Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for absent defendant and substantive grounds regarding asset liquidation. The court rejects the appeal against the first-instance judgment. The court dismisses the appeal on both procedural and substantive grounds. The court rejects the appeal on procedural and substantive grounds. The court dismisses the appeal on procedural and substantive grounds. The court rejects the appeal on procedural and substantive grounds.

Απόφαση 1173 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1173/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Θεόδωρο Μαντούβαλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Χονδρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. χας Θ. Κ., το γένος Θ. Τ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Βαλμαντώνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και 2) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-1-2013 αίτηση της 1ης των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 122/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 152/2015 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20-12-2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Θεόδωρο Μαντούβαλο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο η αναιρεσείουσα και η 1η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 § 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην εξεταζόμενη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη με επίκληση από την αναιρεσείουσα υπ' αριθμ. …56Δ'/12-7-2018 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Πειραιά Ν. Κ. προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην δεύτερη των αναιρεσιβλήτων. Κατά συνέπεια, εφόσον, σύμφωνα με τα πρακτικά, αυτή δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσε δήλωση (ΚΠολΔ 242 § 2 και 573 § 1), πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 576 § 2 ΚΠολΔ.

Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση 152/2015 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας, απορρίφθηκε κατ' ουσία η έφεση της ήδη αναιρεσείουσας κατά της 122/2014 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Άρτας, το οποίο, δικάζοντας κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, αίτηση της ήδη 1ης αναιρεσίβλητης κατά των λοιπών διαδίκων (Τραπεζών) για υπαγωγή της στο νόμο για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα (Ν. 3869/2010), έκανε δεκτή εν μέρει αυτή και έναντι χρέους από δανειακές συμβάσεις και στεγαστικά δάνεια 52.244,51 + 52.751,36 = 104.995,87 € στην αναιρεσείουσα και τη β' αναιρεσίβλητη αντίστοιχα, το Δικαστήριο καθόρισε να τους καταβάλει 50 € το μήνα χ 4 έτη και εξαίρεσε από την εκποίηση την κύρια κατοικία της αντί μηνιαίας δόσης 113,88 € χ 15 έτη με περίοδο χάριτος 4 ετών.

Με τη διάταξη της §1 του άρθρου 1 Ν. 3869/2010, όπως ίσχυε και εφαρμόζεται στην προκείμενη υπόθεση πριν αντικατασταθεί με το Ν. 4336/2015, ορίζεται ότι "φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους (εφεξής οφειλέτες) δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών τους και απαλλαγή.

Την ύπαρξη δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής". Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, απαραίτητη προϋπόθεση για την υπαγωγή στο ρυθμιστικό πεδίο εφαρμογής του Ν. 3869/2010 είναι ο οφειλέτης να έχει περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών του. Όπως δε προκύπτει από την πρόβλεψη του τελευταίου εδαφίου της §1 του πιο πάνω άρθρου 1 Ν. 3869/2010, κατά την οποία την ύπαρξη του δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής, το επιλαμβανόμενο της υπόθεσης δικαστήριο ερευνά την ύπαρξη του δόλου όχι αυτεπαγγέλτως, αλλά, όπως είναι αυτονόητο και γι' αυτό παραλείφθηκε στο νόμο, κατά πρόταση πιστωτή, ο οποίος πρέπει να προτείνει τον εν λόγω ισχυρισμό κατά τρόπο ορισμένο, ήτοι με σαφή έκθεση των γεγονότων που τον θεμελιώνουν (πρβλ.

