οι αναιρεσείοντες παραλείπουν να παραθέσουν σε αμφότερα τα δικόγραφά τους τον κανόνα ή τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου, τον οποίο ή τους οποίους παραβίασε εκ πλαγίου το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του. Συνεπώς, οι λόγοι αναιρέσεως του κύριου δικογράφου και αυτού των πρόσθετων λόγων απορριπτέοι αποβαίνουν ως απαράδεκτοι λόγω αοριστίας.

Επιπροσθέτως, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 8 του Κ.Πολ.Δ., που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρο 106 Κ.Πολ.Δ.), αλλά και την αρχή της ακροάσεως των διαδίκων (άρθρο 110§2 Κ.Πολ.Δ.), ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά τον νόμο και εκτιμώντας προφανώς εσφαλμένα τα διαδικαστικά έγγραφα (άρθρο 561§2 Κ.Πολ.Δ.) είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.Α.Π. 13/1995) είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, νοούνται δε ως πράγματα οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.Α.Π. 3/1997, Α.Π. 1225/2004, Α.Π. 1530/2001), δηλαδή οι ισχυρισμοί που κατά τον νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήσαν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως (Ολ.Α.Π. 2/1989, Α.Π. 1072/2005, Α.Π. 864/2003), θα πρέπει δε, αν πρόκειται για ισχυρισμούς που δεν λήφθηκαν υπόψη, ενώ έπρεπε να ληφθούν, να προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (Ολ.Α.Π. 2/2001, Ολ.Α.Π. 12/2000) και μάλιστα από τον ήδη αναιρεσείοντα (Α.Π. 881/1988).

Ειδικότερα αν προσβάλλεται για τον παραπάνω λόγο απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, θα πρέπει ο ισχυρισμός που δεν αξιολογήθηκε, να είχε προταθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά και να επαναφέρθηκε παραδεκτά (με λόγο εφέσεως ή αναλόγως, κατά το άρθρο 240 του Κ.Πολ.Δ., με τις προτάσεις) και στον δεύτερο βαθμό (Α.Π. 1933/2006, Α.Π. 1446/2003, Α.Π. 1011/1994) και να αναφέρεται αυτό στο αναιρετήριο (Α.Π. 760/2004, Α.Π. 539/2003), εκτός αν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562§2 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 43/1990) ή πρόκειται για ισχυρισμό που παραδεκτά, κατά το άρθρο 527 του Κ.Πολ.Δ., προτάθηκε για πρώτη φορά στην κατ' έφεση δίκη, που επίσης πρέπει να διευκρινίζεται στο αναιρετήριο.

Επομένως, δεν ιδρύει τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να απαντήσει σε ισχυρισμό εκπρόθεσμο (Α.Π. 867/1988), αόριστο και γενικώς απαράδεκτο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή (Ολ.Α.Π. 14/2004, Ολ.Α.Π. 2/1989) ή σε απλώς αρνητικό ή διευκρινιστικό ισχυρισμό, δηλαδή σε ισχυρισμό που δεν καταλήγει στην επίκληση έννομης συνέπειας (Α.Π. 1058/1998) και βέβαια το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει ούτε στα πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων που αντλούν αυτοί από τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, έστω και αν διατυπώνονται υπό τη μορφή λόγου εφέσεως (Α.Π. 857/2007, Α.Π. 140/2006), ούτε στα νομικά επιχειρήματά τους, που, σε αντίθεση με τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους, δεν περιέχουν κρίση ως προς την επέλευση ή όχι μιας έννομης συνέπειας, αλλά προβάλλονται με σκοπό να συμβάλλουν στον καθορισμό του αληθινού νοήματος του επικαλουμένου ή αποκρουομένου στη συγκεκριμένη περίπτωση κανόνα δικαίου.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν το δικαστήριο έλαβε μεν υπόψη του τον κρίσιμο ισχυρισμό, όμως τον απέρριψε, ρητά ή και σιωπηρά (Α.Π. 839/2010), για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.Α.Π. 12/1991, Α.Π. 1668/2005, Α.Π. 448/1996). Στην προκείμενη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο του δικογράφου των προσθέτων λόγων, οι αναιρεσείοντες μέμφονται το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, διότι με την προσβαλλόμενη απόφασή του αφενός μεν έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν αφετέρου δε δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν.

Ο πρόσθετος αυτός λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος του είναι αόριστος και απορριπτέος αποβαίνει. Συγκεκριμένα, οι αναιρεσείοντες παραθέτουν στο δικόγραφο των πρόσθετων λόγων πλήθος ισχυρισμών και αναφέρουν μεγάλο αριθμό εγγράφων κατ' αντιγραφήν των προτάσεων που υπέβαλαν στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, χωρίς να προσδιορίζουν ποια ακριβώς πράγματα (ισχυρισμούς) δέχθηκε αυτό (δευτεροβάθμιο δικαστήριο) χωρίς απόδειξη.

