Supreme Court dismisses appeal against partition judgment due to inadmissible vague grounds and procedural defects.

Απόφαση 1703 / 2022 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1703/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη-Εισηγήτρια, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 16η Μαρτίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Ρ. του Μ., κατοίκου οικισμού … Δήμου … Νομού …, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Βασιλείου Μπραβάκου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στον … (οδός … και …) και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παντελή Αζαριάδη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-2-2015 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3640/2017 μη οριστική, 2189/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 269/2021 του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-7-2021 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 20/07/2021 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αριθμ. 269/2021 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, που εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία. Με την απόφασή του αυτή το πιο πάνω δικαστήριο δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ'ουσίαν, την ασκηθείσα από τον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα Χ. Ρ., κατά της αριθμ. 2189/2019 απόφασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, έφεση, με την οποία είχε γίνει δεκτή ως ουσία βάσιμη η εισαχθείσα ενώπιόν του αγωγή διανομής του επίκοινου ακινήτου της ήδη αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία <<...>>. Η ανωτέρω αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1, 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.571, 577§3 ΚΠολΔ).

1. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 2 του ν.δ. 690/1948, η οποία είχε καταργηθεί με το άρθρο 3 παρ. 1 του α.ν. 625/1968, αλλά επαναφέρθηκε σε ισχύ με το άρθρο 6 του ν. 651/1977 (άρθρο 417 παρ.1 του π.δ. της 14/27-7-1999 "Κώδικας βασικής πολεοδομικής νομοθεσίας"), "1. Απαγορεύεται η μεταβίβαση της κυριότητας οικοπέδων που συνεπάγεται τη δημιουργία μη αρτίων οικοπέδων, είτε κατά το ελάχιστο πρόσωπο, είτε, κατά το βάθος. 2.

Όταν, από τις κείμενες περί σχεδίων πόλεων διατάξεις, εκτός των ελάχιστων ορίων εμβαδού και διαστάσεων των οικοπέδων, επιβάλλεται η τήρηση ορισμένων ακαλύπτων αποστάσεων μεταξύ των ορίων του οικοπέδου και της οικοδομής ή ποσοστού ακαλύπτου του οικοπέδου από την οικοδομή, απαγορεύεται, μετά την ανέγερση της οικοδομής, η με οποιονδήποτε τρόπο μεταβίβαση της κυριότητας μέρους του οικοπέδου, κατά τρόπο που να καθιστά το οικόπεδο, επί του οποίου βρίσκεται η οικοδομή, μη άρτιο ή που να μειώνει τις ακάλυπτες αποστάσεις ή το ακάλυπτο ποσοστό κάτω από το επιβεβλημένο ελάχιστο όριο. 3.

Κάθε δικαιοπραξία εν ζωή ή αιτία θανάτου που έχει αντικείμενο μεταβίβαση κυριότητας, η οποία απαγορεύεται από τις προηγούμενες παραγράφους, είναι αυτοδικαίως και εξ υπαρχής απολύτως άκυρη. 4. Αποκλειστικά αρμόδια να αποφαίνεται στις περιπτώσεις της παραγράφου 2, αν πρόκειται για απαγορευμένη μεταβίβαση, σε κάθε περίπτωση είναι η πολεοδομική υπηρεσία και σε περίπτωση ενστάσεων κατά της απόφασης αυτής ο Υπουργός Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημ.

Έργων". Από τη διάταξη της παρ. 1 προκύπτει, ότι με ακυρότητα πλήττεται η κατάτμηση ασκεπών χώρων προοριζομένων για ανοικοδόμηση, με την κατά κυριότητα μεταβίβαση διαιρετών τμημάτων αυτών, εάν τα προκύπτοντα από αυτή νέα οικόπεδα δεν είναι άρτια (AΠ 1076/2006), πρέπει δε η μη αρτιότητα αυτή να δημιουργείται με τη συγκεκριμένη μεταβίβαση (ΑΠ 903/2018, ΑΠ 1124/2017, ΑΠ 981/2007).

Αφορά, δηλαδή, η απαγόρευση μόνο ακάλυπτους χώρους, δηλαδή τμήματα οικοπέδου επί των οποίων δεν υφίστανται κτίρια και όχι τμήματα επί των οποίων υπάρχει οικοδομή (ΑΠ461/2021). 2. Κατά την παρ. 5 του άρθρου 44 του ΠΔ3/22-04-1929 (ΓΟΚ1929) <<.5. Εκτός των διαστάσεων και του εμβαδού, τα οικόπεδα πρέπει να έχωσι και την κατάλληλον μορφήν δια την όσον οίον τε πληρεστέραν οικοδομικήν εκμετάλλευση, ήτοι αναλογίαν, μεταξύ προσώπου και βάθους ει δυνατόν ουχί μικροτέραν του 1/2 (ιδίως όταν το πρόσωπον είναι μικρόν), σχήμα εν γένει όσον οίον τε ορθογωνίου, πλευράς όσον το δυνατόν ευθυγράμμους και σαφώς διακρινομένας κατά τα εν άρθρω 2 παραγρ. 12 οριζόμενα και γωνίας προσεγγίζούσας εις την ορθήν.

Οικόπεδα στερούμενα της ως άνω καταλλήλου μορφής τακτοποιούνται κατά τας σχετικάς ειδικάς διατάξεις μετά των παρακειμένων, της τακτοποιήσεως δυναμένης αναλόγως των εκάστοτε συνθηκών και αναγκών να έχη περιωρισμενην ή γενικωτέραν έκτασιν. Επίσης επιβάλλεται η εφαρμογή του μέτρου της τακτοποιήσεως προς επίτευξη των κατά την προηγουμένην παράγραφον ορίων.

Εν πόση περιπτώσει, δεν επιτρέπεται οικόπεδα άρτια να καθίστανται δια της τακτοποιήσεως μη άρτια>>. 3.Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Διαφορετικά, με αυτεπάγγελτη έρευνα του Αρείου Πάγου, ο λόγος αναίρεσης κρίνεται αόριστος και ως εκ τούτου απαράδεκτος (ΑΠ.Ολ. 32/1996). Ειδικότερα, η διατύπωση του αναιρετικού λόγου συνίσταται στην περιγραφή των σφαλμάτων της προσβαλλόμενης απόφασης, που αποτελούν τις νόμιμες προϋποθέσεις για την συνδρομή ενός από τους αναιρετικούς λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την αναφορά του αριθμού ή των αριθμών των λόγων αναίρεσης του παραπάνω άρθρου 559 ΚΠολΔ για τους οποίους ψέγει, με τα όσα αποδίδει, την προσβαλλόμενη απόφαση (ΑΠ 100/2019,ΑΠ 563/2019), ενώ εξάλλου για το ορισμένο του λόγου δεν αρκεί η απλή μνεία του αριθμού του άρθρου που τον προβλέπει, ούτε η επανάληψη του κειμένου της σχετικής διάταξης, χωρίς προσδιορισμό κατά τα ως άνω των αναγκαίων στοιχείων που απαιτούνται κατ' αυτήν για να στοιχειοθετηθεί ο συγκεκριμένος λόγος (ΑΠ 563/2019).

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε ευθέως κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (Ολ ΑΠ 1/2016, Ολ ΑΠ 2/2013, Ολ ΑΠ 7/2006).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται σύμφωνα με το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε, ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ ΑΠ 1/1999).

