Supreme Court dismisses appeal for lack of evidence regarding failure to consider specific documentary proof in lower court judgment.

Απόφαση 1080 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1080/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Τζανερρίκο, Γεώργιο Χριστοδούλου, Βασίλειο Μαχαίρα, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Σεπτεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Μ. του Ι., κατοίκου ..., υπό την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου και διαχειριστή της Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "…." και διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στην... και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Κυπριτίδη και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Γ.του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Τσαγγαρίδη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/7/2016 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 61/ΤΠ/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 589/2019 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/5/2019 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την τακτική διαδικασία, 589/2019 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που δέχθηκε κατ' ουσία την έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της 61/2017 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βέροιας, την οποία εξαφάνισε, στη συνέχεια δε, αφού κράτησε την υπόθεση, απέρριψε, κατ' ουσίαν τη 18/Τ.Π./1-7-2016 αγωγή του αναιρεισείοντος, που άσκησε υπό την ιδιότητα του νόμιμου εκπροσώπου και διαχειριστή της σ' αυτήν αναφερόμενης εταιρείας περιορισμένης ευθύνης περί αποκλεισμού απ' αυτήν (εταιρεία), για σπουδαίους λόγους, του αναιρεσιβλήτου, μέλους αυτής.

Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε στις 20-5-2019, όπως προκύπτει από τη σχετική έκθεση καταθέσεως στον αρμόδιο γραμματέα του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ήτοι εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας, κατά τη διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 562 του Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει, μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015.

Ως εκ τούτου, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556 παρ.1, 558, 564 και 566 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει, εντεύθεν, να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα). .- Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αποτελεί δε μέσο διασφαλίσεως του συζητητικού συστήματος (άρθρ.106 του Κ.Πολ.Δ.) και της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως (Ολ.ΑΠ 13/1995).

Ως "πράγματα", κατά την άνω διάταξη, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, κυρίας παρέμβασης, ένστασης ή αντένστασης (Ολ.ΑΠ 469/1984, Α.Π. 1257/2017, Α.Π. 310/2017).

Συνεπώς, εννοιολογικά στοιχεία του αυτοτελούς πραγματικού ισχυρισμού είναι αφενός μεν τα περιστατικά, που αφηρημένως λαμβανόμενα, απαιτούνται για τη γέννηση ή την κατάλυση της αγωγής κ.λ.π., αφετέρου δε η αξίωση αληθείας τούτων, δηλαδή η κρίση του προτείναντος ότι αληθεύουν. Έτσι, αποτελούν "πράγματα", μεταξύ άλλων, οι διάφορες βάσεις της αγωγής, κύριες, επάλληλες ή επικουρικές και τα προς θεμελίωση αυτών και των σχετικών αιτημάτων τους περιστατικά (Ολ.ΑΠ 25/1995, Α.Π. 837/2019, Α.Π. 1152/2017, Α.Π. 59/2017).

Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο λόγος αυτός της αναιρέσεως αν το δικαστήριο, που δίκασε, έλαβε υπόψη τον προταθέντα και αποτελούντα "πράγμα" ισχυρισμό και απέρριψε αυτόν για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, έστω και αν η απόρριψη δεν είναι ρητή, αλλά συνάγεται από το περιεχόμενο της απόφασης (Ολ.Α.Π. 12/1991).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ., για το λόγο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής και ειδικότερα τα εκτιθέμενα στην αγωγή πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν τους υπ' αυτού επικαλούμενους σπουδαίους λόγους, δικαιολογούντες τον αποκλεισμό του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου από την Ε.Π.Ε., τους οποίους υποστήριξε και ενώπιον του Εφετείου, ήτοι υπαίτιες και εντελώς αδικαιολόγητες συμπεριφορές τούτου (αναιρεσιβλήτου), που οδήγησαν στην πλήρη στασιμότητα της εταιρείας, όπως η καθολική υπαίτια, διαρκή απουσία του από τα εταιρικά του καθήκοντα από τις 23-1-2015 και εντεύθεν, γεγονός που υπήρξε η βασικότερη αιτία των μεταξύ τους διενέξεων, η απαξιωτική συμπεριφορά του στις έκτακτες γενικές συνελεύσεις της εταιρείας, που έλαβαν χώρα στις 6-5-2015, 5-6-2015 και 30-11-2015 και η εκ μέρους του κοινοποίηση προς αυτόν (αναιρεσείοντα) σωρείας προσχηματικών εξωδίκων περί της δήθεν αποστέρησης στην πρόσβασή του στα φορολογικά και λογιστικά βιβλία της εταιρείας καθώς και η υπ' αυτού ασκηθείσα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων περί διενέργειας οικονομικού ελέγχου στην εταιρεία από της συστάσεώς της.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε, ως προς την ουσία της υπόθεσης, τα ακόλουθα: "Από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι για να χρησιμεύσουν ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα ή για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων....

