Supreme Court dismisses appeal arguing tenant's right to terminate commercial lease for regret under specific statute.

Απόφαση 1326 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1326/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΣΠΥΚΑΡ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ-ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΥΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, εδρεύουσας στον Άλιμο Αττικής, νομίμως εκπροσωπούμενης και 2. Του Κ. Σ., κατοίκου ..., αμφότεροι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Νικόλαο Σινό και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Σ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ευθύμιιο Παναγιωτόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 17-10-2008 και 21-10-2008 αγωγές των διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Αφού συνεκδικάσθηκαν οι αγωγές, εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2153/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3373/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-10-2012 αίτησή τους και τους από 15-2-2013 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γρηγόριος Κουτσόπουλος, ανέγνωσε την από 8-3-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 281, 288, 672 και 766 του ΑΚ, τα οποία, σύμφωνα, με τα άρθρα 8 και 29 του ν. 813/1978 (άρθρα 15 και 44 ΠΔ/τος 34/1995), εφαρμόζονται και επί εμπορικών μισθώσεων, συνάγεται γενική αρχή του δικαίου κατά την οποία επιτρέπεται σε κάθε περίπτωση να καταγγελθεί μια διαρκής ενοχική σχέση, όπως είναι και η εμπορική μίσθωση, για σπουδαίο λόγο.

Τέτοιος σπουδαίος λόγος συντρέχει και όταν, σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών η συνέχιση της διαρκούς αυτής ενοχικής σχέσεως γίνεται υπέρμετρα δυσβάστακτη είτε για τα δυο μέρη είτε για το ένα μόνο από αυτά, όπως συμβαίνει όταν τούτο οφείλεται σε ουσιώδη μεταβολή των προσωπικών ή περιουσιακών σχέσεων των μερών ή του ενός μέρους, ανεξαρτήτως της συνδρομής ή μη οποιασδήποτε υπαιτιότητας στην επέλευση της μεταβολής αυτής.

Ειδικώς, για την πρόωρη καταγγελία της εμπορικής μίσθωσης για την οποία ο νόμος έχει θεσπίσει και ειδικούς λόγους καταγγελίας για αμφότερα τα μέρη, το περιεχόμενο του σπουδαίου λόγου πρέπει να προσδιορίζεται στενά (ΑΠ 639/2007, ΑΠ 441/2000 ΕλλΔ 41.353). Ο εκ του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, Ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.ΑΠ 30/1997, Ολομ.ΑΠ 28/1997).

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικά πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ 1206/2008, ΑΠ 358/200, 361/2008, ΑΠ 610/2007, ΑΠ 1490/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, Ότι με βάση το από 16-11-2006 ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως ο αναιρεσίβλητος εκμίσθωσε στην πρώτη αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία ...

ένα επαγγελματικό χώρο με δυο τουαλέτες, επιφανείας 210 τ.μ. περίπου ... που βρίσκεται στο ισόγειο της στη ... και επί διασταύρωσης της λεωφόρου ... κειμένης πολυωρόφου οικοδομής για να εγκαταστήσει αυτή έκθεση προς πώληση και μισθώσεις αυτοκινήτων για χρονικό διάστημα από 15-12-2006 έως 14-11-2011 αντί του εις αυτήν (σύμβαση) οριζομένου μηνιαίου μισθώματος ...

Με τον 4ο όρο του παραπάνω συμφωνητικού συμφωνήθηκε, ότι ο νόμιμος εκπρόσωπος της μισθώτριας εταιρείας δεύτερος αναιρεσίβλητος ... εγγυάται ως αυτοφειλέτης εις ολόκληρον με τη μισθώτρια εταιρεία και ο ίδιος ατομικά την καταβολή των μηνιαίων μισθωμάτων ... Η μισθώτρια με το από 3-10-2008 έγγραφό της, εξώδικη δήλωση -καταγγελία-πρόσκληση που επέδωσε στον εκμισθωτή στις 3 Οκτωβρίου 2008, κατήγγειλε την ως άνω ένδικη σύμβαση μισθώσεως και απεχώρησε του μισθίου, αφήνοντας αυτό κενό και ελεύθερο.