Περαιτέρω και ως προς το δεύτερο σκέλος του αυτού προσθέτου λόγου πρέπει να σημειωθεί ότι η μη αποδοχή από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο του αιτήματος των αναιρεσειόντων να διαταχθεί επανάληψη της συζητήσεως ενώπιόν του, ώστε, σε μεταγενέστερη δικάσιμο, που θα ορισθεί αρμοδίως, να εμφανισθεί στο ακροατήριό του ο διορισθείς πρωτοδίκως πραγματογνώμων και να διευκρινίσει σημεία της πραγματογνωμοσύνης του, δεν συνιστά αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περίπτ.

β' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. και τούτο διότι το ως άνω αίτημα δεν συνιστά πράγμα. Έτι περαιτέρω, ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα που παραδεκτά επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων και νόμιμα προσκόμισε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε από τους λοιπούς διαδίκους (Α.Π.374/2012, Α.Π. 222/2008, Α.Π. 70/2008, Α.Π. 774/1996) προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρισίμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών κατά την ανωτέρω έννοια, δηλαδή νομίμων ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.Α.Π. 42/2002, Α.Π. 1874/2008, Α.Π. 105/2005) εφόσον βέβαια προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (πρωτοβάθμιο ή δευτεροβάθμιο), κατά τις παραπάνω διακρίσεις.

Για την ίδρυση του ως άνω λόγου αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία όφειλε αυτό να λάβει υπόψη του (Α.Π. 374/2012, Α.Π. 1134/1993). Ωστόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα μόνο από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (Α.Π. 798/2010, Α.Π. 22/2005).

Για την πληρότητα όμως του ιδίου λόγου αναιρέσεως πρέπει στο αναιρετήριο να καθορίζεται το αποδεικτικό μέσο που δεν λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, μολονότι ήταν παραδεκτό και νόμιμο, και να εκτίθεται ότι έγινε επίκληση και παραδεκτή προσκομιδή του στο δικαστήριο της ουσίας προς απόδειξη ή ανταπόδειξη κρισίμου, κατά τα προεκτεθέντα, ισχυρισμού, ο οποίος πρέπει επίσης να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο με παράλληλη αναφορά ότι υπήρξε παραδεκτή επίκλησή του στο δικαστήριο της ουσίας (Α.Π. 374/2012, Α.Π. 567/1996, Α.Π. 1535/1995).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως του κύριου δικογράφου και του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, οι αναιρεσείοντες διατείνονται ότι το εκδώσαν την προσβαλλόμενη απόφαση δικαστήριο υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του Κ.Πολ.Δ. και, τούτο, διότι δεν έλαβε υπόψη του την από Ιουνίου 2009 έκθεση δικαστικής πραγματογνωμοσύνης του πολιτικού μηχανικού Κ.

Κ., ο οποίος διορίσθηκε πραγματογνώμων με τη με στοιχεία 66Τ.Π./1995 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου, και, σε κάθε περίπτωση, δεν ανέγνωσε αυτή σε συνδυασμό με άλλα, νομίμως επικληθέντα και προσκομισθέντα, έγγραφα, με αποτέλεσμα να καταλήξει σε εσφαλμένο συμπέρασμα. Ο λόγος αναιρέσεως του κύριου δικογράφου είναι προδήλως αβάσιμος και, τούτο, διότι από το προπαρατεθέν κείμενο των παραδοχών της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι βέβαιο ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο όχι μόνον έλαβε υπόψη την ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, αλλά ασχολήθηκε με κάθε σημαντική παραδοχή και εκτίμησή της.

Περαιτέρω, ο λόγος του δικογράφου των προσθέτων λόγων είναι απαράδεκτος και, τούτο, διότι αναφέρεται σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561§1 του Κ.Πολ.Δ.), υπό το πρόσχημα της επικαλουμένης αναιρετικής πλημμελείας, καθόσον η αξιολόγηση του περιεχομένου αποδεικτικού μέσου σε συνδυασμό με το περιεχόμενο άλλων νομίμως επικληθέντων και προσκομισθέντων συνιστά ζήτημα ουσίας, το οποίο εκφεύγει του ελέγχου του Αρείου Πάγου.

Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 17 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν η ίδια η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις ολικά ή μερικά. Η αντίφαση των διατάξεων πρέπει να εντοπίζεται στο διατακτικό της αποφάσεως και στο ίδιο διαδικαστικό έγγραφο της προσβαλλομένης αποφάσεως, και όχι στο αιτιολογικό.

Η αντίφαση στο διατακτικό δημιουργεί τον προκείμενο λόγο αναιρέσεως όταν προκαλείται τέτοια αοριστία, ώστε να εμποδίζεται η δημιουργία εκτελεστότητας της αποφάσεως ή η πρόκληση της σκοπουμένης διαπλάσεως ή η ύπαρξη βεβαιότητας στις σχέσεις των διαδίκων με δεδικασμένο (Ολ.Α.Π. 13/1995, Α.Π. 503/2009, Α.Π. 336/2004).

