Supreme Court dismisses appeal against appealable judgment regarding legal costs for public law entities.

Απόφαση 1611 / 2022 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1611/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Λουκά Μόρφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Ζώη, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ιωάννη Δουρουκλάκη και Τριανταφυλλιά Πατρώνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 5 Απριλίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Πέλλας", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στα Γιαννιτσά και 2) Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΕΛΛΑΣ", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στα Γιαννιτσά, που παραστάθηκαν δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Χαράλαμπου Καπουρτζούδη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσίβλητων: 1) Σ. Μ. του Χ., χήρας Π. Κ., κατοίκου ..., για τον εαυτό της και για τα ανήλικα τέκνα της, των οποίων ασκεί αποκλειστικά την γονική μέριμνα: α) Μ. Κ. του Π. και β) Γ. Κ. του Π. και 2) Ε. Μ. του Γ., κατοίκου ..., που παραστάθηκαν δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Θεοχάρη Αγγελίδη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-6-2016 αγωγή του αρχικώς ενάγοντος Π. Κ. και την από 16-1-2017 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Γιαννιτσών. Αφού συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκαν, η 139/2020 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 1189/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-9-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγήτρια ορίσθηκε η Αρεοπαγίτης Δήμητρα Ζώη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση από 27-9-2021 αίτηση διώκεται η αναίρεση της εκδοθείσας αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών (άρθρ. 614 παρ.3 περ.α και ε ΚΠολΔ) υπ' αριθμ. 1189/2021 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Η εν λόγω αίτηση έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως, αφού αντίγραφο της προσβαλλομένης αποφάσεως επιδόθηκε νομότυπα στους αναιρεσείοντες στις 3-8-2021 (βλέπ. σχετική σημείωση του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Θεσσαλονίκης Αθανασίου Απαζίδη στο προσκομιζόμενο επικυρωμένο αντίγραφο αυτής) και η ένδικη αίτηση κατατέθηκε στη Γραμματεία του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου στις 29-9-2021 (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ.1, 147 παρ.2, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), ενώ επιπλέον για το παραδεκτό της άσκησης αυτής εκ μέρους του δευτέρου αναιρεσείοντος Δήμου προσκομίζεται η προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 72 παρ.1 στοιχ'ι' του ν. 3852/2010, υπ' αριθμ. 217/2021 απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής. Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθ. 577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθ. 577 παρ.3 ΚΠολΔ).

Με τη διάταξη του άρθρου 75 του ν. 3463/2006 (ΦΕΚ Α11/8.6.2006, Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων), που ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, ορίζεται ότι: "Αρμοδιότητες Ι. Οι δημοτικές και οι Κοινοτικές αρχές διευθύνουν και ρυθμίζουν όλες τις τοπικές υποθέσεις, σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, με στόχο την προστασία, την ανάπτυξη και τη συνεχή βελτίωση των συμφερόντων και της ποιότητας ζωής της τοπικής κοινωνίας.

Οι Αρμοδιότητες των Δήμων και Κοινοτήτων αφορούν, κυρίως, τους τομείς: (...) στ) Παιδείας, πολιτισμού και αθλητισμού, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: 1. Η κατασκευή, Διαχείριση και βελτίωση των υλικοτεχνικών υποδομών του εθνικού συστήματος της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Παιδείας και ιδιαίτερα η συντήρηση, η καθαριότητα και η φύλαξη των σχολικών κτιρίων (...)".

Περαιτέρω, στο άρθρο 243 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι: "Σχολικές Επιτροπές 1. Σε κάθε Δήμο ή Κοινότητα για τη στήριξη της διοικητικής λειτουργίας των σχολικών μονάδων, που βρίσκονται στα διοικητικά τους όρια, συνιστώνται νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Σχολικές Επιτροπές", οι οποίες διέπονται από τις διατάξεις του παρόντος και τις διατάξεις του άρθρου 5 του ν. 1894/1990 (ΦΕΚ 110 Α'), όπως κάθε φορά ισχύει. 2.

Στη Διοίκηση των σχολικών επιτροπών μετέχουν υποχρεωτικά οι διευθυντές των αντίστοιχων σχολικών μονάδων, ένας εκπρόσωπος των οικείων συλλόγων γονέων, εφόσον λειτουργούν αντίστοιχοι σύλλογοι και εκπρόσωπος των μαθητικών κοινοτήτων για τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. (...) 3. ...4. Έργο κάθε σχολικής επιτροπής είναι η Διαχείριση των πιστώσεων που της διατίθενται για την κάλυψη των δαπανών λειτουργίας των αντίστοιχων σχολείων (θέρμανσης, φωτισμού, ύδρευσης, τηλεφώνου, αποχέτευσης, αγοράς αναλώσιμων υλικών κ.λπ.), η αμοιβή καθαριστριών, η εκτέλεση έργων για την επισκευή και συντήρηση των αντίστοιχων σχολείων και του κάθε είδους εξοπλισμού τους........ 5.

