Supreme Court dismisses appeal on objective liability of animal owner and evidence evaluation errors.

Απόφαση 1398 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1398/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη - Εισηγήτρια, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη, Χρήστο Τζανερρίκο και Γεώργιο Χριστοδούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Μ. Λ. του Φ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ουρανία Κατσαρού με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Χ. συζύγου Κ. Β., το γένος Θ. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Μανώλη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20/10/2013 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 239/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3/2018 του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23/3/2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Υπόκειται προς κρίση η από 23-3-2018 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθ. 3/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων. Με την απόφαση αυτή έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 7-9-2015 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθ. 239/2015 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή η από 20-10-2013 αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος για αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση, λόγω αδικοπραξίας. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (αρθ. 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (αρθ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της ( άρθ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 924 ΑΚ "ο κάτοχος ζώου ευθύνεται για τη ζημία που προξενήθηκε από αυτό σε τρίτον (παρ. 1). Αν η ζημία έγινε από κατοικίδιο ζώο που χρησιμοποιείται για το επάγγελμα, τη φύλαξη της κατοικίας ή τη διατροφή του κατόχου του, αυτός δεν ευθύνεται αν αποδείξει ότι δεν τον βαρύνει κανένα πταίσμα ως προς τη φύλαξη και την εποπτεία του ζώου (παρ. 2)".

Με την πρώτη παράγραφο του άρθρου αυτού καθιερώνεται η αντικειμενική ευθύνη του κατόχου του ζώου για τη ζημία που έγινε από αυτό σε τρίτο, δηλαδή από μόνο το γεγονός της κατοχής του ζώου και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε υπαιτιότητά του. Και τούτο διότι ο κάτοχος που έχει τα ωφελήματα από το ζώο πρέπει να φέρει και τον κίνδυνο κάθε ζημίας που προξενείται από αυτό.

Αντίθετα, προκειμένου για κατοικίδιο ζώο, θεσπίζεται με τη δεύτερη παράγραφο του ιδίου άρθρου η νόθος αντικειμενική ευθύνη του κατόχου ζώου, στηριζομένη σε εικαζόμενο πταίσμα αυτού για τη φύλαξη και εποπτεία του ζώου. Κατά συνέπεια, στην περίπτωση αυτή ο κάτοχος μπορεί να απαλλαγεί από την ευθύνη του αν επικαλεστεί και αποδείξει ότι δεν τον βαρύνει πταίσμα για τη φύλαξη και εποπτεία του ζώου.

Ως κατοικίδια ζώα νοούνται εκείνα που ζουν, αναπτύσσονται, τρέφονται, αναπαράγονται υπό τη στέγη του ανθρώπου και με τις φροντίδες αυτού και είναι προορισμένα να χρησιμοποιούνται για το επάγγελμα, τη φύλαξη της οικίας ή τη διατροφή του κατόχου τους, ενώ ως κάτοχος του ζώου με την έννοια του άρθρου 924 ΑΚ και στις δύο παραγράφους θεωρείται εκείνος που έχει φυσική εξουσία πάνω στο ζώο και που έχει αναλάβει να του παρέχει τροφή, να το στεγάζει και να το φροντίζει για χρόνο όχι πρόσκαιρο και ο οποίος μπορεί να το χρησιμοποιεί και να αποκομίζει τις οποιεσδήποτε ωφέλειές του (ΑΠ 1263/2015, ΑΠ 1979/2014, ΑΠ 1445/2007).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό της παραπάνω διάταξης με εκείνες των άρθρων 298 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι, σε περίπτωση ευθύνης του κατόχου του ζώου κατά τα άνω, αποκαθίσταται κάθε ζημία που προκλήθηκε αιτιωδώς σε τρίτο, άμεσα ή έμμεσα, και συνεπώς ο δικαιούχος δικαιούται να ζητήσει, πλην άλλων, αποζημίωση για τη θετική ζημία που του προκάλεσε το ζώο, η οποία συνίσταται στη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του, όπως είναι και αυτή που υπέστη από την καταστροφή κηπευτικών ειδών, καθώς και των μη συλλεγέντων καρπών τους, που υπήρχαν, κατά την ημέρα της καταστροφής.

