Supreme Court dismisses appeal request against final court decision regarding traffic accident liability and procedural errors.

Απόφαση 1594 / 2025 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1594/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Αθανάσιο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαρτίου 2025, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Των καλούντων: 1) Λ. - Π. Τ. του Α., χας Κ. Χ., 2) Α. Χ. του Κ., 3) Α. - Γ. Χ. του Κ., όπως εκπροσωπείται νόμιμα από την ασκούσα τη γονική μέριμνα αυτού, μητέρα του, Λ. - Π. Τ., 4) Α. Τ. του Γ. και 5) Α. συζ. Α. Τ., το γένος Σ. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αλέξανδρο Στρίμπερη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 19-3-2025 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Των καθ' ων η κλήση: 1) Χ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., 2) Σ. Μ. του Θ., κατοίκου ..., 3) ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμη εταιρία Τσιμέντων ΤΙΤΑΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 4) συνεταιρισμού με την επωνυμία "Αλληλασφαλιστικός Συνεταιρισμός Επαγγελματιών Ιδιοκτητών Αυτοκινήτων ΔΧ Β. Ελλάδος & Θεσσαλίας ΣΥΝ.ΠΕ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 3η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Καραμητσάνη και οι 1ος, 2ος και 4ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Εμμανουήλ Στρογγύλη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην εν λόγω από 13-3-2025 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε ότι η ακριβής επωνυμία του 4ου των αναιρεσιβλήτων είναι "Δεύτερος Αλληλασφαλιστικός Συνεταιρισμός Επαγγελματιών Ιδιοκτητών Αυτοκινήτων ΔΧ Βορείου Ελλάδος & Θεσσαλίας ΣΥΝ.ΠΕ".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-7-2019 αγωγή του 3ου των ήδη καλούντων, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από την ασκούσα τη γονική μέριμνα αυτού μητέρα του Λ. - Π. Τ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 25-7-2019 αγωγή των ήδη καλούντων και των Π. χας Α. Χ. και Χ. Χ. του Α., μη διαδίκων στην παρούσα δίκη, καθώς και με την από 1-11-2019 αγωγή της 1ης των ήδη καλούντων, ενεργούσας ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα των ανήλικων τέκνων της Α. Χ. του Κ. (2ης και ήδη ενηλικιωθείσας) και Α. - Γ. Χ. του Κ. (3ου). Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 732/2021 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1855/2022 τελεσίδικη του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες και ήδη καλούντες με την από 10-6-2022 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 1327/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία απέρριψε την από 10-6-2022 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 1855/2022 τελεσιδίκου αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την υπόθεση επαναφέρουν για επανασυζήτηση οι καλούντες με την από 5-11-2024 κλήση τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Αθανάσιο Νικολόπουλο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 05-11-2024 και με αριθμ. κατάθ. 170/07-11-2024 κλήση των καλούντων, φέρεται για συζήτηση αίτημα για εκδίκαση λόγων αναίρεσης που παρέμειναν, κατά τους ισχυρισμούς των καλούντων, αδίκαστοι και ειδικότερα για την εξέταση του πρώτου λόγου, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, της από 10-06-2022 [Α.Κ.Δ:530/2022] αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 1855/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία οι καλούντες διατείνονται ότι ο Άρειος Πάγος, δεν απάντησε, στον ως άνω λόγο αναίρεσης, με τον οποίο προέβαλαν α] ευθεία παραβίαση από το Εφετείο, της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 19 περ 2 και 3 του Κ.Ο.Κ [559 αρ.1 ΚΠολΔ] και β] την ύπαρξη ενδοιαστικής αιτιολογίας, σχετικά με το σημείο πρόσκρουσης του φορτηγού αυτοκινήτου στο τρακτέρ [559 αρ.19 ΚΠολΔ], επί της οποίας (αναίρεσης) έχει εκδοθεί η απορριπτική αυτής υπ' αριθμ. 1327/2024 απόφαση του Δ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου. Ότι ο λόγος αυτός αναίρεσης (από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ), κατά την κλήση, από προφανή παραδρομή, παραλείφθηκε να ερευνηθεί με την προαναφερθείσα ως άνω απορριπτική απόφαση.