Η εκτέλεση έργων επισκευής και συντήρησης σχολικών κτιρίων από τις Σχολικές Επιτροπές διέπονται από την 13172/24.3.1995 (ΦΕΚ 217 Β') απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων, όπως κάθε φορά ισχύει".

Σύμφωνα με το άρθρο 1 της ως άνω ΚΥΑ : 1) οι διατάξεις αυτής έχουν εφαρμογή μόνο στα έργα επισκευής και συντήρησης των σχολικών κτιρίων, που εκτελούνται από τις Σχολικές Επιτροπές (Σ.Ε.). Από τα έργα αυτά εξαιρούνται οι επισκευές μεγάλης κλίμακας, όπως όλες οι επεμβάσεις στον φέροντα οργανισμό που απαιτούν στατική μελέτη και οι ανάλογες επεμβάσεις στις στέγες και στις εγκαταστάσεις των σχολικών κτιρίων (παρ. 12 του άρθρου 5 του Ν. 1894/1990)....2) την εκτέλεση έργων επισκευής και συντήρησης προϋπολογισμού δαπάνης έως και 1.000.000 δραχμές μπορεί να αναθέτει, χωρίς διαγωνισμό ο Διευθυντής του σχολείου ως εκπρόσωπος της Σ.Ε., με απόφασή του, ενώ την εκτέλεση έργων άνω του ποσού αυτού και μέχρι προϋπολογισμού δαπάνης 2.000.000 δραχμών μπορεί να αναθέτει χωρίς διαγωνισμό η ΣΕ, με απόφασή της.

Εργα προϋπολογισμού δαπάνης άνω των 2.000.000 δραχμών εκτελούνται από τους ΟΤΑ με τις εκάστοτε ισχύουσες γι' αυτούς διατάξεις περί έργων. 3) Τα έργα που εκτελούνται από τη Σχολική Επιτροπή ανατίθενται σε εργοληπτικές επιχειρήσεις εγγεγραμμένες στα ΜΕΕΠ ή στα Νομαρχιακά Μητρώα, καθώς και σε φυσικά πρόσωπα, που έχουν την τεχνική εμπειρία εκτέλεσης ανάλογων έργων, (ανάδοχος) σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας απόφασης.....

Κατά δε την παρ.7 του ίδιου άρθρου "οι τεχνικές υπηρεσίες: α) των οικείων ΟΤΑ και β) Των Περιφερειακών Διοικήσεων, είναι αρμόδιες, κατά σειρά προτεραιότητας, για να παρέχουν τεχνικές οδηγίες στις Σ.Ε. όποτε αυτές τις ζητήσουν εγγράφως". Το άρθρο 2 της άνω ΚΥΑ με τίτλο "Εκτέλεση των έργων επισκευής και συντήρησης προϋπολογισμού δαπάνης μέχρι 1.000.000 δραχμών" ορίζει ότι "1.

Η ανάθεση και η επίβλεψη των ανωτέρω έργων γίνεται ως ακολούθως: "Η ανάθεση γίνεται με την υπογραφή συμφωνητικού εκτέλεσης εργασιών με τον ανάδοχο...Η ανάθεση σύμφωνα με την παράγρ. 2 του άρθρου 1 της παρούσας γίνεται χωρίς διαγωνισμό έπειτα από τη διαπραγμάτευση με έναν ή περισσότερους από τους αναφερόμενους στην παρ.3 του άρθρου 1.....

Οι παραπάνω εργασίες εκτελούνται με επίβλεψη του Διευθυντή". Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ. α' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, 2/2013, 7/2006).

Με τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (ΑΠ 130/2016, 1420/2013).

Επιπλέον, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ` αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.

ΑΠ 1/1999, 6/2019, 9/2019).

Από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως (άρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι το Εφετείο, επιλαμβανόμενο των από 7-7-2020 και 7-9-2020 αντίθετων εφέσεων των διαδίκων κατά της υπ' αριθμ. 139/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γιαννιτσών, με την οποία είχαν γίνει εν μέρει δεκτές, α) η από 9-6-2016 αγωγή του αρχικώς ενάγοντος Π.

Κ., στη θέση του οποίου είχαν υπεισέλθει μετά τον θάνατό του στις 8-8-2016, ως κληρονόμοι του, οι αναιρεσίβλητοι (σύζυγος και τέκνα του), με την οποία αυτός ζητούσε την επιδίκαση αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, συνεπεία του επισυμβάντος τραυματισμού του, εξαιτίας του προκληθέντος από παραλείψεις των οργάνων των αναιρεσειόντων εργατικού ατυχήματος και β) η από 16-1-2017 αγωγή των αναιρεισιβλήτων, με την οποία ζητούσαν την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστησαν από τον θάνατο του ίδιου ως άνω συζύγου της πρώτης και πατέρα των λοιπών, Π.

