Supreme Court dismisses appeal for vagueness and lack of reference to criminal court decisions as res judicata.

Απόφαση 1669 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1669/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 24 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "DNA FASHION ΕΠΕ", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα και 2.Σ. Β. του Γ., κατοίκου .... Στο σημείο αυτό εμφανίσθηκε ο Σ. Β. του Γ. ατομικά και ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας και δήλωσε ότι παρίσταται χωρίς την σύμπραξη πληρεξουσίου δικηγόρου.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ELTEX Λ. ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΦΑΣΜΑΤΩΝ ΑΒΕΕ", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται κατά το στάδιο της εκκαθάρισής της από τους συνεκκαθαριστές αυτής Ι. Τ. και Κ. Τ., της εκκαθαρίσεώς της ληξάσης και περαιωθείσης στις 19.12.2011 και μη υφισταμένης ως νομικού προσώπου έκτοτε της εταιρείας, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μαθιό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18 Μαΐου 2007 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5140/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 4608/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10 Ιουνίου 2013 αίτησή τους και τους από 20 Φεβρουαρίου 2014 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 5 Φεβρουαρίου 2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και την από 13 Μαρτίου 2014 ομοία με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι από 20.2.2014 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. γ'και δ'ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη σύμφωνα με το άρθρο 575 εδ. β' του ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας οφείλει αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων, που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο, που ορίστηκε.

Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης η αναβολή της υπόθεσης και η αναγραφή της στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη δικάσιμο μετά την αναβολή ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως, δεν χρειάζεται νέα κλήτευση του διαδίκου.

Προϋπόθεση της εγκυρότητας της κλήτευσης αυτής, λόγω αναβολής της υπόθεσης και εγγραφής της στο πινάκιο είναι, ότι ο διάδικος που απουσιάζει κατά τη δικάσιμο μετά την αναβολή είτε είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση ή είχε νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί για τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση, είτε είχε παραστεί νομίμως κατά την πρώτη αυτή δικάσιμο και επομένως, με τη μη εναντίωσή του καλύφθηκε η ακυρότητα της κλήτευσης του κατά την αρχική δικάσιμο (ΑΠ 1973/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση κατά την αρχική δικάσιμο της 17.2.2014 για την εκδίκαση της ένδικης υπόθεσης, κατά την οποία, όπως από το πινάκιο προκύπτει, οι αναιρεσείοντες εκπροσωπήθηκαν νόμιμα από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Πάνο (βλ. ειδικό πληρεξούσιο ... της συμβολαιογράφου Αθηνών Κωνσταντίνας Βασιλείου), η συζήτηση αναβλήθηκε, μετά από αίτηση των ίδιων, για την αναφερόμενη στην αρχή δικάσιμο (24.3.2014).

Κατά την τελευταία δικάσιμο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, η αναιρεσίβλητη εκπροσωπήθηκε νόμιμα από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μαθιό, ενώ από τους αναιρεσείοντες εμφανίστηκε ο δεύτερος, ο οποίος δήλωσε ότι παρίσταται ατομικά και ως νόμιμος εκπρόσωπος της πρώτης, χωρίς πληρεξούσιο δικηγόρο και χωρίς να επικαλεστεί τη συνδρομή εξαιρετικής περίπτωσης επιτρεπτού κατά το νόμο της αυτοπρόσωπης υπεράσπισης της υπόθεσης (94 παρ. 2 περ.

γ' ΚΠολΔ). Έτσι όμως οι αναιρεσείοντες θεωρούνται, με βάση τις προβλέψεις του άρθρου 94 παρ. 1 ΚΠολΔ, δικονομικώς απόντες και ενόψει του ότι η αναβολή εκδίκασης της υπόθεσης υπό τις προαναφερόμενες συνθήκες από την αρχική για την παρούσα δικάσιμο και η αναγραφή της στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση για την τελευταία δικάσιμο και των εν λόγω διαδίκων, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και οι διάδικοι αυτοί (αναιρεσείοντες) παρόντες (576 παρ.1 ΚΠολΔ).

