Supreme Court dismisses appeal against first instance judgment for failure to cite specific legal rules.

Απόφαση 1802 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1802/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 και 2. Χ2, κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Σκούτα.

Της αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευστάθιο Αγοργιανίτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε α) με την από 16-9-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και β) με την από 10-3-2003 κύρια παρέμβαση της Χ1 - ήδη 1ης αναιρεσείουσας - που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Θερμοπυλών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 28/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 126/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-11-2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 24-2-2009 έκθεση του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά το άρθρο 1010 ΑΚ, αν ο κύριος ακινήτου, ανεγείροντας πάνω σ' αυτό οικοδομή, την επεκτείνει καλόπιστα στο γειτονικό γήπεδο και ο κύριος του γηπέδου δεν διαμαρτυρήθηκε καθόλου πριν από την ανέγερση της οικοδομής κατά μεγάλο μέρος, το Δικαστήριο μπορεί, κατά εύλογη κρίση, να επιδικάσει την κυριότητα του γηπέδου που καταλήφθηκε στον κύριο του ακινήτου που οικοδομήθηκε. Η επιδίκαση γίνεται έναντι καταβολής της αξίας του γηπέδου κατά το χρόνο της κατάληψής του και αποκατάστασης κάθε άλλης ζημίας, ιδίως από την τυχόν μείωση του υπολοίπου. Συντρεχόντων των όρων που τάσσει η πιο πάνω - διάταξη γίνεται κατόπιν αιτήσεως του ανεγείροντος την οικοδομή, επιδίκαση σ' αυτόν του καταληφθέντος τμήματος του γειτονικού γηπέδου, κατά την μη υποκείμενη στον έλεγχο του Αρείου Πάγου εύλογη κρίση του δικαστηρίου επί καταβολή πλήρους αποζημιώσεως, περιλαμβάνουσας ως αποκαταστατέα ζημία την αξία, κατά το χρόνο καταλήψεώς του, του γηπέδου και κάθε άλλη ζημία ως η ενδεικτικώς στην ως άνω διάταξη του άρθρου 1010 ΑΚ αναφερόμενη εκ της τυχόν μειώσεως της αξίας του υπολοίπου μέρους του γειτονικού γηπέδου (ΑΠ 870/2001). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη (126/2007) απόφαση, το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση, τα ακόλουθα:

Η ενάγουσα - εφεσίβλητη (ήδη αναιρεσίβλητη) Ψ είναι κυρία, νομέας, και κάτοχος ενός ακίνητου εμβαδού, κατά τον τίτλο κτήσεώς του (... συμβόλαιο του Συμβ/φου Αθηνών Παναγιώτη Σταυρόπουλου) 5 στρεμμάτων περίπου, μετά δε από νεώτερη καταμέτρηση 6.697,02 Μ2. Το ακίνητο αυτό βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου ...

και συνορεύει όπως περιγράφεται στην προσβαλλόμενη απόφαση. Το εν λόγω ακίνητο περιήλθε στον σύζυγο της ενάγουσας από τον πατέρα της ... ως προίκα με το προαναφερθέν συμβόλαιο, νομίμως μεταγεγραμμένο στις 26-8-1952 στον τόμο ... και με αριθμ. ... των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θερμοπυλών, μετά δε την εφαρμογή σε ισχύ του αρθρ. 56 τον ν. 1329/83 και την κατάργηση του θεσμού της προίκας περιήλθε αυτοδικαίως στην ενάγουσα.

Το ακίνητο αυτό η ενάγουσα, και πριν από αυτήν ο σύζυγός της ως προικολήπτης, από το έτος 1952, το ενέμοντο και το κατείχαν με καλή πίστη και διάνοια κυρίου, ασκώντας σ' αυτό τις πράξεις εκείνες που προσιδιάζουν στη φύση του, ήτοι το επέβλεπε η ενάγουσα, το εκμίσθωνε σε τρίτα πρόσωπα και από το έτος 1995 το συμπεριελάμβανε στην ετήσια φορολογική της δήλωση καθιστάμενη έτσι κυρία αυτού και κατά τις διατάξεις της τακτικής και έκτακτης χρησικτησίας, προσμετρώντας στο χρόνο νομής της και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου συζύγου της.

Κατά το χρονικό διάστημα μετά το έτος 1996 και μέχρι τον Αύγουστο του 2000 ο εναγόμενος και πρώτος εκκαλών κατέβαλε τμήμα του όλου ακινήτου στη δυτική του πλευρά, εμβαδού 387,27 τ.μ., το οποίο συνορεύει με μη ασφαλτοστρωμένο δρόμο (χωματόδρομο) και πέραν αυτού με θάλασσα, ανατολικά και βόρεια με την υπόλοιπη ιδιοκτησία της ενάγουσας και νότια με ιδιοκτησία ... .

