Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to procedural defects and lack of specific legal arguments.

Απόφαση 1915 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1915/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Στυλιανή Γιαννούκου , Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Π. του Κ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φώτιο Φωτόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Μ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-5-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22525/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 27/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 29-7-2011 αίτησή του και τους από 10-1-2013 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 4-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε 1)την απόρριψη των κυρίων λόγων της αναίρεσης, 2. την απόρριψη ως απαράδεκτων των προσθέτων λόγων αναίρεσης, άλλως αν δηλαδή είναι παραδεκτοί, την απόρριψη των προσθέτων λόγων.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Όπως προκύπτει, από την .../6.12.2012 έκθεση του δικαστικού επιμελητού Θεσσαλονίκης .., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και κλήση για συζήτηση κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο. Επομένως, εφόσον ο τελευταίος δεν παραστάθηκε, κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά της, από το οικείο πινάκιο, η συζήτηση πρέπει να χωρήσει, παρά την απουσία του (άρθρ. 576 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Κατά το άρθρο 565 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στην Γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, κάτω από το ποίο συντάσσεται έκθεση. Αντίγραφο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αντίδικο και τους άλλους διαδίκους.

Στην προθεσμία των 30 ημερών δεν υπολογίζονται οι ημέρες κατάθεσης και επίδοσης, καθώς και της συζήτησης της αναίρεσης (ΑΠ. Ολ.33/1996 ΑΠ 75/2008 ΑΠ 2141/2007). Αν η τελευταία, δηλαδή η τριακοστή ημέρα πριν από τη δικάσιμο, με αφετηρία την επομένη της επίδοσης του δικογράφου των πρόσθετων λόγων αναίρεσης, συμπίπτει με εξαιρετέα ημέρα ή Σάββατο, δεν υφίσταται εμπρόθεσμη άσκηση των λόγω αυτών, οι οποίοι απορρίπτονται και αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτοι (Ολ.

ΑΠ 33/1996 ΑΠ 75/2008 ΑΠ 2141/2007). Στην υπό κρίση περίπτωση, ασκήθηκαν οι από 10-1-2013 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, που κατατέθησαν στην Γραμματεία του δικαστηρίου τούτου στις 11.1.2013 (βλ. 8/2013 πράξη κατάθεσής τους). Όπως προκύπτει δε από την .../11.1.2013 έκθεση του παραπάνω δικαστικού επιμελητή, οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης και η σχετική κλήση για τη συζήτησή τους, κατά την προαναφερθείσα δικάσιμο, επιδόθηκαν, στον αναιρεσίβλητο, κατά την ίδια ημερομηνία.

Σύμφωνα, όμως, με τα νομικά δεδομένα που προεκτέθηκαν από την επίδοση των προσθέτων λόγων (11.1.2013) έως τη συζήτησή τους (11.2.2013), δεν παρήλθαν τριάντα πλήρεις ημέρες, εφ'όσον, ως εξάγεται από το ημερολόγιο, οι 9η και 10η.2.2013 ήταν ημέρες Σάββατο και Κυριακή, αντίστοιχα. 'Αρα, οι πρόσθετοι λόγοι, της αναίρεσης ως ασκηθέντες εκπρόθεσμα, πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι.

ΙΙΙ. Εισάγεται προς κρίση αναίρεση κατά απόφασης δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η οποία έκρινε για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης, την οποία φέρεται πως υπέστη ο ήδη αναιρεσίβλητος από προβαλλόμενη από μέρους του, αδικοπρακτική συμπεριφορά του αντιδίκου του.

IV. α) Η από το άρθρο 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση, θεμελιώνεται, όταν το δικαστήριο παραβίασε κανόνα του ουσιαστικού δικαίου. Συναφώς, απαιτείται να αναφέρεται στο αναιρετήριο συγκεκριμένος κανόνας του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε (Ολ ΑΠ 18/2005, ΑΠ 113/2011, ΑΠ 2007/2009), το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου (Ολ.

ΑΠ 32/1996, Ολ. ΑΠ 1/1995, ΑΠ 495/2010, ΑΠ 2007/2009), και, αν η υπόθεση, κρίθηκε στην ουσία, πρέπει να μνημονεύονται, οι παραδοχές της απόφασης, υπό τις οποίες, ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου παραβιάσθηκε (ΑΠ 1068/2007, ΑΠ 589/2005). Εξ άλλου, η από το άρθρο 559 αρ.8 Κ.Πολ.Δ. παράβαση θεμελιώνεται, όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπ'όψιν πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψιν πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων (Ολ.

ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1795/2008). "Πράγματα", όμως, δεν είναι τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 430/2011), η άρνηση ή όχι της αγωγής (ΑΠ. Ολ. 469/1984, ΑΠ 2176/2009, ΑΠ 1299/2009), η επίκληση αποδεικτικών μέσων ή του περιεχομένου τους (ΑΠ 10/2008, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 2106/2007), η αξιοπιστία των μαρτύρων (ΑΠ 282/1975). Ακόμη, κατ'άρθρο 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, πλην άλλων, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Πρέπει, δε, να μνημονεύεται στο αναιρετήριο, πως είχε γίνει νόμιμη επίκληση του συγκεκριμένου αποδεικτικού μέσου και ο τρόπος επίκλησής του (ΑΠ 953/2005, βλ. και Ολ. ΑΠ 1490/1982, ΑΠ 1185/2010, ΑΠ 333/2009). Στην υπό κρίση περίπτωση: 1. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η παράβαση του άρθρου 559 αρ.1 και 8, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπ'όψιν του:

α) τις αιτιάσεις της μήνυσης του Α. Λ. και τις δύο απορριπτικές διατάξεις του αρμοδίου εισαγγελέα και την προσφυγή του Α. Λ. στην πιο πάνω απορριπτική διάταξη, β) τις υπ' αριθμ. 8150/1995, 2315/1990 και 3592/1992 αποφάσεις του ΣτΕ, γ) σειρά εγγράφων του Συνηγόρου του Πολίτη, δ) την με αριθμό 166/2001 απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ε) την 1082/2010 απόφαση του Διοικ.