Εξετέρου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 7/2006 και 4/2005).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΟλΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάσθηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει, ότι το Εφετείο δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του και κατά το μέρος που ενδιαφέρει την αναιρετική διαδικασία, τα ακόλουθα: " O εκκαλών ασκεί το επάγγελμα του κτηνοτρόφου και διατηρεί ποίμνιο με 170 περίπου πρόβατα σε μισθωμένο ακίνητο, στην αγροτική θέση "...", της περιφέρειας του χωρίου ...

της νήσου…. Η εφεσίβλητη είναι κυρία τεσσάρων συνενωμένων αγρών, στην ίδια ως παραπάνω θέση, συνολικής εκτάσεως 15 στρεμμάτων, εντός των οποίων καλλιεργεί κηπευτικά τα οποία μεταπωλεί. Στις 7 Οκτωβρίου 2012, εισήλθε στους παραπάνω αγρούς ποίμνιο, το οποίο προκάλεσε ζημίες στις καλλιέργειες της εφεσίβλητης.

Όπως αποδείχθηκε το ποίμνιο αυτό ανήκε στον εκκαλούντα, ο οποίος κατά την παραπάνω ημερομηνία, δεν το επέβλεψε κατά την βόσκηση σε όμορο με της εφεσίβλητης αγρό, με αποτέλεσμα αυτό να εισέλθει εντός των αγρών της τελευταίας και να προκαλέσει ζημίες...Από την παράνομη και υπαίτια (αμελή) συμπεριφορά του εκκαλούντος, και ειδικότερα την είσοδο του ποιμνίου του στους αγρούς της εφεσίβλητης, προκλήθηκαν σημαντικές ζημίες στις καλλιέργειες που υπήρχαν εντός αυτών.

Ειδικότερα, από όλα τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκε ότι επήλθαν οι παρακάτω ζημίες : 1) καταστράφηκαν ολοσχερώς 500 ρίζες φασόλια (μπαρμπούνι αναρριχώμενο), αποδόσεως 1 κιλού η κάθε ρίζα. Η αξία πώλησης του κιλού ανερχόταν σε 2 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία ποσού 1.000 ευρώ. 2) καταστράφηκαν ολοσχερώς 50 ρίζες αγγουριάς, αποδόσεως 10 αγγουριών η κάθε ρίζα.

Η αξία πώλησης του τεμαχίου ανερχόταν σε 0,50 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία ποσού 250 (0,50 X 50 X 10) ευρώ. 3) καταστράφηκαν ολοσχερώς 500 ρίζες φασόλια μαυρομάτικα αμπελοφάσουλα, αποδόσεως 1,5 κιλού η κάθε ρίζα. Η αξία πώλησης του κιλού ανερχόταν σε 2,5 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία ποσού 1.875 ευρώ. 4) καταστράφηκαν ολοσχερώς 700 ρίζες ντομάτας, αποδόσεως 8 κιλών η κάθε ρίζα.

Η αξία πώλησης του κιλού ανερχόταν σε 1 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία ποσού 5.600 ευρώ. 5) καταστράφηκαν ολοσχερώς 600 ρίζες καρπουζιών, αποδόσεως 600 κιλών συνολικά. Η αξία πώλησης του κιλού ανερχόταν σε 0,50 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία ποσού 300 ευρώ. 6) καταστράφηκαν ολοσχερώς 30 ρίζες πιπεριάς, αποδόσεως 0,300 κιλού η κάθε ρίζα.

Η αξία πώλησης του κιλού ανερχόταν σε 1 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία ποσού 9 ευρώ. 7) καταστράφηκε μια πρασιά ραδίκια, αντιστοιχούσα σε 100 κιλά, αξίας 1 ευρώ ανά κιλό. Επομένως προκλήθηκε ζημία συνολικής αξίας 100 ευρώ. 8) καταστράφηκαν 150 φυντάνια μαρουλιών αξίας 0,40 ευρώ έκαστο, ήτοι συνολικής αξίας 60 ευρώ.