Στις 15-10-2008 προσέφερε στον εκμισθωτή τα κλειδιά του μισθίου και πλήρωσε όλα τα οφειλόμενα μέχρι 14-10-2008 μισθώματα. Την καταγγελία αυτή αιτιολόγησε ως εξής: Μετά τη δημοσίευση της υπ' αριθμ. 123/2007 απόφασης της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία έκρινε αμετακλήτως ως αντισυνταγματική την παρ.24 του άρθρου 13 του ν. 3212/2003, με την οποία είχε καθοριστεί η χρήση γης των οικοπέδων που έχουν πρόσωπο στη Λεωφόρο ...

στο Δήμο ... ως γενικής κατοικίας, πλέον τα εν λόγω ακίνητα είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικώς και μόνο ως κατοικίες (χρήση αμιγούς κατοικίας), ρητώς απαγορευομένης κάθε άλλης χρήσεως, καθίσταται πλέον απαγορευτική και αδύνατη ως μη νόμιμη η χρήση του μισθίου ακινήτου ως καταστήματος, σύμφωνα δηλαδή με τους σκοπούς της μίσθωσης του.

Ισχυρίστηκε δε μαζί με τον ως άνω νόμιμο εκπρόσωπο της και εγγυητή ως άνω της καταβολής των οφειλομένων από τη σύμβαση μισθώσεως, ότι αναγκάστηκαν να προβούν στην καταγγελία και είναι υποχρεωμένοι προς τούτο και νομικώς δεσμευμένοι προς αποφυγή εμπλοκών, νομικών, εμπορικών και επιχειρηματικών. Δηλαδή επικαλέστηκαν τη συνδρομή σπουδαίου λόγου.

Ο ενάγων εκμισθωτής και εναγόμενος απέκρουσε αμέσως την ως άνω καταγγελία και με το από 10-10-2008 εξώδικο του που γνωστοποίησε στην εναγομένη, διαμαρτυρήθηκε και χαρακτήρισε την καταγγελία ως προσχηματική, μη νόμιμη και αντισυμβατική διότι η λειτουργία του μισθίου καταστήματος δεν επηρεάζεται από την ως άνω απόφαση του ΣτΕ.

Μάλιστα επισημαίνει και επικαλείται .ότι οι εναγόμενοι εγκατέλειψαν το μίσθιο και έπαψαν να καταβάλουν τα οφειλόμενα μισθώματα. Ειδικότερα, από την επικαλούμενη απόφαση της Ολ.ΣτΕ 123/2007 αποδεικνύεται ότι οι εκεί αιτούντες, κάτοικοι της ..., ζήτησαν την ακύρωση της αρνήσεως της Διοίκησης να προβεί στη σφράγιση καταστήματος εμπορίας αυτοκινήτων της εταιρείας "I.E. Κοντέλλης Α.Ε.", στεγαζομένου στο χώρο της πυλωτής πολυκατοικίας, ευρισκομένης στη διασταύρωση της Λεωφόρου ...

και της οδού ... του ρυμοτομικού σχεδίου της ..., όπως η άρνηση αυτή εκδηλώθηκε με το αναφερόμενο έγγραφο του Τμήματος Πολεοδομίας της Διευθύνσεως Τεχνικών Υπηρεσιών και Πολεοδομίας του Δήμου Βούλας. Με την προσβαλλόμενη πράξη του ο Δήμος Βούλας αρνήθηκε τη σφράγιση επικαλούμενος τη διάταξη της παρ. 24 του άρθρου 13 του ν. 3212/2003 (Α'308/31-12-2003), κατά την οποία η επίμαχη χρήση επιτρέπεται και επομένως δεν τίθεται θέμα σφράγισης.

