Supreme Court dismisses appeal against Athens Court of Appeal decision regarding tort liability and procedural defects.

Απόφαση 1536 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1536/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Β. Μ., του Γ., 2 Π. Γ. του Α., κατοίκων ... και 3. Μ. Κ. του Α., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Τσεβρένη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ν. Λ. του Π., κατοίκου ... 2. Κ. Μ. του Α., κατοίκου ... και 3.Α. Τ. του Α., κατοίκου ... οι οποίοι παραστάθηκαν με την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βασιλική Μιχοπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 12-11-1992 τρεις αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5978/1993, 5980/1993 και 5979/1993 μη οριστικές, 7269/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3743/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-7-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 21-5-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Εισάγεται προς κρίση αναίρεση για υπόθεση από αδικοπραξία την οποία, κατά τις ένδικες αγωγές, τέλεσαν οι ήδη αναιρεσείοντες-εναγόμενοι κατά των εναγόντων και ήδη αναιρεσίβλητων (προσβολή προσωπικότητας των τελευταίων).

ΙΙ. Λόγος αναίρεσης από τη διάταξη του άρθρ. 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ., θεμελιώνεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Εξ άλλου, ανεπαρκής αντιφατική και παντελής έλλειψη αιτιολογιών (άρθρ. 559 αρ.19 Κ.Πολ.Δ.), υπάρχει, όταν: α) δεν προκύπτουν από το αιτιολογικό της απόφασης με σαφήνεια, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία, κατά νόμο, για τη θεμελίωση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του εφαρμοσθέντος κανόνος δικαίου (ΑΠ 463/2004, ΑΠ 1295/2004, ΑΠ 1490/2004) 2) όταν η απόφαση έχει ελλείψεις, ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό των κρίσιμων περιστατικών που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 463/2004).

Δεν συνιστούν, όμως, αυτές αναιρετικό λόγο, τυχόν ελλείψεις, που ανάγονται την εκτίμηση των αποδείξεων, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου απ'αυτές πορίσματος (άρθρ. 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.) (ΑΠ 75/2005, ΑΠ 559/2005, ΑΠ 1275/2004, ΑΠ 657/2005). Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 919 ΑΚ, όποιος, με πρόθεση, ζημίωσε άλλον κατά τρόπο αντίθετο προς τα χρηστά ήθη, έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει.

Η πιο πάνω διάταξη είναι συμπληρωματική εκείνης του άρθρου 914 ΑΚ με σκοπό να συμπεριλάβει και περιπτώσεις που δεν εμπίπτουν σ'αυτή (ΑΠ 187/2005). Για την αδικοπρακτική ευθύνη, κατά το άρθρο 919 ΑΚ, απαιτείται: α) ανθρώπινη συμπεριφορά, δηλαδή πράξη ή παράλειψη, β) συμπεριφορά που αντιβαίνει στα χρηστά ήθη, δηλαδή συμπεριφορά ανήθικη, γ) πρόθεση επαγωγής ζημίας, δ) πρόκληση ζημίας σε άλλο, ε) ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας (ΑΠ 1805/2007, ΑΠ 137/2005).

Τα χρηστά ήθη είναι αόριστη νομική έννοια, ο δε δικαστής καλείται να την εξειδικεύσει σε κάθε περίπτωση, προκειμένου να κρίνει, αν ορισμένη συμπεριφορά είναι ανήθικη (ΑΠ 1257/2003). Κριτήριο για την εξειδίκευση των χρηστών ηθών αποτελούν οι αντιλήψεις του μέσου, κατά γενική αντίληψη, χρηστού και λογικά σκεπτόμενου κοινωνικού ανθρώπου.

Σημαντική, άρα, είναι η κοινωνική ηθική, η οποία διαμορφώνεται σ'ένα ευρύτερο κύκλο προσώπων και όχι οι ατομικές αντιλήψεις του δικαστή περί ηθικής (ΑΠ 1258/2003, ΑΠ 137/2006, ΑΠ 1298/2006, ΑΠ 1257/2003 βλ. και Ολ.ΑΠ 2/2008, ΑΠ 55/2003). Για τη σχετική κρίση συνεκτιμάται το σύνολο των συνθηκών και των περιστάσεων, οι οποίες συνοδεύουν την επιλήψιμη συμπεριφορά και όχι μεμονωμένα κριτήρια.