άρθρ. 262 § 1 ΚΠολΔ), και να τον αποδείξει (ΑΠ 156/2018, ΑΠ 65/2017). Εξάλλου, κατά την §2 του πιο πάνω άρθρου 1 Ν. 3869/2010, αν τα περιουσιακά στοιχεία του οφειλέτη δεν είναι επαρκή, το δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τα πάσης φύσεως εισοδήματά του, ιδίως εκείνα από την προσωπική του εργασία, τη δυνατότητα συνεισφοράς του συζύγου και σταθμίζοντας αυτά με τις βιοτικές ανάγκες του ιδίου και των προστατευόμενων μελών της οικογενείας του, τον υποχρεώνει να καταβάλλει μηνιαίως και για χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών ορισμένο ποσό για ικανοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών του, συμμέτρως διανεμόμενο.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 εδάφ. α' ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην παρούσα διαδικασία (άρθρ. 14 Ν. 3869/2010), αναίρεση επιτρέπεται "αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών...". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Αν το σφάλμα εντοπίζεται στην ελάσσονα πρόταση, ήτοι όταν η περιγραφή των περιστατικών είναι τόσο ατελής, ελλιπής ή αντιφατική, ώστε να μην μπορεί να διαγνωστεί, αν τα περιστατικά υπάγονται στον εφαρμοστέο νομικό κανόνα, η παράβαση ελέγχεται με το λόγο του αριθμ. 6 του άρθρου αυτού. Με τους λόγους αυτούς δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 849/2007).

Τέλος, στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες και με τους λόγους της αναίρεσης πλήττεται η μία μόνο από αυτές, οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης, κατ' άρθρ. 566 § 1 και 577 § 3 ΚΠολΔ, είναι αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της απόφασης.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναίρεσης πλήττονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν τελεσφορεί (ΑΠ 156/2018, ΑΠ 1221/2017, ΑΠ 383/2017, ΑΠ 763/2016). Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Άρτας με την πληττόμενη 152/2015 απόφασή του δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του (ΚΠολΔ 561 § 1), τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά, κατά το μέρος που ενδιαφέρουν στην προκείμενη δίκη: "...Με τον τρίτο λόγο έφεσης κατά το πρώτο σκέλος αυτού, η εκκαλούσα παραδεκτώς επαναφέρει την ένστασή της περί δόλιας περιέλευσης της αιτούσας πρώτης εφεσίβλητης σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των οφειλών της καθώς προέβη σε διαρκή δανεισμό, εν γνώσει της αδυναμίας κάλυψης των χρεών της, ισχυρισμός που επαναλαμβάνεται και από τη δεύτερη εφεσίβλητη ...

Ο λόγος αυτός κατά το πρώτο μέρος του κρίνεται απορριπτέος ως αόριστος καθώς τόσο η εκκαλούσα όσο και η δεύτερη εφεσίβλητη δεν επικαλούνται τις ενέργειες της οφειλέτιδος, με τις οποίες προκλήθηκε σε αυτές άγνοια της επισφάλειας του δανεισμού, στοιχείο που απαιτείται να συντρέχει για την κατάφαση της βασιμότητάς του, σε κάθε δε περίπτωση, ο δόλος πρέπει να αναφέρεται στο χρονικό διάστημα μετά την ανάληψη του χρέους και όχι στο χρόνο σύναψης της δανειακής σύμβασης κάτι που δεν επικαλείται η εκκαλούσα καθώς και η δεύτερη των καθ' ων...

Εκτός αυτού, μόνο οι πιστωτές βαρύνονται με την απόδειξη του ισχυρισμού αυτού και δεν προσκόμισαν κανένα αποδεικτικό στοιχείο...

Συνεπώς συντρέχει στην περίπτωση της αιτούσας μόνιμη και διαρκής αδυναμία πληρωμής των ληξιπρόθεσμων οφειλών της προς τις μετέχουσες πιστώτριες οι οποίες δεν έχουν αναληφθεί το τελευταίο έτος πριν από την υποβολή της αίτησης. Η δε αδυναμία της αυτή δεν οφείλεται σε δόλο, το αντίθετο από κανένα αξιόπιστο, προσκομισθέν κατά την παρούσα δίκη, αποδεικτικό στοιχείο δεν αποδείχθηκε, λαμβανομένης υπ' όψιν και της σε κάθε περίπτωση εκάστοτε δυνατότητας των τραπεζών αξιολόγησης της οικονομικής αξιοπιστίας και φερεγγυότητας των δανειοληπτών τους, πολλώ δε μάλλον ουχί καταχρηστικώς η αιτούσα άσκησε τη σχετική αίτηση υπαγωγής στο ν. 3869/2010...".