Το ως άνω ανώτατο δικαστήριο δέχθηκε, μετά από σειρά σκέψεων, ότι το πολεοδομικό καθεστώς στην περιοχή του Δήμου ... πριν τη ρύθμιση του ν. 3212/2003 εξακολουθούσε να ισχύει και διατηρήθηκε ο χαρακτήρας του ως άνω οικισμού με προορισμό αποκλειστικά την κατοικία. Επειδή, με το άρθρο 13 παρ. 24 του ν. 3212/2003 επιχειρήθηκε να εισαχθεί ρύθμιση χρήσεων γης επί των οικοπέδων που έχουν πρόσωπο στη Λεωφόρο ..., που συνεπάγεται δυσμενή μεταβολή για το οικιστικό περιβάλλον της περιοχής, η οποία στηρίζεται μόνο στην αιτιολογική έκθεση χωρίς να υπάρχει ειδική μελέτη που να τεκμηριώνει επαρκώς την επίδικη ρύθμιση, η οποία δεν δικαιολογείται από άλλα (αναφερόμενα) στοιχεία, έκρινε ότι η διάταξη αυτή βρίσκεται σε αντίθεση προς το άρθρο 24 παρ.1 και 2 του Συντάγματος, διότι μεταβάλλει επί το δυσμενέστερον το καθεστώς χρήσεων χωρίς να στηρίζεται στην προαναφερόμενη αναγκαία ειδική μελέτη.

Έτσι, το ΣτΕ ακύρωσε την εκδηλωθείσα με το αναφερόμενο έγγραφο του Τμήματος Πολεοδομίας της Διεύθυνσης Τεχνικών υπηρεσιών και Πολεοδομίας άρνηση του Δήμου Βούλας να προβεί στη σφράγιση του στην απόφαση καταστήματος.

Στην προκειμένη περίπτωση, το τριώροφο ακίνητο όπου στο ισόγειο αυτού κείται το μίσθιο, που βρίσκεται στη διασταύρωση της Λεωφόρου ... με την οδό ... της ..., έχει κατασκευαστεί ως αμιγώς επαγγελματικό κτίριο καταστημάτων και γραφείων με βάση την καθ' όλα έγκυρη με αριθμό .../2004 οικοδομική άδεια της Πολεοδομίας του Δήμου Βούλας στο όνομα των τέκνων του ενάγοντος εκμισθωτή, Κων/νου και Αγγελικής, σύμφωνα με τις πολεοδομικές διατάξεις που ίσχυαν τότε, συμπεριλαμβανομένων των διατάξεων του ν. 3212/2003, του οποίου η συνταγματικότητα δεν είχε θιγεί.

Η άνω οικοδομική άδεια δεν έχει ανακληθεί. Λόγω της φύσης της κατασκευής του το κτίριο αυτό δεν είναι δυνατό να αλλάξει χρήση, εκτός αν κατεδαφιστεί και κατασκευαστεί εξ αρχής, όπως κατέθεσε στην υπ' αριθμ. .../2010 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών ο μάρτυρας του εκκαλούντος Ν. Π., πολιτικός μηχανικός, Η κατάσταση του κτιρίου αυτού δεν έχει θιγεί μετά την ως άνω απόφαση του ΣτΕ, δεδομένου ότι η απόφαση αυτή δεν έχει γενική εφαρμογή με την έννοια που αναλύεται στην απόφαση 171/2009 του ΣτΕ.