αποδείχθηκαν, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Με το υπ' αριθμ. ... συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Ελευθερίου Κουτσώνου ... συστήθηκε εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία '...' και το διακριτικό τίτλο "...", με έδρα το …., επί της ...και εταίρους τον ενάγοντα - εφεσίβλητο, Ε.

Μ.και τον εναγόμενο - εκκαλούντα, Ε. Γ.. Ως σκοπό η ως άνω εταιρεία είχε την πώληση και ενοικίαση ηχητικών, φωτιστικών και ηλεκτρονικών μηχανημάτων... Διαχειριστές και εκπρόσωποι της εταιρίας ορίστηκαν αμφότεροι οι εταίροι... Τέλος, με την υπ' αριθ. 2.142/23-01-2015 πράξη μεταβίβασης εταιρικών μεριδίων εταιρίας περιορισμένης ευθύνης του συμβολαιογράφου Ιωάννη Κοριτίδη...

ο εναγόμενος μεταβίβασε στον ενάγοντα 2.540 εταιρικά μερίδιά του έναντι τιμήματος, που συμφωνήθηκε μεταξύ τους 2 ευρώ και συνολικά 5.080,00 ευρώ και έτσι πλέον ο μεν εναγόμενος συμμετέχει στην εταιρία με το ποσό των 25.500,00 ευρώ και είναι κάτοχος 850 εταιρικών μεριδίων, ο δε ενάγων με το ποσό των 484.500,00 ευρώ και είναι κάτοχος 16.150 εταιρικών μεριδίων.

Μέχρι τις αρχές των 2015, οι σχέσεις των διαδίκων εταίρων ήταν αρμονικές και ο ενάγων ήταν αυτός, που κυρίως, από την αρχή της συνεργασίας τους, ασκούσε διαχειριστικές πράξεις στην εταιρία και είχε την πλήρη οικονομική της διαχείριση, ο δε εναγόμενος είχε κυρίως την ηχητική κάλυψη των συμβάσεων, που αναλάμβανε η εταιρεία...

Στις αρχές του 2015, ο εναγόμενος θέλησε να ενεργήσει οικονομικό έλεγχο στην εταιρία και να ενημερωθεί για την πορεία της, ζητώντας οικονομικά έγγραφα και στοιχεία από τον ενάγοντα, όπως είχε δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 34 του Ν. 3190/1955 και έτσι άρχισαν να διαταράσσονται οι μεταξύ τους σχέσεις και να ανταλλάσσουν εξώδικα.

Ο ενάγων δημιουργούσε συνεχώς προσκόμματα και δεν παρείχε στον εναγόμενο την άμεση πρόσβαση, που αυτός ζητούσε, σε όλα τα οικονομικά στοιχεία της εταιρίας. Η κατάσταση αυτή άλλαξε, μετά την άσκηση της από 3-06-2015 και με αριθμ. καταθέσεως 12025/04-06-2015 αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων, εκ μέρους του εναγομένου σε βάρος του ενάγοντος και της εταιρίας τους, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθούν να ανεχθούν τον έλεγχο των οικονομικών βιβλίων και παραστατικών της εταιρίας τους, με λογιστές της επιλογής του ή με διοριζόμενους από το δικαστήριο.

