Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding civil jurisdiction procedure and evidence assessment.

Απόφαση 784 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 784/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γ. Χρυσικού), Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού, Αθανάσιο Καγκάνη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαΐου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γ. Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καθ’ ων η κλήση: 1) Ν. Γ. του Σ., 2) Δ. Γ. του Σ., 3) Ε. συζύγου Ι. Δ., θυγατέρας Σ. Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αχμέτ-Κεχαγιά Ιχσάν και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων-καλούντων: 1) Δ. Γ. του Ι., κατοίκου ..., 2) Σ. Δ. του Γ., κατοίκου ..., 3) Ν. Δ. του Γ., κατοίκου ..., 4) Α. Δ. του Γ., κατοίκου ..., 5) Κ. Δ. του Γ., κατοίκου ..., 6) Α. Δ. του Γ., συζύγου Α. Π., κατοίκου ..., 7) Ε. συζύγου Ν. Τ., θυγατέρας Γ. Δ., κατοίκου ..., 8) Ζ. συζύγου Π. Μ., θυγατέρας Γ. Δ., κατοίκου ... 9) Β. χήρας Σ. Π., θυγατέρας Π. Κ., 10) Α. Π. του Σ., 11) Κ. Π. του Σ., 12) Σ. Τ. του Γ., 13) Ν. Τ. του Γ., κατοίκων ..., 14) Δ. χήρας Δ. Γ., θυγατέρας Θ. Μ., 15) Ν. Γ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Νικολόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 14/9/2012, 17/9/2012 και 11/3/2013 τριτανακοπές των ήδη αναιρεσειόντων και προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Τριμελές Εφετείο Θράκης.

Εκδόθηκε η 244/2013 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 14/10/2013 αίτησή τους επί της οποίας εκδόθηκε η 2040/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι ανιαρεσίβλητοι με την από 6/3/2015 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Μαγγίνας ανέγνωσε την από 8/7/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Α] Νόμιμα φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου με την από 6-3-2015 κλήση των αναιρεσιβλήτων η από 14-10-2013 αίτηση για αναίρεση της εκδοθείσας κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας υπ’ αριθμό 244/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης μετά την έκδοση της υπ’ αριθμό 2040/2014 απόφασης του ίδιου ως άνω Δικαστηρίου, με την οποία είχε κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της προαναφερθείσας αίτησης αναίρεσης λόγω μη επίδοσης αντιγράφου αυτής μαζί με πράξη προσδιορισμού δικασίμου στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για την παρουσία του κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο, καθώς και την πραγματοποιηθείσα με επιμέλεια των αναιρεσιβλήτων, για το παραδεκτό της συζήτησης, επίδοση προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ακριβούς αντιγράφου τόσον της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης όσον και της πιο πάνω κλήσης [βλ.

αντίστοιχα, τις υπ’ αρ. ... και ... από 16-3-2015 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Μ. Χ. Α.], με την οποία κλήθηκαν οι αναιρεσείοντες να εμφανισθούν στη σημερινή δικάσιμο για νέα συζήτηση της υπόθεσης. Β] Η υπόθεση είχε την ακόλουθη διαδικαστική διαδρομή. Με την από 1-7-2010 και υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΠΕ 149/27-7-2010 αγωγή, που άσκησαν οι αναιρεσίβλητοι ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης στρεφόμενοι κατά των αναιρεσειόντων αλλά και κατά του Α.

Γ. του Σ., που δεν είναι σήμερα διάδικος, εξέθεταν, ότι: 1] είναι οι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του Ι. Γ. ή Γ. του Σ. και της Μ., ο οποίος από τον γάμο του με την Μ. το γένος Ν. Β. είχε αποκτήσει τρία τέκνα, τον Δ., την Μ. και την Α., 2] οι αναιρεσείοντες, τέκνα και κληρονόμοι του Σ. Μ. ή Π. του Δ., επέτυχαν τον Μάιο του έτους 2010 την έκδοση πιστοποιητικού ως πλησιέστεροι συγγενείς του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων, Ι.

Γ. του Σ., στο οποίο φέρεται ως γνήσιο τέκνο του τελευταίου, μεταξύ των ανωτέρω, και ο Σ. Μ. ή Π., 3] με βάση το πιστοποιητικό αυτό προέβησαν σε πράξεις αποδοχής της κληρονομίας του Ι. Γ. ή Γ. του Σ., τόσο για λογαριασμό του κληρονομουμένου [Σ. Μ. ή Π.], υπό την ιδιότητα αυτού ως γνησίου τέκνου του τελευταίου [Ι. Γ.