Δηλαδή, η ενέργεια του δράστη πρέπει να εξετάζεται συνολικά (ΑΠ 1652/2006, ΑΠ 1298/2006, ΑΠ 1257/2003). Στη παρούσα περίπτωση, το Εφετείο δέχτηκε, τα ακόλουθα: " οι εκκαλούντες και οι εφεσίβλητοι οι οποίοι είναι ψυχίατροι ψυχαναλυτές ομάδας (πλην της ενάγουσας εφεσίβλητης Α. Τ., που είναι ψυχολόγος-ψυχαναλύτρια ομάδας), την 14-7-1988 συνέστησαν στην …αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία "Ελληνική εταιρεία ομαδικοαναλυτικής ψυχοθεραπείας", με έδρα το …και σκοπό την προώθηση εφαρμογών της εκπαίδευσης και της έρευνας της ομαδικοαναλυτικής ψυχοθεραπείας με την οργάνωση σεμιναρίων, συνεδρίων και συμποσίων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κ.λ.π...

Η εν λόγω εταιρεία, η επωνυμία της οποίας, κατά τη διάρκεια λειτουργίας της τροποποιήθηκε σε "Ελληνική εταιρεία ομαδικής αναλυτικής ψυχοθεραπείας" εγκαταστάθηκε τελικά και λειτούργησε σε μισθωμένο διαμέρισμα οικοδομής που βρίσκεται στην …και επί της οδού …. Αν και η συμφωνηθείσα διάρκεια της εταιρείας ήταν πενταετής, ήτοι έληγε την 13-7-1993, όλοι οι εταίροι την 8-4-1992 συμφώνησαν την πρόωρη λύση της, η οποία πραγματοποιήθηκε την 15-4-1992 και συμφώνησαν να αναλάβουν την εκκαθάριση αυτής από κοινού οι δικηγόροι Αθηνών Αικατερίνη Ρίζου και Βάσω Μιχοπούλου.

Οι τελευταίες καθορίζοντας τον τρόπο της εκκαθάρισης όρισαν κατά τρόπο ρητό ότι θα ενεργούσαν από κοινού ώστε να φέρουν συντομώτατα σε πέρας τη δοθείσα εντολή διαφυλάσσοντας τα ηθικά και οικονομικά συμφέροντα όλων ανεξαιρέτως των εταίρων . Περαιτέρω οι ως άνω εκκαθαρίστριες συμφώνησαν ότι θα αποζημιωθεί και θα απολυθεί το προσωπικό της εταιρείας, ότι θα διακοπεί η λειτουργία των τηλεφώνων που αυτή χρησιμοποιούσε και ότι η εκποίηση των πραγμάτων θα γινόταν σε διάστημα οκτώ ημερών από τη λύση της.

Επίσης οι ίδιες την 17-4-1992 προέβησαν στην καταγγελία και λύση της σύμβασης μίσθωσης του μισθωμένου από την εταιρεία διαμερίσματος με χρόνο παράδοσης της χρήσης του την 30-4-1992. Στα πλαίσια των ως άνω συμφωνιών οι εκκαθαρίστριες απέλυσαν τις γραμματείς και έλαβαν διάφορα ποσά για αμοιβή τους. Όμως ο πλειστηριασμός των πραγμάτων της εταιρείας που είχε προγραμματιστεί για την 21-4-1992 δεν έγινε λόγω κωλύματος της εκκαθαρίστριας Α.

Ρ., η οποία ζήτησε την αναβολή του πλειστηριασμού για μετά το Πάσχα. Και ενώ η συσταθείσα από τους διαδίκους εταιρεία βρισκόταν στο στάδιο της εκκαθάρισης (η οποία περατώθηκε την 24-5-1993), οι εκκαλούντες συνέστησαν με το από 1-5-1992 καταστατικό που καταχωρήθηκε στα βιβλία εταιρειών του Πρωτοδικείου Αθηνών, με αυξ.

αριθμό .../1992, επίσης αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία "Ελληνική εταιρεία ομαδικής ανάλυσης και ψυχοθεραπείας" με έδρα την …και ειδικότερα το ίδιο μίσθιο της λυθείσης εταιρείας επί της οδού …, το οποίο με το από 30-4-1992 ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσαν από 1-5-1992 έως 31-8-1995 και με σκοπό όμοιο με αυτό της τελευταίας (λυθείσης εταιρείας).