Έτσι, επισκέφτηκαν, το καλοκαίρι του 2015, το λογιστή της εταιρίας, Α. Μ., η σύζυγος του εναγομένου, Α. Π. και ο δικής του εμπιστοσύνης λογιστής, Ι. Κ., χωρίς όμως και πάλι να μπορέσουν να παραλάβουν όλα τα απαιτούμενα για τη διενέργεια του ελέγχου έγγραφα (βλ. και την υπ' αριθμ. ... ένορκη βεβαίωση του ανωτέρω). Επί της ως άνω αιτήσεως εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 11413/13-07-2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων), που παρέπεμψε την υπόθεση, λόγω τοπικής αναρμοδιότητας του δικαστηρίου, στο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο Βεροίας.

Την υπόθεση αυτή την επέσπευσε ο εναγόμενος... πλην όμως κατά την προσδιορισθείσα δικάσιμο της 14-10-2015, η υπόθεση αναβλήθηκε για την 18-11-2015, οπότε και πάλι δεν συζητήθηκε. Ο εναγόμενος, ωστόσο, δεν ολοκλήρωσε τον οικονομικό έλεγχο της εταιρίας των διαδίκων, καθόσον, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται η λογιστική εταιρεία, στην οποία απευθύνθηκε, με την επωνυμία "..., απαίτησε μεγαλύτερη αμοιβή από την αρχικώς συμφωνηθείσα...

Από την άλλη μεριά ο ενάγων ισχυρίζεται ότι οικονομικός έλεγχος δεν συνεχίστηκε εκ μέρους του εναγομένου, όχι διότι του ζήτησαν υπερβολική αμοιβή, αλλά διότι, όταν ήρθαν οι οικονομολόγοι της ως άνω εταιρίας, το φθινόπωρο του 2015, στα γραφεία του λογιστή της εταιρίας τους Α.Μ., παρουσία και του εναγομένου, από τον πρόχειρο έλεγχο που έκαναν, δεν προέκυψε κάτι εμφανές, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο εναγόμενος σε βάρος του.

Από δε την προσκομιζόμενη από αυτόν (ενάγοντα) από 21-11-2016 υπεύθυνη δήλωση ενός εκ των δύο ως άνω οικονομολόγων, ονόματι Χ. Θ., προκύπτει ότι η αμοιβή τους ορίστηκε στο ποσό των 600,00 ευρώ, καθώς και ποσοστό 10% επί του τιμήματος πιθανής εξαγοράς της εταιρικής μερίδας, σε περίπτωση που αυτό θα επέλεγε, ως λύση, ο εναγόμενος.

Ότι από τον πρόχειρο έλεγχο που έκαναν διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε κάτι εμφανές που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο εναγόμενος στα πλαίσια της αντιδικίας του με τον ενάγοντα και ότι, αφού έλαβαν υπόψιν τους τον κύκλο εργασιών της εταιρίας και τις δυνατότητες της κάθε πλευράς, πρότειναν να λάβει ως αποζημίωση ο εναγόμενος το ποσό των 20.000,00 ευρώ μετρητά και μέρος των μηχανημάτων της εταιρείας, ότι καμία πλευρά δεν υιοθέτησε την πρόταση αυτή ολικώς και ότι οι ίδιοι δεν έλαβαν καμία αμοιβή από κανέναν από τα μέρη.

Ακολούθως, ο εναγόμενος προσέφυγε στο Σ.Δ.Ο.Ε. αποστέλλοντας προς ενημέρωση του ενάγοντος την από 21-03-2016 εξώδικο, προκειμένου να διενεργήσει το ζητούμενο από αυτόν οικονομικό έλεγχο, ο οποίος μέχρι σήμερα δεν προκύπτει ότι έχει διενεργηθεί. Ισχυρίζεται περαιτέρω ο ενάγων με την κρινόμενη αγωγή του, ότι ο εναγόμενος δεν παρουσιάστηκε σε τρεις Γενικές Συνελεύσεις που συγκάλεσε νομίμως...

