Supreme Court dismisses appeal against car accident damages judgment due to inadmissible wage claim argument.

Απόφαση 1884 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1884/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη και Σωκράτη Πλαστήρα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Γεώργιο Θεοδωρακόπουλο, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Π. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Κατσόγιαννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-4-2014 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηλείας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 210/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 64/2018 του Μονομελούς Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 5-4-2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρα Αποστολάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 05-04-2018 (αριθμ. κατάθ. 20/05-04-2018) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 64/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ) έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) και είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί ως προς τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Επί της από 07-04-2014 αγωγής του ήδη αναιρεσίβλητου κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου, όπως περιορίστηκε το αίτημά της, για την επιδίκαση διαφυγόντων εισοδημάτων του από 01-02-2011 έως 31-01-2016 χρονικού διαστήματος συνεπεία του σοβαρού τραυματισμού του σε τροχαίο ατύχημα στις 11-03-2002 με στρατιωτικό όχημα του Ελληνικού στρατού και από αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού αυτού, μόνιμου λοχία, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 210/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η αγωγή και επιδικάστηκε στον ενάγοντα νομιμοτόκως το συνολικό ποσό των 45.708,68 ευρώ.

Κατόπιν άσκησης έφεσης εκ μέρους του εναγομένου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 64/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία η έφεση έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν. Για το προγενέστερο χρονικό διάστημα (από τις 11-03-2002 έως τις 31-01-2011), είχαν επιδικαστεί στον ενάγοντα διαφυγόντα εισοδήματα για την ίδια αιτία από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, τα οποία, μέχρι την έναρξη ισχύος του άρθρου 48 παρ. 1 του Ν. 3900/2010 (στις 18-3-2011), είχαν δικαιοδοσία για την εκδίκαση της ένδικης υπόθεσης (ΑΠ 1555/2022, ΑΠ 1135/2018, ΑΠ 706/2016, ΑΠ 665/2016) και δη α) με την 262/2005 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πύργου, η οποία επικυρώθηκε με την 271/2008 τελεσίδικη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, επιδικάστηκαν στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσίβλητο διαφυγόντα εισοδήματα για το διάστημα από τις 11-03-2002, οπότε προκλήθηκε το τροχαίο ατύχημα και ο τραυματισμός του, έως τις 30-07-2003, και β) με την 118/2012 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πύργου, η οποία επικυρώθηκε με την 833/2013 τελεσίδικη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, επιδικάστηκαν σ' αυτόν διαφυγόντα εισοδήματα για το διάστημα από την 01-08-2003 έως τις 31-01-2011, αφού κρίθηκε, ότι κατά το τέλος του εν λόγω χρονικού διαστήματος ο μισθός του ενάγοντος κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν δεν τραυματιζόταν, θα ανερχόταν στο ποσό των 1.190 ευρώ μηνιαίως.

Με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 64/2018 απόφαση, αφού έγινε δεκτό, ότι καθ' όλο το ένδικο από 01-02-2011 έως 31-01-2016 χρονικό διάστημα ο μηνιαίος μισθός του ενάγοντος ύψους 1.190 ευρώ, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, θα παρέμενε σταθερός, λαμβανομένης υπόψη της οικονομικής κατάστασης της χώρας, και ότι ο τελευταίος, μετ' αφαίρεση της λαμβανόμενης αναπηρικής σύνταξης από το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, δικαιούτο να λάβει το συνολικό ποσό των 45.708,68 ευρώ για το ίδιο διάστημα, όπως ομοίως κρίθηκε με την πρωτόδικη απόφαση, απορρίφθηκε η έφεση του ήδη αναιρεσείοντος ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 250/2014), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 1021/2019, ΑΠ 1991/2017, ΑΠ 1150/2011).

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο και, συνακόλουθα, στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι, όμως, και οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 595/2020, ΑΠ 87/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσείον με το μοναδικό λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ υποστηρίζοντας ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του, που πρότεινε τόσο πρωτοδίκως όσο και με λόγο έφεσης, ότι σύμφωνα με την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) των ετών 2010-2011 και 2012 οι αποδοχές του έγγαμου υπαλλήλου με τρεις τριετίες, όπως ο ενάγων, ανέρχονταν σε 1.037,13 ευρώ (μικτά) μηνιαίως, ότι λόγω της οικονομικής κρίσης, δυνάμει του Ν. 4046/2012 ο μισθός αυτός μειώθηκε κατά ποσοστό 22% από τις 14-02-2012 και διαμορφώθηκε στο ποσό των 820,51 ευρώ μηνιαίως, ενώ σύμφωνα με το Ν. 4093/2012 μειώθηκε περαιτέρω στο ποσό των 761,90 € μηνιαίως από τις 12-11-2012 και ότι με αυτά τα δεδομένα έπρεπε να υπολογισθούν τα διαφυγόντα εισοδήματα του ενάγοντος.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ο ισχυρισμός αυτός δεν συνιστά ένσταση, αλλά αποτελεί αιτιολογημένη άρνηση της ιστορικής βάσης της αγωγής για το ύψος του μισθού, που θα λάμβανε ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν δεν τραυματιζόταν, πέραν του ότι το αναιρεσείον δεν εκθέτει, ότι ο αναιρεσίβλητος μέχρι το ένδικο τροχαίο ατύχημα λάμβανε ως εργαζόμενος τις νόμιμες αποδοχές, που προβλέπονται από τις ΕΓΣΣΕ.

Σε κάθε περίπτωση, ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος είναι και αβάσιμος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον με την προσβαλλόμενη δεν έγινε δεκτό, ότι ο ενάγων αμειβόταν μέχρι το ατύχημα με το νόμιμο μισθό, έτσι ώστε να συντρέχει περίπτωση εφαρμογής των ΕΓΣΣΕ και μετέπειτα των νομοθετικών διατάξεων, που επικαλείται, αλλά, κατ' αντιδιαστολή, αμειβόταν με το συμφωνημένο μισθό.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), μειωμένα, όμως, κατά το άρθρ. 22 παρ. 1 Ν. 3693/1957 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αριθμ. 18 ΕισΝΚΠολΔ), σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 12 Ν. 1738/1987 και αριθμ. 2 της 134423 οικ/8-12-1992 κοινής απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ 11/Β/20-1-1993), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

Διάταξη περί παραβόλου δεν πρέπει να περιληφθεί στην απόφαση αυτή, διότι το αναιρεσείον απαλλάσσεται της καταβολής του (άρθρο 28 παρ. 4 εδ. β' του ν. 2579/1998).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 05-04-2018 (αριθμ. κατάθ. 20/05-04-2018) αίτηση αναίρεσης της υπ' αριθμ. 64/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πατρών.

Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Νοεμβρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