Για την πληρότητα του άνω από τον αριθμό 19 λόγου πρέπει με σαφήνεια να αναφέρονται στο αναιρετήριο: 1) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, και μάλιστα ενάριθμα (ΑΠ 120/2017, 261/2016), αφού παγίως γίνεται δεκτό ότι ο Άρειος Πάγος δεν μπορεί να προβεί στην αυτεπάγγελτη θεμελίωση του σχετικού λόγου, βάσει της αρχής jura novit curia, η οποία δεν εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία (ΑΠ 1040/2010, 651/2010), 2) οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά και υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλουμένη παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 20/2005), έστω και κατά τρόπο συνοπτικό ή τη μνεία ότι αυτή δεν περιέχει καθόλου αιτιολογία, ώστε να είναι εφικτή με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου η στοιχειοθέτηση του προβαλλόμενου λόγου αναίρεσης, ενώ δεν αρκούν οι όλως περιορισμένες, μεμονωμένες και κατ' επιλογήν αποσπασματικές παραδοχές της απόφασης, 3) ο ουσιώδης αυτοτελής ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κλπ) και τα πραγματικά περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο εμφανίζεται η προβαλλόμενη έλλειψη ή ανεπάρκεια και τη σύνδεση αυτού με το διατακτικό της απόφασης, καθώς και ότι ο εν λόγω νόμιμος και ουσιώδης ισχυρισμός είχε προταθεί παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την απόφαση και 4) εξειδίκευση της πλημμέλειας που προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή τη μνεία ότι δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή, αν προβάλλεται ανεπαρκής και ελλειπής αιτιολογία, τα επιπλέον ουσιώδη πραγματικά περιστατικά που έπρεπε να περιέχονται στην απόφαση ή να προσδιορίζει ως προς τι υπάρχει και σε τι συνίσταται η έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού των ουσιωδών περιστατικών που έγιναν δεκτά (Ολ ΑΠ 20/2005).

Η αοριστία του λόγου αυτού δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΑΠ 1265/2017, 674/2016). Περαιτέρω, λόγος αναίρεσης ο οποίος στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, πράγμα που συμβαίνει, όταν υποστηρίζεται με αυτόν ότι η προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε ή δεν δέχθηκε ορισμένα πραγματικά γεγονότα, ενώ από την τελευταία προκύπτει το αντίθετο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος(ΑΠ247/2022, ΑΠ455/2020, ΑΠ1924/2017, ΑΠ559/2015, ΑΠ1611/2008). 3.

Από τις διατάξεις των άρθρων 68 και 556 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι για το παραδεκτό των λόγων της αναίρεσης, πρέπει ο αναιρεσείων να έχει έννομο συμφέρον να ανατρέψει την προσβαλλόμενη απόφαση, ένεκα σφάλματος που αναφέρεται στον αναιρετικό λόγο. Έτσι, στην περίπτωση που η προσβαλλόμενη με αναίρεση απόφαση έχει επάλληλες αιτιολογίες (κύριες και επικουρικές) από τις οποίες η κάθε μία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της, αν έστω και μία από αυτές δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς με λόγο αναίρεσης, διότι οι κατ' αυτής λόγοι απορρίπτονται, οι λόγοι αναιρέσεως που πλήττουν τις υπόλοιπες είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους αναίρεσης πλήττονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μιας από αυτές δεν τελεσφορεί (ΟλΑΠ25/2003, ΑΠ713/2020, ΑΠ1518/2017, ΑΠ383/2017). Επίσης, αλυσιτελείς είναι οι λόγοι αναίρεσης που πλήττουν πλεοναστικές αιτιολογίες (ΑΠ 755/2018, ΑΠ 1207/2017). 4. Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ, είναι απαράδεκτος ο λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, που αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος, ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων της αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να αναφέρεται ο τρόπος και ο χρόνος πρότασης ή επαναφοράς στο Εφετείο εκτός αν συμβαίνει κάποια από τις προβλεπόμενες στη διάταξη αυτή εξαιρέσεις υπό στοιχ. α' και β', ενώ για ισχυρισμό που αφορά στη δημόσια τάξη πρέπει και πάλι τα πραγματικά περιστατικά που τον στηρίζουν να έχουν προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (ΟλΑΠ 15/2000, ΑΠ149/2015, ΑΠ834/2013).

Εξάλλου, το ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπάγγελτα υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, δεν έχει σημασία, διότι, στην περίπτωση αυτή, το δικαστήριο παραβίασε μεν το νόμο, όμως, λόγος αναίρεσης δεν μπορεί να ιδρυθεί, αν ο σχετικός ισχυρισμός δεν είχε προταθεί νόμιμα από τον διάδικο, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις παραπάνω εξαιρέσεις, την οποία, όμως, εξαίρεση ο αναιρεσείων πρέπει να επικαλεσθεί με την αναίρεσή του (ΟλΑΠ 43/1990, ΑΠ 911/2019).

Περαιτέρω και στις περιπτώσεις των εξαιρέσεων αυτών, για να είναι παραδεκτός ο σχετικός ισχυρισμός, που προτείνεται για πρώτη φορά στον Άρειο Πάγο, όταν αφορά τη δημόσια τάξη ή όταν το σφάλμα προκύπτει από την ίδια την απόφαση, πρέπει τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στηρίζεται, να είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (ΑΠ 231/2020).

Επομένως, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, ενώ πρέπει να αναφέρεται και ο χρόνος και ο τρόπος πρότασής του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος. Το απαράδεκτο αυτό αφορά όλους τους λόγους αναίρεσης (ΑΠ 1059/2017).

Τέλος, η έννοια της δημόσιας τάξης περιλαμβάνει τους κανόνες με τους οποίους η Ελληνική Πολιτεία προστατεύει θεμελιώδεις αξίες και αντιλήψεις του έννομου βίου, πολιτειακές, ηθικές, οικονομικές ή κοινωνικές, η προσβολή των οποίων δεν είναι ανεκτή από την κρατούσα στη Χώρα γενική περί δικαίου συνείδηση.

Οι ισχυρισμοί που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο δεν είναι αναγκαίως και δημόσιας τάξης (ΑΠ 1313/2014). Στην προκείμενη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι το Εφετείο, δέχθηκε, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, αναφορικά με την ένδικη αγωγή διανομής του επίκοινου ακινήτου τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Οι διάδικοι, όπως συνομολογείται, είναι συγκύριοι, κατά πλήρη κυριότητα, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, ενός οικοπέδου μετά της επ'αυτού πλακοσκεπούς ισογείου οικοδομής - επαγγελματικής στέγης (γραφεία), επιφανείας 350 τμ.

με βάση τα στοιχεία της κτηματογράφησης, το οποίο έλαβε KAEK.... κειμένου στον Δήμο Πειραιά, στο Ο.Τ. ... και συγκεκριμένα επί της ... και επί κοινοχρήστου χώρου, εμφαινόμενο στο από Νοεμβρίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα, ενταγμένο στο κρατικό σύστημα συντεταγμένων (ΕΓΣΑ 87) του πολιτικού μηχανικού Κωνσταντίνου Ν.