Κ., που επήλθε στις 8-8-2016, συνεπεία του ως άνω εργατικού ατυχήματος, δέχθηκε, κατά το μέρος που ενδιαφέρει εν προκειμένω και κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά: "Τον Ιούλιο του έτους 2014, ο Ν. Α., διευθυντής του …ου Δημοτικού σχολείου Γιαννιτσών Ν. Πέλλας, ενεργώντας ως εκπρόσωπος της εναγομένης Σχολικής Επιτροπής, που είχε την ευθύνη επισκευής και συντήρησης του κτιρίου αυτού του σχολείου και όπως είχε σχετικό δικαίωμα εκ του νόμου λόγω του ύψους της σχετικής δαπάνης (μικρότερης του αντίστοιχου σε ευρώ, ποσού του 1.000.000 δραχμών) και σύμφωνα με την 13172/24-3-1995 ΚΥΑ), ανέθεσε στον ήδη αποβιώσαντα ενάγοντα της πρώτης αγωγής, Π.

Κ., κατόπιν προφορικής συμφωνίας, που συνήφθη μεταξύ τους, τον ελαιοχρωματισμό του ως άνω σχολείου, που ήταν διώροφο και είχε ύψος 7 μέτρα, αντί αμοιβής 1.100 ευρώ, ενώ το κόστος των απαιτούμενων υλικών για τη διεκπεραίωση του έργου υπολογίστηκε στο ποσό των 1.000 ευρώ. Ο Π. Κ. ήταν γονέας μαθητών που φοιτούσαν στο δημοτικό σχολείο, εργαζόταν ως επαγγελματίας ελαιοχρωματιστής από το έτος 2002 και είχε αναλάβει και στο παρελθόν τον εσωτερικό ελαιοχρωματισμό του σχολείου.

Μετά τη σύναψη της συμφωνίας αυτής ο διευθυντής του σχολείου Ν. Α., με το υπ' αριθμ. 208/16-7-2014 έγγραφό του προς το Δήμαρχο Πέλλας, κοινοποιούμενο προς τον Αντιδήμαρχο και Προϊστάμενο της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου (κυρίου του ως άνω σχολικού κτιρίου), ζήτησε να του διαθέσουν τις απαιτούμενες για την ολοκλήρωση του έργου ποσότητες χρωμάτων, ενώ στο έγγραφό του αυτό ενημέρωνε το Δήμο για το γεγονός ότι, επειδή οι επιφάνειες του σχολικού κτιρίου ήταν μεγάλες θα έπρεπε να στηθεί εξωτερική σκαλωσιά για τον χρωματισμό του.

Ο Δήμος ανταποκρίθηκε στο αίτημα αυτό και με το από 28-7-2014 έγγραφο (δελτίο παραγγελίας) του γραφείου προμηθειών του προς τον έμπορο Ι. Δ. ζήτησε να παραδοθούν στον ως άνω Διευθυντή οι ποσότητες των χρωμάτων που αναφέρονταν στο έγγραφο. Όμως δεν έπραξε τίποτα όσον αφορά την ενημέρωση που έλαβε ότι για τον χρωματισμό του σχολείου θα στηνόταν σκαλωσιά.

Ειδικότερα, καίτοι σύμφωνα με την ως άνω ΚΥΑ (άρθρ. 1 περ. 7) οι τεχνικές υπηρεσίες του (Δήμου) είχαν υποχρέωση να παρέχουν τεχνικές οδηγίες στη Σχολική Επιτροπή για οποιαδήποτε ενέργεια επισκευής και συντήρησης του δημοτικού σχολείου, εφόσον αυτή τους υπέβαλε έγγραφο αίτημα και εν προκειμένω ουσιαστικά δια της ενημερώσεώς τους με το ως άνω έγγραφο του εκπροσώπου της Σ.Ε.

ότι θα γινόταν χρήση της σκαλωσιάς στο έργο κρίνεται ότι τους υποβλήθηκε σχετικό αίτημα, οι ως άνω τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου δεν ενημέρωσαν, ως όφειλαν, το Ν. Α. ότι, λόγω της απαιτούμενης χρήσης σκαλωσιάς για την εκτέλεση του έργου, απαιτείτο προηγουμένως να ληφθεί έγκριση εργασιών μικρής κλίμακας, η οποία θα συνοδευόταν από φάκελο ασφάλειας και υγείας του έργου προκειμένου να εξασφαλισθεί πρωτίστως η ασφάλεια όποιου εργαζόταν πάνω στην σκαλωσιά, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 4 του ν.4067/2012, όπως είχε αντικατασταθεί από το άρθρο 48 του ν.4178/2013.

