1811/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1811 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1811/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "THEROS INTERNATIONAL GAMING INC" που εδρεύει στο Chicago της πολιτείας Ιλλινόις των Η.Π.Α. και διατηρεί υποκατάστημα στην Ελλάδα στο Ρίο Πατρών (Ξενοδοχείο "ΠΟΡΤΟ ΡΙΟ"), όπως νομίμως εκπροσωπείται, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Διονύσιο Πελέκη και Ιωάννη Ληξουριώτη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Π., 2) Α. Α., έως και 143) Χ. Π., κατοίκων όλων των ανωτέρω, ως εκ της εργασίας τους, .... Οι υπό στοιχεία 2, 13, 30, 43, 57, 99, 102, 112, 114, 117, 118, 143, αναιρεσείοντες εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Ανδρέα Γούναρη και Χρυσάνθη Υφαντή και κατέθεσαν προτάσεις.

Ο υπό στοιχείο 50 αναιρεσείων εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αριστείδη Καζάκο και κατέθεσε προτάσεις.

Οι λοιποί αναιρεσείοντες δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/11/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 547/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 155/2010 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30/9/2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 11/10/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 30/9/2010 αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από την αναιρεσείουσα, 4924Γ/29/7/2011, 4896Γ/28/7/2011, 3284/2/8/2011, 500Γ/3/8/2011, 4764Γ/26/7/2011, 4761Γ/26/7/ 2011, 6470/29/7/2011, 1488Γ/9/8/2011, 4840Γ/21/7/2011, 4870Γ/27/1/2011,4800Γ/26/7/2011, 4745Γ/26/7/2011, 6689/3 /8/2011, 4767Γ/26/7/2011, 4773Γ/26/7/2011, 6731/5/8/ /2011, 4788Γ/26/7/2011, 5056Γ/12/8/2011, 6674/27/7/2011, 4751Γ/26/7/2011, 4749Γ/26/7/2011, 4755Γ/26/7/2011, 6461 /29/7/2011, 6640/26/7/2011, 4808Γ/26/7/2011, 3301/4/8/ 2011, 6646/26/7/2011, 4794Γ/26/7/2011, 3300/4/8/2011, 3295/4/8/2011, 4969Γ/1/8/2011, 6442/29/7/2011, 3252/4/8/ 2011, 11620Β/25/7/2011, 4893Γ/28/7/2011, 4845Γ/27/7/2011, 6749/9/8/2011, 3316/8/8/2011, 4928/29/72011, 5193/4/8/ 2011, 3313/8/8/2011, 64764/1/8/2011, 4784Γ/26/7/2011, 4931Γ/29/7/2011, 4835Γ/27/7/2011, 4873/27/7/2011, 11625Β/ 26/7/2011, 3332/10/8/2011, 4937Γ/29/7/2011, 3334/11/8/ 2011, 3283/2/8/2011, 3362/19/8/2011, 11621Β/25/7/2011, 4974Γ/1/8/2011, 4890Γ/28/7/2011, 6683/28/7/2011, 6679/27 /7/2011, 6649/26/7/2011, 4805Γ/26/7/2011, 6445/29/7/2011, 6455/29/7/2011, 3309/8/8/2011, 3271/2/8/2011, 6730/5/8/ 2011, 4919Γ/25/11/2011, 4886Γ/28/7/2011, 3311/8/8/2011, 6684/3/8/2011, 4966Γ/1/8/2011, 3356/12/8/2011, 3293/4/8 /2011, 4758Γ/26/7/2011, 6636/26/7/2011, 3308/4/8/2011, 4916Γ/29/7/2011, 4786/26/7/2011, 4850Γ/27/7/2011, 6450/ 29/7/2011, 4802Γ/26/7/2011, 6458/29/7/2011, 6698/4/8/2011, 6699/4/8/2011, 6705/5/8/2011, 6096/12/8/2011, 6652/27/7/ 2011, 6687/3/8/2011, 3276/2/8/2011, 3359/18/8/2011, 4820Γ/ 27/7/2011, 4856Γ/27/7/2011, 4816/26/7/2011, 3275/2/8/2011, 4883/28/7/2011, 5042Γ/4/8/2011, 6745/9/8/2011, 6633/26/7/ 2011, 6463/29/7/2011, 4748/26/.../2011, 4781Γ/26/7/2011, 4781Γ/26/7/2011, 4779Γ/26/7/2011, 5008Γ/3/8/2011, 6696/ 4/8/2011, 11604Β/25/7/2011, 4921Γ/29/7/2011, 4971Γ/1/8/ 2011, 3305/4/8/2011, 4814Γ/26/7/2011, 6677/27/7/2011, 6473/29/7/2011, 4770Γ/26/7/2011, 6693/4/8/2011, 6701/4/8/ 2011, 6671/27/7/2011, 11600Β/25/7/2011, 6751/9/8/2011, 6692Γ/3/8/2011, 6467/29/7/2011, 3280/2/8/2011, 6668/27/7/ 2011, 4877Γ/27/7/2011, 4797Γ/26/7/2011, 4875Γ/27/7/2011, 4922Γ/29/7/2011, 9015Β/2/8/2011, 4785Γ/26/7/2011, 4895Γ/ 28/7/2011, 6097/12/8/2011, 6634/26/7/2011, 4923Γ/29/7 /2011, 6697/4/8/2011, 6686/3/8/2011 και 6643/26/7/2011 εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών των Πρωτοδικείων Πατρών, ..., ..., ...