Παπαδημητρίου, επιφανείας σύμφωνα με το ανωτέρω τοπογραφικό 379,30 τ. μ. (εντός των ορίων της επιτρεπτής απόκλισης) συνορευόμενο νοτιοδυτικά σε πλευρά - πρόσωπο Α-Β μήκους μέτρων 10,59 με την ... πλάτους 10 μέτρων, νοτιοανατολικά σε πλευρά Α-Ζ-Ε συνολικού μήκους μέτρων 37,10 ήτοι σε πλευρά Α-Ζ μήκους μέτρων 25,09 εν μέρει και εν μέρει με ιδιοκτησίες αγνώστων και σε πλευρά Ζ-Ε μήκους μέτρων 12,01 με ιδιοκτησία αγνώστου, βορειοανατολικά σε πλευρά -πρόσωπο Ε-Δ μήκους μέτρων 10,51 με κοινόχρηστο χώρο και βορειοδυτικά σε πλευρά Δ-Γ-Β συνολικού μήκους μέτρων 34,32, ήτοι σε πλευρά Δ-Γ μήκους μέτρων 13,05 με ιδιοκτησία αγνώστου και σε πλευρά Γ-Β μήκους μέτρων 21,27 με ιδιοκτησίες αγνώστων.

Η επί του ως άνω οικοπέδου ισόγεια πλακοσκεπής οικοδομή επαγγελματική στέγη (γραφεία) εμφαίνεται στο παραπάνω τοπογραφικό διάγραμμα με τα αλφαβητικά στοιχεία Α-Β- α-β-γ-δ-Γ-ε-Ζ-ζ-η-θ-ι-Λ και έχει επιφάνεια μέτρα τετραγωνικά 239,27 και συνορεύει νοτιοδυτικά σε πλευρά - πρόσωπο Α-Β μήκους μέτρων 10,59 με την ... πλάτους 10 μέτρων, νοτιοανατολικά σε πλευρά Α-Ζ-Ε συνολικού μήκους μέτρων 37,10, ήτοι σε πλευρά Α-Ζ μήκους μέτρων 25,09 εν μέρει και εν μέρει με ιδιοκτησίες αγνώστων και σε πλευρά Ζ-Ε μήκους μέτρων 12.01 με ιδιοκτησία αγνώστου, βορειοανατολικά σε πλευρά - πρόσωπο Ε-Δ μήκους μέτρων 10,51 με κοινόχρηστο χώρο και βορειοδυτικά σε πλευρά Δ-Γ-Β συνολικού μήκους μέτρων 34,32, ήτοι σε πλευρά Δ-Γ μήκους μέτρων 13,05 με ιδιοκτησία αγνώστου και σε πλευρά Γ-Β μήκους μέτρων 21.27 με ιδιοκτησίες αγνώστων.

Το ανωτέρω ακίνητο περιήλθε στην εφεσίβλητη κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου δυνάμει του υπ' αριθ. ... συμβολαίου αγοράς της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαργαρίτας Λουμάκη νομίμως μεταγεγραμμένου στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Πειραιά, στον τόμο ... και με αριθμό ..., από τον Γ. Ρ. του Μ., αδερφό του εκκαλούντος.

Στον δικαιοπάροχο της εφεσίβλητης περιήλθε το ανωτέρω ακίνητο κατά ψιλή κυριότητα του 1/2 εξ αδιαιρέτου από την εκ διαθήκης κληρονομιά του πατέρα του, Μ. Ρ. του Χ., ο οποίος κατέλειπε την από 1-10-1996 ιδιόγραφη διαθήκη του, που δημοσιεύθηκε νόμιμα και κηρύχθηκε κυρία με το υπ' αριθ. 211/22- 2-2002 πρακτικό του Πρωτοδικείου Πειραιά, ενώ το δικαίωμα της ισόβιας επικαρπίας 'κατέλειπε ο ανωτέρω κληρονομούμενος στην σύζυγο του Ε.

το γένος Γ. και Ι. Δ., η οποία όμως απεβίωσε στην Λθήνα στις 9-11-2002. Την κληρονομιά του πατέρα του ο δικαιοπάροχος της ενάγουσας αποδέχθηκε κατά πλήρη κυριότητα με την 15.603/8-8-2005 πράξη αποδοχής κληρονομιάς του συμβολαιογράφου Πειραιά Γεωργίου Βασιλείου Παπαθανασίου, η οποία έχει μεταγραφεί νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Πειραιά στον τόμο ...

και με αύξοντα αριθμό ..., η οποία διορθώθηκε με την ... πράξη της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαργαρίτας Λουμάκη, η οποία μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Πειραιά στον τόμο ... και με αύξοντα αριθμό .... Με την ίδια ως άνω διαθήκη ο ως άνω κληρονομούμενος Μ. Ρ. κατέλειπε το υπόλοιπο εξ αδιαιρέτου του ως άνω ακινήτου στον εκκαλούντα έτερο υιό του, ο οποίος δεν είχε προβεί στην συμβολαιογραφική αποδοχή και μεταγραφή της προς αυτόν εκ διαθήκης επαχθείσας κληρονομιάς του αποβιώσαντος πατρός του, καίτοι ατύπως είχε αποδεχθεί αυτήν, εισπράττοντας το ήμισυ του μισθώματος του επιδίκου ακινήτου, ενώ με ενέργειες της εφεσίβλητης, εξεδόθη το με αριθμό ...

κληρονομητήριο του Ειρηνοδικείου Πειραιά, που βεβαίωνε το κληρονομικό δικαίωμα του εκκαλούντος και τη μερίδα που του αναλογεί από την κληρονομιά που κατέλειπε ο πατέρας του και μεταγράφηκε αυτό στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Πειραιά στον τόμο ... και με αύξοντα αριθμό .... Στον δε Μ. Ρ. του Χ.

είχε περιέλθει ολόκληρο το επίδικο οικόπεδο με το υπ' αριθ. ... συμβόλαιο διανομής του συμβολαιογράφου Αθηνών Ιωάννη Παναγιώτη Σεργόπουλου, νομίμως μεταγεγραμμένο στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Πειραιά στον τόμο ... και με αύξοντα αριθμό .... Σύμφωνη με το υπ' αριθ. ... συμβόλαιο διανομής του συμβολαιογράφου Αθηνών Ιωάννης Π.

Σεργόπουλου νομίμως μεταγεγραμμένου στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Πειραιά στον τόμο ... και με αύξοντα αριθμό ..., στον Μ. Ρ. του Χ. περιήλθε η "Μερίς Τρίτη αποτελούμενη εκ του ως παντοπωλείου χρησιμοποιούμενου κτίσματος επί της γωνίας των οδών ... μετά του προαυλίου του και του ως ιχθυοπωλείου Μ.

Δ. χρησιμοποιούμενου κτίσματος, και περιοχής των συνορευόμενη ανατολικώς με μεσότοιχον της υπ' αριθμ δευτέρας μερίδος μεσημβρινώς με τον μεσημβρινόν μεσότοιχον του ως ιχθυοπωλείου Μ. Δ. χρησιμοποιούμενου κτίσματος, δυτικώς με οδόν … επί προσώπου μέτρων περίπου 21 και αρκτικώς με οδόν … επί προσώπου μέτρων περίπου 9 εκτάσεων τεκτονικών τετραγωνικών πήχεων τριακοσίων πεντήκοντα ή όσης επί πλέον ή έλαττον είναι.

