Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because intervenor lacks standing to be sued in appeal.

Απόφαση 1482 / 2024 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1482/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό - Εισηγητή και Παναγιώτα Γκουδή - Νινέ, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Ιανουαρίου 2024, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Β. Π. - Κ. του Δ., κατοίκου ..., 2) Ε. Π. του Χ., κατοίκου ... ..., 3) Δ. Κ. του Β., κατοίκου ..., 4) Φ. Π. - Κ. του Δ., κατοίκου ... και 5) Α. Π. - Κ. του Δ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Λιαρομμάτη.

Της αναιρεσιβλήτου: ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία ... που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Χαλβατζάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-9-2017 ανακοπή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο .... Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8630/2018 του ίδιου Δικαστηρίου και 234/2022 του Τριμελούς Εφετείου .... Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-4-2022 αίτησή τους και τους από 18-12-2023 προσθέτους αυτής λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων αυτής λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 80 ΚΠολΔ προκύπτει ότι τρίτος μπορεί να ασκήσει σε εκκρεμή μεταξύ άλλων δίκη πρόσθετη παρέμβαση για την υποστήριξη κάποιου διαδίκου, μέχρι να εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση, συνεπώς για πρώτη φορά και ενώπιον του Αρείου Πάγου, περιοριζόμενος σε μόνη την υποστήριξη ή αντίκρουση των λόγων της αναίρεσης, εφόσον έχει έννομο συμφέρον.

Έννομο συμφέρον για την άσκηση πρόσθετης παρέμβασης υφίσταται, όταν με αυτή μπορεί να προστατευθεί δικαίωμα του παρεμβαίνοντος ή να αποτραπεί η δημιουργία σε βάρος του νομικής υποχρέωσης που είτε απειλούνται από την δεσμευτικότητα και την εκτελεστότητα της απόφασης που θα εκδοθεί, είτε υπάρχει κίνδυνος προσβολής τους από τις αντανακλαστικές συνέπειές της, ως τρίτος δε, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοείται εκείνος, ο οποίος δεν είχε προσλάβει την ιδιότητα του διαδίκου με οποιονδήποτε τρόπο στην αρχική δίκη, ή σε στάδιο προηγούμενης δίκης για την υπόθεση [ΑΠ 884/2024, ΑΠ 977/2023, ΑΠ 663/2023, ΑΠ 456/2023].

Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 83 ΚΠολΔ, αν η ισχύς της απόφασης στην κύρια δίκη εκτείνεται και στις έννομες σχέσεις εκείνου που άσκησε πρόσθετη παρέμβαση προς τον αντίδικό του, εφαρμόζονται οι διατάξεις των άρθρων 76 μέχρι 78 του ίδιου Κώδικα. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι αποφασιστικό κριτήριο για το χαρακτηρισμό της πρόσθετης παρέμβασης ως αυτοτελούς, είναι η επέκταση της ισχύος της απόφασης, δηλαδή των υποκειμενικών ορίων του δεδικασμένου, της εκτελεστότητας και της διαπλαστικής ενέργειας αυτής, στις έννομες σχέσεις του τρίτου προς τον αντίδικό του.

Το δικονομικό δικαίωμα της άσκησης αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης παρέχεται όχι λόγω της πιθανής εκδήλωσης δυσμενών ενεργειών της απόφασης σε βάρος τρίτου, αλλά λόγω της δεσμευτικότητας αυτών που θα κριθούν στην ήδη εκκρεμή δίκη, όσον αφορά τις σχέσεις του παρεμβαίνοντος προς τον αντίδικό του, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα άλλης διαδικασίας.

Με την άσκηση της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης ο παρεμβαίνων, χωρίς να εισάγει στη δίκη μια νέα έννομη σχέση, αντιδικεί για την ήδη εκκρεμή έννομη σχέση, η διάγνωση της οποίας επισύρει της επέκταση της ισχύος της απόφασης. Η ασκούμενη κατά το άρθρο 83 ΚΠολΔ αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση δημιουργεί περιορισμένου περιεχομένου επιγενόμενη αναγκαστική ομοδικία του παρεμβαίνοντος με το διάδικο, υπέρ του οποίου ασκείται η παρέμβαση, στο μέτρο που ο παρεμβαίνων θεωρείται κατά πλάσμα δικαίου ως αναγκαίος ομόδικος με τις παρεχόμενες δικονομικές εξουσίες αυτού, χωρίς όμως να έχει στη διάθεσή του διαδικαστικές ευχέρειες που προσιδιάζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο του κυρίου διαδίκου [ΑΠ 884/2024, ΑΠ 742/2023, ΑΠ 692/2023, ΑΠ 456/2023].