Η αναιρεσείουσα πιστώτρια τράπεζα, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, προσάπτει στην πληττόμενη απόφαση αιτίαση, από τον αριθ. 1 εδάφ. α' του άρθρου 560 ΚΠολΔ, που συνίσταται στο ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με το να απαιτήσει για τη συνδρομή της δόλιας περιέλευσης της α' αναιρεσίβλητης σε αδυναμία πληρωμών, τον άμεσο δόλο της και συγκεκριμένα την εκ μέρους της εξαπάτηση των υπαλλήλων της Τράπεζας και της β' αναιρεσίβλητης με την προσκόμιση πλαστών στοιχείων ή την απόκρυψη των υποχρεώσεών της κατά τη λήψη των δανείων ταυτοχρόνως δε να αποκλείσει τη συνδρομή αυτής (δόλιας περιέλευσης σε αδυναμία πληρωμής των χρηματικών της οφειλών), σε περίπτωση ενδεχόμενου δόλου ή παράλειψης των ίδιων των υπαλλήλων να ερευνήσουν την πιστοληπτική της δυνατότητα, πριν από την χορήγηση των επίμαχων δανείων παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις διατάξεις των άρθρων 1 § 1 Ν. 3869/2010, 330 ΑΚ και 27 ΠΚ, αξιώνοντας πρόσθετα στοιχεία απ' αυτά που απαιτούν τούτες για τη συγκρότηση δόλου στο πρόσωπο του αιτούντος - οφειλέτη.

Ο λόγος αυτός, κατά τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη, αλυσιτελώς προβάλλεται, αφού η απόρριψη, από την προσβαλλόμενη απόφαση, της ενστάσεως της αναιρεσείουσας περί δόλιας περιέλευσης της α' αναιρεσίβλητης σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής των οφειλών της, στηρίζεται αυτοτελώς σε πλείονες επάλληλες αιτιολογίες (απόρριψη αυτής ως αόριστη και ως ουσία αβάσιμη), με την αναίρεση δε πλήττεται μόνο κατά το μέρος που απέρριψε αυτή με την παράθεση της πλεοναστικής και, συνάμα, εσφαλμένης αιτιολογίας (ΑΠ 286/2017, ΑΠ 153/2017, ΑΠ 65/2017), [κατά την οποία απαιτείται, για τη δόλια περιέλευση του υπερχρεωμένου οφειλέτη σε μόνιμη αδυναμία πληρωμών, άμεσος δόλος αυτού και, ειδικότερα, εξαπάτηση εκ μέρους του, ως δανειολήπτη, των υπαλλήλων του πιστωτικού ιδρύματος από το οποίο δανειοδοτήθηκε με την προσκόμιση πλαστών στοιχείων ή απόκρυψη των υποχρεώσεών του, που δεν έχουν καταχωριστεί στις βάσεις δεδομένων που αξιοποιούν οι τράπεζες για την οικονομική συμπεριφορά των πελατών τους, αποκλείοντας ότι συντρέχει κάτι τέτοιο (δόλια περιέλευση σε μόνιμη αδυναμία πληρωμών) σε περίπτωση ενδεχόμενου δόλου ή παράλειψης των υπαλλήλων των πιστωτικών ιδρυμάτων να ενεργήσουν έρευνα της πιστοληπτικής ικανότητας του δανειολήπτη πριν από τη χορήγηση της πίστωσης].

Επομένως, αφού δεν πλήττεται αποτελεσματικά, η προπαρατιθέμενη επάλληλη αιτιολογία, αφού τυχόν παραδοχή της αιτίασης, δεν επηρεάζει το διατακτικό της απόφασης, που στηρίζεται αυτοτελώς, στη μη πληττόμενη επάλληλη αιτιολογία, ο λόγος αυτός αναίρεσης ως αλυσιτελής πρέπει να απορριφθεί.

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης εκ των άρθρων 560 αρ. 1 και 6 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τις εξής παραδοχές της που στηρίζουν το διατακτικό: "...Η αιτούσα γεννηθείσα το έτος 1952, τελεί εν χηρεία από το έτος 2011 (18 Δεκεμβρίου) έχει τέσσερα ενήλικα τέκνα, το Γ. ηλικίας σήμερα 28 ετών, τη Γ.