και συγκεκριμένα στις 06-05-2015 (όπου έστειλε αντιπρόσωπο), στις 05-06-2015 καθώς και στις 30-11-2015 (όπου παραβρέθηκε μεν, αλλά δεν απαντούσε στα τεθέντα ζητήματα), με αποτέλεσμα να μην συμπράττει στην επίτευξη του εταιρικού σκοπού. Αναφορικά με τον ισχυρισμό του αυτό πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Στην πρώτη ΓΣ πράγματι δεν συμμετείχε ο εναγόμενος, λόγω όμως, σοβαρού προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε, για το λόγο δε αυτό έστειλε αντιπρόσωπό του, τον Θ.

Κ. (όπως άλλωστε αναφέρει και ο ενάγων στην αγωγή του). Στη δεύτερη ως άνω Γενική Συνέλευση δεν αποδείχθηκε ότι παραβρέθηκε ο εναγόμενος αυτοπροσώπως, παρά τα όσα ο ίδιος ισχυρίζεται, ότι δηλαδή αυτή τελικώς ακυρώθηκε, διότι αυτός (εναγόμενος) αποχώρησε, επειδή κατά τη συζήτηση εμφανίστηκε υπάλληλος της εταιρίας (τον οποίο δεν κατονομάζει), ο οποίος αρνούνταν να αποχωρήσει από τη συνέλευση, όπου βρέθηκε απρόσκλητος.

Στην τρίτη εκ των προαναφερόμενων γενικών συνελεύσεων... ο εναγόμενος, όπως και ο ίδιος ο ενάγων αναφέρει στην αγωγή του, παραβρέθηκε και διατύπωσε επιφύλαξη να απαντήσει επί των ως άνω θεμάτων έως 17-12-2015, μετά από έλεγχο από τον δικηγόρο του..., γεγονός, βέβαια, που δεν έπραξε έως σήμερα. ....δεν αποδείχθηκε ότι εξαιτίας της ως άνω συμπεριφοράς του εναγομένου, απολύθηκαν οι ανωτέρω υπάλληλοι, ή ότι η πτώση των εσόδων της εταιρίας τους οφείλεται αποκλειστικά στην αδιαφορία του εναγομένου για εταιρικά θέματα...

Ισχυρίστηκε, επίσης, ο ενάγων, με την κρινόμενη αγωγή, ότι ο εναγόμενος επιδόθηκε σε πράξεις αθέμιτου ανταγωνισμού... Πράγματι, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 564/07-05-2015 απόφαση του Προέδρου του Δ.Σ. της ΚΕΔΑ, που προσκομίζει ο ενάγων, αποδείχθηκε ότι την εκδήλωση στον ως άνω Ι.Ν. Κ. και Μ. την ανέλαβε ο εναγόμενος, έναντι αμοιβής 250,00 ευρώ, απορριπτομένων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του τελευταίου.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος, πράγματι συνεργάστηκε με την ανταγωνίστρια εταιρία με την επωνυμία "..." και ανέλαβαν από κοινού: α) τη συναυλία της Ν. Κ., που έγινε στο …., στις 07-09-2015... και β) τη συναυλία της Λ. Π., που έγινε στις 26-12-2015... Πλέον αυτών, ανέλαβε ο εναγόμενος την ηχοφωτιστική κάλυψη: α) στη σχολική συναυλία της μουσικής σχολής "...", που έγινε στις 26-06-2016 και β) στην εκδήλωση της γενοκτονίας των ..., στις 15-05-2016...