Στις 11-8-2014 ο Π. Κ. ξεκίνησε τις εργασίες χρωματισμού του σχολείου που συνεχίσθηκαν με διακοπές και χωρίς να ολοκληρωθούν όλο τον Αύγουστο, χωρίς να έχει εκδοθεί η ως άνω απαιτούμενη από το νόμο άδεια εργασιών μικρής κλίμακας από την αρμόδια πολεοδομική αρχή. Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ο ανωτέρω ξεκίνησε από νωρίς το πρωί να βάφει τη νότια πρόσοψη του σχολείου ανεβασμένος πάνω σε μια πρόχειρη αυτοσχέδια κατασκευή που αποτελείτο από μια κινητή σκαλωσιά ύψους 2,5 μέτρων που έφερε τέσσερις ρόδες (με φρένα) στη βάση της και πάνω στην οποία είχε τοποθετήσει τρία μαδέρια και πάνω σε αυτά μια σκάλα αλουμινίου με τρία σκαλοπάτια που την στήριξε στον τοίχο του σχολείου χωρίς άλλη στερέωση.

Στις 11.30 κι ενώ προσπαθούσε να βάψει το ψηλότερο σημείο του τοίχου με ένα πινέλο που ήταν προσαρμοσμένο σε ένα μακρύ κοντάρι, μετακινήθηκαν από τις κινήσεις του τα μαδέρια στα οποία ακουμπούσε η σκάλα αλουμινίου, δημιουργώντας κενό μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να ανατραπεί η σκάλα και μαζί με αυτή και ο ίδιος που προσέκρουσε με δύναμη (λόγω του ύψους που βρισκόταν) στο έδαφος.

Λόγω της πτώσης του υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και πολλαπλά κατάγματα κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα κατωτέρω και συνεπεία των τραυμάτων αυτών απεβίωσε τελικά στις 8-8-2016 (μετά την άσκηση της πρώτης αγωγής και πριν από τη συζήτησή της ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου). Το ατύχημα αυτό με σχετική απόφαση του Διευθυντή του τοπικού υποκαταστήματος του ΙΚΑ Γιαννιτσών χαρακτηρίσθηκε εργατικό και το έργο απογράφηκε αυτεπάγγελτα από αυτό (ΙΚΑ) με εργοδότρια την εναγόμενη Σχολική Επιτροπή του Δήμου Πέλλας, ενώ καταλογίσθηκαν σε βάρος αυτής και οι αναλογούσες στην εργασία που παρείχε ο παθών ασφαλιστικές εισφορές.

Με την με αριθ. 380/2017 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Βέροιας απορρίφθηκε η προσφυγή της εναγόμενης Σχολικής Επιτροπής κατά της ως άνω απόφασης του ΙΚΑ με την οποία (προσφυγή) ζητούσε την ακύρωσή της (απόφασης), επικαλούμενη ότι δεν βαρύνεται με την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών του παθόντος διότι βαρυνόταν ο ίδιος με αυτές ως εργολάβος του έργου.

Και εν προκειμένω κρίνεται ότι, αφού ο παθών, παράλληλα με την ιδιότητα του εργολάβου που είχε, προσέφερε και την προσωπική του εργασία για την υλοποίηση του έργου και ήταν ασφαλισμένος του ΙΚΑ, το προπεριγραφέν ατύχημα φέρει το χαρακτήρα εργατικού ατυχήματος και ευθύνεται για την πρόκλησή του και η εργοδότρια Σχολική Επιτροπή, χωρίς να ασκεί επιρροή το γεγονός ότι ο παθών εργαζόμενος δεν ήταν απλός εργάτης αλλά είχε παραλλήλως και την ιδιότητα του εργολάβου.

Με βάση όσα προεκτέθηκαν, το ένδικο ατύχημα και ο σοβαρός τραυματισμός του Π. Κ. που επέφερε τελικά τον θάνατό του, οφείλεται σε υπαιτιότητα των δυο πρώτων εναγομένων των δυο ένδικων αγωγών (εφεσίβλητων στην πρώτη έφεση και εκκαλούντων στην δεύτερη έφεση). Και τούτο διότι: α) η μεν Σχολική Επιτροπή του Δήμου Πέλλας, που εκπροσωπούμενη από τον ως άνω Διευθυντή του …ου Δημοτικού σχολείου Γιαννιτσών, ανέθεσε στον Π.Κ.