ηλικίας 27 ετών, την Ε. ηλικίας 25 ετών και το Δ. ηλικίας 23 ετών σήμερα, που διαβιούν μαζί της στην οικογενειακή στέγη, ενώ τα τρία από αυτά εξαρτώνται οικονομικά από την ίδια καθόσον ο πρώτος αν και έγγαμος με ένα ανήλικο τέκνο είναι άνεργος με προσωρινή αδυναμία εξεύρεσης εργασίας λόγω της γενικότερης οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα κι έχει πλήξει την απασχόληση, η τρίτη είναι φοιτήτρια στη σχολή ...

και ο τέταρτος είναι άνεργος λόγω τροχαίου ατυχήματος που συνέβη στις 14-9-2013, από το οποίο υπέστη σοβαρές σωματικές κακώσεις και βρίσκεται υπό συνεχή φαρμακευτική αγωγή και ιατρική παρακολούθηση. Η αιτούσα δεν εργάζεται και λαμβάνει σύνταξη χηρείας ποσού 643,70 ευρώ ενώ μετά την παρέλευση 4 ετών θα ανέλθει στα 750 ευρώ το μήνα.

Άλλη πηγή εισοδήματος δεν διαθέτει. Το ποσό που είναι αναγκαίο να δαπανάται μηνιαίως για την κάλυψη των αναγκών της ίδιας αλλά και των τριών τέκνων της που εξαρτώνται από την ίδια οικονομικά ήτοι η διατροφή, ένδυση, υπόδηση, λογαριασμοί, έμμεσοι και άμεσοι φόροι, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ανέρχονται σε 700 ευρώ περίπου λαμβανομένου υπόψη ότι ο οφειλέτης ο οποίος ζητά να υπαχθεί στις διατάξεις του Νόμου, πρέπει από την πλευρά του να μειώσει στο ελάχιστο τις δαπάνες του μόνο στις απολύτως απαραίτητες, για τον προβλεπόμενο από το νόμο χρονικό διάστημα των τεσσάρων ετών...

Με βάση τα προελεχθέντα συντρέχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της αιτούσας στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010 και ειδικότερα αυτή των άρθρων 8 παρ. 2 και 9 παρ. 2.

Συνεπώς το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ορθώς έκρινε ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στη ρύθμιση του Ν. 3869/2010... Όσον αφορά το ειδικότερο περιεχόμενο της ρύθμισης αυτής, όπως προαναφέρθηκε το μηνιαίο εισόδημα της αιτούσας ανέρχεται στο ποσό των 643,70 ευρώ συν 75 ευρώ το μήνα που λαμβάνει ως επίδομα πολύτεκνης μητέρας, ήτοι συνολικά 718,70 ευρώ, με προοπτική να ανέλθει σε λίγο χρόνο σε 750 ευρώ, όπως προαναφέρθηκε ανωτέρω.

Ενόψει αυτού και λαμβανομένων υπόψη, το προς διάθεση στις πιστώτριές της ποσό πρέπει να οριστεί στο ποσό των 50 ευρώ το μήνα, το οποίο βρίσκεται μέσα στις οικονομικές της δυνατότητες...". Με τις παραδοχές αυτές, το Δικαστήριο της ουσίας ορθά ερμήνευσε και υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στους ουσιαστικούς κανόνες δικαίου που εφάρμοσε και συγκεκριμένα στις διατάξεις των άρθρων 1 § 1 και 8 § 2 Ν. 3869/2010, τους οποίους δεν παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου.

Ειδικότερα, στις παραδοχές του το ως Εφετείο δικάσαν Δικαστήριο περιλαμβάνει επαρκή αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την υπαγωγή της αιτούσας - 1ης αναιρεσίβλητης στις ευεργετικές γι' αυτή διατάξεις του Ν. 3869/2010, αφού προσδιορίζει κατά το χρόνο συζήτησης της υπόθεσης, ότι αυτή δεν εργάζεται, την ηλικία της, την οικογενειακή της κατάσταση, τα εισοδήματά της αναλυτικά και εν συνόλω, τις βιοτικές της ανάγκες και τα προστατευόμενα μέλη της οικογενείας της.