του Σ.], όσο και για τον εαυτό τους, 4] μετά από αυτά, οι ενάγοντες, ως έχοντες έννομο συμφέρον, ζήτησαν να αναγνωρισθεί η ανυπαρξία σχέσης γονέα και τέκνου μεταξύ του Ι. Γ. ή Γ. (του Σ. και της Μ.) και του Σ. Μ. ή Π.. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών που αναφέρονται στις σχέσεις γονέων και τέκνων [ΚΠολΔ 614 παρ.1 περ.

γ’ ] η 97/2011 οριστική απόφαση του παραπάνω Δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε την αγωγή. Την απόφαση αυτή εξεκάλεσαν οι αναιρεσείοντες με την υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 23/23-4-2012 έφεσή τους, που άσκησαν ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Θράκης ζητώντας την εξαφάνισή της και στη συνέχεια την απόρριψη της κατ’ αυτών ασκηθείσας αγωγής των αναιρεσιβλήτων.

Εκκρεμούσης ενώπιον του τελευταίου Δικαστηρίου [Τριμ. Εφετ. Θράκης] της παραπάνω δίκης, οι αναιρεσείοντες [και μεταξύ τούτων και ο Α. Γ. του Σ.] άσκησαν τις κάτωθι τριτανακοπές: 1) την από 14-9-2012 και υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 10/19-9-2012 (εφεξής: "1η τριτανακοπή"], την οποία έστρεψαν κατά των 9ης, 10ης και 11ης των αναιρεσιβλήτων [Β.

Π. χήρας Σ., Α. Π. του Σ. και Κ. Π. του Σ., αντιστοίχως], με την οποία αυτοί ισχυρίσθηκαν ότι, κατόπιν της, από 30-10-1989 και υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 1248/ΕΜ-182/30-10-1989, αίτησης του Σ. Π. του Ν. [που, μετά τον θάνατο του, κληρονομήθηκε από τις καθ’ ων η τριτανακοπή], που ασκήθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, εκδόθηκε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας η 206/1989 οριστική απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, το οποίο, δεχόμενο την αίτηση, βεβαίωσε, με σκοπό την σύνταξη της οικείας ληξιαρχικής πράξης γάμου ότι: "...ο παππούς του αιτούντα, Ι.

Γ. του Σ., ετέλεσε νόμιμο γάμο με την Μ. θυγατέρα Ν. Β. στις 25-12-1919 στο ... της Ανατολικής Θράκης", ότι, στη συνεχεία και μετά από αίτηση του προμνησθέντος [Σ. Π.] συντάχθηκε υπό του Ληξιάρχου ….- Ν. Ροδόπης η …12-2-1990 ληξιαρχική πράξη γάμου, η οποία όμως δεν τελεί σε συμφωνία με το διατακτικό της απόφασης, διότι ανέγραψε, ότι στις 25-12-1919 τέλεσε νόμιμο γάμο με την Μ.

θυγατέρα Ν. Μ. όχι ο Ι. Γ., αλλά ο Σ. Π., ότι, εν πάση περιπτώσει, το ως άνω βεβαιωθέν γεγονός, δεν είναι αληθές, διότι ο Ι. Γ. του Σ., τέλεσε νόμιμο γάμο με την Μ. θυγατέρα Ν. Β. στις 16-9-1905 στην Ανατολική Θράκη, ότι η ανωτέρω διαπιστωτική απόφαση έχει δεσμευτική ισχύ έναντι αυτών, ως τρίτων, οι οποίοι δικαιούνται να την τριτανακόψουν, αφενός διότι στην, ενώπιον του άνω Δικαστηρίου, διεξαχθείσα δίκη, δεν συμμετείχε ούτε κλήθηκε να συμμετάσχει ο κληρονομηθείς απ’ αυτούς (τριτανακόπτοντες) πατέρας τους, Σ.

Κ. του Ι., που γεννήθηκε το έτος 1909 και απεβίωσε την 6η-7-1997 και επομένως ήταν εν ζωή, όταν διεξήχθη η δίκη εκείνη, αφετέρου, διότι η τριτανακοπτόμενη απόφαση αφορά ζήτημα, που έχει σημασία για την ευνοϊκή έκβαση της κυρίας δίκης, αφού ο πατέρας τους [Σ. Κ. του Ι.], ήταν τέκνο των Ι. Γ. του Σ. και της Μ. θυγατέρας Ν.