και ..., Αθηνών, ..., Ηλείας, ..., Ρόδου, ..., Μεσολογγίου ... και Αμαλιάδας, ..., αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη σημερινή δικάσιμο επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους 1°, 3°, 4°, 5η,6η, 7η, 8η, 9η, 10η, 11η, 12η, 14η, 15η, 16η, 17η, 18η, 19η, 20η, 21η, 22°, 23°, 24η, 25η, 26°, 27η, 28η, 29°, 31η, 32η, 33η, 35η, 36η, 37η, 38η, 39η, 40°, 41 , 42°, 44°, 45°, 46°, 47η, 48η, 49°, 50°, 51°, 52°, 53°, 54η, 55η, 56°, 58η, 59η, 60η, 61η, 62η, 63η, 64°, 65η, 66η, 67η, 68°, 69°, 70η, 72η ,73η, 74η, 75η, 76°, 77η, 78η, 79η, 81η, 82η, 83η, 84η, 85η, 86°, 87°, 89°, 91η, 92η, 94°, 96°, 97η, 98η, 101η, 103°, 105η, 106°, 107η, 108°, 109η, 111η, 113η, 115η, 116η, 117°, 119°, 120°, 121η, 122η, 123η, 124°, 125°, 126°, 127°, 128°, 129η, 130η, 131°, 132°, 133°, 134°, 135η, 136°, 136η, 137η, 138η, 139η, 140°, 141η και 142η των αναιρεσιβλήτων.

Αυτοί όμως δεν εμφανίσθηκαν στο ακροατήριο, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου, με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσαν δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες και οι ανωτέρω αναιρεσίβλητοι.

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 649, 653 και 361 Α.Κ., 3 παρ. 2 του ν.2190/1920, 5 παρ.1 του ν.3198/1955 και 1 της 95/1949 Διεθνούς Συμβάσεως "περί προστασίας του ημερομισθίου", που κυρώθηκε με το ν.3248/1955, συνάγεται ότι μισθό αποτελεί και κάθε πρόσθετη παροχή πάνω από τα ελάχιστα όρια αυτού η οποία χορηγείται από τον εργοδότη στο μισθωτό κατά τη διάρκεια της σχέσεως εργασίας του, τακτικά και ανελλιπώς ως αντάλλαγμα, νόμιμο ή συμβατικό της παρεχόμενης εργασίας του (Α.Π. 769/2010, Α.Π. 568/2009). Περαιτέρω, από τις παραπάνω διατάξεις, σε συνδυασμό με το άρθρο 6 του ν. 765/1943 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με την ΠΥΣ 324/-1946 ) προκύπτει ότι τα προαιρετικώς καταβαλλόμενα στον εργαζόμενο από τους πελάτες του εργοδότη φιλοδωρήματα, έναντι της παρεχόμενης σ' αυτούς εξυπηρετήσεως, αποτελούν μέρος του μισθού μόνον όταν, βάσει ρητής ή σιωπηρής συμφωνίας μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου, ο πρώτος παρέχει στο δεύτερο τη δυνατότητα να λαμβάνει τα φιλοδωρήματα και αυτά εισπράττονται τακτικά, έτσι ώστε να επαυξάνουν τις αποδοχές του. Όταν αντίθετα ο εργαζόμενος λαμβάνει από τους πελάτες του εργοδότη, χωρίς ρητή ή σιωπηρή συγκατάθεση του τελευταίου, εν αγνοία του ή κατά τρόπο που αντίκειται στην καλή πίστη ή όταν τα φιλοδωρήματα δίνονται εκτάκτως, δεν πρόκειται για μισθολογική παροχή (Α.Π. 177/2001, Α.Π. 13/1992).