Πιο συγκεκριμένα, κατά την τελευταία απόφαση, στις περιπτώσεις κατά τις οποίες με αμετάκλητη δικαστική απόφαση ακυρώνεται ατομική διοικητική πράξη για το λόγο ότι στηρίχθηκε σε διάταξη αντίθετη προς υπέρτερης τυπικής ισχύος κανόνα δικαίου ή σε κανονιστική πράξη της Διοίκησης που δεν έχει νόμιμο εξουσιοδοτικό έρεισμα, η αρχή αυτή κάμπτεται για τις λοιπές όμοιου περιεχομένου ατομικές διοικητικές πράξεις, οι οποίες έχουν εκδοθεί με βάση την ίδια διάταξη, εφόσον πρόσωπο που έχει έννομο συμφέρον υποβάλει στη Διοίκηση μέσα σε εύλογο χρόνο μετά τη δημοσίευση της ακυρωτικής δικαστικής απόφασης, αίτηση για την ανάκληση των πράξεων αυτών.

Τότε η Διοίκηση είναι υποχρεωμένη να επανεξετάσει τη νομιμότητα της πράξης και να προσχωρήσει στην ανάκληση της, κατ' εκτίμηση των λόγων υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος που τυχόν επιβάλλουν ή αποκλείουν την ανάκληση της, της ανάγκης προστασίας δικαιωμάτων που τρίτοι απόκτησαν καλόπιστα από την εφαρμογή της και του χρόνου που παρήλθε από την έκδοση της.

Αυτά ισχύουν και στην περίπτωση κατά την οποία με αμετάκλητη δικαστική απόφαση ακυρώνεται κανονιστική διοικητική πράξη λόγω αντίθεσης της προς το Σύνταγμα. Σύμφωνα με αυτά, και στην περίπτωση αυτή υπάρχει υποχρέωση της Διοίκησης να ανακαλέσει υπό τις άνω προϋποθέσεις τις ατομικές διοικητικές πράξεις που έχουν εκδοθεί κατ' εφαρμογή αντισυνταγματικής κανονιστικής διοικητικής πράξης, εφόσον υποβληθεί αίτηση σε εύλογο χρόνο.

Όμως, στην περίπτωση που απασχολεί, αφού δεν έχει γίνει καμία τέτοια αίτηση ή ενέργεια από οποιονδήποτε αναφορικά με την ανάκληση της οικοδομικής άδειας, δυνάμει της οποίας κατασκευάστηκε το ένδικο μίσθιο, εφαρμοζομένου για την έκδοση της του ν.3212/2003, που κρίθηκε μεταγενέστερα ως αντισυνταγματικός, δεν δικαιολογείται λόγος για τον οποίο πρέπει να αλλάξει η χρήση του πιο πάνω τριώροφου κτιρίου, στο οποίο ο ενάγων εκμισθωτής έχει δικαίωμα επικαρπίας.

Όπως ήδη εκτέθηκε στις σκέψεις που προηγήθηκαν, επιτρέπεται σε κάθε περίπτωση να καταγγελθεί μια διαρκής ενοχική σχέση, όπως είναι και η εμπορική μίσθωση, για σπουδαίο λόγο. Ειδικώς, για την πρόωρη καταγγελία της εμπορικής μίσθωσης για την οποία ο νόμος έχει θεσπίσει και ειδικούς λόγους καταγγελίας για αμφότερα τα μέρη, το περιεχόμενο του σπουδαίου λόγου πρέπει να προσδιορίζεται στενά.

Έτσι, επί εμπορικής μίσθωσης ακινήτου η μεταβολή των όρων και προϋποθέσεων που διέπουν το κτίριο όπου στεγάζεται το μίσθιο λαμβάνεται υπόψη κατά το μέτρο που οι όροι αυτοί δεν μπορούν να εκπληρωθούν από ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη, βάσει των αρχών της καλής πίστης. Εξάλλου, για τη συγκεκριμενοποίηση της αόριστης νομικής έννοιας του σπουδαίου λόγου μπορεί να γίνει και στάθμιση του συμφέροντος του καταγγέλλοντας για πρόωρη λύση της σύμβασης με το συμφέρον του αντισυμβαλλόμενου για διατήρηση της σύμβασης μέχρι την κανονική λύση της (Α.