Αν η αντίφαση εντοπίζεται στις αιτιολογίες της αποφάσεως, τότε, πιθανόν, δημιουργείται ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., εφόσον βέβαια το δικαστήριο της ουσίας δεν απέρριψε την αγωγή ως αόριστη ή μη νόμιμη. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο του κύριου δικογράφου και τον πέμπτο λόγο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 17 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., με την επίκληση ότι υπάρχουν αντιφατικές διατάξεις στο αιτιολογικό της.

Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, εφόσον, κατά τις αιτιάσεις των αναιρεσειόντων, αναφέρονται σε αντιφατικές διατάξεις όχι στο διατακτικό, αλλά στο αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως (ΑΠ 38/2020). Τέλος, παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, που ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας, από εσφαλμένη ανάγνωση αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επόμ.

του Κ.Πολ.Δ., εγγράφου, δέχθηκε ως περιεχόμενό του κάτι διαφορετικό από το πραγματικό, δέχθηκε δηλαδή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διάφορα από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο το δικαστήριο ορθώς ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, αφού, στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για παράπονο αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, που εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο.

Παραμόρφωση εγγράφου, κατά την έννοια του παραπάνω αναιρετικού λόγου, συνιστά και η παράλειψη του δικαστηρίου να αναγνώσει μέρος του εγγράφου, όταν το μέρος αυτό είναι κρίσιμο για την ουσία της υποθέσεως (Α.Π. 1440/2002). Δηλαδή για να θεμελιώνεται ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο που φέρεται ότι παραμορφώθηκε κατά το περιεχόμενό του. Δεν αρκεί έτσι ότι το συνεκτίμησε απλώς με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξάρει το περιεχόμενό του σε σχέση με το αποδεικτικό πόρισμα, στο οποίο κατέληξε και το οποίο, εξάλλου, θα πρέπει να είναι επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αναφορικά με πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (Ολ.Α.Π. 1/1999, Α.Π. 1627/2010, Α.Π. 832/2009, Α.Π. 402/2004, Α.Π. 627/2003).

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως για να είναι ορισμένος θα πρέπει στο αναιρετήριο να προσδιορίζονται α) το αληθινό περιεχόμενο του φερομένου ως παραμορφωθέντος εγγράφου, β) το περιεχόμενο που προσέδωσε σε αυτό η προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε από τη σύγκριση να καθίσταται εμφανές το διαγνωστικό σφάλμα της, γ) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή την ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο και δ) το επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο εξαιτίας της παραμορφώσεως του εγγράφου (Α.Π. 194/2005, Α.Π. 1315/1993).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο του κύριου δικογράφου και τον τέταρτο λόγο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων οι αναιρεσείοντες αιτιώνται το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ότι υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια που προβλέπεται στον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., παραμορφώνοντας το περιεχόμενο του από Οκτωβρίου 1986 τοπογραφικού διαγράμματος του αρχιτέκτονα μηχανικού Ι.

Π. και, τούτο, διότι στην προσβαλλόμενη απόφαση γίνεται αναφορά του γεγονότος ότι, στο όλο ένδικο ακίνητο, υπάρχει διακριτό τμήμα, εκτάσεως 1.286,00 τετρ. μέτρων, ιδιοκτησίας Θ. Μ. και, επιπλέον, θεώρησε ότι το αυτό τοπογραφικό διάγραμμα αποτυπώνει δύο τμήματα του ακινήτου, το δυτικό και το ανατολικό. Οι λόγοι αυτοί, ακόμη και εάν ήθελε γίνει δεκτό ότι προβάλλονται παραδεκτά, είναι αβάσιμοι και τούτο διότι οι αιτιάσεις που τους συγκροτούν δεν αναφέρονται σε σφάλμα αναγνώσεως (= επισκοπήσεως) του τοπογραφικού διαγράματος από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αλλά σε σφάλμα σε σχέση με το αποδεικτικό πόρισμα που συνήχθη από αυτό, το οποίο είναι διαφορετικό, από αυτό, το οποίο οι αναιρεσείοντες θεωρούν ορθό.

Κατόπιν αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως (κύριος και πρόσθετος) προς εξέταση, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως μετά των πρόσθετων λόγων αυτής και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495§ 3 εδάφ.

ε' του Κ.Πολ.Δ.).. Τέλος, πρέπει να καταδικασθούν, λόγω της ήττας τους, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος του αναιρεσιβλήτου, οι αναιρεσείοντες, στα δικαστικά έξοδα αυτού (αναιρεσιβλήτου), τα οποία θα καταλογισθούν μειωμένα (άρθρα 176, 183, 191§2 Κ.Πολ.Δ., 281§2 του ν. 3463/2008 "Κύρωση Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων") (ΑΠ 1019/2021, ΑΠ 590/2021).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 05.11.2020 αίτηση, μετά των από 12.01.2022 πρόσθετων λόγων αυτής, των Π. Μ. του Ι. και Ε., Μ. Μ. του Ι. και Ε., συζύγου Α. Ξ., ... και Ε. Μ. του Κ. και Κ. κατά του Ο.Τ.Α., με την επωνυμία "Δήμος ...", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 180/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου.

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων ευρώ (600,00€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Ιανουαρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Φεβρουαρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