Με τη διάταξη του άρθρου 308 παρ. 1 του ΚΠολΔ, η οποία σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου, ορίζεται ότι το δικαστήριο εκδίδει οριστική απόφαση, αν κρίνει πως η υπόθεση είναι ώριμη γι' αυτό.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής οριστική είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου, που περατώνει τη δίκη επί του ασκηθέντος ένδικου μέσου της αίτησης αναίρεσης, είτε με την απόρριψη της αίτησης αυτής ως απαράδεκτης ή αβάσιμης, είτε, μετά την κατάργηση του τμήματος παραπομπής του Αρείου Πάγου με το άρθρο 31 παρ.2 του Ν. 2172/1993, με την παραδοχή της αίτησης και την παραπομπή της υπόθεσης προς περαιτέρω εκδίκαση σε άλλο δικαστήριο, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 580 παρ. 2 και 3 του ΚΠολΔ.

Με την έκδοση της οριστικής του απόφασης, με την οποία απορρίπτεται τελικά η αίτηση αναίρεσης, και η οποία έχει προφανώς την έννοια ότι δεν κρίθηκε βάσιμος κάποιος παραδεκτός λόγος αναίρεσης, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου απεκδύεται από κάθε εξουσία για νέα εξέταση της υπόθεσης και αναλώνεται έτσι η αξίωση του διαδίκου για παροχή έννομης προστασίας, με την έννοια της επανεξέτασης της διαφοράς, που είναι απαράδεκτη λόγω της έλλειψης εκκρεμοδικίας.

Το οριστικό δε απορριπτικό διατακτικό, και χωρίς ειδική απορριπτική σκέψη στο αιτιολογικό, αφορά τόσο τους απαράδεκτους λόγους, όσο και εκείνους που το πραγματικό τους ταυτίζεται με άλλους λόγους αναίρεσης, που ασκήθηκαν συνδυαστικά με εκείνους, και κρίθηκαν ρητά απορριπτέοι. Από τα προαναφερθέντα, συνάγεται και ότι, εφόσον υπάρχει στο διατακτικό της απόφασης ρητή απορριπτική διάταξη της αίτησης αναίρεσης στο σύνολό της, δεν υπάρχει δυνατότητα εισαγωγής εκ νέου των λόγων της στο Αναιρετικό Τμήμα για επανεκδίκαση, γιατί στην περίπτωση αυτή έχει καταργηθεί η εκκρεμότητα του αιτήματος ενώπιον του Αρείου Πάγου, αφού το αίτημα τούτο έχει απορριφθεί και το Ακυρωτικό Δικαστήριο απεκδύθηκε κάθε εξουσίας για νέα εξέταση της υπόθεσης, ενώ η έρευνα των ίδιων λόγων προϋποθέτει ανάκληση της οριστικής απορριπτικής απόφασης επί της αίτησης αναίρεσης, που είναι ανεπίτρεπτη κατά τις διατάξεις των άρθρων 309 εδ.

α' και 555 του ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 20/2009, ΑΠ 354/2025, ΑΠ 815/2022, ΑΠ 962/2019, ΑΠ 270/2013), οι οποίες είναι συμβατές με τα άρθρα 20 παρ.1 του Συντάγματος και 6 παρ.1 της ΕΣΔΑ.