Με τη διάταξη του άρθρου 569 παρ. 2 ΚΠολΔ ορίζεται ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου τουλάχιστον τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και αντίγραφο του δικογράφου αυτού κοινοποιείται στον αναιρεσίβλητο και τους λοιπούς διαδίκους πριν από την προθεσμία αυτή.

Κατά την αληθινή έννοια της διάταξης αυτής, ως χρόνος συζήτησης της αναίρεσης, πριν από τον οποίο πρέπει να ασκηθούν οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, θεωρείται η αρχικώς οριζόμενη δικάσιμος, κατά το άρθ. 568 παρ. 2 ΚΠολΔ και όχι τυχόν μεταγενέστερη δικάσιμος, η οποία έχει ορισθεί από το δικαστήριο κατόπιν ματαιώσεως ή αναβολής της συζήτησης της υπόθεσης, κατά το άρθρο 575 ΚΠολΔ.

Η μη κοινοποίηση του δικογράφου προ της προθεσμίας αυτής συνεπάγεται το απαράδεκτο των προσθέτων λόγων για έλλειψη προδικασίας (ΟλΑΠ 143/1984, ΑΠ 358/2012). Στην προκειμένη περίπτωση οι από 20.2.2014 ένδικοι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης κατατέθηκαν στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου, όπως προκύπτει από τη σχετική πράξη κατάθεσης, στις 21.2.2014, δηλαδή μετά την ορισθείσα για την αίτηση αναίρεσης από τον Πρόεδρο του Τμήματος αυτού αρχική δικάσιμο της 17.2.2014, κατά την οποία η εκδίκαση της αίτησης αναίρεσης αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 24.3.2014.

Επομένως, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, οι πιο πάνω πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, ασκήθηκαν εκπροθέσμως και συνακόλουθα είναι απαράδεκτοι.

Κατά το άρθρο 72 του ΑΚ "μόλις το νομικό πρόσωπο διαλυθεί, βρίσκεται αυτοδικαίως σε εκκαθάριση. Ωσότου περατωθεί η εκκαθάριση και για τις ανάγκες της θεωρείται ότι υπάρχει". Εξάλλου, κατά την παράγραφο 6 του άρθρου 49 του ν. 2.190/1920, όπως ισχύει μετά την αντικατάσταση της με το άρθρο 58 παρ. 4 του ν. 3604/2007, "Εάν το στάδιο της εκκαθάρισης υπερβεί την πενταετία, ο εκκαθαριστής υποχρεούται να συγκαλέσει γενική συνέλευση, στην οποία υποβάλλει σχέδιο επιτάχυνσης και περάτωσης της εκκαθάρισης.

Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει έκθεση για τις μέχρι τότε εργασίες της εκκαθάρισης, τους λόγους της καθυστέρησης και τα μέτρα που προτείνονται για την ταχεία περάτωση της. Τα μέτρα αυτά μπορούν να περιλαμβάνουν παραίτηση της εταιρείας από δικαιώματα, δικόγραφα και αιτήσεις, αν η επιδίωξη τούτων είναι ασύμφορη σε σχέση με τα προσδοκώμενα οφέλη ή αβέβαιη ή απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα ανωτέρω μέτρα μπορούν να περιλαμβάνουν και συμβιβασμούς, αναδιαπραγματεύσεις ή καταγγελία συμβάσεων ή και σύναψη νέων. Η γενική συνέλευση εγκρίνει το σχέδιο με την απαρτία και πλειοψηφία των παραγράφων 3 και 4 του άρθρου 29 και της παραγράφου 2 του άρθρου 31. Εάν το σχέδιο εγκριθεί, ο εκκαθαριστής ολοκληρώνει τη διαχείριση σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο σχέδιο.

