Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and lack of evidence regarding accounting fraud claims.

Απόφαση 1879 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1879/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Tων αναιρεσειόντων - καλούντων: 1. Χ. Δ. του Γ., κατοίκου ... και 2. Γ. Δ. του Χ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Καλυψώ Γούλα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Των αναιρεσιβλήτων-καθών η κλήση: Α) 1. Γ. Δ. του Δ. κατοίκου ..., ατομικά και ως κληρονόμος του Δ. Δ. Β) 2. Χ. Τ., 3. Α. Δ., κατοίκων ..., ως ασκούντων τη γονική επιμέλεια των ανήλικων τέκνων τους α) Γ. Τ. του Χ. και β) Α. Τ. του Χ., Γ) 4. Κ. Σ. του Δ., κατοίκου ..., 5. Γ. Δ. του Δ., κατοίκου ..., ως κληρονόμοι του αποβιώσαντος Δ. Δ. και 5. Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Γ. Δ. ΑΒΕΕ" που εδρεύει στην …, και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο αυτής Γ. Δ. του Δ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Ζυγούρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις υπ' αριθ. καταθ. αγωγές 36748/1999, 18099/2000 και 44500/1999, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19151/2001 μη οριστική, 19337/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1066/2009 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητούν οι καλούντες-αναιρεσείοντες με την από 7-7-2009 αίτηση τους που μετά από ματαίωση επανήλθε προς συζήτηση με την από 21-5-2013 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 4-2-2011 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Αργυρίου Σταυράκη, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αναίρεση ως προς τον δεύτερο αναιρεσείοντα Γ. Δ. κατά παραδοχή του πρώτου λόγου μέρος πρώτο, της αίτησης, να απορριφθεί κατά τα λοιπά η κρινόμενη αίτηση καθώς και η από 7-7-2009 αίτηση αναίρεσης του Χ. Δ. και Γ. Δ. του Χ.. O πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Εισάγεται αίτηση προς αναίρεση των 1066/2009 και 19337/2007 αποφάσεων του Εφετείου και του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης αντίστοιχα. Εφ' όσον, κατ' αρχήν, ουδόλως προκύπτει, πως το δικόγραφο της αναίρεσης κατατέθηκε και στη Γραμματεία του Πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (αρθρ. 495 παρ. 1 ΚΠολΔ, ΑΠ 1373/2009, ΑΠ 778/2008), κατά το μέρος που στρέφεται κατά της απόφασης αυτού του δικαστηρίου, είναι απαράδεκτη.

Περαιτέρω, με την ως άνω προσβαλλόμενη απόφασή του, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε τις αντίθετες εφέσεις των διαδίκων, κατά της πιο πάνω απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, εκτός των άλλων: α) έγινε, κατά ένα μέρος, δεκτή η από 8.10.1999 και με αρ. εκθ. καταθ. 36748/1999 αγωγή του εκ των διαδίκων Δ.

Δ., κατά των Χ. Δ. και Γ. Δ. του Χ. για αξιώσεις από την μεταξύ τους εταιρική σχέση, ως μετόχων της τρίτης αναιρεσίβλητης Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Δ. ΑΒΕΕ", β) απορρίφθηκε στην ουσία η από 4.10.1999 και με αρ. καταθ. 44500/1999 αγωγή από την ίδια εταιρική σχέση των Χ. Δ. και Γ. Δ. του Χ. κατά των Δ. Δ., Γ. Δ. του Δ.

και της ανωτέρω Ανώνυμης Εταιρείας και γ) έγινε, κατά ένα μέρος δεκτή, ως προς τον πρώτο ενάγοντα και απορρίφθηκε, ως προς τους λοιπούς ενάγοντες, η από 11.5.200 και με αρ. εκθ. κατ. 18099/2000 αγωγή του Δ. Δ., Γ. Δ. του Δ. και της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Δ. ΑΒΕΕ", κατά των αντιδίκων τους Χ. Δ. και Γ. Δ. του Χ.

για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, η οποία προκλήθηκε σ' αυτούς από τις μνημονευόμενες στην αγωγή δυσφημιστικές διαδόσεις σε βάρος τους, που περιείχοντο στην προηγηθείσα ως άνω με αρ. κατ. 44500/1999 αγωγή. Σημειώνεται, πως ήδη απεβίωσε ο εκ των διαδίκων Δ. Δ. του Γ. και τη δίκη συνεχίζουν νομίμως, υπεισερχόμενοι στη θέση του, οι κληρονόμοι του Κ.