Στην προκείμενη περίπτωση το ως Εφετείο δίκασαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι απασχολούνται στο Καζίνο Ρίου Αχαΐας, το οποίο εκμεταλλεύεται η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα εταιρεία, δυνάμει συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ως τεχνικοί υπάλληλοι επιφορτισμένοι με το βασικό εργασιακό καθήκον της συμμετοχής στη διεξαγωγή των τυχερών παιγνίων, που διεξάγονται στην αίθουσα παιγνιδιών της εναγομένης.

Οι όροι εργασίας και ειδικότερα οι αποδοχές τα επιδόματα και οι οικονομικές παροχές των εναγόντων προσδιορίζονται με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις, μεταξύ των οποίων και η υπ' αριθμ. 2/2000 Διαιτητική απόφαση για τη ρύθμιση των όρων αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στο Καζίνο Ρίο Πάτρας της "THEROS INTERNATIONAL GAMING INC" με έναρξη ισχύος την 8/7/1999, στην οποία υπήχθησαν άπαντες οι έως τότε εργαζόμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ενάγοντες, με την ως άνω Δ.Α., που έχει άμεση και αναγκαστική ισχύ, προσδιορίστηκε τόσο το βασικό μισθολόγιο κάθε ειδικότητας εργαζομένων, όσο και ο τρόπος συλλογής και διανομής των εκουσίων φιλοδωρημάτων των πελατών.

Ειδικότερα για τα φιλοδωρήματα ορίζεται από την παραπάνω Δ.Α. σε συνδυασμό με το άρθρο 16 της Υ.Α. 962/ 1995 περί Κανονισμού λειτουργίας ελέγχου και διεξαγωγής των παιγνιδιών στα Καζίνο ότι αυτά απαγορεύεται να ληφθούν άμεσα από τους εργαζόμενους του Καζίνο και προβλέπεται ειδική διαδικασία συλλογής και διανομής τους.

Συγκεκριμένα αυτά περισυλλέγονται και καταμετρώνται με ευθύνη της διοίκησης της επιχείρησης εντός 24 ωρών περίπου, προκειμένου να διανεμηθεί το 65% αυτών στο τέλος του μήνα στους δικαιούχους εργαζομένους, με βάση την προϋπηρεσία τους και μόνο στις παραγωγικές δραστηριότητες. Το δε υπόλοιπο ποσοστό 35% παρακρατείται από την επιχείρηση για τη δημιουργία ειδικού αποθεματικού για την κάλυψη της εργατικής και εργοδοτικής εισφοράς υπέρ ΙΚΑ, του φόρου εισοδήματος που αναλογεί σε κάθε εργαζόμενο και της αναλογίας δώρων εορτών και επιδόματος αδείας.

Στις αρχές εκάστου έτους η εργοδότρια εταιρεία προβαίνει σε εκκαθάριση του αποθεματικού του προηγούμενου έτους και καταβάλει σε κάθε δικαιούχο εργαζόμενο το εναπομείναν πλεόνασμα, αφού προηγουμένως αφαιρέσει τις κρατήσεις που προαναφέρθηκαν. Έτσι δυνάμει της ως άνω Δ.Α. μέρος του μηνιαίου μισθού, που καταβάλλεται σε καθένα από τους ενάγοντες και που αντιστοιχεί σε σημαντικό ποσοστό αυτού, κυμαινόμενο ανά μήνα σε ποσοστό 40 - 50 % του συνόλου των τακτικών μηνιαίων αποδοχών, προέρχεται από εισπράξεις μηνιαίων φιλοδωρημάτων και καταβάλλεται σε έκαστο εργαζόμενο σύμφωνα με την καθορισμένη από τη Δ.Α.

αναλογία συμμετοχής με βάση το χρόνο προϋπηρεσίας εκάστου στη συγκεκριμένη θέση. Δέχεται στη συνέχεια το ως Εφετείο δίκασαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, ότι τα φιλοδωρήματα τα οποία αποτελούν οικειοθελή οικονομική παροχή, καταβάλλονται ανελλιπώς ως πάγιο μέρος του νομίμου μισθού μαζί με το βασικό μισθό και τα επιδόματα, δημιουργώντας εύλογα την πεποίθηση στους δικαιούχους εργαζομένους ότι θα καταβάλλονται συνεχώς, καθόσον δεν υπήρξε μήνας που αυτά να μην περιλαμβάνονται στις αποδοχές τους.