Εάν το σχέδιο δεν εγκριθεί, ο εκκαθαριστής ή μέτοχοι που εκπροσωπούν το ένα εικοστό (1/20) του καταβεβλημένου μετοχικού κεφαλαίου μπορούν να ζητήσουν την έγκριση του από το μονομελές πρωτοδικείο της έδρας της εταιρείας, με αίτηση τους που δικάζεται με τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας. Το δικαστήριο μπορεί να τροποποιήσει τα μέτρα που προβλέπει το σχέδιο, όχι όμως και να προσθέσει μέτρα που δεν προβλέπονται σε αυτό.

Ο εκκαθαριστής δεν ευθύνεται για την εφαρμογή σχεδίου που εγκρίθηκε σύμφωνα με τα παραπάνω". Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι η ανώνυμη εταιρία, όπως όλα τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου, μετά τη λύση της και την είσοδό της στο στάδιο της εκκαθάρισης, θεωρείται, κατά πλάσμα του νόμου, ότι υφίσταται μέχρις ότου επιτευχθεί ο σκοπός της εκκαθάρισης των εκκρεμών σχέσεών της και η διανομή του τυχόν καθαρού ενεργητικού στους μετόχους της.

Η περάτωση της εκκαθάρισης και συγχρόνως της εταιρείας επέρχεται, όταν οι εκκαθαριστές ενεργήσουν τις αναγκαίες πράξεις εκκαθάρισης, συντάξουν απογραφή, δημοσιεύσουν τις εγκριθείσες από τη γενική συνέλευση οικονομικές καταστάσεις πέρατος της εκκαθάρισης και προβούν στην καταχώριση της διαγραφής της εταιρείας στο μητρώο ανωνύμων εταιρειών (ΜΑΕ) (άρθρα 7α παρ.1 στοιχ.

ιβ και ιγ, 49 παρ. 2, 5 ν. 2190/1920). Η καταχώριση της διαγραφής στο ΜΑΕ έχει σχετικά συστατικό χαρακτήρα, με την έννοια ότι χωρίς αυτή δεν επέρχεται περάτωση της ΑΕ. Αν, όμως, διαπιστωθεί ότι η εταιρεία είχε και άλλη περιουσία, δεν επέρχεται η περάτωσή της, έστω και αν είχε διαγραφεί από το MAE (ΑΠ 1345/2013, ΑΠ 30/2010). Στην προκειμένη περίπτωση, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση, με την οποία επιδικάσθηκε στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη εταιρία το ποσό των 30.000 ευρώ, ως αποζημίωση από την έκδοση εκ μέρους του δευτέρου από τους εναγομένους και ήδη αναιρεσείοντος, διαχειριστή και νομίμου εκπροσώπου της πρώτης από αυτούς, εταιρίας περιορισμένης ευθύνης, η οποία ενέχεται για τις αδικοπραξίες εκείνου, τριών ακάλυπτων επιταγών σε διαταγή της ενάγουσας, ποσού 12.000, 8.000 και 10.000 ευρώ αντίστοιχα.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, διότι εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 72 ΑΚ και 49 παρ.6 του ν.2190/1920, με το να δεχθεί ότι η αναιρεσίβλητη, η οποία κατά το χρόνο συζήτησης της υπόθεσης ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου στις 26.4.2012 είχε ήδη, μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας εκκαθάρισής της, διαγραφεί από το μητρώο ανωνύμων εταιριών και είχε χάσει τη νομική της προσωπικότητα και την ικανότητα παράστασης στο δικαστήριο, ήταν, ενόψει του δηλωτικού και όχι συστατικού χαρακτήρα της διαγραφής υπαρκτό νομικό πρόσωπο και καλώς παραστάθηκε στο δικαστήριο, και διότι διέλαβε στην απόφασή του, αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα, αντιφατικές αιτιολογίες, δεχόμενο αρχικά ότι η ολοκλήρωση της εκκαθάρισης επέφερε την απώλεια της νομικής προσωπικότητας και στη συνέχεια ότι η διαγραφή της ενάγουσας ανώνυμης εταιρίας από το μητρώο ανωνύμων εταιριών είχε δηλωτικό και όχι συστατικό χαρακτήρα.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δέχθηκε, ως προς το προαναφερόμενο ζήτημα, τα εξής: " Το γεγονός ότι η ενάγουσα, με την από 29.9.2008 απόφαση της γενικής συνέλευσης των μετόχων της, που καταχωρίστηκε στο μητρώο ανωνύμων εταιριών στις 20.11.2008 και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ, έχει λυθεί και τεθεί σε εκκαθάριση, δεν συνεπέφερε την απώλεια της νομικής προσωπικότητας της και συνακόλουθα της ικανότητας να είναι διάδικος και να παρίσταται στο δικαστήριο με το δικό της όνομα, διότι, εφόσον η παρούσα δίκη, που αφορά απαιτήσεις της, δεν έχει ακόμη περατωθεί, ούτε η εκκαθάριση της έχει περατωθεί και συνεπώς αυτή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 72 ΑΚ, διατηρεί τη νομική προσωπικότητα της για τις ανάγκες της εκκαθάρισης και συνακόλουθα αμφότερες τις πιο πάνω ικανότητές της.