Η Τρίτη αυτή μερίς περιέρχεται εις τον εκ των διανεμόντων Μ. Ρ. μετά του ως κατωτέρω συμπληρώματος ταύτης όπερ αποτελείται εκ τμήματος οικοπέδου έχοντος πρόσωπος εκ μέτρων 10 επί της οδού … συνορευόμενου αρκτικώς με τον μεσημβρινόν μεσότοιχον και νοητήν προέκτασιν τούτου του ως ιχθυοπωλείου Δ. χρησιμοποιούμενου κτίσματος και μεσημβρινώς με νοητήν παράλληλον του ως ανωτέρω αρκτικώς ορίου, του ανατολικώς με μεσότοιχον... ...

εκτάσεως τεκτονικών τετραγωνικών πήχεων τετρακοσίων πενήντα ή όσης επιπλέον έλαττον ήθελεν είναι". Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι ο απώτερος δικαιοπάροχος της εφεσίβλητης - ενάγουσας και άμεσος δικαιοπάροχος του εκκαλούντος - εναγομένου, Μ. Ρ., κατέλιπε δύο αυτοτελή ακίνητα, συνιστώνται α) την 3η μερίδα διανομής και β) τμήμα οικοπέδου προς συμπλήρωση της ανωτέρω μερίδας του, ήτοι α) ένα γωνιακό επί των οδών … με επ'αυτής πρόσωπο 9 μέτρων και … με επ'αυτής πρόσωπο 21 μέτρων, ακίνητο, και β) συμπληρωματικά για την πληρότητα της μερίδας, του και μόνον, ένα ακίνητο με πρόσωπο 10 μ.

στην .... Πρόκειται για το όμορο με το επίδικο ακίνητο που πώλησε στην εφεσίβλητη ο Γ. Ρ. με τα επ'αυτού κτίσματα και για το επίδικο, επίσης με το επ'αυτού κτίσμα ακάλυπτο χώρο, αντίστοιχα. Αυτά τα εντός σχεδίου πόλεως ακίνητα, βρίσκονται στην περιφέρεια του Δήμου …, στο οικοδομικό τετράγωνο ... και επί της διασταύρωσης των οδών ...

και ... το φέρον οδικό αριθμό ... και έχον επιφάνεια 250 τμ και το 2°, το επίδικο, επί της οδού ... έχον επιφάνεια 289,3 τμ. Με ενέργειες του δικαιοπαρόχου των διαδίκων Μ. Ρ., εξεδόθησαν από την Πολεοδομία …, οι υπ'αριθ. ..., ..., ... ... και ... και ... οικοδομικές άδειες, για την ανοικοδόμηση επί του ομόρου ακινήτου, ισογείου καταστήματος 76 τμ.

δύο ισογείων καταστημάτων συνολικής Επιφανείας 71 τμ, καταστήματος 108 τμ με άνωθεν αυτού οικία 63,70 τμ και επέκταση αυτής έως των 108,28 τμ. Επίσης, με τις υπ'αριθ. 1663/1967 και την αναθεώρηση αυτής ... οικοδομικές άδειες, ανήγειρε το κτίσμα επί του επιδίκου επιφανείας 239,27 τμ. Ετσι, για την κατά το δυνατόν μεγαλύτερη αξιοποίηση των ακινήτων του, κάλυψε την επιφάνεια των 250 τμ του ομόρου ακινήτου και στη συνέχεια ανοικοδόμησε και το επίδικο.

Σχετικά αναφέρεται στην προαναφερθείσα έκθεση πραγματογνωμοσύνης, ότι ο άμεσος και απώτερος, αντίστοιχα δικαιοπάροχος των διαδίκων, Μ. Ρ., που απέκτησε το όμορο του επιδίκου ακίνητο ως μερίδα από διανομή με τ'αδέλφια του και τη μητέρα τους και το επίδικο ως συμπλήρωμα της μερίδας αυτής, με συμβολαιογραφική πράξη διανομής το 1951 διαχώρισε άτυπα τα ανωτέρω ακίνητα και ανοικοδόμησε αυτά εκδίδοντας μία σειρά οικοδομικών αδειών από το έτος 1954 έως το 1967, στη συνέχεια δε, με διάταξη τελευταίας βούλησης κατέστησε κληρονόμους επ'αυτών τους γιους του Γ.

Ρ. και Χ. Ρ. (εκκαλούντα) ήτοι κατά πλήρη κυριότητα το γιο του Γ. επί του ομόρου με το επίδικο ακίνητο και από κοινού και εξ αδιαιρέτου τους Γ. και Χ. Ρ. στο επίδικο. Στη συνέχεια ο Γ. Ρ. πώλησε και μεταβίβασε στην ενάγουσα τα όμορο και το επίδικο ακίνητα κατά το ποσοστό του. Επίσης, ότι σύμφωνα με τον τίτλο κτήσης από την ενάγουσα, το όμορο ακίνητο έχει επιφάνεια 250 τμ.

κάλυψη οικοπέδου 250 τμ και δόμηση ορόφου 240,98 τμ. δηλαδή το όμορο παρουσιάζει κάλυψη οικοπέδου 100%, ενώ η επιτρεπόμενη κάλυψη δεν υπερέβαινε το 87% (γωνιακό οικόπεδο) που αντιστοιχεί σε επιφάνεια 217,5 τμ. στο δε επίδικο, με επιφάνεια 379.3 τμ και συντελεστή κάλυψης 0,75, παρατηρείται επίσης υπέρβαση κάλυψης, τόσο ως προς έκαστο των τμημάτων, όσο και συνολικά.

Επίσης ότι στις εκ των αδειών οικοδόμησης του ομόρου ..., ......, ... και ... περιγράφεται ως ακίνητο το μείζον, δηλαδή και το όμορο και το επίδικο, ενώ στην άδεια οικοδόμησης του επιδίκου και την αναθεώρηση αυτής, το επίδικο περιγράφεται ως ανεξάρτητο οικόπεδο. Καταλήγει δε η πραγματογνώμονας ότι "...ερωτήματα προκύπτουν για τον άτυπο διαχωρισμό της μερίδας Μ.

Ρ. και για τον εάν είναι σύννομη ή μη η τελευταία οικοδομική άδεια. Στην παρούσα απλά καταγράφονται ως παρατηρήσεις που προέκυψαν από τη μελέτη των προσκομισθέντων τεχνικών στοιχείων"... Περαιτέρω, τα ακίνητα του Μ. Ρ., έκειντο εντός σχεδίου πόλεως κατά το χρόνο της διανομής, όπως άλλωστε δέχεται και ο εκκαλών και είναι άρτια και οικοδομήσιμα.

Έτσι, η Πολεοδομική Υπηρεσία Πειραιά εξέδωσε σειρά αλλεπάλληλων οικοδομικών αδειών, με δεδομένη την ανοικοδόμηση τόσο του ομόρου όσο και του επιδίκου, που ανοικοδομήθηκε τελευταίο, χωρίς να εμποδιστεί από πολεοδομικές παραβάσεις, πλην της αναθεώρησης της τελευταίας άδειας που αφορούσε το επίδικο, με βάση την οποία και ολοκληρώθηκε η οικοδόμηση.