Εφ. Θεσσαλονίκης. Όμως, σύμφωνα με τα πιο πάνω νομικά δεδομένα, ως προς τις συγκεκριμένες αιτιάσεις αυτές δεν συγκροτούν το πραγματικό του άρθρου 559 αρ.1 και 5 Κ.Πολ.Δ., εφ' όσον ούτε σε συγκεκριμένες διατάξεις ουσιαστικού νόμου αναφέρονται, ούτε "πράγματα" αποτελούν. 'Αρα, τα σχετικά αναιρετικά παράπονα, πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτα, 2) στον ίδιο λόγο αναίρεσης αναφέρεται, πως το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 14 παρ.1 Ν.1265/1982, 28 παρ.26 Ν.2083/1992 και τα άρθρα 1 και 2 του Ν.2517/1997.

Όμως δεν αρκεί πρόδηλα η παράθεση των διατάξεων. Ο αναιρεσείων, ούτε τις παραδοχές του Εφετείου παραθέτει, ούτε την ερμηνεία του τελευταίου, ως προς τις πιο πάνω διατάξεις, ούτε, έστω, την ερμηνεία που δίδει σ' αυτές ο αναιρεσείων. Αντίθετα, αναφέρεται στις ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης, πράγμα που βρίσκεται εκτός του αναιρετικού ελέγχου (άρθρ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Σε κάθε περίπτωση, αν, παρά τα αναφερόμενα στο αναιρετικό δικόγραφο, ο λόγος αυτός, έχει την έννοια της παραβίασης του άρθρου 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να γίνουν δεκτά τα ακόλουθα: Το Εφετείο, αναφέρει, πως έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της ουσιαστικής κρίσης του, όλες τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, και όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι.

Εκ τούτου δε, σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της απόφασης ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται, πως ελείφθησαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν με τις λοιπές αποδείξεις και άπαντα τα παραπάνω έγγραφα. 'Αρα, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης που προβάλλει τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί.

ΙΙ. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων εκθέτει ότι: 1) το Δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπ'όψιν, ότι ο αναιρεσίβλητος δεν κατέθεσε μήνυση στον μηνυτή Α. Λ. (παράβαση άρθρου 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ.) 2) δεν έλαβε υπ'όψη των εξασέλιδη κατάθεση της Α. Τ. στον Πταισματοδίκη Θεσσαλονίκης και τις δηλώσεις της παρουσίας διδασκόντων και εκπροσώπων των φοιτητών (παράβαση άρθρου 559 αρ.8), 3) δεν έλαβε υπ'όψιν του την από 28-9-1998 επιστολή του Α.

Λ. και τα έγγραφα που αναφέρονται σ'αυτή (παράβαση άρθρου 559 αρ.8), 4) το ότι ο αναιρεσίβλητος γνώριζε σειρά γεγονότων που μνημονεύει (παράβαση άρθρου 559 αρ.1 και 8), 5) δεν έλαβε υπ' όψιν του, ότι τα περιστατικά της κατάθεσής του, δεν συνιστούν εξύβριση αλλά αξιολογικές κρίσεις και συμπεράσματα (άρθρ.559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ), 6) δεν έλαβε υπόψιν αίτηση που κατέθεσε στον Εισαγγελέα Πλημ/κών (παράβαση άρθρ. 559 αρ.8 ΚΠολΔ).

Όλα όμως τα παραπάνω, για όσους λόγους ήδη και για τον πρώτο κύριο αναιρετικό λόγο εκτέθηκαν, δεν συνιστούν παραδεκτές αιτιάσεις, στα πλαίσια της παραβίασης του άρθρου 559 αρ.1 και 8 ΚΠολΔ, και συνεπώς, οι τα αντίθετα προβάλλοντες, 2ος, 3ος, 4ος, 5ος, 6ος και 7ος λόγοι αναίρεσης, πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι.

Αν, πάντως, οι αιτιάσεις αυτές, έχουν την έννοια της παραβίασης του άρθρου 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ., και πάλι οι, πιο πάνω λόγοι πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι, για τους λόγους που ήδη και για τον πρώτο κύριο λόγο αναίρεσης, αναφέρθηκαν. Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί.

Διάταξη για την δικαστική δαπάνη, δεν θα διαληφθεί στην παρούσα, γιατί ο αναιρεσίβλητος, λόγω της απουσίας του δεν υποβλήθηκε σε έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29.7.2011 αίτηση, και τους από 10-1-2013 προσθέτους λόγους αναιρέσεως του Γ. Π., προς αναίρεση της 27/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Οκτωβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