Τα ανωτέρω δεν αναιρούνται, ούτε από το γεγονός ότι στις 18.1.2012 η ενάγουσα διεγράφη από το μητρώο ανωνύμων εταιριών, λόγω λήξεως της εκκαθάρισης και ότι η σχετική περί διαγραφής της ανακοίνωση δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ, διότι η καταχώριση αυτή έχει δηλωτικό και όχι συστατικό χαρακτήρα και συνεπώς δεν θίγει τη νομική προσωπικότητα της αν η εκκαθάριση, εν αντιθέσει προς το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, δεν έχει πράγματι περατωθεί...".

Με τις παραδοχές του αυτές το Εφετείο, το οποίο έκρινε ότι η ενάγουσα εταιρία έχει απαίτηση, για την οποία υφίσταται δικαστική εκκρεμότητα, και ότι για τις ανάγκες της εκκαθάρισης, που εστιάζεται στην εν λόγω απαίτηση, διατηρεί αυτή τη νομική προσωπικότητάς της, παρά τη διαγραφή της από το μητρώο ανωνύμων εταιριών, ορθά εφάρμοσε, σύμφωνα με την προστεθείσα νομική σκέψη, τις διατάξεις των άρθρων 72 AK και 49 παρ. 6 του ν.2190/1920, και διέλαβε στην απόφαση του επαρκείς και μη αντιφάσκουσες αιτιολογίες.

Η εσφαλμένη ερμηνευτική εκδοχή του Εφετείου ότι η διαγραφή της ανώνυμης εταιρίας από το μητρώο ανωνύμων εταιριών έχει καταρχήν δηλωτικό και όχι συστατικό χαρακτήρα δεν επηρεάζει το ορθό διατακτικό της προσβαλλομένης απόφασης και συνακόλουθα δεν μπορεί να οδηγήσει σε ευδοκίμηση του πιο πάνω λόγου αναίρεσης (βλ.