Όπως άλλωστε προκύπτει από το ως άνω διανεμητήριο του 1951, τα ακίνητα αυτά δεν ήταν ασκεπή ούτε κατά το χρόνο διανομής (1951), αλλά υπήρχαν εντός αυτών κτίσματα, (παντοπωλείο επί γωνιακού κτίσματος στις οδούς ... και ... και ιχθυοπωλείο). Ετσι ακόμη και εάν θεωρηθεί ότι με την ως άνω) από 1.10.1996 διαθήκη του ο Μ. Ρ.

προέβη σε κατάτμηση ενιαίου οικοπέδου, δηλαδή δημιούργησε το ανοικοδομηθέν γωνιακό επί των οδών ... και ... οικόπεδο επιφανείας 250 τμ και το, επίσης ανοικοδομηθέν επίδικο, η κατάτμηση αυτή δεν έρχεται σε αντίθεση με τις διατάξεις του άρθρου 1,2 και 3 του νδ 690/1948, όπως προεκτέθηκαν στην ανωτέρω νομική σκέψη, δεδομένου ότι δεν υπάγονται στις ρυθμίσεις του και η ανωτέρω διαθήκη, όπως και οι επακολουθήσασες αποδοχή κληρονομιάς και οι μεταβιβαστικές δικαιοπραξίες προς την ενάγουσα δεν είναι άκυρες, ούτε παράνομες, όπως ισχυρίζεται ο εκκαλών με πρώτο μέρος του 1ου λόγου της κρινόμενης έφεσης, καθόσον με τις άνω διατάξεις πλήττεται η κατάτμηση ασκεπών χώρων προοριζομένων για ανοικοδόμηση, και όχι όταν υπάρχουν κτήρια και τα οικόπεδα είναι άρτια και οικοδομήσιμα, όπως εν προκειμένη.

Η μεταγενέστερη της διανομής ενδεχόμενη παραβίαση των πολεοδομικών ρυθμίσεων εκ μέρους του Μ. Ρ., και η επίτευξη της έκδοσης οικοδομικών αδειών για ανοικοδόμηση κτισμάτων επί του ομόρου, σε ποσοστό κάλυψης 100% και η, παρά ταύτα, έκδοση των ανωτέρου οικοδομικών αδειών από την Πολεοδομία δεν επηρεάζει την υφιστάμενη αυτοτέλεια του επιδίκου, ούτε την ιδιότητα της αρτιότητας και οικοδομησιμότητας αυτού, ούτε αποτελεί αντικείμενο της παρούσας δίκης.

Σημειωτέον ότι δεν αποδείχτηκε ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι η αναθεώρηση της υπ'αριθ. 1663/1967 οικοδομικής άδειας του επιδίκου με την υπ'αριθ. ... άδεια, επήλθε λόγω της υπέρβασης της επιτρεπόμενης κάλυψης του ομόρου, καθόσον και στο επίδικο υπήρχαν πολεοδομικές παραβάσεις. Το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο μέρος του 1ου λόγου έφεσης, με το οποίο ο εκκαλών ισχυρίζεται ότι το επίδικο προήλθε από μη νόμιμη κατάτμηση ενιαίου ακινήτου που συνιστούσε αυτό με το όμορο, λόγω της μη τακτοποίησης αυτού σχετικά με το επίμηκες σχήμα του, με βάση το άρθρο 44 παρ. 5 πδ 3/22.4.1929.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε τα ίδια, έστω και με εν μέρει διαφορετική αιτιολογία που αντικαθίσταται παραδεκτά από την παρούσα (534 ΚΠολΔ) και απέρριψε τον ισχυρισμό του εκκαλούντος - εναγομένου περί έλλειψης νομικής αυτοτέλειας του επιδίκου, ορθώς το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε και ο σχετικός 1ος λόγος έφεσης, που αφορά και στην έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης της εκκαλούσας για την άσκηση της κρινόμενης αγωγής λόγω της έλλειψης νομικής αυτοτέλειας του επιδίκου, είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Έτι περαιτέρω σύμφωνα με την ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, α) το επίδικο δεν μπορεί να χωριστεί με διαίρεση σε δύο μέρη, διότι τα οικόπεδα της περιοχής είναι άρτια και οικοδομήσιμα όταν έχουν ελάχιστο εμβαδόν 200 τμ και ελάχιστο πρόσωπο 10 μ., ενώ το επίδικο, με επιφάνεια 379,3 τμ δεν μπορεί να διαχωριστεί σε δύο άρτια οικόπεδα με τους ανωτέρω πολεοδομικούς όρους, β) η διανομή με σύσταση κάθετης - ιδιοκτησίας επιφέρει μείωση της αξίας του, εν όψει του ότι το οικόπεδο αντιμετωπίζεται πολεοδομικά ως ενιαίο οικόπεδο, ανεξάρτητα από τα επ'αυτού κτίσματα, εφόσον το κάθε τμήμα από μόνο του δεν είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, δηλαδή η κάθε ιδιοκτησία υπόκειται σε έλεγχο σε περίπτωση που ο συνιδιοκτήτης της άλλης εξέδωσε άδεια και αυθαιρέτησε ή υπερέβη το όριο δόμησης.

Πέραν τούτου, σε περίπτωση σύστασης καθέτου συνιδιοκτησίας επέρχεται αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση μεταξύ των συνιδιοκτητών, ο στατικός διαχωρισμός απαιτεί αδιατάρακτη κοπή μπετόν, ενισχύσεις, υποστηρίξεις και αποκαταστάσεις και στα δύο τμήματα του κτίσματος, με εργασίες στο φέροντα οργανισμό, νέα αρχιτεκτονική διαρρύθμιση και νέες εγκαταστάσεις δικτύων, τα οποία απαιτούν συνεργασία των συνιδιοκτητών.

Ας σημειωθεί ότι στο δώμα του κτηρίου του επιδίκου δεν υπάρχουν "αναμονές" για μελλοντική ανοικοδόμηση (και σαν τέτοια, δεν "εννοείται η μοναδική που επισημαίνεται από τον εκκαλούντα και που εμφαίνεται στον κάθετο τοίχο του κτηρίου και η οποία έχει οριζόντια διάταξη, βλ. πρώτη φωτογραφία στη σελ. 28 της από 12.11.2018 τεχνικής έκθεσης του πολιτικού μηχανικού Χ.

Μοίρα που προσκομίζει ο εναγόμενος - εκκαλών). Επίσης, το επίδικο δεν μπορεί να υπαχθεί σε καθεστώς αμιγούς κάθετης ιδιοκτησίας, (Γν. 1024/1971), καθόσον το υπάρχον κτίσμα είναι ένα. Περαιτέρω, εν όψει του είδους, των διαστάσεων, του σχήματος, του εμβαδού του επιδίκου οικοπέδου, του σχήματος και εμβαδού του επ' αυτού υφιστάμενου κτιρίου, της ανάπτυξης του τελευταίου στο οικόπεδο, το οποίο εφάπτεται στις τρεις πλευρές του οικοπέδου, του περιορισμένου μήκους προσώπων του οικοπέδου, των ποσοστών του ακάλυπτου χώρου και του υπόλοιπου συντελεστή δόμησης, των ανωτέρω ποσοστών συγκυριότητας των διαδίκων, τους κανόνες της λογικής και τα διδάγματα της κοινής πείρας, προκύπτει και κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου ότι είναι προδήλως αδύνατη η αυτούσια διανομή του επίδικου ακινήτου σε δύο (2) ισάξια μέρη ανάλογα με τις μερίδες των κοινωνούν διαδίκων δίχως να μειωθεί η εμπορική αξία του, σύμφωνα και με την με αριθμό ...

