Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the second-instance judgment was not final regarding the respondent.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal and additional arguments filed by the Holy Monastery against a final second-instance judgment. The respondent company, which was absent from the second-instance hearing, contended that the judgment was not legally final because the time limit for filing a motion to set aside a default judgment had not expired. The court ruled that the appeal was inadmissible because the contested judgment remained subject to a potential motion to set aside, preventing the start of the appeal period.
Legislator headnote
AI generatedArticles 561(2) and 573(1) of the Code of Civil Procedure; An appeal against a second-instance judgment is inadmissible if that judgment has not become final regarding the respondent due to the non-expiration of the time limit for filing a motion to set aside a default judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1334 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1334/2023
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη και Σταύρο Μάλαινο, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, νόμιμα εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Βλάχο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΟΕ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, για την οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως η ορισθείσα με την υπ' αριθμ. 3588/2015 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης σύνδικος της κηρυχθείσας, όπως δήλωσε στο ακροατήριο, σε πτώχευση με την υπ' αριθμ. 19385/2014 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ως άνω εταιρείας, δικηγόρος Θεσσαλονίκης Σταματία Μαλλά, που δεν κατέθεσε προτάσεις. Της προσθέτως υπέρ της αναιρεσείουσας παρεμβαίνουσας: Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους Άθω, που εδρεύει στις Καρυές Αγίου Όρους και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασιλική Ρομπότη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-5-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 28828/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 247/2018 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29-1-2020 αίτησή της και τους από 23-9-2022 πρόσθετους λόγους αυτής, η δε προσθέτως υπέρ της αναιρεσείουσας παρεμβαίνουσα, με το από 12.12.2022 δικόγραφο ζητεί τα εις αυτό αναφερόμενα. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σταύρο Μάλαινο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 246 Κ.Πολ.Δ., που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία (άρθρο 573 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης μπορεί, αυτεπάγγελτα ή με αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσότερων εκκρεμών ενώπιον του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους, αν υπάγονται στην ίδια διαδικασία και, κατά την κρίση του, διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων. Στην προκειμένη περίπτωση, στη δικάσιμο του Δικαστηρίου τούτου που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής, συζητήθηκαν η από 29-1-2020 αίτηση αναίρεσης και το από 23-9-2022 δικόγραφο προσθέτων αυτής λόγων, που στρέφονται κατά της υπ' αριθμ. 247/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Οι πρόσθετοι αυτοί λόγοι ασκήθηκαν παραδεκτά (άρθρο 569 ΚΠολΔ, σχετ. η 860-Ζ/1-11-2022 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης Ε. Δ. για την επίδοσή τους στην αναιρεσίβλητη). Η αίτηση και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι πρέπει να συνεκδικασθούν, αφού είναι συναφείς, αλλά και διότι οι πρόσθετοι λόγοι δεν έχουν αυθυπαρξία και συζητούνται, υποχρεωτικά, μαζί με την αίτηση (ΑΠ 894/2018).
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ. 1β', 309 εδάφ. 1, 321 και 495 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που είναι τελεσίδικη κατά το χρόνο ασκήσεως της αναιρέσεως, κατά τον χρόνο, δηλαδή, καταθέσεώς της στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Τελεσίδικη δε είναι η απόφαση, η οποία, απεκδύοντας το Δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή και δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και έφεση.
Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνο αφ' ότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε άπρακτη η, κατ' άρθρο 503 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., δεκαπενθήμερη, για την άσκησή της, προθεσμία από την επίδοση της αποφάσεως, είτε διότι ο διάδικος που δικάστηκε ερήμην και δικαιούται σε άσκησή της, παραιτήθηκε νομίμως από το ένδικο αυτό μέσο ή από το δικαίωμα ασκήσεώς του, είτε διότι η ανακοπή ασκήθηκε και απορρίφθηκε οριστικώς, καθόσον έκτοτε καθίσταται η απόφαση αυτή τελεσίδικη και, επομένως, προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1β του Κ.Πολ.Δ.