Περαιτέρω, ως αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση πρέπει να θεωρηθεί και εκείνη, την οποία ασκεί αυτός που έγινε διάδοχος του διαδίκου όσο διαρκούσε η δίκη ή μετά το πέρας αυτής [άρθρο 225 παρ. 2 ΚΠολΔ], αφού το δεδικασμένο από τη δίκη ισχύει υπέρ και κατά αυτού [άρθρο 325 παρ. 2 ΚΠολΔ [ΑΠ 368/2019 ΑΠ 1564/2017]. Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1 περ.

γ του Ν. 4354/2015 "Διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων...", "Τα δικαιώματα που απορρέουν από τις μεταβιβαζόμενες λόγω πώλησης απαιτήσεις δύνανται να ασκούνται μόνο μέσω των εταιριών διαχείρισης της παρούσας παραγράφου. Οι μεταβιβαζόμενες απαιτήσεις από δάνεια και πιστώσεις λογίζονται ως τραπεζικές και μετά τη μεταβίβασή τους, οι εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων ευθύνονται για όλες τις υποχρεώσεις απέναντι στο Δημόσιο και σε τρίτους, οι οποίες βαρύνουν τις εταιρίες απόκτησης απαιτήσεων και απορρέουν από τις μεταβιβαζόμενες απαιτήσεις".

Επίσης, σύμφωνα με τη διάταξη της παραγράφου 4 του άρθρου 2 του άνω νόμου 4354/2015 "Οι Εταιρίες Διαχείρισης νομιμοποιούνται, ως μη δικαιούχοι διάδικοι, να ασκήσουν κάθε ένδικο βοήθημα και να προβαίνουν σε κάθε άλλη δικαστική ενέργεια για την είσπραξη των υπό διαχείριση απαιτήσεων, καθώς και να κινούν, παρίστανται ή συμμετέχουν σε προπτωχευτικές διαδικασίες εξυγίανσης, πτωχευτικές διαδικασίες αφερεγγυότητας, διαδικασίες διευθέτησης οφειλών και ειδικής διαχείρισης του άρθρων 61 επ.

του ν. 4307/2014 [Α 246]. Εφόσον οι Εταιρίες συμμετέχουν σε οποιαδήποτε δίκη με την ιδιότητα του μη δικαιούχου διαδίκου το δεδικασμένο της απόφασης καταλαμβάνει και τον δικαιούχο της απαίτησης" [ΑΠ 368/2019]. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 80, 81 παρ. 3 και 558 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η αναίρεση δεν απευθύνεται κατά του προσθέτως παρεμβάντος στη δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αφού δεν είναι κύριος διάδικος, εκτός αν κατά τη δίκη εκείνη ανέλαβε τον δικαστικό αγώνα, οπότε κατέστη κύριος διάδικος, ή αν η αναίρεση αφορά την πρόσθετη παρέμβαση, καθώς και στην περίπτωση της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης [ΑΠ 884/2024, ΑΠ 1351/2023, ΑΠ 921/2023, ΑΠ 644/2023].

Ως προς την τελευταία αυτή περίπτωση, από τα άρθρα 76 παρ. 1 και 4, 82, 83 και 558 ΚΠολΔ προκύπτει ειδικότερα ότι η αναίρεση, όταν ασκείται από τον αντίδικο του διαδίκου, υπέρ του οποίου έχει ασκηθεί αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση, απαιτείται να στρέφεται και κατά του αυτοτελώς προσθέτως παρεμβάντος, διότι στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 83 ΚΠολΔ, οι διατάξεις για την αναγκαστική ομοδικία.

Συνακόλουθα, η μη απεύθυνση της αίτησης αναίρεσης και κατ' αυτού [αυτοτελώς προσθέτως παρεμβάντος], ο οποίος θεωρείται αναγκαίος ομόδικος του αναιρεσίβλητου κύριου διαδίκου [υπέρ του οποίου η αυτοτελής πρόσθετη παρέμβαση], συνεπάγεται την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης ως απαράδεκτης, το απαράδεκτο δε αυτό λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως, κατ' άρθρο 577 παρ. 2 ΚΠολΔ [ΑΠ 884/2024].

Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης [άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ], προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες άσκησαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο ... την από 26-9-2017 ανακοπή τους κατά της αναιρεσίβλητης, με την οποία ζητούσαν να ακυρωθεί η υπ' αριθ. 12366/2017 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου ..., με την οποία οι αναιρεσείοντες διατάχθηκαν να καταβάλουν στην αναιρεσίβλητη το ποσό των 458343,67 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την 13-2-2014 έως την εξόφληση.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την υπ' αριθ. 8630/2018 οριστική απόφασή του απέρριψε την ανακοπή και επικύρωσε την ως άνω προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής. Κατά της απόφασης αυτής οι αναιρεσείοντες άσκησαν έφεση στο Τριμελές Εφετείο ..., η οποία ορίσθηκε να συζητηθεί στις 21-2-2019, οπότε η συζήτηση αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 17-6-2020, κατά την οποία η υπόθεση δεν εκφωνήθηκε.

Κατόπιν οι αναιρεσείοντες επανέφεραν την υπόθεση προς συζήτηση με κλήση για τη δικάσιμο της 18-3-2021, οπότε η συζήτηση ματαιώθηκε, λόγω της αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων, λόγω της πανδημίας covid - 19 και ορίσθηκε νέα δικάσιμος η 30-9-2021 με επιμέλεια της γραμματείας του δικαστηρίου. Περαιτέρω, κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας, η αλλοδαπή εταιρεία με την επωνυμία "...", κατέστη ειδική διάδοχος της αναιρεσίβλητης στις έννομες σχέσεις, από τις οποίες απορρέουν οι ένδικες απαιτήσεις και ορίσθηκε διαχειρίστριά τους η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία ...".

Η τελευταία αυτή εταιρεία άσκησε εμπρόθεσμα την από 6-8-2021 αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης, η οποία συνεκδικάστηκε με την ως άνω έφεση κατά τη δικάσιμο της 30-9-2021 και εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ερήμην της εφεσίβλητης, η οποία θεωρήθηκε ότι αντιπροσωπεύεται από την ως άνω παρασταθείσα αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνουσα και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, που απέρριψε την έφεση.

Η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε στον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων και στην απολειπόμενη αναιρεσίβλητη, με επιμέλεια της αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνουσας στις 21-3-2022 με τις υπ' αριθ. Δ' 10215/21-3-2022 και Δ' 10210/21-3-2022 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου ... Α. Β.. Κατά της ως άνω εκδοθείσας υπ' αριθ. 234/2022 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου ..., οι αναιρεσείοντες άσκησαν στις 20-4-2022 την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης με τους από 1-12-2023 πρόσθετους λόγους αυτής, ζητώντας την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης απόφασης, προκειμένου να γίνει δεκτή η ανακοπής τους και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη με αυτήν διαταγή πληρωμής.

Πλην, όμως, η αίτηση αναίρεσης, όπως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, στρέφονται μόνο κατά της εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσίβλητης, όχι όμως και κατά της αυτοτελώς προσθέτως παρεμβαίνουσας υπέρ της εφεσίβλητης, η οποία φέρει, κατά πλάσμα δικαίου, τη δικονομική ιδιότητα της αναγκαίας ομοδίκου της αναιρεσίβλητης, όπως ήταν απαραίτητο να συμβαίνει, σύμφωνα με τη μείζονα σκέψη που προηγήθηκε, η έλλειψη δε της προϋπόθεσης αυτής για την παραδεκτή άσκηση της αίτησης αναίρεσης λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης με τους πρόσθετους λόγους αυτής ως απαράδεκτη, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο [άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ και να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων, που ηττήθηκαν, τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις [άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ], όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-4-2022 αίτηση και τους από 18-12-2023 πρόσθετους λόγους αυτής των Β. Π. - Κ., Ε. Π., Δ. Κ., Φ. Π. - Κ. και Α. Π. - Κ., για αναίρεση της υπ' αριθ. 234/2022 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου ....

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων [2700] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Ιουνίου 2024.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και τούτου καθώς και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη

αποχωρησάντων ο αμέσως αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Οκτωβρίου 2024.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