έκθεση πραγματογνωμοσύνης της πολιτικού μηχανικού Μαρίας Αλεξανδρή (σελ. 49), που διατάχθηκε με την ανωτέρω υπ' αριθμ. 3640/2017 προδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου τούτου. Ειδικότερα, το επίδικο ακίνητο, περιγραφόμενο τεχνικά, σύμφωνα με την ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, είναι ένα μεσαίο οικόπεδο εντός εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου, άρτιο και οικοδομήσιμο, κείμενο στο Ο.Τ ....

τομέας 27 στο Δήμο Πειραιά, περιοχή .... Έχει επιφάνεια 379,30 τ.μ., είναι διαμπερές με πρόσωπο 10,59 μέτρων δυτικά επί της ... και πρόσωπο 10,51 μέτρων ανατολικά στο κοινόχρηστο Ο.Τ. ... σύμφωνα με το από Νοεμβρίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Κωνσταντίνου Παπαδημητρίου. Εντός του οικοπέδου υφίσταται, όπως προαναφέρθηκε, παλαιό ισόγειο πλακοσκεπές κτίσμα χρήσης γραφείων κατασκευής 1967 (άδεια 1663/1967 και 14566/67 αναθεώρηση της) με στατικό φορέα από μπετόν, επιφάνειας 239,27 τ.μ.

σύμφωνα με το ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα. To κτίσμα εφάπτεται δυτικά στη ρυμοτομική-οικοδομική γραμμή επί της ... και στα δύο πλαϊνά όρια του οικοπέδου. Στο βόρειο πλαϊνό όριο το κτίσμα συνορεύει για περίπου 8,50 μέτρα - ξεκινώντας από την ... - με γειτονικό διώροφο κτίσμα - ιδιοκτησίας της ενάγουσας, επί της συμβολής των ...

και ..., κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα. Βορειοανατολικά το επίδικο κτίσμα συνορεύει για 4 μέτρα με ισόγειο γειτονικό στέγαστρο που βλέπει στον κοινόχρηστο χώρο Ο.Τ. .... Επί της ... υφίστανται δύο είσοδοι στο υπό κρίση κτίριο. Η μία εφάπτεται στο βόρειο όριο του οικοπέδου και φαίνεται να είχε προβλεφθεί ως ανεξάρτητη είσοδος για μελλοντική ανωδομή ενώ η διπλανή είσοδος οδηγεί στο εσωτερικό του ισογείου.

Ο ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου είναι χωροθετημένος ανατολικά προς τον κοινόχρηστο χώρο Ο.Τ. ... και είναι περιφραγμένος προς αυτόν με τοίχο λιθοδομής ύψους 3,50 μέτρων. Η εσωτερική διαρρύθμιση δίνει δέκα χώρους γραφείων εργασίας ιατρείων με παροχές ύδρευσης, αποχέτευσης για τον καθένα. Εσωτερικά το κτίσμα έχει εικόνα εγκατάλειψης, εκτεταμένα τμήματα επιχρίσματος οροφής έχουν αποκολληθεί, αποκαλύπτοντας διαβρωμένο σιδηρό οπλισμό.

Στον ακάλυπτο χώρο, επίσης εγκαταλελειμμένο, υπάρχει μεταλλική εξωτερική σκάλα που οδηγεί στο δώμα του κτιρίου. Η διαφορά σταθμών ισογείου-δώματος αποτυπώνεται στα 3,60 μέτρα. Δεν βρέθηκαν αναμονές σιδηρού οπλισμού στη στάθμη δώματος. Το κτίριο σχηματίζει δύο ακάλυπτες εσοχές στο περίγραμμα του, μια στο βόρειο όριο, διαστάσεων 3,35 x 5,10 μέτρων και μία στο νότιο, διαστάσεων 2,85 χ 4,00 μέτρων.

Στη βόρεια εσοχή φαίνεται εγκατεστημένη μεταλλική δεξαμενή καυσίμου και πλησίον στη στάθμη του δώματος διέρχεται χτίστη καπνοδόχος από υποκείμενο χώρο λεβητοστασίου. Η είσοδος στη δεύτερη θύρα της πρόσοψης στην ..., η οποία στα σχέδια φαίνεται να οδηγεί σε χώρο στεγασμένου κλιμακοστασίου του σχεδίου κάτοψης της άδειας αποτελεί το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας ακάλυπτης εσοχής, όπου εκτός από τη δεξαμενή υπάρχει και μια μεταλλική σκάλα που καταλήγει στο δώμα.

Επίσης στο τέλος του διαδρόμου της δεύτερης κλειστής εισόδου υπάρχει το λεβητοστάσιο του εγκατεστημένου δικτύου θέρμανσης του κτίσματος. Εξάλλου, αναφορικά με τη δυνατότητα αυτούσιας διανομής με τη σύσταση κάθετης ιδιοκτησίας, όπως αιτείται ο εκκαλών-εναγόμενος κατ'αρχήν, υπό τα εκτιθέμενα από τον τελευταίο επί τη βάσει της προσκομισθείσας μετ' επικλήσεως τεχνικής έκθεσης του πολιτικού μηχανικού Χρήστου Μοίρα, αλλά και την με αριθμό ...

έκθεση πραγματογνωμοσύνης της πολιτικού μηχανικού Μαρίας Αλεξανδρή, αυτή είναι σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στην οικεία μείζονα σκέψη, μη νόμιμη, εφόσον και εάν ήθελε κριθεί ότι το επίδικο ακίνητο, θεωρούμενο ως διαθέτον νομική αυτοτέλεια, εμφανίζει πολεοδομικές παραβάσεις, χωρίς να έχει καν ενταχθεί στην τυχόν προβλεπόμενη διαδικασία τακτοποίησης.

Πλην όμως επειδή εν προκειμένου δεν έχει προηγηθεί αυτοψία από υπάλληλο της αρμόδιας πολεοδομικής αρχής και σύνταξη σχετικής έκθεσης, δεν υπάρχει απόφαση κατεδάφισης από την αρμόδια πολεοδομία, ούτε άλλωστε προσκομίζεται από την πλευρά της ενάγουσας βεβαίωση μηχανικού, συνοδευόμενη από το σχετικό τοπογραφικό διάγραμμα με αποτύπωση και αναφορά και των επιφανειών των κτισμάτων που προβλέπονται στο άρθρο 3 του ν. 4178/2013, ώστε να μπορεί το Δικαστήριο με βάση τα υπάρχοντα αποδεικτικά μέσα να οδηγηθεί σε πλήρη δικανική πεποίθηση αναφορικά αφενός με το εάν τα ανώτερο) κτίσματα συνιστούν νόμιμες ή αυθαίρετες κατασκευές, αφετέρου και σε συνέχεια της ανώτερο) κρίσης εάν και επί της ουσίας είναι νόμιμη ή μη η εξαιτούμενη αυτούσια διανομή τους δια της συστάσεως κάθετης ιδιοκτησίας κατά τα διαλαμβανόμενα στην οικεία νομική σκέψη, θα πρέπει για λόγους πληρότητας της αιτιολογίας της παρούσας να εξετασθεί και επί της ουσίας εάν είναι εφικτή και συμφέρουσα για τους συγκυρίους η αυτούσια διανομή του επιδίκου οικοπέδου με σύσταση κάθετης ιδιοκτησίας σε διακεκριμένα μέρη του ενιαίου οικοπέδου, με την επιφύλαξη των πολεοδομικών διατάξεων.