Η συνολική αξία της προκληθείσης ζημίας, ανέρχεται επομένως στο ποσό 9.194 ευρώ. Οι ισχυρισμοί του εκκαλούντος - εναγομένου, ότι η εφεσίβλητη δεν είχε τις παραπάνω ποσότητες φυτών επί των αγροτεμαχίων της και ότι η παραγωγή της ήταν μικρότερη λόγω της εποχής κατά την οποία έλαβε χώρα το συμβάν (αρχές Οκτωβρίου), δεν κρίνονται βάσιμοι, δεδομένου ότι απ' όλα τα παραπάνω αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκε ότι στους αγρούς της εφεσίβλητης καλλιεργούνταν όλα τα παραπάνω είδη, στις παραπάνω ποσότητες, ως όψιμες καλλιέργειες, οι οποίες κατά την επίδικη χρονική περίοδο, εξακολουθούσαν να αποδίδουν καρπούς, λόγω της γεωγραφικής θέσεως των κτημάτων και του κλίματος της περιοχής, το οποίο ευνοεί τις όψιμες καλλιέργειες των παραπάνω ειδών.

Εξάλλου η εφεσίβλητη καθόλους τους μήνες του φθινοπώρου, εμπορεύεται τα παραπάνω είδη, όπως αποδεικνύεται από τα τιμολόγια τα οποία προσκόμισε...". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, δέχτηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, που είχε κρίνει όμοια, δεχόμενο ειδικότερα, ότι η αναιρεσίβλητη υπέστη ζημία, εξαιτίας της καταστροφής από το ποίμνιο προβάτων, που ανήκε στον αναιρεσείοντα, των κηπευτικών ειδών και των μη συλλεγέντων καρπών τους (φασολιών, ντοματιών, αγγουριών, πιπεριών, καρπουζιών, ραδικιών, φυντάνια μαρουλιών), που υπήρχαν κατά την ημέρα της καταστροφής, όταν αυτό, εξαιτίας της έλλειψης επίβλεψης και εποπτείας εκ μέρους του, εισήλθε στους αγρούς, ιδιοκτησίας της αναιρεσίβλητης, στους οποίους καλλιεργούσε τα άνω κηπευτικά και στη συνέχεια έκρινε, ότι δικαιούται ως αποζημίωση, το ποσό των 9.194 ευρώ, λόγω θετικής ζημίας, που αντιστοιχούσε, κατά τα αναλυτικώς αναφερόμενα, στην αξία τους, ανά κιλό για τους μη συλλεγέντες καρπούς (φασόλια, ντομάτες, αγγούρια και πιπεριές) και τα ραδίκια και ανά τεμάχιο για τα φυντάνια μαρουλιών.

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, ορθά εφάρμοσε τη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 298 ΑΚ και διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη αιτιολογία, που ανταποκρίνεται στο πραγματικό της και καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της, την οποία δεν παραβίασε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, καθόσον από τα ανελέγκτως δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, προκύπτει, ότι η άνω αποζημίωση επιδικάστηκε στην αναιρεσίβλητη για την αποκατάσταση της θετικής της ζημίας, από την καταστροφή των μη συλλεγέντων καρπών, που υπήρχαν επί των κηπευτικών ειδών, που καλλιεργούσε στους αγρούς της κατά την ημέρα της καταστροφής, καθώς και από την καταστροφή των ραδικιών και φυντανιών μαρουλιών, όπως τούτο με επαρκείς και μη αντιφατικές αιτιολογίες προκύπτει από το σύνολο των παραδοχών της.

Η αναφορά στην απόφαση της απόδοσης σε κιλά της κάθε καταστραφείσας ρίζας κηπευτικών για τον προσδιορισμό της ζημίας, δεν δημιουργεί ασάφεια ως προς το εάν οι καρποί αυτών υπήρχαν κατά το χρόνο της καταστροφής ή θα παράγονταν σε βάθος χρόνου ή επρόκειτο για το σύνολο των δυνητικά καθόλη τη διάρκεια της ζωής των φυτών παραγομένων, λαμβανομένου επιπλέον υπόψη και της παραδοχής "...ότι στους αγρούς της εφεσίβλητης καλλιεργούνταν όλα τα παραπάνω είδη, στις παραπάνω ποσότητες, ως όψιμες καλλιέργειες, οι οποίες, κατά την επίδικη χρονική περίοδο, εξακολουθούσαν να αποδίδουν καρπούς...".

Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αίτησης αναίρεσης με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από τους αριθ. 19 και 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αντιστοίχως, διότι δεν προκύπτει, κατά τρόπο σαφή, εάν η επιδικασθείσα αποζημίωση αφορά σε προϊόντα που υπήρχαν κατά την ημέρα της καταστροφής ή επρόκειτο να παραχθούν σε βάθος χρόνου και στην περίπτωση αυτή από ποια στοιχεία προκύπτει, ότι το ποσό αυτό ως διαφυγόν κέρδος θα αποδίδονταν με πιθανότητα στην αναιρεσίβλητη, είναι αβάσιμοι.

Οι λοιπές δε αιτιάσεις που προβάλλονται με τους λόγους αυτούς, σχετικά με τις καταστραφείσες ποσότητες κηπευτικών, τα είδη τους και τις ποσότητες των καρπών τους, είναι απαράδεκτες, διότι υπό την επίκληση των λόγων από τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, συντρέχει λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λάβει υπόψη του όλα τα υποστατά και, αναλόγως, έγκυρα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους, είτε για άμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή λυσιτελών ισχυρισμών είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκλησή τους από τον διάδικο (ΑΠ 1864/2017, ΑΠ 1614/2017).

Δεν θεμελιώνεται ο λόγος αυτός, αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίστηκαν με επίκληση. Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Αρκεί γι? αυτό η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολόγησης του καθενός, εφόσον από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της, προκύπτει αναμφίβολα η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου (ΑΠ 455/2014, ΑΠ 798/2010). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, μέμφεται το Εφετείο, για την από τον αριθ. 11 περ.

γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, αιτιώμενος, ότι δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, εάν έλαβε υπόψη του όλα ανεξαιρέτως τα νομίμως προσκομισθέντα από αυτόν με επίκληση έγγραφα και ειδικότερα: α) την από 10-11-2014 γνωμάτευση του γεωπόνου-μελετητή Ε. Κ. και β) την επιστημονική βιβλιογραφία, και συγκεκριμένα ι) την Λαχανοκομία του Κ.

Δ., ιι) την Λαχανοκομία-Κηπευτική του Γ. Ζ. και γ) Τομάτα Υπαίθρια του Α. Α., από τα οποία αποδεικνύεται ο έχων ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ισχυρισμός του, ότι η επικαλούμενη ζημία δεν ανερχόταν στο επιδικασθέν ποσό, δεδομένου, ότι από αυτά προέκυπτε αντιστοίχως, ότι η ζημία της αναιρεσίβλητης ανερχόταν στο ποσό των 512,23 ευρώ και ότι κατά μήνα Οκτώβριο δεν μπορεί να υπήρχαν ή υπήρχαν ελάχιστες ποσότητες από τα αναφερόμενα λαχανικά για συγκομιδή.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, από την αναφορά στην προσβαλλόμενη, ότι το Εφετείο, για το σχηματισμό της δικαστικής του κρίσης, έλαβε υπόψη, εκτός των άλλων, σαφώς προσδιοριζόμενων, αποδεικτικών μέσων, και τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, αλλά και την άνω γνωμάτευση του γεωπόνου-μελετητή Ε.-Κ., σε συνδυασμό με όσα διαλαμβάνονται στο αιτιολογικό αυτής, όπως παρπάνω έχει αναφερθεί, σαφώς προκύπτει ότι αναμφίβολα συνεκτίμησε μαζί με τις λοιπές αποδείξεις και αξιολόγησε και τα άνω επικαλούμενα έγγραφα, τα οποία αφορά ο ως άνω αναιρετικός λόγος.

Στην πραγματικότητα δε οι προβαλλόμενες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, υπό την επίκληση της άνω πλημμέλειας από τον αριθ. 11 περ. γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ανάγονται σε ουσιαστικές, εκ μέρους του, προσεγγίσεις, που εκτιμά διαφορετικά τα αποδεικτικά αυτά μέσα και οι οποίες απαραδέκτως προβάλλονται, κατ' άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί στο σύνολό της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, σύμφωνα με το άρθρ. 495 παρ. 3 ΚΠολΔ και να καταδικαστεί ο τελευταίος, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις (άρθρ. 176, 183, 191 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-3-2018 αίτηση του Μ. Λ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 3/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναιρέσεως παραβόλου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2020.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης και ήδη Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου) ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 29 Αυγούστου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