Σ. και οι, Γ. Τ. και Α. Τ., εκπροσωπούμενοι από τους γονείς τους Χ. και Α. Τ.

II. Με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του από 24.2.1994 ιδιωτικού συμφωνητικού, που είχε υπογραφεί μεταξύ των διαδίκων και από το οποίο απέρρεαν οι ένδικες αξιώσεις τους, κατά το αναφερόμενο στο αναιρετήριο μέρος του, με αποτέλεσμα το Εφετείο να καταλήξει σε διαφορετικό συμπέρασμα από εκείνο, που προκύπτει από το έγγραφο αυτό, ως προς την ύπαρξη οφειλής των αναιρεσειόντων προς τον αναιρεσίβλητο, ενάγοντα Δ.

Δ., ύψους 41.978,48 Ευρώ. Το αναιρετικό παράπονο εστιάζεται, όπως ο σχετικός αναιρετικός λόγος εκτιμάται, στο ότι, ενώ το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, ότι, συμφωνήθηκε από τους κυρίως συμβαλλόμενους, να καταβάλει ο Χ. Δ. στον αδελφό του ".... το από 80.000.000 δραχμές ήμισυ του παθητικού της εταιρείας, σε δεκαπέντε ισόποσες δόσεις των 4.000.000 δραχμών καθεμιάς, αρχής γενομένης από 25/3/1994 έως 30/6/1998, καθώς και το ήμισυ του φόρου που θα επιβάλλονταν από την αρμόδια ΔΟΥ, σε βάρος της άνω εταιρίας, μετά από έλεγχό της ή και χωρίς τέτοιο, για τις ανεξέλεγκτες φορολογικές υποθέσεις και χρήσεις της, των ετών από τη σύστασή της.....", στο φερόμενο ως παραμορφωθέν έγγραφο, αναγράφεται, πλην άλλων, ότι "...κάθε άρνηση του Χ.

Δ. να καταβάλλει προς την ΑΒΕΕ τις πιο πάνω υποχρεώσεις σε φόρους, που θα προκύψουν από τον έλεγχο της ΔΟΥ στην ΑΒΕΕ, για τις χρήσεις μέχρι 31.12.1993, θα έχει ως συνέπεια...". Δηλαδή το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε, κατά τους αναιρεσείοντες, ότι το σχετικό κονδύλιο οφείλονταν και χωρίς έλεγχο της ΔΟΥ.

Όμως: α) στο ίδιο το αναιρετήριο αναφέρεται, ότι οι αμοιβαίες υποχρεώσεις, σύμφωνα με την πιο πάνω σύμβαση, "..βαρύνουν τον καθένα από μας....κατά ποσοστό 50%...που θα προκύψουν για τις ανέλεγκτες χρήσεις μέχρι 31.12.1993..." β) δεν υφίσταται παραμόρφωση του πιο πάνω εγγράφου, αφού στο σύνολό του, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ανέγνωσε τούτο, αλλά απλά συνήγαγε διαφορετικό πόρισμα από εκείνο, που οι αναιρεσείοντες θεωρούν ορθό.

γ) Εντελώς αόριστα αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι, με την προβαλλόμενη πλημμέλεια, "..απέρριψε τον ισχυρισμό ....ότι δεν οφείλεται το χρηματικό ποσό των 41.978,48 Ευρώ...αφού αμφισβητήσαμε, ότι το ποσό που αναφέρεται στην αγωγή τους αφορά βεβαιωμένα οφειλές από τη ΔΟΥ σε βάρος της αε...". Όμως, ουδόλως αναφέρεται, τι ακριβώς αντιπροσωπεύει το πιο πάνω χρηματικό ποσό, ούτε ο σχετικός ισχυρισμός των αναιρεσειόντων προς απόκρουσή του δ) επιπρόσθετα, απαιτείται το Εφετείο, να στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται πως παραμορφώθηκε και όχι, όταν το έχει απλά συνεκτιμήσει μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος.