Συγκεκριμένα, η αυτούσια διανομή του επιδίκου οικοπέδου με σύσταση κάθετης κατά μήκος ιδιοκτησίας, με διατήρηση του υφιστάμενου κτίσματος στην υπάρχουσα κατάσταση, άνευ οποιασδήποτε στατικής επέμβασης, είναι μεν εφικτή, πλην όμως δεν είναι η πλέον συμφέρουσα για τους συγκυρίους, καθόσον σύμφωνα με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης η λύση αυτή δεν εξαντλεί το συντελεστή δόμησης του οικοπέδου και δεν αξιοποιούνται οι δυνατότητες του ακινήτου (βλ.

σχετ. 29 της με αριθμό ... έκθεσης πραγματογνωμοσύνης της πολιτικού μηχανικού Μαρίας Αλεξανδρή). Ομοίως η αυτούσια διανομή του επιδίκου οικοπέδου με σύσταση κάθετης κατά μήκος ιδιοκτησίας, με δυνατότητα ανέγερσης υπολοίπου συντελεστή δόμησης, περιορίζει τις επιλογές της νέας κάτοψης, η οποία θα είναι λιγότερο χρηστική από τη σημερινή λόγω της διαμήκους κατανομής της (με μήκη προσώπων 5,29 και 5,25 μέτρα έκαστο), ενώ η αξιοποίηση του ακινήτου προϋποθέτει την υλοποίηση μερικής προσθήκης καθ' ύψος δια της στατικής ενισχύσεως του κτίσματος και της κατασκευής θεμελίων στην υφιστάμενη οικοδομή ή την κατεδάφιση και ανέγερση νέας οικοδομής, λύση που απομειώνει την εμπορική αξία του ακινήτου και απέχει από τη μέγιστη δυνατή εκμετάλλευσή του (βλ.

σελ. 30, 31 της με αριθμό ... έκθεσης πραγματογνωμοσύνης της πολιτικού μηχανικού Μαρίας Αλεξανδρή). Περαιτέρω, αναφορικά με τη δυνατότητα της αυτούσιας διανομής του επιδίκου οικοπέδου με σύσταση κάθετης κατά πλάτος ιδιοκτησίας, ως πιο συμφέρουσα υποδεικνύεται η καθ' ύψος προσθήκη στο υπάρχον κτίσμα, λόγο) της πραγματοποιηθείσας κάλυψης του οικοπέδου (άδεια 1967), που υπερβαίνει την επιτρεπόμενη για νέες κατασκευές σημερινή κάλυψη (60%), η οποία προϋποθέτει την συνεργασία των διαδίκων για την έκδοση στατικής μελέτης και άδειας διαχωρισμού κατά πλάτος του κτίσματος με αδιατάρακτη κοπή του φορέα και αντίστοιχη υποστήλωσή του.

Ενόψει της ισχύος διαφορετικών υψών δόμησης στα δύο πρόσωπα του οικοπέδου και διαφορετικών πολεοδομικών μεγεθών λόγω διαφορετικού προσώπου, θέσης και θέας. με πλεονεκτικότερη θέση εκείνης του μεριδίου που βλέπει ανατολικά στον κοινόχρηστο χοίρο ΟΤ ..., η ως άνω πραγματογνώμονας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι θα υπάρξει διαφοροποίηση στις αγοραίες αξίες έκαστου μεριδίου των διαδίκων, και για το λόγο αυτό προκρίνει ως λύση για τη δημιουργία ισοβαρών μεριδίων την παραχώρηση μεγαλύτερης έκτασης υφιστάμενου κτίσματος και δόμησης άνωθεν αυτού, στο δυτικό μερίδιο επί της...

και λιγότερης σ' αυτό που βλέπει ανατολικά στον κοινόχρηστο χώρο ΟΤ ... (156,36 τ.μ. έκταση του οικοπέδου δυτικού μεριδίου με υπάρχον ισόγειο 135,19 τ.μ. και 222,94 τ.μ. έκταση του οικοπέδου ανατολικού μεριδίου με υπάρχον ισόγειο 104,08 τ.μ. αντίστοιχα). Πέραν της πιθανολογούμενης δυσχέρειας στην συνεργασία των διαδίκων για την έκδοση και εν προκειμένω από κοινού στατικής μελέτης και.

άδειας διαχωρισμού κατά πλάτος του κτίσματος με αδιατάρακτη κοπή του φορέα και αντίστοιχη υποστήλωσή του, που καθιστά την αξιοποίηση της περιουσίας εκάστου μέρους εξαρτώμενη από τη βούληση και τη σύμπραξη του έτερου μέρους, η εν λόγω λύση (αυτούσια διανομή με σύσταση καθέτου ιδιοκτησίας κατά πλάτος) κρίνεται ασύμφορη με βάση τους υπολογισμούς και εκτιμήσεις της διορισθείσας από το δικαστήριο πραγματογνώμονα, καθόσον διαπιστώνεται ότι επιφέρει μείωση της συνολικής εμπορικής αξίας του επιδίκου ακινήτου, διόλου ευκαταφρόνητη [εκτίμηση αγοραίας αξίας ενιαίου ακινήτου: 609.150 ευρώ, ενώ με τη σύσταση καθέτου ιδιοκτησίας η εν λόγω αξία ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 407.748 ευρώ (σελ. 47 της με αριθμό ...

έκθεσης πραγματογνωμοσύνης της πολιτικού μηχανικού Μαρίας Αλεξανδρή)]. Συνακόλουθα, καταλήγει η ως άνω πραγματογνώμονας, στο συμπέρασμα ότι "Είναι δυνατή η αυτούσια διανομή του επίδικου ακινήτου, αλλά εκτιμάται ότι εμπορικά επέρχεται μείωση της αξίας του εάν εφαρμοστεί σύσταση καθέτου ιδιοκτησίας.

Εμπορικά η μέγιστη αξιοποίηση του ακινήτου προκύπτει από την εξ ολοκλήρου διάθεσή του, χωρίς διαχωρισμό σε μερίδια..". Με βάση τις πραγματικές αυτές παραδοχές το Εφετείο έκρινε ότι οι διάδικοι είναι (συγ)κύριοι, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, ενός αυτοτελούς διακεκριμένου οικοπέδου, με ΚΑΕΚ …, εμβαδού 350τ.μ., κατά τη κτηματογράφηση, επί του οποίου υπάρχει ισόγεια οικοδομή (επαγγελματική στέγη - γραφεία), εμβαδού 239,27 τ.μ..