το ένδικο έργο, καίτοι όφειλε, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, ως εργοδότρια του έργου να επιμεληθεί την έκδοση άδειας έγκρισης εργασιών μικρής κλίμακας, προκειμένου να διασφαλισθεί κατά την εκτέλεσή του η τήρηση των απαιτούμενων προϋποθέσεων ασφάλειας του Π. Κ., δεν το έπραξε με αποτέλεσμα ο τελευταίος να κάνει χρήση της ανωτέρω ακατάλληλης αυτοσχέδιας κατασκευής από την χρήση της οποίας επήλθε ο βαρύτατος τραυματισμός του καθώς επιπλέον δεν είχε ασφαλιστεί από τον κίνδυνο πτώσης με κάποιο μέσο (δίχτυ προστασίας, ζώνη ασφαλείας, κιγκλιδώματα κλπ.) και β) ο δε Δήμος Πέλλας, διότι δεν παρείχε δια των τεχνικών υπηρεσιών του τις απαιτούμενες οδηγίες προς την πρώτη εναγομένη για την ασφαλή εκτέλεση του έργου, καίτοι ενημερώθηκε για την αναγκαιότητα χρήσης σκαλωσιάς κατά την εκτέλεσή του σύμφωνα και με όσα προεκτέθηκαν, καθώς εάν το έπραττε δεν θα γινόταν χρήση της ως άνω επικίνδυνης αυτοσχέδιας κατασκευής και δεν θα επερχόταν το ένδικο ατύχημα που συνδέεται αιτιωδώς με τις ως άνω παραλείψεις.

Η εναγόμενη Σχολική Επιτροπή αρνείται την ευθύνη της ισχυριζόμενη ότι ο ως άνω Διευθυντής του Δημοτικού σχολείου δεν ενήργησε ως εκπρόσωπός της αλλά αυτοβούλως και ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου. Ο ισχυρισμός αυτός δεν αποδείχθηκε αληθής καθώς η μόνη συμμετοχή του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο έργο ήταν η οικονομική βοήθεια που παρείχε για την αμοιβή του παθόντος, ενώ ο ως άνω Διευθυντής ενεργούσε με την ιδιότητα του εκπροσώπου της Σχολικής Επιτροπής καθώς μόνο με την ιδιότητα αυτή σύμφωνα με το νόμο θα μπορούσε, μεταξύ άλλων, να αιτηθεί από τον εναγόμενο Δήμο την χορήγηση των υλικών για τον χρωματισμό του κτιρίου.

Αλλωστε ο τελευταίος του παρείχε τα υλικά που αιτήθηκε χωρίς να αποκρούσει το αίτημά του λόγω έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησής του, ενώ σημειωτέον ότι δεν προβλέπεται από το νόμο κάποια τυπική διαδικασία για τη λήψη απόφασης ανάθεσης έργων από το Σχολική Επιτροπή. Με την υπ' αριθ. 124/2019 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Γιαννιτσών ο Ν.

Α. (Διευθυντής του σχολείου) κρίθηκε ένοχος κατά πλειοψηφία της πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια του Π. Κ. διότι δεν επέβλεπε την εκτέλεση των εργασιών χρωματισμού και δεν φρόντισε για τη λήψη μέτρων ασφαλείας ως προς την εκτέλεση του έργου. Συνυπαιτιότητα για την πρόκληση του ατυχήματος φέρει και ο παθών, καθώς, παρά το γεγονός ότι ήταν έμπειρος ελαιοχρωματιστής με προϋπηρεσία άνω των 10 ετών, δεν υπέδειξε ούτε απαίτησε την εγκατάσταση ασφαλούς σκαλωσιάς υπό την επίβλεψη μηχανικού και με νόμιμη άδεια αλλά ανέλαβε να στήσει την ανωτέρω επισφαλή σκαλωσιά χωρίς τα μαδέρια του δαπέδου να συνδέονται από την κάτω πλευρά τους και κάθετα προς τον τοίχο με κλάπες, ώστε να είναι αδύνατη η ανομοιόμορφη κάμψη τους, τα δάπεδα εργασίας να φέρουν στην εξωτερική πλευρά του ικριώματος χειρολισθήρα από διπλοσανίδα (άρθρο 9 παρ. 1 του π.δ. 778/19/26.8.1980) και στα μαδέρια, που αποτελούν το δάπεδο των κινητών ικριωμάτων, να τοποθετηθούν εγκάρσιες δοκίδες, ώστε να εξασφαλίζεται η μη μετακίνησή τους (άρθρο 12 παρ. 3), και περαιτέρω σε αντίθεση με κάθε κανόνα ασφαλείας ανέβηκε για να εργασθεί στην κινητή αλουμινένια, ολισθαίνουσα σκάλα την οποία είχε στηρίξει στα μαδέρια του δαπέδου με αποτέλεσμα να επέλθει η πτώση του.

Ο παθών τελούσε σε πλήρη γνώση του κινδύνου που διέτρεχε όπως σαφώς συνάγεται από όσα είχε ο ίδιος πει στην ενάγουσα σύζυγό του που τον είχε επισκεφθεί λίγη ώρα πριν το ατύχημα ...Ενόψει των ανωτέρω το ποσοστό συνυπαιτιότητας του θανόντος στην πρόκληση του ατυχήματος προσδιορίζεται σε 50%, γενομένης εν μέρει δεκτής της σχετικής ένστασης των δύο πρώτων εναγομένων....".