Β., οι οποίοι τέλεσαν νόμιμο γάμο στις 16-9-1905 στην Ανατολική Θράκη και, ενόψει αυτών, ζητούσαν την εξαφάνιση της τριτανακοπτόμενης απόφασης, άλλως τη μεταρρύθμιση αυτής με τη βεβαίωση, ότι ο Ι. Γ. του Σ. και της Μ. τέλεσε στις 16-9-1905 στην Ανατολική Θράκη νόμιμο γάμο με την Μ. θυγατέρα Ν. Μ. και της Μ., που ήταν πρώτος για αμφοτέρους. 2) Την από 17-9-2012 και υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 9/19-9-2012 (εφεξής: "2η τριτανακοπή"), η οποία στρεφόταν καθ’ όλων των αναιρεσιβλήτων, με την οποία οι τριτανακόπτοντες και ήδη αναιρεσείοντες ισχυρίσθηκαν ότι, κατόπιν της, υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 1277/ΕΜ - 186/2-11-1989, αίτησης των 1ου έως και 8ης των αναιρεσιβλήτων, που ασκήθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, εκδόθηκε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας η υπ’ αριθμό 57/1990 οριστική απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, το οποίο, δεχόμενο την αίτηση, διέταξε τον Γραμματέα του Πρωτοδικείου Ροδόπης να χορηγήσει στους αιτούντες πιστοποιητικό (κληρονομητήριο), το οποίο να πιστοποιεί ότι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του Ι.

Γ. του Σ., που απεβίωσε στο ... - Ν. Ροδόπης την 20η-3-1940, είναι οι: i. Μ. χήρα Ι. Γ. κατά ποσοστό 8/32 εξ αδιαιρέτου, ii. Ν. Π. κατά ποσοστό 2/32 εξ αδιαιρέτου, iii. Σ. Π. και iv. Π. συζ. Γ. Τ. κατά ποσοστό 3/32 εξ αδιαιρέτου έκαστος, v. Δ. Γ. του Ι. κατά ποσοστό 8/32 εξ αδιαιρέτου, vi. Γ. Δ. κατά ποσοστό 7/112 εξ αδιαιρέτου, vii. Σ. Δ. του Γ., viii. Γ.

Δ. του Γ., ix. Α. Δ. του Γ., x. Κ. Δ. του Γ., xi. Α. Δ. του Γ., xii. Ε. συζ. Ν. Τ. και xiii. Ζ. συζ. Π. Μ., κατά ποσοστό 3/112 εξ αδιαιρέτου έκαστος, ότι, η ανωτέρω απόφαση επιδρά δυσμενώς στα έννομα συμφέροντα αυτών [τριτανακοπτόντων και ήδη αναιρεσειόντων], δεδομένου ότι νόμιμος εξ αδιαθέτου κληρονόμος του αποβιώσαντος Ι. Γ. του Σ.

ήταν και ο κληρονομηθείς απ’ αυτούς πατέρας τους, Σ. Κ. του Ι., ο οποίος, αν και ήταν εν ζωή, δεν συμμετείχε ούτε κλήθηκε να συμμετάσχει στην δίκη εκείνη και, ενόψει τούτων, ζήτησαν την εξαφάνιση της τριτανακοπτόμενης απόφασης. 3) Την, από 11-3-2013 και υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 1/19-3-2013 (εφεξής: "3η τριτανακοπή"), η οποία στρεφόταν κατά των 9ης, 10ης και 11ης των αναιρεσιβλήτων [Β.

Π. χήρας Σ., Α. Π. του Σ. και Κ. Π. του Σ., αντιστοίχως] και με αυτήν οι τριτανακόπτοντες ισχυρίσθηκαν ότι, κατόπιν της, από 31-10-1989 και υπ’ αριθμό έκθεσης κατάθεσης 1255/ΕΜ-185/1-11-1989, αίτησης του Σ. Π. του Ν. [που, μετά τον θάνατο του, κληρονομήθηκε από τις καθ’ ων η τριτανακοπή], που ασκήθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, εκδόθηκε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας η 205/1989 οριστική απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, το οποίο, δεχόμενο την αίτηση, βεβαίωσε, με σκοπό την σύνταξη της οικείας ληξιαρχικής πράξης γάμου ότι: "...Σ.

Μ. του Δ., γεννήθηκε στην Ανατολική Ρωμυλία στις 13-3-1909...", ότι η ανωτέρω διαπιστωτική απόφαση έχει δεσμευτική ισχύ έναντι αυτών, ως τρίτων, οι οποίοι δικαιούνται να την τριτανακόψουν, αφενός διότι στην, ενώπιον του άνω Δικαστηρίου, διεξαχθείσα δίκη, δεν συμμετείχε ούτε κλήθηκε να συμμετάσχει ο κληρονομηθείς απ’ αυτούς (τριτανακόπτοντες) πατέρας τους, Σ.

Κ. του Ι., που γεννήθηκε το έτος 1909 και απεβίωσε στις 6-7-1997 και επομένως ήταν εν ζωή, όταν διεξήχθη η δίκη, αφετέρου, διότι η τριτανακοπτόμενη απόφαση αφορά ζήτημα, το οποίο έχει σημασία για την ευνοϊκή έκβαση της κυρίας δίκης, αφού ο πατέρας τους (Σ. Κ. του Ι.), ήταν τέκνο των Ι. Γ. του Σ. και της Μ.ς θυγατέρας Ν.