Περαιτέρω, οι εκκαλούντες συνέχισαν να χρησιμοποιούν, παρά την αντίθετη συμφωνία τους με τους εφεσίβλητους, τους ίδιους αριθμούς τηλεφώνων που χρησιμοποιούσε και η λυθείσα εταιρεία, μέχρι την 17-5-1993, οπότε κατόπιν σχετικής αίτησης έγινε διακοπή της λειτουργίας αυτών, και άρχισαν να χρησιμοποιούν νέο αριθμό, καθώς και τον εξοπλισμό (έπιπλα και σκεύη) της τελευταίας, ενώ συνέχισαν να χρησιμοποιούν το ίδιο εκπαιδευτικό^ πρόγραμμα που είχαν εκπονήσει από κοινού οι διάδικοι για τη λυθείσα εταιρεία καθένας στον τομέα του και να εκδίδουν έντυπα με παρεμφερή επωνυμία και σήμα.

Ειδικότερα, όπως προκύπτει από τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους εφεσίβλητους ενημερωτικά έντυπα υπάρχει ταύτιση, κατά τα κύρια σημεία τους, του θεραπευτικού προγράμματος που οι εκκαλούντες ακολούθησαν μετά τη σύσταση της νέας εταιρείας, με εκείνο που είχε εκπονηθεί με την επιμέλεια και των εφεσίβλητων και εχρησιμοποιείτο από τους διαδίκους κατά τη διάρκεια λειτουργίας της πρώτης εταιρείας, αφού τόσο οι τομείς δραστηριότητας των εκκαλούντων υπό τη μορφή της νέας εταιρείας, όσο και ο τομέας των σεμιναρίων που αυτοί (εκκαλούντες) πρότειναν ήταν κατά το βασικό τους μέρος, κοινοί με εκείνους της λυθείσης εταιρείας.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό και με το χρόνο που οι εκκαλούντες επέλεξαν να συστήσουν τη νέα εταιρεία, ο οποίος συνέπεσε με εκείνον κατά τον οποίο διαρκούσε η εκκαθάριση της λυθείσης εταιρείας, ο τόπος στον οποίο αυτοί επέλεξαν να λειτουργήσει η νέα ως άνω εταιρεία που επίσης συνέπεσε με εκείνον της λυθείσης, η χρησιμοποίηση των ιδίων τηλεφώνων, επίπλων και σκευών και όμοιας σχεδόν επωνυμίας και κυρίως η χρησιμοποίηση του εκπονηθέντος εκπαιδευτικού προγράμματος θεραπείας της λυθείσης εταιρείας, η εκπόνηση του οποίου οφείλεται και στους εφεσίβλητους (καθένας για τον τομέα του), παρέχοντας την εντύπωση σε όσους ενδιαφέρονταν για την παρακολούθηση των σχετικών προγραμμάτων, ότι η λυθείσα εταιρεία με τη συμμετοχή των εφεσίβλητων συνεχίζει την λειτουργία της, παρουσιάζοντας μάλιστα αυτοί (εκκαλούντες) το πρόγραμμα θεωρητικών παρουσιάσεων των μηνών Μαΐου και Ιουνίου 1992 της νέας εταιρείας, ως πρόγραμμα Γ' Τριμήνου 1992, ήτοι ως να εξακολουθούσε τη λειτουργία της με αυτούς (εφεσίβλητους) η λυθείσα εταιρεία, χωρίς να αρκεί για την άρση της εντυπώσεως αυτής η απλή δημοσίευση από τους εκκαλούντες σε δύο ημερήσιες εφημερίδες ( …και …) της λύσης της πρώτης εταιρείας και της δημιουργίας νέας, με μόνη τη δική τους συμμετοχή, η οποία (δημοσίευση ) ελάχιστη παρέχει στους τρίτους πληροφόρηση, συνιστούν συμπεριφορά αυτών (εκκαλούντων) που αντίκειται στα χρηστά ήθη, με την έννοια τούτων που αναφέρεται στη μείζονα σκέψη.

