Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for vague claim and failure to consider evidence.

Απόφαση 1536 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1536/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, κατοίκου ... και 2. Χ2, κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Γιασεμώ Καραγιάννη και Φίλιππο Κωσταρά.

Της αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Μητσού με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-10-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου και με την από 10-9-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 40/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 213/2007 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23-11-2007 αίτησή τoυς.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 24-3-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 1094 ΑΚ, 70, 118 περ. 4, 216 παρ. 1 στοιχ. α' και β' του ΚΠολΔ, συνάγεται ότι για το ορισμένο της αναγνωριστικής κυριότητας αγωγής ακίνητου, απαιτείται, εκτός των άλλων, να γίνεται σ' αυτό ακριβής περιγραφή του επιδίκου, με προσδιορισμό του κατά θέση, έκταση, ιδιότητα και όρια, ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία ως προς την ταυτότητά του (ΑΠ 985/2007, ΑΠ 168/2004, ΑΠ 1582/2002).

Εξάλλου, η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που πρέπει να εφαρμοστεί, αποτελεί παράβαση που ελέγχεται με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσης του, αξίωσε περισσότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο, προς θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος για να κρίνει νόμιμη την αγωγή ή αντίθετα αρκέστηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα στοιχεία, Η αοριστία όμως του δικογράφου της αγωγής μπορεί να μην είναι νομική, αλλά ποσοτική ή ποιοτική, όταν στο δικόγραφο αυτής δεν αναφέρονται με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου στον οποίο στηρίζεται το αίτημα της αγωγής (ποσοτική αοριστία) ή όταν στο δικόγραφο γίνεται απλώς επίκληση των όρων νόμου χωρίς να αναφέρονται τα περιστατικά που θεμελιώνουν την εφαρμογή του συγκεκριμένου κανόνα δικαίου (ποιοτική αοριστία).

Στις περιπτώσεις αυτές της ποσοτικής ή ποιοτικής αοριστίας της αγωγής η απόφαση ελέγχεται με βάση τις διατάξεις του άρθρου 559 αριθμ. 14 και 8 Κ.Πολ.Δ. Στην προκειμένη υπόθεση, όπως προκύπτει, από τα εκτιθέμενα στην αγωγή, η ενάγουσα στην πρώτη, από 1.10.2003, αγωγή και ήδη αναιρεσίβλητη, ισχυρίσθηκε ότι κατέστη κυρία με παράγωγο και πρωτότυπο (έκτακτη χρησικτησία) τρόπο του επιδίκου ακινήτου, ήτοι ενός οικοπέδου με την σ' αυτή ερειπωμένη οικία, επιφανείας 42μ², που βρίσκεται στη νήσο ..., εντός της περιφέρειας της κοινότητας ...

και στη θέση "..." και συνορεύει βόρεια, επί πλευράς 7 μέτρων, με δημοτικό δρόμο και πέραν αυτού με οικόπεδο ιδιοκτησίας ..., ανατολικά, επί πλευράς 6 μέτρων, με ιδιοκτησία πρώην ... και ήδη ... και δυτικά, επί πλευράς 6 μέτρων, με ιδιοκτησία ... και ότι οι εναγόμενοι αμφισβητούν την κυριότητά της σ' αυτό, ενόψει του ότι ο δικαιοπάροχος πατέρας τους ..., στο με αριθ. ...

συμβόλαιο, με το οποίο τους μεταβίβασε, λόγω γονικής παροχής, οικόπεδο 88 μ², με την επ' αυτού ερειπωμένη οικία, συμπεριέλαβε ολόκληρο το ως άνω ακίνητό της (επίδικο). Με το πιο πάνω περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή είναι ορισμένη, όσον αφορά την ταυτότητα του επιδίκου ακινήτου, καθόσον αναφέρονται η θέση, τα όρια, η έκταση και η ιδιότητά του, ώστε να μην καταλείπεται αμφιβολία για την ταυτότητά του.

Συνεπώς, το Εφετείο, που έκρινε αυτή ορισμένη, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, ο δε περί του αντιθέτου πρώτος λόγος αναιρέσεως, πρώτο μέρος από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι από τους αριθμούς 1 και 19 του ίδιου άρθρου, όπως εσφαλμένα αναφέρεται στο αναιρετήριο), είναι αβάσιμος.

Ο από τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή 6εν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό (βάση αγωγής, ανταγωγής) είτε ως αμυντικό (ένσταση, αντένσταση) μέσο, αλλ' όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής, ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα για την υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (Ολ.ΑΠ 3/97 ΕλλΔ 38.539, ΑΠ 22/2005 ΕλλΔικ 46,747, ΑΠ 1508/2004 ΕλλΔικ 46,776).

Με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό τους, που προέβαλαν ενώπιόν του και ο οποίος ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ότι το ακίνητο της ενάγουσας-αναιρεσίβλητης, όπως το τελευταίο περιγράφεται στην (από 1.10.2003) αγωγή της, δεν ταυτίζεται με το ήδη επίδικο, που κατέχεται από αυτούς.

Όμως ο εν λόγω ισχυρισμός και ανεξάρτητα από του ότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεώς του, ασχολήθηκε και με αυτόν, πάντως δεν αποτελεί "πράγμα", κατά την έννοια που αναφέρεται στην μείζονα σκέψη, αλλά άρνηση της αγωγής της αναιρεσίβλητης. Συνεπώς, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 11γ' ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα εξής έγγραφα: To ... συμβόλαιο της Συμ/φου Αθηνών Στυλιανής Σεϊρλή, β) Την ... οικοδομική άδεια της Υπηρεσίας Πολεοδομίας Ρόδου, γ) Το ...

έγγραφο της 4ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ρόδου και δ) τα ... και ... κτηματογραφικά αποσπάσματα, από τα οποία, αποδεικνύεται η κυριότητά τους επί του ακινήτου τους, όπως αυτό περιγράφεται στην (από 10.9.2004) αγωγή τους, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και το επίδικο ακίνητο, όπως αυτό περιγράφεται στην (από 1.10.2003) αγωγή της αναιρεσίβλητης.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο, στην προσβαλλόμενη απόφασή του, βεβαιώνει πως στο αποδεικτικό πόρισμά του, ότι στο επίδικο δεν άσκησαν πράξεις νομής οι αναιρεσείοντες και ο δικαιοπάροχος πατέρας τους, κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη του, μεταξύ άλλων και "όλα ανεξαιρέτως τα εκατέρωθεν επικαλούμενα και νόμιμα προσκομιζόμενα έγγραφα".

Από τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου, αλλά και από όλο το περιεχόμενο της απόφασης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το εν λόγω δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και τα ανωτέρω έγγραφα.

Με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι "αν η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση συμμορφωνόταν και δεν παραβίαζε τους κανόνες περί αποδείξεως και έκρινε λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραδεκτά αποδεικτικά μέσα, μη παραλείποντας κάποια κρίσιμα εξ αυτών, θα έκανε δεκτή την έφεσή μας και θα απέρριπτε την αγωγή της αντιδίκου, κάνοντας δεκτή την δική μας αγωγή." Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος, ως αόριστος, διότι δεν συνδέεται με αντίστοιχο πραγματικό.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23 Νοεμβρίου 2007 αίτηση του Χ1 και του Χ2, για αναίρεση της 213/2007 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουνίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