Β., που τέλεσαν νόμιμο γάμο την 16η-9-1905 στην Ανατολική Θράκη και όχι του Δ. Μ.. και γεννήθηκε στην Ανατολική Θράκη και, ενόψει τούτων, ζητούσαν την εξαφάνιση της τριτανακοπτόμενης απόφασης. Με την 244/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, η οποία προσβάλλεται με την παρούσα αίτηση αναίρεσης, συνεκδικάσθηκαν οι παραπάνω τριτανακοπές και η μεν 2η από αυτές απορρίφθηκε κατά το άρθρο 824 παρ. 2 ΚΠολΔ "ως μη νόμιμη", οι δε λοιπές απορρίφθηκαν ως αβάσιμες κατ’ ουσίαν.

Με την ένδικη αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθμό 244/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, που εκδόθηκε επί των ως άνω συνεκδικασθεισών τριών τριτανακοπών, από τις οποίες οι ενδιαφέρουσες εδώ 1η και 3η στρέφονταν κατά των υπ’ αριθμούς 206 και 205/1989 αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ροδόπης, με τις οποίες βεβαιούνταν γεγονότα με σκοπό τη σύνταξη ληξιαρχικών πράξεων γάμου και γέννησης αντίστοιχα, οι αναιρεσείοντες (τριτανακόπτοντες) ζητούν, με τους περιεχόμενους σε αυτή αναιρετικούς λόγους, την ακύρωση και εξαφάνιση της υπ’ αριθμό 244/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας και στη συνέχεια την παραδοχή των προαναφερθεισών τριών τριτανακοπών τους.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα [άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1, 569 παρ. 2 ΚΠολΔ], είναι συνεπώς παραδεκτή [άρθρ. 577 παρ.1, 569 παρ. 1 ΚΠολΔ] και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους διαλαμβανόμενους σε αυτήν λόγους [άρθρ. 577 § 3 ΚΠολΔ].

Γ1. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ ΑΠ 25/2003, 12/2000 και 3/1997, ΑΠ 137/2012).

Ο λόγος ιδρύεται, όταν τα "πράγματα" προτάθηκαν παραδεκτώς στο δικαστήριο της ουσίας [ΑΠ 1378/2007], καθόσον το δικαστήριο δεν επιτρέπεται να λάβει υπόψη [Ολ ΑΠ 2/2001] ισχυρισμό απαράδεκτο ή βραδέως υποβληθέντα με την "προσθήκη" των προτάσεων, μετά τη συζήτηση [Ολ ΑΠ 2/2001]. Ο παρών λόγος δεν ιδρύεται στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, όπου ισχύει το ανακριτικό σύστημα [άρθρο 744], που καταλαμβάνει τις γνήσιες και τις μη γνήσιες υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας, δηλαδή και εκείνες τις ιδιωτικές διαφορές, που ο νόμος παραπέμπει για εκδίκαση στην ειδική αυτή διαδικασία [ΑΠ 1844/2009, 264/2008, 1835/2007, 2228/2007].

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθμός 4 του ίδιου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Η δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων προβλέπεται από το άρθρο 1 ΚΠολΔ, το οποίο ορίζει, ότι στη δικαιοδοσία των τακτικών πολιτικών δικαστηρίων ανήκουν, α) οι διαφορές ιδιωτικού δικαίου, εφόσον ο νόμος δεν τις έχει υπάγει σε άλλα δικαστήρια, β) οι υποθέσεις εκούσιας δικαιοδοσίας, που ο νόμος έχει υπάγει σ’ αυτά, γ) οι υποθέσεις δημόσιου δικαίου, που ο νόμος έχει υπάγει σ’ αυτά, και δ) οι διοικητικές διαφορές, που δεν υπάγονται στην δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων.

Κατά το άρθρο 2 του ίδιου Κώδικα, τα πολιτικά δικαστήρια απαγορεύεται να επεμβαίνουν σε διοικητικές διαφορές ή υποθέσεις που υπάγονται σε διοικητικά δικαστήρια ή αρχές ..... και επιτρέπεται μόνο η εξέταση των ζητημάτων που ανακύπτουν. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι υπέρβαση δικαιοδοσίας υπάρχει, και επομένως δημιουργείται ο από τον αριθμό 4 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, όταν η υπόθεση, που κρίθηκε από το δικαστήριο, δεν υπάγεται σε καμία από τις ανωτέρω αναφερόμενες κατηγορίες, καθώς και όταν αυτό δεν είχε διεθνή δικαιοδοσία κατά το άρθρο 3 παρ. 2 ΚΠολΔ [ΑΠ 140/2008].