Άλλωστε τα ανωτέρω αποτελούν περιεχόμενο της ως άνω Δ.Α., οι κανονιστικές διατάξεις της οποίας θεσπίζουν δικαιώματα υπέρ των εργαζομένων με ισχύ δεσμευτική για τα συμβαλλόμενα μέρη, χωρίς να απαιτείται πρόσθετη ατομική συμφωνία ενός εκάστου των εργαζομένων σε παραγωγική ειδικότητα. Ότι ο μισθολογικός χαρακτήρας των φιλοδωρημάτων ενισχύεται και από το γεγονός ότι αυτά υπόκεινται σε κρατήσεις για εργατικές-ασφαλιστικές εισφορές υπέρ του ΙΚΑ και για απόδοση φόρου μισθωτών υπηρεσιών, συνεκτιμώνται δε για τον καθορισμό του ύψους των επιδομάτων εορτών, αδείας, της νόμιμης αποζημιώσεως σε περίπτωση καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας και σε κάθε ετήσια συλλογική διαπραγμάτευση για τον καθορισμό του ποσοστού των αυξήσεων επί του βασικού μισθού και των επιδομάτων, ενώ περικόπτεται μέρος 1/22 του αναλογούντος αυτού μηναίου ποσού σε κάθε περίπτωση αδικαιολόγητης απουσίας του εργαζομένου, όπως και οι λοιπές μισθολογικές παροχές.

Ότι το χαρακτήρα του φιλοδωρήματος ως μισθολογικής παροχής είχε αναγνωρίσει κατά το παρελθόν και η ίδια η εναγομένη, με την από 19/4/2000 αγωγή της περί αναγνωρίσεως ακυρότητας της ως άνω διαιτητικής αποφάσεως ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών. Κατέληξε δε το ως Εφετείο δίκασαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, ότι παρά τα ανωτέρω η αναιρεσείουσα αρνείται να συνυπολογίσει μέρος του νομίμου μισθού των ως άνω εργαζομένων της, ήτοι τα φιλοδωρήματα, στις νόμιμες προσαυξήσεις της αμοιβής τους για εργασία κατά τις Κυριακές και αργίες, καθώς και κατά τη νυκτερινή εργασία και απέρριψε την έφεση αυτής κατά της πρωτόδικης αποφάσεως που είχε επιδικάσει σε κάθε ενάγοντα το εις αυτή χρηματικό ποσό.

Κρίνοντας, έτσι το ως Εφετείο δίκασαν Πολυμελές Πρωτοδικείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 648, 649, 653, 361 Α.Κ. 3 παρ.2 του ν. 2190/1920, 5 παρ.1 του ν.3198/1955, 1 της 95/1949 Διεθνούς Συμβάσεως "περί προστασίας του ημερομισθίου", 6 του ν. 765/1943, 16 της Υ.Α. 962/1995, περί Κανονισμού λειτουργίας ελέγχου και διεξαγωγής των παιγνιδιών στα Καζίνο και την υπ' αριθμ. 2/2000 Διαιτητική Απόφαση, οι οποίες είναι εφαρμοστέες στην κρινόμενη περίπτωση.

Ειδικότερα, οι παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι από τα φιλοδωρήματα, τα οποία δεν λαμβάνονται απευθείας από τους εργαζόμενους αλλά συλλέγονται, κατά την προβλεπόμενη νόμιμη διαδικασία, και καταμετρώνται με ευθύνη της αναιρεσείουσας, το 65% κατανέμονται στους δικαιούχους ενώ το υπόλοιπο 35% παρακρατείται από την επιχείρηση για την κάλυψη της εργατικής και εργοδοτικής υπέρ του ΙΚΑ εισφοράς, του φόρου που αναλογεί σε κάθε εργαζόμενο και την αναλογία επιδομάτων εορτών και άδειας, ότι τα φιλοδωρήματα αποτελούν το 40-50 % του συνόλου των τακτικών αποδοχών των αναιρεσιβλήτων, ότι τα φιλοδωρήματα συνυπολογίζονται για τον καθορισμό της νόμιμης αποζημίωσης σε περίπτωση καταγγελίας της εργασιακής συμβάσεως και ότι σε περίπτωση αδικαιολόγητης απουσίας εργαζόμενου περικόπτεται μέρος (1/22) του μηνιαίου ποσού, συνιστούν σιωπηρή συμφωνία μεταξύ της εργοδότριας αναιρεσείουσας και των εργαζομένων αναιρεσιβλήτων για την απόληψη, τακτικώς, των φιλοδωρημάτων των πελατών, τα οποία αποτελούν αντάλλαγμα των παρεχομένων στην αναιρεσείουσα από τους αναιρεσίβλητους υπηρεσιών και επαυξάνουν τις αποδοχές τους (κατά ποσοστό 40 - 50 %) και ως εκ τούτου αποτελούν μισθό, το δε κυμαινόμενο αυτών, δηλαδή το μη επακριβώς εκ των προτέρων προσδιορισμένο ποσό αυτών δεν αναιρεί το χαρακτήρα των φιλοδωρημάτων ως μισθού.