Άλλωστε, η παραδοχή τέτοιας δικονομικής δυνατότητας, που δεν προβλέπεται στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας [σε αντίθεση με τον Κώδικα Ποινικής δικονομίας, όπου εκεί ο ιστορικός νομοθέτης ρητά προέβλεψε αυτή τη δικονομική δυνατότητα στο άρθρο 523 ΚποινΔ], θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια δικαίου, υπό την ειδικότερή της εκδοχή, της ασφάλειας των συναλλαγών, αφού υπόθεση, η οποία ήδη θα έχει καταστεί αμετάκλητη, με την έκδοση μάλιστα απόφασης του Αρείου Πάγου, θα εμφανιζόταν να υπόκειται μεταγενεστέρως σε αναθεώρηση, με βάση την υποκειμενική θεώρηση διαδίκου, περί μη κριθέντος λόγου αναίρεσης, πλήττοντας έτσι τα ήδη δημιουργηθέντα δικαιώματα των νικησάντων διαδίκων και όσων καλόπιστων τρίτων αντλούν δικαιώματα από αυτούς, πλήττοντας τοιουτοτρόπως την ασφάλεια δικαίου, κατάσταση μη ανεκτή από το δίκαιο, ενώ με τον τρόπο αυτό θα επλήττετο και η ταχεία και αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης, λόγω της συνεχούς παρέλκυσης της δίκης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την από 05-11-2024 και με αριθμ. κατάθ. 170/2024 κλήση (για εκδίκαση λόγου που παρέμεινε αδίκαστος) των αναιρεσειόντων, ζητείται να επανεκδικαστεί από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου ο πρώτος λόγος, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, της από 10-06-2022 με αριθμ, κατάθ, 530/2022 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1855/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, μετά την απόρριψη από το Δ' Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, με την υπ' αριθμ. 1327/2024 απόφασή του, της ως άνω αίτησης, ο οποίος(λόγος αναίρεσης), κατά τα δύο προβαλλόμενα με την κλήση σκέλη του, προφανώς από παραδρομή, κατά τα εκτιθέμενα στην κλήση, δεν ερευνήθηκε. Πλην όμως, η κρινομένη κλήση είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί, διότι σύμφωνα και με όσα αναφέρονται στην πιο πάνω νομική σκέψη, δεν υπάρχει δυνατότητα εισαγωγής εκ νέου των λόγων αναίρεσης, με την επίκληση ότι αυτοί δεν ερευνήθηκαν, ώστε ο Άρειος Πάγος να επανέλθει και να τους εξετάσει.

Σε κάθε περίπτωση, από την επισκόπηση της ως άνω υπ' αριθμ. 1327/2024 απόφασης του Αρείου Πάγου, για πλημμέλεια, της οποίας σχετικά με την μη εξέταση του ως άνω λόγου αναίρεσης κατά τα δύο προαναφερόμενα σκέλη, παραπονούνται οι καλούντες, προκύπτει ότι, σ'αυτήν, ρητά, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα εξής: "Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο δεν παραβίασε, ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, τις διατάξεις, ουσιαστικού δικαίου, του Α.Κ.

και του Κ.Ο.Κ., που παρατέθηκαν στην μείζονα σκέψη, τις οποίες ορθώς εφάρμοσε, αλλά διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ως προς:...........3) την μη ύπαρξη υπαιτιότητας στο πρόσωπο του οδηγού του Δ.Χ.Φ. ελκυστήρα, με το επικαθήμενο, πρώτου αναιρεσιβλήτου και την έλλειψη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της οδηγικής συμπεριφοράς του και της συγκρούσεως των δύο αυτοκινήτων, αφού έκρινε ότι η εκ μέρους του τελευταίου υπέρβαση του επιτρεπόμενου ορίου ταχύτητος κατά 2 χλμ/ώρα δεν συνδέεται αιτιωδώς με το ζημιογόνο αποτέλεσμα.

Ειδικότερα, δέχθηκε ότι η υπέρβαση του ορίου ταχύτητας κατά 2 χλμ/ώρα του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... Δ.Χ.Φ. ελκυστήρα, καθώς η ταχύτητά του, κατά τον χρόνο πριν την σύγκρουση, ήταν 72 χλμ/ώρα, αντί του επιτρεπομένου ορίου των 70 χλμ/ώρα, δεν συνδέεται αιτιωδώς με το επισυμβάν ατύχημα, καθώς ακόμη και αν εκινείτο εντός των ορίων της επιτρεπομένης ταχύτητας, δεν θα είχαν αποφευχθεί, τόσον η σύγκρουση, όσον και οι συνέπειες αυτής, εν όψει της αιφνίδιας εισόδου του γεωργικού ελκυστήρα στην διασταύρωση, καθόν χρόνον σ' αυτήν είχε φθάσει και το Δ.Χ.Φ.

με το επικαθήμενο, ενώ λόγω και του μεγάλου βάρους του τελευταίου ήταν αδύνατη η έγκαιρη και επιτυχής πέδησή του. Η κρίση δε του Δικαστηρίου της ουσίας περί του ότι στην συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, περί του ότι δηλαδή το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με την ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (Α.Π. 551/2020, Α.Π. 1310/2014).

Επομένως, με το να κρίνει έτσι, το Εφετείο, ως προς την έλλειψη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παραβιάσεως του ανωτάτου επιτρεπομένου ορίου ταχύτητος των 70 χλμ/ωρα, κατά 2 χλμ/ώρα, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ανωτέρω διατάξεις και δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια και, συνεπώς, ο πρώτος, κατά το οικείο μέρος του, λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια, από τον αριθμό 1 εδάφ.