Τέλος, κατά το άρθρο 19 του π.δ/τος 850/1976 [λεπτομέρειες εφαρμογής ν. 344/1976 περί ληξιαρχικών πράξεων καταχώριση συντακτέων ληξιαρχικών πράξεων δια ληξιαρχικά γεγονότα λαβόντα χώρα στην αλλοδαπή "1. Ληξιαρχικά γεγονότα γεννήσεων, γάμων και θανάτων λαβόντα χώραν εις την αλλοδαπήν δια τα οποία δεν συνετάγησαν ληξιαρχικαί πράξεις, κατά το άρθρον 42 παρ.1 και 2 του Νόμου, δύνανται να καταχωρίζωνται εις το ληξιαρχείον Αθηνών, εις το ειδικόν προς τούτο βιβλίον, κατά το αυτό άρθρον 42 παράγρ. 3, 4 και 5 του Νόμου. 2.

Εις το αυτό ειδικόν ληξιαρχικόν βιβλίον καταχωρίζονται και αι υπό των ελληνικών δικαστηρίων εκδιδόμεναι αποφάσεις αι πιστοποιούσαι γεννήσεις, γάμους και θανάτους Ελλήνων υπηκόων λαβόντας χώρας εις την αλλοδαπήν.".

Εν προκειμένω με τον πρώτο λόγο της ένδικης αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση επί λέξει την ακόλουθη πλημμέλεια: "1) ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΥΠ’ ΟΨΙΝ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΟΥΣΙΩΔΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ (ΑΡΘΡΟ 559 ΠΑΡ.8).

Με τους από πρόσθετους λόγους τριτανακοπής (ακόμα και αν δεν ονοματίζονται πανηγυρικά ως τέτοιοι) που ασκήθηκαν παραδεκτά με τις προτάσεις και τις πρόσθετες προτάσεις μας (βλ. προσθήκη - αντίκρουση) κατ’ άρθρο 773 παρ. 2 ΚΠολΔ , προβάλαμε σαφή και ορισμένη "αντίρρηση" - ένσταση ημών των τριτανακοπτόντων κατά της συνδρομής των νόμιμων προϋποθέσεων για την έκδοση των τριτανακοπτόμενων πράξεων δικαστικών κρίσεων, ισχυριζόμενοι ότι μη παραδεκτά ο Σ.

Π. του Ν., αιτήθηκε, με τις υπ’ αριθμούς 182/ΕΜ 182/30-10-89 και 1255/ΕΜ 185/1-11-1989 αιτήσεις του, ενώπιον του Μον. Πρωτ. Ροδόπης, κατά την εκούσια δικαιοδοσία, την έκδοση κατ’ άρθρο 782 αποφάσεων για την βεβαίωση γεγονότων με σκοπό να συνταχθούν ληξιαρχικές πράξεις (αναφορικά με το γάμο ανάμεσα στον Ι. Γ. του Σ. και τη Μ.

θυγατέρα Ν. Β., που "φέρεται" να τελέστηκε στο ... της Ανατολικής Θράκης και σε χρόνο πρότερο του έτους 1920 αλλά και τη γέννηση του Σ. Μ. του Δ. στην Ανατολική Ρωμυλία (παραδρομή της Ανατολικής Θράκης) που "φέρεται" να έλαβε χώρα στις 13-3-1909, αφού ουδόλως συνέτρεχε εν προκειμένω διεθνής αρμοδιότητα των Ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων και το Μον.Πρωτοδικείο Ροδόπης δεν είχε δικαιοδοσία κατ’ αρθρ. 1, 3 και 4 του Κ.Πολ.Δικ.

και άρθρο 19 παρ. 2 του Π.Δ.850/1976, αφού τα γεγονότα αυτά φέρονται να συνέβησαν σε αλλοδαπή επικράτεια (Τουρκία) μεταξύ αλλοδαπών (Τούρκων) τότε υπηκόων, μιας και η Θράκη, Ανατολική και Δυτική, αλλά και αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος προσηρτήθησαν εις το Ελληνικόν Κράτος βάσει του άρθρου 1 του Ν 2492/10-9-1920, του οποίου η ισχύς ήρχισε από της δημοσιεύσεώς του εις το υπ’ αριθ. 206/10-9-1920 ΦΕΚ τ.