Το εν λόγω ακίνητο ο τελευταίος περιέφραξε, ισοπέδωσε, καλλιέργησε και ανήγειρε εντός αυτού μια μικρή ισόγεια οικία, εμβαδού 53,49 τ.μ.. Από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε ο ισχυρισμός των εκκαλούντων ότι η επίδικη έκταση των 387,27 τ.μ. ανήκει στη δεύτερη εξ αυτών και κυρίως παρεμβαίνουσα και σύζυγο του τελευταίου Χ1.

Ακολούθως, με βάση τις πιο πάνω παραδοχές το ως Εφετείο, δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, αφού προέβη σε λεπτομερή και αναλυτική αξιολόγηση όλων των αποδεικτικών μέσων, προκειμένου να καταλήξει στο πιο πάνω αποδεικτικό του πόρισμα, απέρριψε κατ' ουσίαν τις εφέσεις των αναιρεσειόντων (εναγομένου και κυρίως της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου (Ειρηνοδικείου), το οποίο, αφού απέρριψε την κυρία παρέμβαση της πρώτης αναιρεσείουσας, είχε δεχθεί την ένδικη διεκδικητική αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά του δευτέρου αναιρεσείοντος, την είχε αναγνωρίσει κυρία του επίδικου ακινήτου και είχε υποχρεώσει τον τελευταίο να της το αποδώσει.

Οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ, προβάλλουν την αιτίαση ότι το, ως Εφετείο, δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο με το να εφαρμόσει τις διατάξεις των άρθρων 1033, 1041, 1045 και 1094 ΑΚ παραβίασε την τελευταία, διότι βάσει των παραδοχών του έπρεπε να επιδικάσει την αποζημίωση που προβλέπει το άρθρο 1010 ΑΚ και να απορρίψει την αγωγή.

Όμως, ενόψει του ότι, κατά τις παραδοχές του Εφετείου και σύμφωνα και με όσα αναφέρονται στο αναιρετήριο, αίτημα για την επιδίκαση της επίδικης λωρίδας, κατά το άρθρο 1010 ΑΚ, δεν υπέβαλαν οι αναιρεσείοντες, ορθώς το Πολυμελές Πρωτοδικείο, βάσει των παραπάνω παραδοχών του, δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή, μη εφαρμόζοντας το άρθρο 1010 ΑΚ, και έτσι ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος, Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, υπό την αιτίαση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο παραβίασε τους κανόνες του εθιμικού δικαίου, με το να δεχθεί την αγωγή, είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρονται οι φερόμενοι ως παραβιασθέντες κανόνες αυτοί.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορα αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε, όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης ορίζονται στο παραπάνω άρθρο περιοριστικά και, συνεπώς, δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των παραπάνω αποφάσεων για τις πλημμέλειες, που αναφέρονται στους αριθμούς 8,11, 12 και 13 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Αν προβληθούν τέτοιοι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι (ΑΠ 600/2007 ΝΟΒ 55.1872). Με την αναίρεση τους οι αναιρεσείοντες προβάλλουν και τις αιτιάσεις ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας δεν έλαβε υπόψη του τα αναφερόμενα σ' αυτή έγγραφα και λοιπά αποδεικτικά στοιχεία, δεν έλαβε υπόψη τους αναφερόμενους συναφείς ισχυρισμούς τους, όπως και τον ισχυρισμό τους περί ελλείψεως κυριότητας της αναιρεσίβλητης επί του επιδίκου, παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και ειδικότερα με την αποδεικτική δύναμη των δημοσίων εγγράφων που προσκόμισαν και ακόμη εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου σε σχέση με το βάρος της απόδειξης αναφορικά με το ζήτημα της ανοικοδόμησης του επιδίκου ακινήτου.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, αφού αποτελούν λόγους από τους αριθμούς 11, 8, 12 και 13 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., αντίστοιχα, οι οποίοι είναι απαράδεκτοι όταν στρέφονται κατ' αποφάσεων του Πολυμελούς πρωτοδικείου, που δίκασε ως Εφετείο. Τέλος, κατά τα λοιπά με την αναίρεση και υπό την επίφαση των παραπάνω πλημμελειών, πλήττεται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία όμως αναιρετικώς είναι ανέλεγκτη και, επομένως, οι σχετικές αιτιάσεις είναι απαράδεκτες (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-11-2007 αίτηση των Χ1, κλπ για αναίρεση της 126/2007 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