αρθρ. 578 ΚΠολΔ). Επομένως είναι αβάσιμος ο πρώτος λόγος αναίρεσης και κατά τα δύο μέρη του.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προβάλλουν τις αιτιάσεις ότι το Εφετείο υπέπεσε, α)στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11β ΚΠολΔ, διότι έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που δεν προσκομίστηκε και ειδικότερα έλαβε υπόψη μη προσκομισθείσα από την ενάγουσα-εφεσίβλητη έγγραφη παροχή πληρεξουσιότητας, με θεωρημένο το γνήσιο των υπογραφών των συνεκκαθαριστών της προς τον παραστάντα δικηγόρο, και β) στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, διότι παρά το νόμο δεν κήρυξε το απαράδεκτο της νομικής εκπροσώπησης της ενάγουσας-εφεσίβλητης εταιρίας, η οποία είχε χάσει τη νομική προσωπικότητά της και δεν υπήρχε δυνατότητα εκπροσώπησης και παράστασης της στο δικαστήριο.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης, κατά το πρώτο σκέλος του, είναι απαράδεκτος, διότι η βεβαίωση του δικαστηρίου της ουσίας περί προσαγωγής αποδεικτικού μέσου, η οποία μπορεί να συνεπάγεται και από τη μη βεβαίωση του αντιθέτου (ΑΠ 360/2008), δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΟλΑΠ 30/2002, ΑΠ 401/2011). Κατά το δεύτερο σκέλος, ο οποίος προσιδιάζει στην περίπτωση του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι εκείνη του αριθμού 14, είναι, σύμφωνα με τα εκτεθέντα, στην προηγούμενη σκέψη, αβάσιμος.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προβάλλονται οι αιτιάσεις ότι το Εφετείο υπέπεσε, α) στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11γ ΚΠολΔ, διότι δεν έλαβε υπόψη, ως αποδεικτικό μέσο, τη νομίμως προσκομισθείσα 10715/2011 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών, με την οποία ο δεύτερος από τους αναιρεσείοντες, εκδότης των επίμαχων επιταγών με την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης, κηρύχθηκε αθώος του ποινικού αδικήματος της έκδοσης ακάλυπτων επιταγών, λόγω έλλειψης δόλου, καθώς και τις υπόλοιπες έγγραφες και μαρτυρικές αποδείξεις, από τις οποίες αποδεικνύεται η έλλειψη δόλου του δευτέρου και β)παραβίασε το απορρέον από την ποινική αυτή απόφαση δεδικασμένο.

Κατά το πρώτο μέρος του, ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι προεχόντως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, διότι δεν γίνεται στο αναιρετήριο αναφορά ότι έγινε επίκληση των εν λόγω αποδεικτικών μέσων στο δικαστήριο της ουσίας και επιπλέον, ως προς τις υπόλοιπες έγγραφες και μαρτυρικές αποδείξεις, δεν προσδιορίζονται συγκεκριμένα τα αποδεικτικά αυτά μέσα, στοιχεία αναγκαία για την πληρότητα του λόγου αυτού αναίρεσης (ΑΠ 1185/2010, ΑΠ 786/2009).

Κατά το δεύτερο μέρος, είναι επίσης απαράδεκτος, διότι, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο λόγος αυτός ενέχει αντίφαση προς τον αμέσως προηγούμενο και ότι δεν γίνεται καμιά αναφορά στο αναιρετήριο, αν το εν λόγω δεδικασμένο προτάθηκε στο Εφετείο και αν το δικαστήριο αυτό ασχολήθηκε με την ύπαρξη ή μη τέτοιου δεδικασμένου, οι αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων δεν αποτελούν δεδικασμένο στην πολιτική δίκη (ΑΠ 1364/2011, ΑΠ 1098/2011).

Ο τέταρτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι το Εφετείο οδηγήθηκε με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες στην κρίση ότι υφίσταται αξίωση αποζημίωσης της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης εναντίον του δεύτερου από τους εναγομένους και ήδη αναιρεσείοντες, είναι επίσης απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι πραγματικές παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, ως προς το ζήτημα αυτό, και ποιο υπήρξε συγκεκριμένα το υπαγωγικό σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, δηλαδή ποιά είναι τα ελλείποντα για την επάρκεια των αιτιολογιών στοιχεία, ποιες είναι οι αντιφατικές αιτιολογίες και σε τι συνίσταται η αντίφαση. Ύστερα από αυτά που προεκτέθηκαν πρέπει να απορριφθεί η από 10.6.2013 ένδικη αίτηση αναίρεσης και οι από 20.2.2014 πρόσθετοι λόγοι, να διαταχθεί, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 495 παρ. 4 του ΚΠολΔ, η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.6.2013 αίτηση και τους από 20.2.2014 πρόσθετους λόγους της εταιρίας περιορισμένης ευθύνης DNA FASHION ΕΠΕ και του Σ. Β. για αναίρεση της απόφασης 4608/2012 του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