Α’ , κατά δε το άρθρον 2 του Ν. 2492/1920 "Οι κάτοικοι των τμημάτων τούτων της χώρας, οι διατελούντες τέως υπήκοοι της προκατόχου Πολιτείας, κτώνται δυνάμει της προσαρτήσεως την Ελληνικήν ιθαγένειαν...". Ο λόγος αυτός, που κατ’ ορθή εκτίμηση πληροί το πραγματικό όχι του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που δεν ιδρύεται στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας [ΑΠ 1844/2009, 1835, 2228/2007], αλλά του αριθμού 14 του ίδιου ως άνω άρθρου, συνδέεται με την έλλειψη δικαιοδοσίας, η οποία λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, χωρίς να τίθεται θέμα απαραδέκτου του ισχυρισμού ως εκ του τρόπου και του χρόνου προβολής του (ΚΠολΔ 773 παρ.2), κρίνεται απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι δεν υπάρχει υπέρβαση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, που βεβαίωσε το γεγονός κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, καθόσον αυτή ελέγχεται και διαπιστώνεται στο χρόνο της άσκησης της αίτησης κατ’ άρθρο 782 ΚΠολΔ για τη βεβαίωση γεγονότος με σκοπό τη σύνταξη της ληξιαρχικής πράξης [ΚΠολΔ 741, 221 παρ. 1 β’ ΚΠολΔ] και στην υποβολή αυτής νομιμοποιείται μεν οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχον έννομο συμφέρον, που ως νομιμοποιητικό στοιχείο του αιτούντος συντρέχει όχι μόνον όταν πρόκειται να επακολουθήσει η άσκηση δικαιώματος αλλά σε κάθε περίπτωση, που το απαιτεί η ανάγκη για βεβαιότητα και ακρίβεια της σχετικής ληξιαρχικής πράξης, είχε δε το ως άνω ελληνικό δικαστήριο δικαιοδοσία να βεβαιώσει το σχετικό γεγονός κατά τον παραπάνω χρόνο.

Γ2. Στον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναφέρεται, ότι αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και στον αριθμό 14 του ίδιου ως άνω άρθρου, ότι αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης είναι παραδεκτός, μόνον αν στηρίζεται σε ισχυρισμό, που προτάθηκε παραδεκτώς και νομίμως στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση [Ολ ΑΠ 43/1990, ΑΠ 760/2004]. Εξάλλου, κατά το άρ. 773 παρ. 2 ΚΠολΔ, νέοι λόγοι τριτανακοπής μπορούν να προστεθούν και με τις προτάσεις και κατ’ επέκταση, εξ αντιδιαστολής, δεν θα ήταν παραδεκτοί με την προσθήκη των προτάσεων.

Εν προκειμένω, με το δεύτερο λόγο της ένδικης αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ.12 ΚΠολΔ πλημμέλεια αναφέροντας επί λέξει ότι "2) ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΡΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΔΕΝ ΚΗΡΥΞΕ (ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ), (ΕΚΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ) ή ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ (ΟΠΩΣ ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ) ΚΑΤ’ ΆΡΘΡ.559 ΠΑΡ. 12 ΚΠολΔ.

Κατά την αξιολόγηση της από 14-09-2012 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 10/19-09-2012 ("1η τριτανακοπή") ημών των αναιρεσειόντων, στρεφόμενης κατά των 9ης, 10ης και 11ης των εφεσίβλητων και νυν αναιρεσιβλήτων (Β. Π. χήρας Σ., Α. Π. του Σ. και Κ. Π. του Σ., αντιστοίχως) αλλά και της υπ’ αριθμ. 206/1998 απόφασης του Μον.Πρωτ.Ροδόπης (Εκούσια δικαιοδοσία) καθώς και της από 11-03-2012 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 1/19-03-2013 ("3η τριτανακοπή) ημών των αναιρεσειόντων στρεφόμενης κατά των 9ης, 10ης και 11ης των εφεσιβλήτων και νυν αναιρεσιβλήτων (Β.

Π. χήρας Σ., Α. Π. του Σ. και Κ. Π. του Σ. αλλά και της υπ’ αριθμ. 205/1998 απόφασης του Μον.Πρωτ.Ροδόπης, στα πλαίσια έκδοσης της υπ’ αριθμ. 244/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, το εκδόν την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δικαστήριο, μετά την κατάφαση του παραδεκτού της ασκήσεως των υπό κρίση τριτανακοπών και ενόψει της κατ’ ουσίαν εξέτασης των λόγων τριτανακοπής, όπως αυτοί ετέθησαν αφενός με τα από 14-09-2012 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 10/19-09-2012 δικόγραφο (1η τριτανακοπή) και από 11-03-2012 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 1/19-03-2013 δικόγραφο (3η τριτανακοπή) αλλά τους πρόσθετους λόγους τριτανακοπής (ακόμα και αν δεν ονοματίζονται πανηγυρικά ως τέτοιοι) που ασκήθηκαν παραδεκτά με τις προτάσεις και τις πρόσθετες προτάσεις (Προσθήκη Αντίκρουση), που κατατέθησαν νομίμως στο δικαστήριο κατ’ άρθρο 773 παρ. 2 ΚΠολΔ, παρέλειψε, καίτοι είχε υποχρέωση, εξετάζοντας την αρμοδιότητα των Ελληνικών δικαστηρίων (και δη του Μον.

