Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to untimely appeal and lack of justification for delay.

Απόφαση 926 / 2007 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 926/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα, Βασίλειο Λυκούδη και Γεώργιο Γιαννούλη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Μαρτίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ......,που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Δάμη, περί αναιρέσεως της 80864/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή του, καθώς και στους από 30 Ιανουαρίου 2007 προσθέτους λόγους τα οποία καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 488/06.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Επειδή, κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 §§ 1 και 2 του ΚΠΔ, όπως η δεύτερη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του ν. 3.160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και όταν ασκήθηκε εκπροθέσμως, κατά δε της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη αιτιολογίας, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο.

Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 § 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ.

Δ΄ του ΚΠΔ, πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανώτερης βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 § 1 του ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ποινική Ολομέλεια ΑΠ 6 & 7/1994 και 4/1995).

Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, αλλιώς το δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να αιτιολογήσει την απόρριψή τους, είναι και η επίδοση ''ως άγνωστης διαμονής'', χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος, είχε ''γνωστή διαμονή''.

Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανώτερης βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης, ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του.

2. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 80.864/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, δίκη κατά την οποία ο αναιρεσείων εκκαλών - κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε από συνήγορο, με αυτή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθ. 6.846/1996 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) μηνών, που μετατράπηκε προς 1.500 δραχμές ημερησίως, και σε χρηματική ποινή 200.000 δραχμών για παράβαση του νόμου περί επιταγών (άρθρο 79 ν. 5960/1933, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 1 ν.δ. 1.325/1972).

Ως αιτιολογία για την απόρριψη της εφέσεως αυτής το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι "όπως προκύπτει από το από ...... αποδεικτικό επιδόσεως του αρχιφύλακα του ΑΤ Καλλιθέας ...... ...... η εκκαλουμένη απόφαση, που εκδόθηκε ερήμην του κατηγορουμένου εκκαλούντος, επιδόθηκε στον τελευταίο την .......

σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρ. 156 § 2 του ΚΠΔ ως αγνώστου διαμονής και έκτοτε μέχρι την άσκηση κατά της πρωτόδικης αποφάσεως της από 11.7.2005 εφέσεως, που ασκήθηκε με την από υπ' αριθ. 9.150/11.7.2005 έκθεση εφέσεως παρήλθε η νόμιμη προθεσμία των τριάντα ημερών προς άσκησή της ..". Περαιτέρω, από τη σχετική υπ' αριθ. 9.150/1.7.2005 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου για την έρευνα του παραδεκτού και του βάσιμου του προβαλλομένου λόγου αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών, προκειμένου να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας εφέσεως, δεν προέβαλε ότι αυτός κατά το χρόνο της επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως ήταν γνωστής διαμονής και ότι συνεπώς η γενόμενη προς αυτόν επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως ως "άγνωστης διαμονής" ήταν άκυρη, αλλά περιορίστηκε να επικαλεστεί ότι ο ίδιος έλαβε γνώση της εκκαλούμενης αποφάσεως το πρώτον κατά τη σύλληψή του στις ......., γεγονός ωστόσο το οποίο, και υπό την εκδοχή ότι είναι αληθινό, δεν συνιστά ανώτερη βία ή άλλο ανυπέρβλητο κώλυμα, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως.

Κατά συνέπεια, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να αιτιολογήσει, ότι ο εκκαλών κατηγορούμενος, κατά το χρόνο επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως, δεν ήταν γνωστής, αλλά άγνωστης διαμονής, και ως εκ περισσού διέλαβε στο αιτιολογικό της απόφασής του όσα εξέθεσε σε αυτό για να δικαιολογήσει την κατά τον τρόπο τούτο επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως σε αυτόν, ούτε όφειλε περαιτέρω να διαλάβει σε αυτή και το ειδικότερο περιεχόμενο όλων των στοιχείων εγκυρότητας του αναφερόμενου αποδεικτικού και της γενόμενης ως "άγνωστης διαμονής" επιδόσεως, εφόσον με την έφεση δεν προβλήθηκε λόγος ακυρότητας της επίδοσης για παράβαση του άρθρ. 156 §§ 1 και 2 του ΚΠΔ.

Ενόψει όλων αυτών, είναι προφανές, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει την επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και συνεπώς ο από το άρθρ. 510 § 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ προβαλλόμενος για έλλειψη αιτιολογίας μοναδικός λόγος αναιρέσεως, αλλά και οι σε ενίσχυση και συμπλήρωση του προβαλλόμενοι δύο πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και ως τέτοιοι πρέπει να απορριφθούν.

3. Επειδή, μετά από όλα αυτά, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής να απορριφθούν και ο αναιρεσείων να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 § 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10 Φεβρουαρίου 2006 αίτηση του ......... και τους από 30.1.2007 πρόσθετους λόγους αυτής, για αναίρεση της υπ' αριθ. 80.864/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου του 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