Συνεπώς, οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, που προβάλλονται με τους πρώτο και δεύτερο λόγους αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αρ.1 του Κ.Πολ.Δ. ότι τα φιλοδωρήματα των πελατών δεν αποτελούν μισθό είναι αβάσιμες. Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 281 Α.Κ. το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, εκτός των άλλων, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου, που προηγήθηκε της ασκήσεώς του και η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε, κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι τότε δεν δικαιολογούν επαρκώς τη μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου.

Μόνη η αδράνεια του δικαιούχου δεν αρκεί, αλλ' απαιτείται επιπρόσθετα να συντρέχουν περιστατικά αναγόμενα στον ίδιο χρόνο και στην όλη συμπεριφορά τόσο αυτού, όσο και εκείνου που αποκρούει το δικαίωμα, από τα οποία γεννιέται στον τελευταίο (υπόχρεο) η πεποίθηση, ότι το δικαίωμα δεν πρόκειται να ασκηθεί κατ' αυτού, έτσι ώστε η με τη μεταγενέστερη άσκηση επιδίωξη ανατροπής της καταστάσεως που δημιουργήθηκε να συνεπάγεται επαχθείς για τον υπόχρεο συνέπειες (Ολ.Α.Π. 62/1990, Ολ.Α.Π. 56/1990).

Εξάλλου η μελλοντική άσκηση και από τρίτους παρόμοιων αξιώσεων, στην περίπτωση που ευδοκιμήσει η επίδικη, δεν συνιστά καθ' εαυτήν ειδική περίσταση, αφού η ενέργεια αυτή αφορά αποκλειστικά τις συνέπειες που μπορεί να έχει για τον οφειλέτη η ικανοποίηση του ήδη ασκηθέντος δικαιώματος και δεν συνδέεται με την προηγηθείσα της άσκησης του δικαιώματος συμπεριφορά του δικαιούχου και του οφειλέτη (Ολ.Α.Π. 5/2011).

Στην προκείμενη περίπτωση το ως Εφετείο δίκασαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς τον αυτοτελή ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, περί καταχρηστικής ασκήσεως της ενδίκου αξιώσεως των αναιρεσιβλήτων, με την επίκληση, ότι η παρέλευση πενταετίας από την έκδοση της ως άνω διαιτητικής αποφάσεως μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν γινόταν συνυπολογισμός των φιλοδωρημάτων στις προσαυξήσεις για νυχτερινή εργασία κ.λ.π., γεγονός που αποδέχονταν οι ενάγοντες και έτσι της δημιούργησαν εύλογα την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται να αναζητήσουν τα παραπάνω ποσά, ότι είναι μη νόμιμος, διότι τα περιστατικά αυτά και αληθή υποτιθέμενα δεν αρκούν για να καταστήσουν καταχρηστική την άσκηση του αγωγικού δικαιώματος, όπως επίσης δεν καθιστά καταχρηστική την άσκηση του άνω δικαιώματος το ότι, αν συνυπολογιστούν οι προσαυξήσεις νυκτερινής εργασίας και εργασίας κατά τις Κυριακές και αργίες και επί των φιλοδωρημάτων, θα επέλθουν δυσμενείς και δυσβάστακτες οικονομικές επιπτώσεις στην επιχείρηση της εναγομένης.

Κρίνοντας έτσι το δικαστήριο της ουσίας ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 281 Α.Κ., αφού δεν αναφέρονται όλα τα παραπάνω στοιχεία που απαιτεί η ως άνω ουσιαστικού δικαίου διάταξη για τη νομική θεμελίωση του αυτοτελούς ως άνω ισχυρισμού, η δε προβαλλόμενη με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως αιτίαση, από το άρθρο 560 αρ.1 του Κ.Πολ.Δ.

είναι αβάσιμη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30/9/2010 αίτηση αναιρέσεως.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Δεκεμβρίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