Για τα τελευταία ειδικά (τα τρία ενήλικα παιδιά της, εκ των οποίων ο πρώτος έγγαμος με ανήλικο τέκνο) αναφέρει ότι διαβιούν μαζί της στην οικογενειακή στέγη, ότι είναι άνεργα με αδυναμία εξεύρεσης εργασίας ο καθένας για τους αναφερόμενους στην απόφαση λόγους, ότι εξαρτώνται απ' αυτή οικονομικά και διατρέφονται απ' αυτή, ήτοι δεν διαθέτουν ίδια πηγή εισοδήματος ή περιουσία αυτά (τα παιδιά) ή η σύζυγος του πρώτου.

Λαμβάνοντας δε αυτά υπόψη, λόγω των εξαιρετικών περιστάσεων που αντιμετωπίζει, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως στο πολύ χαμηλό μηνιαίο εισόδημά της, την ηλικία της, τις βασικές βιοτικές ανάγκες της και των μελών της οικογενείας της, υπήγαγε αυτή στο άρθρο 8 § 5 εδ. α' Ν. 3869/2010 περί μηνιαίων καταβολών μικρού ύψους απευθείας στις πιστώτριες Τράπεζες από το εισόδημά της επί τετραετία.

Δεν ήταν δε αναγκαίο να αναφερθούν και άλλα περιστατικά ως προς τον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου και για την πληρότητα της αιτιολογίας, πέραν των όσων αναφέρονται στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 560 αριθ. 1 και 6 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ότι λαμβάνοντας υπόψη, κατά τον ποσοτικό υπολογισμό των βιοτικών αναγκών της 1ης αναιρεσίβλητης, και τις ίδιες ανάγκες των τριών ενήλικων τέκνων της, παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 1 § 1 και 8 § 2 Ν. 3869/2010, όπως ίσχυαν κατά την κατάθεση της κρινόμενης αίτησης, καθώς και τις διατάξεις των άρθρων 1486 και 1491 ΑΚ, διότι α) υπήγαγε στη νομική έννοια του προστατευόμενου μέλους τα ανωτέρω τέκνα της 1ης αναιρεσίβλητης, χωρίς ταυτόχρονα να δεχθεί ότι τούτα στερούνταν οιουδήποτε εισοδήματος και περιουσίας, ή αυτή που διέθεταν δεν ήταν ικανή για τη διατροφή τους, β) για τους άνεργους υιούς της, δεν αναφέρει ότι είναι εγγεγραμμένοι στο Μητρώο Ανέργων του ΟΑΕΔ ή ότι έχουν κάρτας ανεργίας, γ) για τον ενήλικο υιό της Γ., δεν αναφέρει τον χρόνο ανεργίας του, ώστε να προκύπτει η μονιμότητα αυτής του της κατάστασης, ούτε την εργασιακή του ειδίκευση και την προηγούμενη εργασία και εμπειρία του, για να στηρίζεται η παραδοχή ότι η αδυναμία του να ανεύρει εργασία οφείλεται στην οικονομική κρίση, παραλείπει δε να δεχθεί και την αδυναμία της συζύγου του να εκπληρώσει τούτη την υποχρέωση διατροφής του, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για την ενεργοποίηση της σχετικής αξίωσης τούτου κατά της μητέρας του 1ης αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με το άρθρο 1491 ΑΚ, δ) για τη θυγατέρα της Ε., δεν αναφέρει τα έτη σπουδών της αναφερόμενης σχολής και ε) όσον αφορά τον υιό της Δ., δεν αναφέρει πού εργάζονταν πριν, καθώς και το διαγνωσθέν ποσοστό της ανικανότητάς του για εργασία και την χρονική της διάσταση, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, κατά το μέρος δε που οι αιτιάσεις του λόγου αυτού συνέχονται με την αξιολόγηση, στάθμιση και εκτίμηση των αποδείξεων και υπό την επίκληση της προσβαλλόμενης πλημμέλειας πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Τέλος με τον τρίτο λόγο αναίρεσης πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση κατά τις παρακάτω παραδοχές της που στηρίζουν το διατακτικό: "...Επίσης η αιτούσα ισχυρίζεται ότι από έκτακτη χρησικτησία έχει στην κατοχή της: 1) μια αγροικία εμβαδού 79 τ.μ., αντικειμενικής αξίας 6.484,32 ευρώ, 2) μια αποθήκη, εμβαδού 40 τ.μ., αντικειμενικής αξίας 2.184 ευρώ, 3) μια αποθήκη, εμβαδού 75 τ.μ., αντικειμενικής αξίας 5.850 ευρώ, επί οικοπέδου εμβαδού 8.000 τ.μ., που βρίσκεται στον ...