Η ζημία δε την οποία υπέστησαν οι εφεσίβλητοι, η οποία συνίσταται στην υπό τις προαναφερθείσες συνθήκες εκμετάλλευση των εκπονηθέντων και από τους ίδιους εκπαιδευτικών και θεραπευτικών προγραμμάτων από τους εκκαλούντες προς ίδιον όφελος, είναι άμεση, αφού η προπεριγραφείσα συμπεριφορά των εκκαλούντων, με πρόθεση κατευθυνόμενη κατ' αυτών και όχι της λυθείσης εταιρείας, την ζημία των οποίων επεδίωκαν (άλλως θεώρησαν ως ενδεχόμενη), με αντίστοιχη ωφέλεια τους, έναντι ακριβώς αυτών και όχι της λυθείσης εταιρείας, αντίκειται στα χρηστά ήθη και οι εφεσίβλητοι από την παραπάνω συμπεριφορά αυτών προσεβλήθησαν ατομικά στην προσωπικότητα τους και υπέστησαν ηθική βλάβη, προς αποκατάσταση της οποίας δικαιούνται χρηματικής ικανοποίησης.

Τα παραπάνω δεν αναιρούνται απ' όσα αβάσιμα ισχυρίζονται οι εκκαλούντες, ήτοι ότι η ίδρυση της νέας εταιρείας από αυτούς και η μη αλλαγή της έδρας της υπαγορεύθηκε από την ανάγκη διαφύλαξης της ζωής και της υγείας των ασθενών και ότι οι ίδιοι δεν απευθύνθηκαν στον ίδιο κύκλο καταναλωτών (ασθενών) και ότι εφάρμοσαν νέα θεραπευτικά και εκπαιδευτικά προγράμματα, αφού, όσον μεν αφορά τους ασθενείς, οι οποίοι ήταν αυτοί της λυθείσας εταιρείας, κρίσιμο για τη διαφύλαξη της ζωής και της υγείας τους ήταν το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα θεραπείας τους και όχι η ίδρυση ή λύση μιας εταιρείας και ο τόπος στον οποίο αυτή εδρεύει, όσον δε αφορά τα εκπαιδευτικά προγράμματα θεραπείας που ακολουθήθηκαν, αυτά δεν ήταν νέα, κατά τα προαναφερθέντα.

Τέλος, εκ μόνου του γεγονότος οτι την 24- 5-1993 ολοκληρώθηκε η εκκαθάριση της λυθείσης εταιρείας, δεν σημαίνει και ότι οι εφεσίβλητοι απώλεσαν και οποιαδήποτε αξίωση είχαν κατά των εκκαλούντων, όπως επίσης αβάσιμα ισχυρίζονται, αφού ήδη είχαν ασκηθεί εναντίον τους οι ένδικες αγωγές, από τις οποίες δεν προκύπτει ότι παραιτήθηκαν".

Με τις προδιαληφθείσες παραδοχές, το δικαστήριο της ουσίας, περιέλαβε στην απόφασή του επαρκή, αναλυτική και ουδόλως αντιφατική αιτιολογία, η οποία στηρίζει πλήρως το διατακτικό του. Και είναι, βέβαια, ακριβές, ότι:1)η διαπίστωση των πράξεων ή παραλείψεων, που φέρονται, ότι αντιβαίνουν στα χρηστά ήθη, διαφεύγει τον αναιρετικό έλεγχο, γιατί είναι πραγματικό ζήτημα, 2) Όμως, η κρίση που αφορά, το αν η πράξη παράλειψη που διαπιστώθηκε είναι σύμφωνη ή αντίθετη με τα χρηστά ήθη αποτελεί νομικό ζήτημα και ελέγχεται από τον 'Αρειο Πάγο (ΑΠ 1652/2006), για παραβίαση ευθεία ή εκ πλαγίου των κανόνων ουσιαστικού δικαίου, που περιέχονται στις πιο πάνω διατάξεις (ΑΠ 1257/2003).

Στην παρούσα περίπτωση, πράγματι, η ανελέγκτως δεκτή γενόμενη συμπεριφορά των αναιρεσειόντων αντίκειται στα χρηστά ήθη, για τους λόγους που αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση. Τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο ανάγονται, κυρίως, σε ουσιαστική επανεκτίμηση των αποδείξεων και κρίση της εκτίμησης των τελευταίων από το Εφετείο, που εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου. 'Αλλωστε:

α) η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αιτιολογεί με επάρκεια, γιατί δεν έπρεπε η νέα εταιρεία να χρησιμοποιεί το πρόγραμμα της παλαιάς (είχε εκπονηθεί από κοινού και όχι αποκλειστικά από τους αναιρεσείοντες), β) Ωσαύτως δέχεται η απόφαση πως ελάχιστη πληροφόρηση παρέσχε στους τρίτους η δημοσίευση και λύση της εταιρείας σε δύο εφημερίδες.