Πρωτοδικείου Ροδόπης) να επιληφθούν των βιοτικών συμβάντων του γάμου ανάμεσα στον Ι. Γ. του Σ. και τη Μ. θυγατέρα Ν. Β., που "φέρεται" να τελέστηκε στο ... της Ανατολικής Θράκης και σε χρόνο πρότερο του έτους 1920 αλλά και της γέννησης του Σ. Μ. του Δ. στην Ανατολική Ρωμυλία (παραδρομή της Ανατολικής Θράκης) που "φέρεται να εγένετο στις 13-3-1909, προκειμένου να βεβαιώσει κατ’ άρθρο 782 ΚΠολΔ τα γεγονότα για να συνταχθούν ληξιαρχικές πράξεις, να κηρύξει το απαράδεκτο της συζήτησης των σχετικών αιτήσεων των αντιδίκων λόγω ελλείψεως εν προκειμένω αρμοδιότητας των Ελληνικών πολιτικών δικαστηρίων, αφού τα γεγονότα αυτά φέρονται να συνέβησαν σε αλλοδαπή επικράτεια (Τουρκία) μεταξύ αλλοδαπών (Τούρκων) τότε υπηκόων, μιας και η Θράκη, Ανατολική και Δυτική, αλλά και αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος προσηρτήθησαν εις το Ελληνικόν Κράτος βάσει του άρθρου 1 του Ν 2492/10-9-1920, του οποίου η ισχύς ήρχισε από της δημοσιεύσεως του εις το υπ’ αριθ. 206/10-9-1920 ΦΕΚ τ.

Α’ , κατά δε το άρθρον 2 του Ν. 2492/1920 "Οι κάτοικοι των τμημάτων τούτων της χώρας, οι διατελούντες τέως υπήκοοι της προκατόχου Πολιτείας, κτώνται δυνάμει της προσαρτήσεως την Ελληνικήν ιθαγένειαν. Ο ανωτέρω πρόσθετος λόγος τριτανακοπής, ο οποίος παραδεκτά ασκήθηκε κατ’ άρθρο 773 παρ.2 ΚΠολΔ με το δικόγραφο της από 27-5-2013 προσθήκης αντικρούσεώς μας το οποίο κατετέθη νομίμως στην γραμματεία του δικαστηρίου την 29-5-2013 αποτελεί σαφή και ορισμένη "αντίρρηση" - ένσταση των τριτανακοπτόντων κατά της συνδρομής των νόμιμων προϋποθέσεων για την έκδοση των τριτανακοπτόμενων πράξεων/δικαστικών κρίσεων, οι οποίες τυγχάνουν σαφώς βλαπτικές για τα έννομα συμφέροντα μας, αφού μεταθέτοντας τον χρόνο τελέσεως του γάμου ανάμεσα στο γενάρχη μας Ι.

Γ. του Σ. και τη Μ. θυγατέρα Ν. Β. από το έτος 1905 στο έτος 1919, σε συνδυασμό με την μετάθεση της ημερομηνίας γέννησης του πατέρα μας Σ. Κ. ή Γ. του Ι. (ο οποίος στα πλαίσια της υπ’ αριθμό 205/1989 απόφασης του Μον. Πρωτ. Ροδόπης εμφαίνεται με τα στοιχεία Σ. Μ. του Δ.) από το έτος 1915 στο έτος 1909 παρουσιάζουν τελικά τον πατέρα μας Σ.

Κ. ή Γ. του Ι. ως εκτός γάμου γεννηθέν - "μη γνήσιο τέκνο" του πατρός του, προερχόμενο από πρότερο γάμο της μητρός του με κάποιον Δ. Μ. αγνώστων λοιπών στοιχείων, αποκλειομένου αυτού αλλά και περαιτέρω ημών των κατιόντων του από την κληρονομική διαδοχή και την κληρονομιαία περιουσία του Ι. Γ. του Σ. ως γνήσιοι κατιόντες και κατιόντες των κατιόντων του!".

Ο παραπάνω λόγος πληροί, κατ’ ορθή εκτίμηση, το πραγματικό όχι του αριθμού 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που είναι, άλλωστε, απαράδεκτος στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, αλλά του αριθμού 14 του ίδιου ως άνω άρθρου, πλην όμως η προβολή του ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου είναι απαράδεκτη, αφού ο περιεχόμενος σ’ αυτόν ισχυρισμός προτάθηκε σε εκδικαζόμενη κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας υπόθεση απαραδέκτως στο εφετείο με την προσθήκη των προτάσεων.