στην ...., εκτός οικισμού στη θέση "...", 4) ένα αγροτεμάχιο, εμβαδού 7.000 τ.μ., στη θέση ..., στο ..., 5) ένα αγροτεμάχιο εμβαδού 10.000 τ.μ., στη θέση ... ή ... στον ..., 6) ένα αγροτεμάχιο, εμβαδού 2.500 τ.μ. στη θέση ... στο ..., 7) ένα αγροτεμάχιο, εμβαδού 7.000 τ.μ. στη θέση ..., εκτός οικισμού, στον ... ... και 8) ένα αγροτεμάχιο, εμβαδού 8.000 τ.μ., στη θέση ...

στον ... .... Τα ανωτέρω περιουσιακά στοιχεία της αιτούσας δεν μπορούν να εκποιηθούν, κατ' άρθρ. 9 παρ. 1 του Ν. 3869/2010, για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των καθ' ων πιστωτών της, ως μη εντασσόμενα στην περιουσία της, διότι στην προκειμένη περίπτωση δεν ρευστοποιείται το δικαίωμα κατοχής, εάν δεν έχει μεταβιβασθεί προηγουμένως η κυριότητά τους στην οφειλέτη αιτούσα, η οποία άλλωστε και δεν επικαλείται ούτε προσκομίζει τίτλους κτήσεως...".

Με τον λόγο αυτό αναίρεσης (τρίτο), η αναιρεσείουσα πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' επίκληση των αριθ. 1, 5 και 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, για το ότι παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 1 § 1 του ν. 3869/2010, 1033 και 1054 ΑΚ, αποκλείοντας τα ανωτέρω ακίνητα από την άμεσα ρευστοποιήσιμη περιουσία της 1ης αναιρεσίβλητης και μη λαμβάνοντάς τα υπόψη κατά την εξέταση της επικαλούμενης αδυναμίας πληρωμών της, λόγω έλλειψης τίτλων κτήσης.

Ωστόσο, όπως προκύπτει από το προπαρατιθέμενο σκεπτικό της, η απόφαση δέχεται ανέλεγκτα ότι η αιτούσα - 1η αναιρεσίβλητη έχει στην κατοχή της, όχι όμως με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας (νομή επί 20ετία) τα παραπάνω ακίνητα και επομένως ορθά εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 1 § 1 Ν. 3869/2010, 1033 και 1054 ΑΚ, κρίνοντας ότι τα ανωτέρω περιουσιακά στοιχεία της αιτούσας δεν μπορούν να εκποιηθούν, κατ' άρθρο 9 § 1 Ν. 3869/2010, για την ικανοποίηση των απαιτήσεων των καθ' ων πιστωτών της, ως μη εντασσόμενα στην περιουσία της, και ο περί του αντιθέτου λόγος αναίρεσης, ερειδόμενος επί των αριθ. 1 και 6 του άρθρ. 560 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, ερειδόμενος επί του αριθ. 5 του άρθρ. 560 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, ως εν προκειμένω, όπου ισχύει το ανακριτικό σύστημα (ΚΠολΔ 744), που καταλαμβάνει τις γνήσιες και τις μη γνήσιες υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας, δηλαδή και εκείνες τις ιδιωτικές διαφορές, που ο νόμος παραπέμπει για εκδίκαση στην ειδική αυτή διαδικασία (ΑΠ 784/2015, ΑΠ 1844/2009, 264/2008).

Μετά από αυτά και μη υπάρχοντος ετέρου λόγου αναιρέσεως, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο (ΚΠολΔ 495 § 3 εδ. ε'). Διάταξη για δικαστικά έξοδα δεν θα περιληφθεί σύμφωνα με το άρθρ. 8 § 6 εδ. β' Ν. 3869/2010.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-12-2017 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 4/21-12-2017 αίτηση για αναίρεση της 152/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας. Και

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Σεπτεμβρίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