Π. 1639/2005 ό.π.). Στην ένδικη περίπτωση, εφόσον η μισθώτρια εταιρεία δεν έχει εμποδιστεί με κανένα τρόπο στη χρήση του μισθίου ως καταστήματος και συνεπώς μπορεί να συνεχίσει να χρησιμοποιεί αυτό όπως έχει συμφωνηθεί με τη μισθωτική σύμβαση και κατά την ορισθείσα διάρκεια της, ο επικαλούμενος σπουδαίος λόγος στερείται περιεχομένου και υπερέχει το συμφέρον του αντισυμβαλλόμενου εκμισθωτή, ο οποίος επιθυμεί τη διατήρηση της σχέσης μέχρι την κανονική λύση της.

Διότι, σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης, αν ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, δεν μπορεί να μην είναι ανεκτή η συνέχιση της μίσθωσης όταν οι δικαστικές διαδικασίες αφορούν σε άλλο ακίνητο της Λεωφ. ... και σε άλλα τρίτα πρόσωπα, ευρισκόμενα σε διαφορετικές συνθήκες και οπωσδήποτε δεν έχει παρουσιαστεί κανένας κίνδυνος να ληφθούν μέτρα σφράγισης του μισθίου, παρότι αυτό κτίσθηκε με βάση οικοδομική άδεια, η οποία στηρίχθηκε σε νόμο που κρίθηκε ότι, αντιβαίνει σε συνταγματική διάταξη.

Ο ισχυρισμός των εφεσίβλητων ότι ο σπουδαίος λόγος υπάρχει από το γεγονός ότι μεταβλήθηκαν οι συνθήκες για το μίσθιο, ώστε αυτό να είναι κατάλληλο για τη χρήση για την οποία έχει μισθωθεί, καθισταμένης ανέφικτης της χρήσεως του δεν αποδεικνύεται αφού η χρήση αυτή μπορεί να λάβει χώρα και μετά την έκδοση της προαναφερόμενης απόφασης του ΣτΕ.

Ούτε αποδείχθηκε ότι η μισθώτρια εταιρεία αντιμετωπίζει αιφνίδιο κλείσιμο της επιχείρησης της, επομένως και αυτός ο ισχυρισμός της είναι αβάσιμος. Αφού δεν θεμελιώνεται σπουδαίος λόγος για την καταγγελία της μισθώτριας, αυτή είναι άκυρη, δεν παράγει τα αποτελέσματα της (άρθρα 174, 180 Α.Κ.) και δεν λύθηκε με την ως άνω καταγγελία η ένδικη σύμβαση μισθώσεως.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι δεν υφίσταται σπουδαίος λόγος για την καταγγελία της ένδικης σύμβασης από τη μισθώτρια εταιρεία και αφού δέχθηκε τους σχετικούς λόγους της έφεσης του αναιρεσιβλήτου εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε κρίνει αντιθέτως και στη συνέχεια απέρριψε με την από 17-10-2008 αγωγή των αναιρεσειόντων και δέχθηκε κατά ένα μέρος την από 21-10-2008 αγωγή του αναιρεσιβλήτου και δη αναγνώρισε: 1) ότι η ως άνω καταγγελία της συμβάσεως μισθώσεως είναι άκυρη και αντισυμβατική και 2) ότι οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες οφείλουν να καταβάλουν στον αναιρεσίβλητο 313.348 ευρώ για εξόφληση των προαναφερομένων μισθωμάτων.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, με αναλυτική μάλιστα αξιολόγηση των κατ' ιδίαν αποδεικτικών μέσων, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν, καθόσον κατά τα προαναφερόμενα δέχθηκε ότι στην ένδικη περίπτωση δεν θεμελιώνεται σπουδαίος λόγος για την καταγγελία της μισθώτριας, αφού αυτή δεν είχε εμποδιστεί με κανένα τρόπο στη χρήση του μισθίου και μπορούσε να συνεχίσει να το χρησιμοποιεί όπως έχει συμφωνηθεί με τη μισθωτική σύμβαση.