Κατά ταύτα, οι σχετικοί λόγοι αναίρεσης το οποίο προσβάλλουν την εφετειακή για τις από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 Κ.Π.Δ. πλημμέλειες, είναι αβάσιμοι.

ΙΙ. Σύμφωνα με τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, πλην άλλων, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Απαιτείται εδώ η προσκομιδή και η επίκληση του μη ληφθέντος υπόψη αποδεικτικού μέσου (ΑΠ 38/1996 ΑΠ 926/2007, ΑΠ 679/2005).

Απαιτείται δε, να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα που το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη, αν και προσκομίστηκαν νόμιμα, το περιεχόμενό τους, το παραδεκτό της προσαγωγής τους και να αναφέρεται, ότι έγινε επίκληση και προσκομιδή τους, όπως και ο ισχυρισμός το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνύονταν με το αποδεικτικό μέσο και ο λόγος για τον οποίο ο συγκεκριμένος ισχυρισμός ασκεί αιτιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και , ειδικότερα, στο διατακτικό (ΑΠ 371/2004).

Η γενική αναφορά για λήψη υπ'όψη όλων των αποδείξεων που προσκομίστηκαν με επίκληση, δεν αποκλείει την ίδρυση του λόγου αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ., όταν, από το περιεχόμενο της απόφασης, δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο, ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη (ΑΠ 131/2005, ΑΠ 482/2005, χωρίς, πάντως, να επιβάλλεται, η ειδική αναφορά και η ιδιαίτερη αξιολόγηση του καθενός απ'αυτά (ΑΠ 131/2005, ΑΠ 482/2005, ΑΠ 409/2004, ΑΠ 1167/2002).

Εδώ, το Εφετείο, για σχηματισμό της ουσιαστικής κρίσης του, αναφέρει πως έκρινε "από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων... και απ'όλα τα έγγραφα που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, προκειμένου να χρησιμεύσουν είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε ως δικαστικά τεκμήρια".

Εκ τούτου και σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ουδεμία αμφιβολία καταλείπεται, πως ελήφθησαν υπ'όψη άπαντα τα έγγραφα που προσκομίστηκαν με επίκληση και, ειδικότερα: α) επικυρωμένο απόσπασμα από τα πρακτικά της συνέλευσης, β) η από 7-10-1991 εξώδικη πρόσκληση και το πρακτικό της από 11-10-1991 συνέλευσης, γ) η από 19/11/1991 επιταγή, δ) η από 25-11-1991 εναντίωση-καταγγελία, ε) η από 10-1-1992 αίτηση των αναιρεσιβλήτων για διάλυση της εταιρείας. 'Αλλωστε, όλα τα παραπάνω έγγραφα, όπως εκτίθενται στο δικόγραφο της αναίρεσης, αφορούν τη λύση της εταιρείας, τις διενέξεις των διαδίκων και τις μεταξύ τους επικοινωνίες, το δε Εφετείο αναφέρθηκε στην πρόωρη λύση της εταιρείας, και, ακολούθως, στη μετ'αυτήν συμπεριφορά των αναιρεσειόντων.

Συνακόλουθα, και ο τελευταίος αναιρετικός λόγος, που πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για τις από το άρθρο 553 αρ.11 και 19 ΚΠΔ πλημμέλειες προβάλλεται αβασίμως. Μετά απ'αυτά πρέπει: 1) να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (άρθρ. 176, 180, 183 Κ.Πολ.Δ.) , 2) να απορριφθεί,επίσης, η με τις προτάσεις των αναιρεσειόντων, νόμιμα, υποβληθείσα (άρθρ. 579 παρ.παρ.1, 2 Κ.Πολ.Δ.), αίτηση της επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30/7/2010 αίτηση των Β. Μ., Π. Γ. και Μ. Κ., για αναίρεση της με αριθμό 3743/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Απορρίπτει την αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση.

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