Εν προκειμένω, πέραν του ότι οι αναιρεσείοντες δεν εκθέτουν, πως στο παραπάνω έγγραφο στηρίχθηκε αποκλειστικά ή έστω, κατά κύριο λόγο, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, για να εκδώσει την πληττόμενη απόφασή του, στην τελευταία αναφέρεται, ωσαύτως, πως οι προαναφερθείσες υποχρεώσεις των μερών ήταν όσες θα προέκυπταν, (μετά από έλεγχο της αρμόδιας ΔΟΥ ή και χωρίς τέτοιο..), την "..27.8.1982 έως 31.12.1993, όπως εκατέρωθεν συνομολογείται, μετά την υπογραφή της ένδικης συμφωνίας...". Γίνεται, δηλαδή, λόγος, για εκατέρωθεν συμφωνίες για όλα τα παραπάνω, συναφώς δε ουδέν παράπονο διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο. Άρα, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, από την από το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ πλημμέλεια, είναι αβάσιμος.

III. Στη συνέχεια: α) από την αναφορά της προσβαλλόμενης απόφασης (σελ. 41), ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, εκτός από την από 19.9.08 έκθεση ελέγχου του ορκωτού λογιστή Ε. Π. (ανώμοτη μαρτυρία τρίτου και με την ειδική μνεία (σελ 51) " της προσκομιζόμενης έκθεσης του φοροτεχνικού Τ.

Ζ.", προκύπτει αδιστάκτως, ότι το Εφετείο έλαβεν υπόψη και συνεκτίμησε μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και την προσκομισθείσα από τους αναιρεσείοντες ένορκη κατάθεση του ως άνω φοροτεχνικού Τ. Ζ. στον Πταισματοδίκη Θεσσαλονίκης, στην οποία, κατά τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, ο ανωτέρω βεβαιώνει ότι, δεν ενήργησε κάποιο οικονομικό έλεγχο στα βιβλία και στοιχεία της εταιρείας.

Και τούτο διότι, το Εφετείο έλαβε υπόψη, κατά τα προεκτεθέντα, την ως άνω έκθεση του πιο πάνω φοροτεχνικού, συνταγείσα μετά από έκθεση των ειρημένων στοιχείων της εταιρείας. Η έκθεση δε αυτή, δεν φέρεται να προσεβλήθη ως πλαστή, μη γενομένη από τον Τ. Ζ.. Άρα και ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, είναι αβάσιμος.

Για τον ίδιο, ως άνω λόγο, ότι δηλαδή, το Εφετείο κατέληξε στην κρίση του, από τα μνημονευόμενα στην προσβαλλόμενη απόφασή του αποδεικτικά μέσα, πρέπει ν' απορριφθεί, ως αβάσιμος και ο τρίτος, από το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο εκτίθεται, πως το Εφετείο δέχτηκε, χωρίς απόδειξη, τον ουσιώδη ισχυρισμό του πρώτου αναιρεσίβλητου - ενάγοντος, ότι ο πρώτος από τους αναιρεσείοντες είχε συμφωνήσει με αυτόν να αποτυπώνεται ως εύρωστη οικονομικά στους ισολογισμούς η εταιρεία τους (Αφοί Δ.

ΑΒΕΕ),γνωρίζοντας, ότι οι ισολογισμοί των επίμαχων ετών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική εικόνα της εταιρείας. Έτσι, απέρριψε το Εφετείο τους περί του αντιθέτου λόγους έφεσης των αναιρεσειόντων.

IV. Τέλος, ως παντελώς αόριστος και, άρα, απαράδεκτος, πρέπει ν' απορριφθεί και ο τελευταίος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο, οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατά παράβαση του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, απέρριψε τους λόγους έφεσή τους, οι οποίοι έπλητταν τις αναφερόμενες οριστικές διατάξεις της συνεκληθείσας 19151/2001 προδικαστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, εφόσον οι αναιρεσείοντες δεν προσδιορίζουν συγκεκριμένη πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία να θεμελιώνει τον ως άνω ή άλλο λόγο αναίρεσης. Μετά ταύτα, πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να επιβληθεί σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (αρθρ. 176,180,183 ΚΠολΔ), η δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7.7.2009 αίτηση των Χ. Δ. του Γ. και Γ. Δ. του Χ. προς αναίρεση των 1066/2009 και 19337/2007 αποφάσεων του Εφετείου Θεσσαλονίκης και Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, αντιστοίχως.

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, από δυο χιλιάδες επτακόσια (2.700) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