Με την εν λόγω κρίση του το Εφετείο, ως προς το παραπάνω κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας των αναιρεσειόντων στην επέλευση του ένδικου εργατικού ατυχήματος, που είχε ως συνέπεια το θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς των αναιρεσιβλήτων Π. Κ., εξαιτίας της μη διασφάλισης και τήρησης υπό αυτών των αναγκαίων και επιβαλλομένων από τις ως άνω διατάξεις μέτρων ασφαλείας και του αιτιώδους συνδέσμου της παράλειψεώς τους αυτής στο ένδικο εργατικό ατύχημα, ανεξάρτητα από το οικείο πταίσμα σ' αυτό του θανατωθέντος, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που παρατέθηκαν στην αρχή της παρούσας, ενώ διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς το ως άνω επίμαχο ουσιώδες ζήτημα, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για το αν εφαρμόστηκαν ορθά ή όχι οι διατάξεις αυτές.

Ειδικότερα το Εφετείο, με βάση τα ανελέγκτως επί της ουσίας δεκτά γεγονότα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, ορθά εφαρμόζοντας τις ως άνω διατάξεις και με επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες έκρινε, ότι η υπαιτιότητα των αναιρεσειόντων στην επέλευση του ένδικου εργατικού ατυχήματος συνίσταται:

α) της μεν πρώτης αναιρεσείουσας Σχολικής Επιτροπής, στο ότι εκπροσωπούμενη από τον ως άνω διευθυντή του σχολείου, ανέθεσε στον ως άνω θανόντα το ένδικο έργο, χωρίς να επιμεληθεί, καίτοι όφειλε ως εργοδότρια του έργου, για την έκδοση άδειας έγκρισης εργασιών μικρής κλίμακας, προκειμένου να διασφαλιστεί κατά την εκτέλεσή του η τήρηση των απαιτούμενων από τις ως άνω διατάξεις προϋποθέσεων ασφαλείας του Π.

Κ., με αποτέλεσμα ο τελευταίος να προβεί στην εγκατάσταση ακατάλληλης αυτοσχέδιας κατασκευής, χωρίς να ασφαλιστεί από τον κίνδυνο πτώσης με κάποιο μέσο (δίχτυ προστασίας, ζώνη ασφαλείας, κιγκλιδώματα κλπ.) και να πέσει από αυτή και να προκληθεί ο σοβαρός τραυματισμός του που επέφερε στη συνέχεια το θάνατό του και β) ο δε Δήμος Πέλλας, διότι δεν παρείχε, όπως όφειλε, δια των τεχνικών υπηρεσιών του τις απαιτούμενες οδηγίες προς την πρώτη αναιρεσείουσα για την ασφαλή εκτέλεση του έργου, καίτοι ενημερώθηκε για την αναγκαιότητα χρήσης σκαλωσιάς κατά την εκτέλεσή του από τον ως άνω Διευθυντή του Σχολείου.

Επιπλέον, το Εφετείο, με το να δεχθεί με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι, αφού ο θανών παράλληλα με την ιδιότητα του εργολάβου που είχε, προσέφερε και την προσωπική του εργασία για την υλοποίηση του έργου και ήταν ασφαλισμένος του ΙΚΑ, το προπεριγραφέν ατύχημα φέρει το χαρακτήρα εργατικού ατυχήματος και ευθύνεται για την πρόκλησή του και η εργοδότρια Σχολική Επιτροπή, διέλαβε σ' αυτή επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, αναφορικά με κρίσιμο ζήτημα του χαρακτηρισμού του ένδικου ατυχήματος ως εργατικού, αφού ουδεμία επιρροή ασκεί το γεγονός ότι ο θανών εργαζόμενος δεν ήταν απλός εργάτης, αλλά είχε παραλλήλως και την ιδιότητα του εργολάβου (ΑΠ 115/2012, 1853/2009).

Ούτε το γεγονός ότι η σύμβαση με την οποία ανατέθηκε στον θανόντα το πιο πάνω έργο ήταν προφορική και όχι γραπτή, ασκεί επιρροή σχετικά με το χαρακτηρισμό του ένδικου ατυχήματος ως εργατικού και την ευθύνη των αναιρεσειόντων. Επομένως τα όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες με τους πρώτο, και δεύτερο λόγους αναιρέσεως, με τους οποίους αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση τις από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικές πλημμέλειες, κρίνονται αβάσιμα και οι σχετικοί λόγοι είναι απορριπτέοι.