Επομένως, ο πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλονται οι προβλεπόμενες από το άρθρο 559 αριθμ.19 του ΚΠολΔ πλημμέλειες πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατά το άρθρο 559 αριθμ.8 ΚΠολΔ δημιουργείται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου ως πράγματα θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τείνουν στη θεμελίωση ή στην κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που έχει ασκηθεί με αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, ή ένδικο μέσο.

Επομένως, δεν ιδρύεται ο παραπάνω λόγος, όταν το δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη τον ισχυρισμό που δεν είναι νόμιμος ή είναι αόριστος, ή είναι νομικά αδιάφορος. Εξάλλου, κατά το άρθρο 43 του πδ 34/1995 όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 17 παρ.1 ν. 3853/2010, ο μισθωτής μπορεί μετά την πάροδο διετίας από την έναρξη της σύμβασης να καταγγέλλει τη μίσθωση.

Η καταγγελία γίνεται εγγράφως και τα αποτελέσματά της επέρχονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από αυτή. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτής οφείλει στον εκμισθωτή ως αποζημίωση το καταβαλλόμενο κατά το χρόνο της καταγγελίας μίσθωμα τεσσάρων (4) μηνών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι επί επαγγελματικής μίσθωσης ο μισθωτής δικαιούται, εκτός των περιπτώσεων που προβλέπονται από τον ΑΚ, να καταγγείλει εγγράφως τη μίσθωση αυτή για μεταμέλεια, μετά την πάροδο διετίας από την έναρξή της και με την καταβολή κατ' αποκοπή αποζημίωσης, τα δε αποτελέσματα αυτής, δηλαδή η λύση της σύμβασης επέρχονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από αυτήν (ΑΠ 213/2012, ΑΠ 1673/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο του κυρίου δικογράφου της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ.8 περ.β' ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δεν έλαβε υπόψη του τον προταθέντα, τόσο πρωτοδίκως, όσο και ενώπιον αυτού, επικουρικό ισχυρισμό των αναιρεσειόντων περί εφαρμογής του άρθρου 43 του ΠΔ 34/1995, που κατά τα προεκτεθέντα, παρέχει στον μισθωτή το δικαίωμα να καταγγείλει τη μίσθωση με υποχρέωση καταβολής αποζημιώσεως στον εκμισθωτή τεσσάρων μισθωμάτων. Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε ότι η λειτουργία της ένδικης μισθώσεως άρχισε στις 15-12-2006 και η καταγγελία αυτής από τους αναιρεσείοντες έλαβε χώρα στις 15-10-2008, ήτοι πριν από τη συμπλήρωση διετίας από την έναρξη της ένδικης μισθώσεως.

Συνεπώς, ενόψει αυτών ο εν λόγω ισχυρισμός περί καταγγελίας της μισθώσεως κατ' άρθρ. 43 του ΠΔ 34/1995 δεν είναι νόμιμος, σύμφωνα και με τα αναπτυχθέντα στη νομική σκέψη και δεν αποτελεί ¨πράγμα¨ διότι αυτός ως τέτοιος δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ως εκ τούτου δε από τη μη λήψη αυτού υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν ιδρύεται ο από την ως άνω διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως. Επομένως ο μοναδικός από το άρθρο 559 αριθμ. 8 περ. β' ΚΠολΔ, ως άνω λόγος αναιρέσεως =, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και ο πρόσθετος αυτής λόγος και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-10-2012 αίτηση των : 1) εταιρείας με την επωνυμία "ΣΠΥΚΑΡ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ-ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΥΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" και 2) Κ. Σ. και τον από 15-2-20013 πρόσθετο λόγο για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3373/2012 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ. Και

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