Περαιτέρω, με την εκδοχή, ότι ο λόγος είναι παραδεκτός και οι προβαλλόμενες αιτιάσεις κατά της προσβαλλόμενης απόφασης είναι από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αυτός αβάσιμος, τόσον κατά το πρώτο σκέλος του, που αναφέρεται στο απαράδεκτο της συζήτησης των αιτήσεων, διότι, δεν τίθεται θέμα απαραδέκτου, καθόσον η τοπική αρμοδιότητα του βεβαιώσαντος κατά το άρθρο 782 ΚΠολΔ τα γεγονότα δικαστηρίου δεν διαμορφώνεται με βάση το χρόνο στον οποίο ανάγεται το προς βεβαίωση συγκεκριμένο γεγονός αλλά το χρόνο της άσκησης της εκδικαζόμενης κατά την εκούσια δικαιοδοσία αίτησης [ΚΠολΔ 741, 221 παρ. 1 περ.

β’ ] και κατά συνέπεια, δεν τίθεται θέμα έλλειψης τοπικής αρμοδιότητας, αφού σύμφωνα με το άρθρο 782 παρ. 1 ΚΠολΔ τοπικώς αρμόδιο είναι το μονομελές πρωτοδικείο, στην περιφέρεια του οποίου έχει την έδρα του ο αρμόδιος ληξίαρχος, δηλαδή τελικά το δικαστήριο, στην περιφέρεια του οποίου συντελέσθηκε το γεγονός που βεβαιώνεται ή θα βεβαιωθεί με την αντίστοιχη ληξιαρχική πράξη, όσον και κατά το δεύτερο σκέλος του, της ένστασης - αντίρρησης των αναιρεσειόντων στη συνδρομή των νομίμων προϋποθέσεων για την έκδοση των βλαπτικών των εννόμων συμφερόντων τους τριτανακοπτομένων πράξεων, που οδήγησαν στις εκεί πραγματικές παραδοχές, αφού αυτές κρίθηκαν τελικώς κατ’ ουσίαν και οι πραγματικές διαπιστώσεις είναι αναιρετικώς ανέλεγκτες.

Γ3.] Κατά τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνον "αν το δικαστήριο παρά τον νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη". Στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας δεν ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ [βλ.

και ΚΠολΔ 744, 759]. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 744 ΚΠολΔ το δικαστήριο μπορεί και αυτεπαγγέλτως να διατάξει κάθε μέτρο πρόσφορο για την εξακρίβωση πραγματικών γεγονότων, ακόμη και εκείνων που δεν έχουν προταθεί και ιδιαίτερα γεγονότων που συντελούν στην προστασία των ενδιαφερομένων ή της έννομης σχέσης ή του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος, ενώ εισάγεται απόκλιση από τη ρύθμιση του άρθρου 106 ΚΠολΔ και καθιερώνεται για τις υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας το ανακριτικό σύστημα, το οποίο παρέχει στο δικαστήριο ελευθερία αυτεπάγγελτης ενέργειας και συλλογής του αποδεικτικού υλικού και εξακρίβωσης πραγματικών γεγονότων, ακόμη και μη προταθέντων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια το δικαστήριο, που δικάζει κατά την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, να μπορεί και αυτεπαγγέλτως να λάβει υπόψη πραγματικούς ισχυρισμούς, που δεν προτάθηκαν από τους διαδίκους για εξακρίβωση της αλήθειας των πραγματικών γεγονότων.

Το δικαστήριο εδώ δεν είναι υποχρεωμένο να εκδώσει προδικαστική απόφαση και να διατάξει αποδείξεις ισχύουσας της ελεύθερης απόδειξης, στο πλαίσιο της οποίας ο δικαστής για τη διαμόρφωση της δικανικής του πεποίθησης λαμβάνει υπόψη του κάθε πρόσφορο αποδεικτικό στοιχείο, ακόμη και άκυρα ή ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα, μη πληρούντα τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα ή αποδεικτικά μέσα εκτός του καταλόγου του άρθρου 339 ΚΠολΔ αποδεσμευόμενος από τους αποδεικτικούς τύπους της αυστηρής απόδειξης (άρθρα 744 και 759 ΚΠολΔ).

Εν προκειμένω, με τον τρίτο λόγο της ένδικης αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, ότι το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη [άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ]. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, ενόψει του ότι η ένδικη διαφορά εκδικάσθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας και η προβαλλόμενη πλημμέλεια από τον παραπάνω λόγο δεν ευρίσκει έρεισμα στην παραπάνω διάταξη, επί τη εκδοχή δε, ότι μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλειες, που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, ο σχετικός αναιρετικός λόγος είναι ομοίως απαράδεκτος, καθόσον πλήττεται η ακυρωτικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί τα πράγματα. Κατ’ ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες λόγω της ήττας τους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-10-2013 αίτηση των αναιρεσειόντων Ν. Γ. του Σ., Δ. Κ. του Σ. και Ε. συζύγου Ι. Δ., θυγατρός Σ. Γ. για αναίρεση της υπ’ αριθμό 244/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων [2700,00] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Ιουνίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