Oι προβαλλόμενες με τους ίδιους λόγους αιτιάσεις των αναιρεσειόντων, ότι ο Διευθυντής του σχολείου κατά τη συνομολόγηση της προαναφερόμενης συμφωνίας δεν ενεργούσε ως εκπρόσωπος της Σχολικής Επιτροπής, αφού για την πραγματοποίηση του συγκεκριμένου έργου απαιτείτο απόφαση του Δ.Σ. αυτής, η οποία δεν είχε προηγηθεί, είναι αβάσιμες, αφού από τις ως άνω διατάξεις των άρθρων 1 και 2 της ΚΥΑ 13172/24-3-1995, προκύπτει σαφώς ότι ο εκάστοτε διευθυντής του σχολείου, υπό την προαναφερόμενη ιδιότητα του εκπροσώπου της Σχολικής Επιτροπής, έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να αποφασίζει από μόνος του, όχι μόνο για την απευθείας ανάθεση του έργου, αλλά (προηγουμένως) και για την πραγματοποίηση αυτού, χωρίς να απαιτείται να προηγηθεί σχετική απόφαση του Δ.Σ.

της Σχολικής Επιτροπής. Και τούτο διότι, σκοπός του νομοθέτη ήταν εν προκειμένω να ακολουθείται για την ανάθεση και εκτέλεση έργων μικρού προϋπολογισμού μια απλουστευμένη διαδικασία, χωρίς την ανάμειξη συλλογικών οργάνων, αποκλίνουσα από την προβλεπόμενη για τα μεγαλύτερου προϋπολογισμού έργα, με τον διευθυντή μάλιστα να επιφορτίζεται και με την επίβλεψη τέτοιων έργων.

Η αρμοδιότητα δε αυτή του διευθυντή μόνο ως εξαιρετική άλλωστε θα μπορούσε να έχει νόημα, διότι αν για κάθε έργο συντήρησης και επισκευής μικρού προϋπολογισμού, υποχρεούτο να απευθύνεται στη Σχολική Επιτροπή, προκειμένου αυτή να το εντάξει στον προγραμματισμό της και να λάβει σχετική απόφαση για την πραγματοποίησή του, θα εμπλεκόταν σε γραφειοκρατικές διαδικασίες, οι οποίες θα στερούσαν από τις παρεμβάσεις του τα στοιχεία της ταχύτητας και της αμεσότητας, που ο νομοθέτης επιδιώκει στην πραγματικότητα να προσδώσει στις πράξεις του αυτές.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.11 περ. γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Ακόμη, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 του ιδίου Κώδικα, συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να διαγνώσει την αλήθεια των πραγματικών ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι (ΟλΑΠ 23/2008).

Δεν επιβάλλεται, όμως, η διενέργεια ειδικής μνείας ή ξεχωριστής αξιολόγησης ενός εκάστου αποδεικτικού στοιχείου στη δικαστική απόφαση. Δεν αποκλείεται, βεβαίως, το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύσει και εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί για τον αναιρετικό έλεγχο να προκύπτει με βεβαιότητα ότι, από τη γενική, κατ' είδος αναφορά στα αποδεικτικά μέσα, συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που υποβλήθηκαν στη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, χωρίς κανένα να παραληφθεί (ΟλΑΠ 8/2016).

Για να ιδρυθεί ο ανωτέρω λόγος αρκεί, παρά τη βεβαίωση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, να καταλείπονται, με βάση το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αμφιβολίες για το αν το συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο λήφθηκε υπόψη και συνεκτιμήθηκε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις για το σχηματισμό δικανικής πεποίθησης επί ενός ουσιώδους ισχυρισμού (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 599/2020, 573/2018).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αρ.11 περ. γ' ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια, συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα σχετικά με την υπαιτιότητα του δευτέρου αναιρεσείοντος Δήμου στην επέλευση του ένδικου ατυχήματος, δεν έλαβε υπόψη την επικληθείσα και προσκομισθείσα νομίμως από τον ίδιο υπ'αριθμ. 124/2019 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Γιαννιτσών, με την οποία κηρύχθηκε αθώος ο κατηγορούμενος Αντιδήμαρχος της Τεχνικής Υπηρεσίας του δευτέρου αναιρεσιβλήτου, την οποία αν λάμβανε υπόψη έπρεπε να κρίνει ότι ο δεύτερος αναιρεσείων Δήμος, ουδεμία ευθύνη είχε για την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος.

Όμως, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, και σύμφωνα με τις αιτιολογίες αυτής, το Εφετείο οδηγήθηκε στο ως άνω αποδεικτικό του πόρισμα σχετικά με την ευθύνη και του δευτέρου αναιρεσείοντος στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος και του συνεπεία αυτού θανάσιμου τραυματισμού του ως άνω εργαζόμενου, ύστερα από την εκτίμηση των εκεί αναφερομένων αποδεικτικών στοιχείων, μεταξύ των οποίων και "των εγγράφων, που μετ' επικλήσεως προσκόμισαν οι διάδικοι", χωρίς να είναι αναγκαίο να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη, ενώ δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τη φερόμενη ως μη ληφθείσα υπόψη απόφαση του ποινικού δικαστηρίου.