α' του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., της παραβάσεως των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 300, 330 του Α.Κ. και 12 παρ. 1 και 19 παρ. 1, 2, 3 του Ν. 2696/1999 (Κ.Ο.Κ.), κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος............ Από τις ίδιες δε πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, προκύπτει ότι αυτή έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, διότι καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, το πραγματικό των εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 914, 300 και 330 του Α.Κ.

και των προαναφερθέντων κανόνων οδικής κυκλοφορίας του Κ.Ο.Κ., τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων, για να αιτιολογηθεί η αποκλειστική υπαιτιότητα του εμπλακέντος στο ένδικο ατύχημα οδηγού του γεωργικού ελκυστήρα.

Ειδικότερα, το Εφετείο, διέλαβε σαφείς και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά αιτιολογίες, ως προς τις συνθήκες του ενδίκου αυτοκινητικού ατυχήματος και την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς, που επέδειξε ο ως άνω οδηγός Κ. Χ., στην πρόκληση αυτού (ατυχήματος) και του επελθόντος αποτελέσματος και την αποκλειστική υπαιτιότητα αυτού, όσο και ως προς την έλλειψη οποιασδήποτε αμέλειας στο ένδικο ατύχημα του αναιρεσιβλήτου, οδηγού του υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... Δ.Χ.Φ. ελκυστήρα. Πιο συγκεκριμένα, διέλαβε στην απόφασή του, με σαφήνεια και πληρότητα, τα συγκροτούντα την έννοια της αμέλειας περιστατικά, που επέδειξε ο Κ. Χ., σε συνδυασμό με τις παραβάσεις από αυτόν του Κ.Ο.Κ., οι οποίες βρίσκονται σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα, δηλ. ότι ο ως άνω οδηγός, οδηγώντας τον γεωργικό ελκυστήρα του, όταν έφθασε στην διασταύρωση της αγροτικής οδού, επί της οποία εκινείτο, με την Π.Ε.Ο.

Θηβών - Λιβαδειάς, δεν διέκοψε την πορεία του, ώστε να παραχωρήσει προτεραιότητα στα επί της Π.Ε.Ο. κινούμενα οχήματα, αλλά, στρίβοντας δεξιά, εισήλθε στο ρεύμα πορείας αυτής με κατεύθυνση προς την Θήβα και παρενεβλήθη στην πορεία του Δ.Χ.Φ. ελκυστήρα, ο οποίος την στιγμή εκείνη έφθασε και εκινείτο στην προαναφερθείσα διασταύρωση και λόγω του όγκου του και της αιφνίδιας εισόδου του γεωργικού ελκυστήρα στην πορεία του δεν κατέστη δυνατόν να ανακόψει την πορεία του.

Οι αιτιάσεις των αναιρεσειόντων, για ανεπάρκεια και αντιφατικότητα αιτιολογίας της προσβαλλομένης αποφάσεως, διότι:....... δ) δεν αιτιολογείται το σημείο συγκρούσεως των δύο οχημάτων, όπως και οι ειδικότερες ελλείψεις που αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση από τους αναιρεσείοντες, προβάλλονται απαραδέκτως, διότι αυτές αφορούν την πληρέστερη, κατά την άποψή τους (αναιρεσειόντων), ανάλυση του αποδεικτικού υλικού και, υπό την επίφαση της παραβάσεως εκ πλαγίου των άνω ουσιαστικών διατάξεων, πλήττεται η ανέλεγκτη περί των πραγμάτων εκτίμηση των αποδείξεων από το Δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), αναφορικώς με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα σχετικώς με την αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού Κ.