Η απόδειξη της τελεσιδικίας γίνεται με την προσκόμιση των σχετικών εκθέσεων επιδόσεως ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στην απόφαση που επιδόθηκε, σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του Δικαστηρίου, ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο (Ολ. Α.Π. 17/2013, Ολ. Α.Π. 18/2001, Ολ. Α.Π. 5/2001). Εξάλλου, από τις διατάξεις του παραπάνω άρθρου 553 παρ. 1β του Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό με εκείνες του άρθρου 503 του ίδιου Κώδικα, συνάγεται ότι στις ερήμην αποφάσεις του δευτέρου βαθμού, οι γνήσιες προθεσμίες ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας και αναιρέσεως είναι διαδοχικές και, επομένως, η ερήμην απόφαση του δευτέρου βαθμού υπόκειται σε αναίρεση μόνο μετά την πάροδο της προθεσμίας ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας εναντίον της, εκτός αν ο αναιρεσείων, που ήταν ερήμην στο δεύτερο βαθμό, παραιτηθεί του δικαιώματος ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας, ακόμη και με το δικόγραφο της αναιρέσεως.
Αν η ερήμην απόφαση του δευτέρου βαθμού δεν επιδοθεί, επειδή δεν προβλέπεται καταχρηστική προθεσμία για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, δεν αρχίζει η προθεσμία της αναιρέσεως, η οποία, αν παρ' όλα αυτά, ασκηθεί, είναι απαράδεκτη (Α.Π. 165/2023, Α.Π. 1969/2022, Α.Π. 1833/2022, Α.Π. 1497/2022, Α.Π. 1181/2022, Α.Π. 996/2022, Α.Π. 792/2022, Α.Π. 460/2022, Α.Π. 453/2022, Α.Π. 530/2018).
Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης, υπ' αριθμ. 247/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.) προκύπτει ότι με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε, ερήμην της εφεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε", η από 8-12-2015 έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 28828/2012 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία απορρίφθηκε ως μη νόμιμη η από 4-5-2011 αγωγή της τελευταίας.
Σύμφωνα, όμως, με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, η εν λόγω απόφαση του Εφετείου εκδοθείσα ερήμην της εφεσίβλητης υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας εκ μέρους της, ενώ δεν αποδεικνύεται, ότι έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς αυτήν, αφού δεν γίνεται σχετική επίκληση από την παρισταμένη αναιρεσείουσα ούτε προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, είτε επίδοση προς αυτήν (αναιρεσίβλητη) της προσβαλλομένης αποφάσεως και παρέλευση της προθεσμίας ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας, είτε παραίτησή της από το σχετικό δικαίωμα.
Επομένως, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και αυτεπαγγέλτως, όπως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, αφού ασκείται κατά αποφάσεως, η οποία δεν έχει καταστεί τελεσίδικη ως προς την αναιρεσίβλητη και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3, του Κ.Πολ.Δ.).
Μετά την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως παρέλκει η έρευνα από το Δικαστήριο της από 12-12-2022 προσθέτου παρεμβάσεως υπέρ της αναιρεσείουσας της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους Άθω.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Συνεκδικάζει την από 29-1-2020 (αριθμ. εκ. κατ. 300/29/29-1-2020) αίτηση, τους από 23-9-2022 (αριθμ. εκ. κατ.108/2022) πρόσθετους λόγους, που στρέφονται κατά της 247/2018 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και την από 12-12-2022 (αριθμ. εκ. κατ.74/12-1-2022) πρόσθετη υπέρ της αναιρεσείουσας παρέμβαση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους Άθω.
Απορρίπτει την από 29-1-2020 αίτηση αναιρέσεως και τους πρόσθετους αυτής λόγους κατά της ως άνω υπ'αριθμ.247/2018 τελεσίδικης αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που κατέθεσε η αναιρεσείουσα.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Ιουνίου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Αυγούστου 2023.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