Επομένως, ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 281 παρ. 2 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων τα δικαστήρια μπορούν να καθορίζουν το ποσό της δικαστικής δαπάνης, που επιδικάζεται σε βάρος ή υπέρ Δήμων και Κοινοτήτων, σε ποσό που φθάνει έως το πενήντα τοις εκατό (50%) των κατώτατων ορίων, που ορίζονται από τον Κώδικα περί Δικηγόρων.

Επομένως, σε δίκες που διάδικος είναι Δήμος ή Κοινότητα η δικαστική δαπάνη επιδικάζεται σε βάρος ή υπέρ αυτών, σύμφωνα με την ανωτέρω ειδική διάταξη και όχι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 22 του ν. 3693/1957, που αφορά τη δικαστική δαπάνη του Δημοσίου, στην οποία δεν παραπέμπει η γενική διάταξη του άρθρου 276 του ίδιου Κώδικα, που ορίζει ότι οι Δήμοι και οι Κοινότητες έχουν όλες ανεξαιρέτως τις ατέλειες και τα δικαστικά, διοικητικά και δικονομικά προνόμια που παρέχονται στο Δημόσιο (ΑΠ 607/2018).

Περαιτέρω, οι διατάξεις των άρθρων 28 παρ. 4 του ν. 2579/1998, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 285 του ν. 2717/1999, 22 του ν. 3693/1957, 5 του ν. 1738/1987 και Κ.Υ.Α 134423/1992 των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης, περί μειώσεως της αμοιβής του πληρεξουσίου δικηγόρου και περί συμψηφισμού της δικαστικής δαπάνης σε περίπτωση κοινής υπαιτιότητας ή μερικής νίκης και ήττας, έχουν εφαρμογή μόνο στα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, η νομική υπηρεσία των οποίων διεξάγεται από το Ν.Σ.Κ.

Συνεπώς, το γεγονός ότι ορισμένο ν.π.δ.δ. ή ν.π.ι.δ. απολαύει, βάσει διατάξεως νόμου, των απαλλαγών, ατελειών και προνομίων του δημοσίου, δεν δικαιολογεί την εφαρμογή των άνω περί δικαστικής δαπάνης διατάξεων (Ολ. ΑΠ 1176/1984, ΑΠ 1102/2018, 611/2018, 702/2015, ΑΠ 589/2015). Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον τέταρτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο με το να προσδιορίσει με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ομοίως με την πρωτόδικη απόφαση, την επιβληθείσα με αυτή σε βάρος τους δικαστική δαπάνη σε ποσό μεγαλύτερο των 300 ευρώ, επιλαμβανόμενο σχετικού λόγου εφέσεώς τους κατά αυτής, τον οποίο απέρριψε, προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 276 του ν. 3463/2006, 28 παρ. 5 του ν. 2579/1998, 22 του ν. 3693/1957 και της Κ.Υ.Α 134423/1992 των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης.

Ο λόγος αυτός, με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, α) όσον αφορά το πρώτο αναιρεσείον, το οποίο αποτελεί Ν.Π.Δ.Δ, η νομική του υπηρεσία δεν ασκείται από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, και συνεπώς, μολονότι εφαρμόζονται σ' αυτό οι διατάξεις περί δικών και προθεσμιών του Δημοσίου σύμφωνα με το άρθρο 69 παρ. 2 εδάφιο τελευταίο του ν. 4182/ 2013, δεν εφαρμόζονται οι ανωτέρω διατάξεις για μείωση ή συμψηφισμό της δικαστικής δαπάνης και β) όσον αφορά το δεύτερο αναιρεσείοντα Δήμο, έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των άρθρων 176, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ και 281 παρ. 2 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του Ν. 3463/2006 σε συνδυασμό με το άρθρο 285 Ν. 3852/2010, που εφαρμόζεται εν προκειμένω και όχι οι διατάξεις του άρθρου 22 παρ.1 του ν. 3693/1957 που αφορά τη δικαστική δαπάνη του Δημοσίου.

Κατόπιν αυτών και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η ένδικη αναίρεση να απορριφθεί στο σύνολό της. Τέλος, πρέπει να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις (άρθρα 176, 180 παρ. 1, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), μειωμένα όμως κατά το 50% των κατώτατων ορίων που ορίζονται από τον Κώδικα περί Δικηγόρων (άρθρ. 281 παρ.2 ν. 3463/2006) .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-9-2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1189/2021 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες, να πληρώσουν στους αναιρεσίβλητους για τα δικαστικά τους έξοδα, το ποσό των χιλίων εξακοσίων (1.600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Ιουνίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και τούτου αποχωρήσαντος από την υπηρεσία

η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Σεπτεμβρίου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