Ότι το επίκοινο περιήλθε στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη ΑΕ με παράγωγο τρόπο ήτοι δυνάμει του νομίμως μεταγραφέντος με αριθμό ...πωλητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαργαρίτας Λουμάκη, από τον αληθή (συγ)κύριο, κατά το ποσοστό αυτό Γ. Ρ., αδελφό του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντα Χ.

Ρ.. Ότι στους αδελφούς Ρ., είχε περιέλθει κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, αιτία κληρονομικής διαδοχής, δυνάμει της από 01/10/1996 ιδιόγραφης διαθήκης του αποβιώσαντος πατέρα τους Μ. Ρ., που νόμιμα δημοσιεύθηκε, και ότι αφενός το κληρονομικό του μερίδιο νόμιμα αποδέχθηκε ο άμεσος δικαιοπάροχος της ενάγουσας Γ.

Ρ. με συμβολαιογραφική πράξη, που μετέγραψε και αφετέρου η ενάγουσα μετέγραψε το εκδοθέν κατόπιν αιτήσεώς της, για λογαριασμό του εναγομένου, κληρονομητήριο για το άνω κληρονομικό μερίδιο αυτού. Ότι στο Μάρκο Ρ. το επίκοινο ακίνητο, είχε περιέλθει, δυνάμει του νομίμως μεταγραφέντος με αριθμό ... διανεμητηρίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Ιωάννη Σεργόπουλου, που καταρτίσθηκε μεταξύ των συγκληρονόμων αδελφών Ρ.

και της μητέρας τους, ως αυτοτελές, ασκεπές, κατ'εκείνο το χρόνο, ακίνητο, προς συμπλήρωση της περιελθούσας σ'αυτόν με τη διανομή μερίδας του. Ότι η αυτούσια διανομή του επίκοινου ακινήτου με σύσταση κάθετης ιδιοκτησίας δεν είναι οικονομικά συμφέρουσα για τους διαδίκους κοινωνούς και ότι πρέπει η λύση της κοινωνίας να διαταχθεί με τη δια πλειστηριασμού πώλησή του.

Κατόπιν δε αυτών το Εφετείο απέρριψε την έφεση του ήδη αναιρεσείοντος - εναγομένου κατ'ουσίαν, επικυρώνοντας την εκκαλούμενη απόφαση που είχε εκφέρει όμοια κρίση. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται από τον αναιρεσείοντα στην αναιρεσιβαλλομένη η πλημμέλεια του αριθμού 1α' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, της ευθείας παραβίασης της αναφερόμενης στη μείζονα σκέψη ουσιαστικού δικαίου διάταξης παρ. 2 του άρθρου 2 του ν.δ. 690/1948, συνισταμένη, κατά την κύρια αιτίαση, στο ότι το επίκοινο ακίνητο προήλθε από τη γενόμενη, μη νομίμως, με την από 01/10/1996 ιδιόγραφη διαθήκη του Μ.

Ρ., κατάτμηση ενιαίου μείζονος οικοδομημένου ακινήτου, που την καθιστά άκυρη και κατά την επικουρική αιτίαση στο ότι με ψευδή ερμηνεία το Εφετείο εφάρμοσε την πιο πάνω διάταξη της παραγράφου 2, η οποία αναφέρεται σε οικοδομημένο και όχι σε ασκεπές, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης, ακίνητο. Ο λόγος αυτός, ως προς την κύρια ατίαση, είναι αβάσιμος , διότι στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, καθόσον το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως προκύπτει από το προεκτεθέν περιεχόμενό της, που παραδεκτά, κατ'άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκοπείται, δέχθηκε ότι το επίκοινο ακίνητο είχε περιέλθει στον απώτατο δικαιοπάροχο της έναγουσας Μάρκο Ρ., δυνάμει του νομίμως μεταγραφέντος με αριθμό ...

διανεμητηρίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Ιωάννη Σεργόπουλου, που καταρτίσθηκε μεταξύ των συγκληρονόμων αδελφών Ρ. και της μητέρας τους, ως αυτοτελές, ασκεπές, κατ'εκείνο το χρόνο, ακίνητο, προς συμπλήρωση της περιελθούσας σ'αυτόν μερίδας του, παραδοχή μη πληττόμενη επιτυχώς με αναιρετικό λόγο, όπως θα εκτεθεί και παρακάτω, ως αυτοτελές δε ο Μ.

Ρ., με την από 01/10/1996 ιδιόγραφη δαθήκη του, το διέθεσε, κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου στα τέκνα του, Γ. Ρ. (άμεσο δικαιοπάροχο της ενάγουσας) και Χ. Ρ., εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα, η δε επικουρική αιτίαση, ενόψει του ότι αναφέρεται στη διαλαμβανόμενη στο φύλλο 6ο, 2η σελίδα της προσβαλλομένης, επάλληλη - επικουρική παραδοχή της, είναι αλυσιτελής (ΑΠ 363/2015).

Με το δεύτερο αναιρετικό λόγο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 αιτίαση, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 44 παρ. 5 ΠΔ3/22-4-1929, καθόσον, χωρίς καμιά αιτιολογία, έκρινε τον (επικουρικά) προβαλλόμενο με την έφεσή του ισχυρισμό του για τη μη νομιμότητα της γενόμενης με το διανεμητήριο συμβόλαιο του 1951 κατάτμησης.

Ο λόγος αυτός, αλλά και σε κάθε περίπτωση και ο πρώτος αναιρετικός λόγος, είναι απαράδεκτοι ως αόριστοι, καθόσον δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, ότι ο ισχυρισμός περί ακυρότητας της κατάτμησης και τα περιστατικά που τον στηρίζουν, που δεν εμπίπτει σε καμία από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, είχε παραδεκτά προβληθεί από τον εναγόμενο ήδη αναιρεσείοντα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ή ότι είχε γίνει επίκληση συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 527 ΚΠολΔ για τη βραδεία παραδεκτή προβολή του ενώπιον του Εφετείου, ούτε ο αναιρεσείων προσκομίζει τις κατατεθείσες στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο προτάσεις του (ΑΠ 243/2015, ΑΠ 791/2011).

Επομένως, οι παραπάνω λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι στο σύνολο τους. Με τον τρίτο αναιρετικό λόγο ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την αναιρετική πλημμέλεια του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο, με ελλιπείς αιτιολογίες απέρριψε το αίτημά του για αυτούσια διανομή του επικοίνου με σύσταση κάθετης ιδιοκτησίας.

Ο λόγος αυτός είναι, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, καθόσον δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο ο κανόνας ή οι κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν εκ πλαγίου, καθώς επίσης δεν παρατίθενται, καθόλου, οι παραδοχές της προσβαλλομένης, ώστε να κριθεί αν αυτή στερείται ή όχι νόμιμης βάσης, με την επισήμανση ότι στο εισαγωγικό της αναίρεσης ο αναιρεσείων αναφέρεται στις παραδοχές της πρωτόδικης απόφασης και όχι της αναιρεσιβαλλομένης, σχετικά με το ζήτημα αυτό, με το πρόσχημα δε της αναιρετικής αυτής πλημμέλειας, πλήττεται απαραδέκτως η εκτίμηση των αποδείξεων(άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Κατόπιν των ανωτέρω και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20/07/2021 αίτηση για αναίρεση της 269/2021 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Ιουνίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