Χ. Όσα αναφέρουν οι αναιρεσείοντες παραπάνω, δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, αλλά απλά επιχειρήματα, για τα οποία δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη και διεξοδική ανάλυση, ανεξαρτήτως της ουσιαστικής αβασιμότητας των ως άνω αιτιάσεων, εφ' όσον, όπως προκύπτει από τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, εκτίθενται αναλυτικά οι επικρατούσες συνθήκες της οδού, η αρχική πορεία καθενός των οχημάτων και η θέση αυτών επί της οδού πριν από την σύγκρουση, οι συγκρουσθείσες επιφάνειες των οχημάτων και προσδιορίζεται η, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ακριβής θέση αυτών επί του οδοστρώματος καθώς και τα ευρήματα που οδήγησαν στον προσδιορισμό του σημείου συγκρούσεως στο τέλος της διασταυρώσεως των ως άνω οδών, τα σημεία του οδοστρώματος στα οποία βρέθηκαν θραύσματα, οι τελικές θέσεις των οχημάτων επί της εθνικής οδού, όπως και ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος, λόγω της αιφνίδιας εισόδου του γεωργικού ελκυστήρα που οδηγούσε ο Κ.

Χ. και του μεγάλου βάρους του Δ.Χ.Φ. που οδηγούσε, δεν κατέστη δυνατόν να πεδήσει αυτό εγκαίρως. Ακόμη και σχετικώς με την έλλειψη οποιασδήποτε υπαιτιότητας του αναιρεσιβλήτου, οδηγού του φορτηγού αυτοκινήτου για την πρόκληση της ένδικης συγκρούσεως, το Εφετείο διέλαβε ότι ο εν λόγω οδηγός δεν επέδειξε οποιαδήποτε αμελή συμπεριφορά, που να συνδέεται αιτιωδώς με την πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος.

Ειδικότερα, δέχθηκε, ότι η υπέρβαση κατά 2 χλμ/ώρα του ανωτάτου επιτρεπομένου ορίου ταχύτητας (των 70 χλμ/ώρα) δεν συνδέεται αιτιωδώς με το ατύχημα, ούτε ότι η έλλειψη της ως άνω παραβάσεως θα ήταν ικανή να αποτρέψει το ένδικο συμβάν, αφού, η αιφνίδια είσοδος του γεωργικού ελκυστήρα του θανόντος οδηγού στο ρεύμα πορείας της Π.Ε.Ο.

προς την Θήβα και η παρεμβολή στην πορεία του φορτηγού του αναιρεσιβλήτου, δεν θα επέτρεπε, σε κάθε περίπτωση, στον τελευταίο να δράσει διαφορετικά, πέραν της ενστικτώδους πεδήσεως που πραγματοποίησε, λόγω της πολύ μικρής αποστάσεως των δύο οχημάτων κατά την παραπάνω είσοδο. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το δεύτερο σκέλος του, με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος και απαράδεκτος, κατά τις διακρίσεις που προαναφέρθηκαν.........

Κατόπιν αυτών, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της....]".

Επομένως, με ειδικές απορριπτικές σκέψεις ο πιο πάνω από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, κατά τα προαναφερόμενα σκέλη του, για τα οποίο, οι καλούντες ζητούν την επανεκδίκαση, κρίθηκε απορριπτέος ως αβάσιμος και απαράδεκτος αντίστοιχα, κατά τις ως άνω διακρίσεις και τελικά με την ως άνω υπ' αριθμ. 1327/2024 απόφαση του Αρείου Πάγου, κρίθηκε ότι όλοι οι λόγοι της αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν και αντίστοιχη διάταξη περιελήφθη στο διατακτικό της.

Συνεπώς η ως άνω κλήση, είναι και αβάσιμη. Οι δε περαιτέρω αιτιάσεις, οι οποίες περιλαμβάνονται στην κρινόμενη κλήση, με τις οποίες οι καλούντες σχολιάζουν την υπ'αριθμ. 1327/2024 απόφαση του Δ' τμήματος του Αρείου Πάγου και αποδίδουν σε αυτήν "αστοχίες" στην κρίση της, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, αφού κατά τον ΚΠολΔ, δεν υφίσταται δικονομική δυνατότητα προσβολής των αποφάσεων του Αρείου Πάγου.

Κατόπιν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η από 05-11-2024 κλήση, περαιτέρω δε, οι καλούντες πρέπει, λόγω της ήττας τους, να καταδικαστούν στην δικαστική δαπάνη των καθ'ων η κλήση, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, κατά το σχετικό αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 05-11-2024 και με αριθμ. κατάθ. 170/07-11-2024 κλήση για την έρευνα του πρώτου, από τον αριθμό 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, λόγου της από 10-06-2022 αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 1855/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους καλούντες στη δικαστική δαπάνη των καθ' ων η κλήση, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ για κάθε ομάδα αυτών.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Σεπτεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