Ισχυρίζεται, επίσης, ο ενάγων, στην κρινόμενη αγωγή του, ότι ο εναγόμενος απέχει εντελώς, από τις 23-01-2015 και εντεύθεν από εταιρικά του καθήκοντα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει η εταιρία τους, εξ υπαιτιότητάς του, να συμμετάσχει σε κανενός είδους διαγωνισμό του Δημοσίου, με αντικείμενο την ηχοφωτιστική κάλυψη, όπως, επί παραδείγματι: 1) στην ...

το Σεπτέμβριο του 2015, 2) στην πολιτιστική εκδήλωση "...", μαζί με παράλληλες εκδηλώσεις του Δήμου .., τον Οκτώβριο του 2015, 3) στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου ..., 4) στο φεστιβάλ ..., το Σεπτέμβριο του 2015, 5) στις εκδηλώσεις του ..., 6) στις εκδηλώσεις του Κρατικού ... Ελλάδος και 7) στις εκδηλώσεις Περιφέρειας ...

Όμως... από τα προσκομιζόμενα από τον εναγόμενο έγγραφα, προκύπτει ότι τα ανωτέρω έργα τα ανέλαβε η ομόρρυθμη εταιρία, με την επωνυμία "...", συμφερόντων του ενάγοντος και του υιού του, η οποία ασκεί ανταγωνιστικές προς την εταιρεία (ΕΠΕ) των διαδίκων πράξεις. Από όλα τ' ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, το παρόν Δικαστήριο καταλήγει στην κρίση ότι οι διαφωνίες και οι διενέξεις μεταξύ των διαδίκων - εταίρων προέκυψαν όταν ο εναγόμενος άρχισε να ζητά να διενεργηθεί οικονομικός έλεγχος της εταιρίας τους.

Αυτό το γεγονός δημιούργησε σοβαρή διαταραχή στις προσωπικές και εταιρικές σχέσεις τους και έτσι αδυνατούν να συνεργαστούν, προς επίτευξη του εταιρικού σκοπού, με αποτέλεσμα αυτή (η εταιρία) να παραμείνει αδρανής, χωρίς αξιόλογη εμπορική δραστηριότητα και κύκλο εργασιών, να μην αποφέρει κανένα σχεδόν εισόδημα στους εταίρους και να μην εκπληρώνεται έτσι ο εταιρικός σκοπός...

Τα ανωτέρω περιστατικά αντικειμενικά θεωρούμενα συνιστούν, καταρχήν, σπουδαίο λόγο, κατ' άρθρο 33 του ν. 3190/1955, συντρεχούσης έτσι νόμιμης περίπτωση, όπως διαταχθεί ο αποκλεισμός του εκκαλούντος - εναγομένου από την εταιρία. Προς αντίκρουση της αγωγής του ήδη εφεσιβλήτου, ωστόσο, ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, ο ήδη εκκαλών ισχυρίστηκε με τις προτάσεις του ότι ο ενάγων, Ε.

Μ. είχε συστήσει με τον γιο του Ί. Μ., ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "...", η οποία, μάλιστα, φέρεται να εδρεύει στην ..., στην ... και έχει το ίδιο αντικείμενο με τη δική τους ΕΠΕ...Ο ισχυρισμός αυτός... αποδεικνύεται και βάσιμος στην ουσία του, αφού αποδείχθηκε ότι ο ενάγων δημιούργησε την ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "..., που αποτελείται από τον ίδιο και τον γιο του, η οποία δραστηριοποιείται στο ίδιο ακριβώς αντικείμενο με την ΕΠΕ και μάλιστα, φέρεται να δηλώνει ως έδρα της, την ίδια διεύθυνση, στην οδό ..

στην ..., όπου έχει την έδρα της και η ΕΠΕ... Αποδείχθηκε συγκεκριμένα ότι η εταιρία αυτή... συμφερόντων του ενάγοντος, λειτουργούσε παράλληλα με την ΕΠΕ και λάμβανε και λαμβάνει μέρος σε εκδηλώσεις που αναλάμβανε και η ΕΠΕ, ασκώντας με τον τρόπο αυτό πράξεις ανταγωνιστικές και παραβιάζοντας την υποχρέωση πίστης, που οφείλουν τα μέλη της.

Με βάση όλα τα παραπάνω αποδειχθέντα περιστατικά αποδεικνύεται ότι ο σπουδαίος λόγος αποκλεισμού του εναγομένου - εκκαλούντος, που επικαλείται ο ενάγων, δημιουργήθηκε από ανάλογες συμπεριφορές αμφοτέρων των εταίρων, συνιστάμενων σε ανταγωνιστικές προς την εταιρία ενέργειες και των δύο, ενώ δεν μπορεί να θεωρηθεί σπουδαίος λόγος η αξίωση οικονομικού ελέγχου της εταιρίας από τον έναν εταίρο.

Συνεπώς, η εκδηλωθείσα με την ένδικη αγωγή συμπεριφορά του ενάγοντος να ζητήσει τον αποκλεισμό του εναγομένου από την ως άνω εταιρία, μετά την εκ μέρους του άσκηση αθέμιτων πράξεων, με την ίδρυση της ως άνω ΟΕ... και με σκοπό να προβεί στον αποκλεισμό του εναγομένου απ' αυτήν, επωφελούμενος των μηχανημάτων της και του μεριδίου του εναγομένου, είναι καταχρηστική, ως αντιβαίνουσα στις διατάξεις του άρθρου 281, αφού η συμπεριφορά αυτή έγινε καθ' υπέρβαση των αρχών που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος...

Επομένως, κατά παράβαση των ορισμών του άρθρου 281 ΑΚ... ο ενάγων προέβη στην άσκηση της κρινόμενης αγωγής για δικαστικό αποκλεισμό του εναγομένου από την εταιρία για σπουδαίο λόγο συνιστάμενο στον κλονισμό των μεταξύ τους σχέσεων και στην εντεύθεν αδυναμία λειτουργίας της εταιρίας..". Με βάση τα ανωτέρω, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά παραδοχή ως βάσιμης, τύποις και ουσία, της ασκηθείσας από τον αναιρεσίβλητο έφεσης, εξαφάνισε την εκκληθείσα (61/2017 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βέροιας) απόφαση, κράτησε την υπόθεση και απέρριψε κατ' ουσίαν την αγωγή του αναιρεσείοντος.

Από τις ως άνω παραδοχές καταδεικνύεται ότι το Εφετείο ερεύνησε και αξιολόγησε τα κρίσιμα περιστατικά που εξέθεσε ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων για τη θεμελίωση της συνδρομής των σ' αυτήν εκτιθέμενων σπουδαίων λόγων, που δικαιολογούσαν τον αποκλεισμό του αναιρεσιβλήτου από την εταιρεία (Ε.Π.Ε.) και εν τέλει απέρριψε την αγωγή κατ' ουσίαν, κατά παραδοχή του περί καταχρηστικής ασκήσεως αυτής ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου, προβληθέντος τόσον πρωτοδίκως όσον και ως λόγος της έφεσης τούτου.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως τυγχάνει απορριπτέος ως αβάσιμος. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11γ' του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338-340 και 346 του Κ.Πολ.Δ.

προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, για να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα επιτρεπόμενα αποδεικτικά μέσα, που αυτοί νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, χωρίς να ελέγχεται η κρίση του ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξιολόγηση των αποδείξεων γενικά.

Δεν απαιτείται, ωστόσο, να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, αλλά αρκεί να καθίσταται απολύτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα (Α.Π. 1409/2019, Α.Π. 779/2019, Α.Π. 342/2016, Α.Π. 1633/2009). Αντίθετα, για τη θεμελίωση του ανωτέρω λόγου αναίρεσης, αρκεί η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του, για την απόδειξη των κρίσιμων, κατά την προεκτεθείσα έννοια, ισχυρισμών των διαδίκων, αποδεικτικά μέσα, που αυτοί νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν είτε για άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (Ολ.Α.Π. 2/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια της παράβασης του άρθρου 559 αρ. 11γ' του Κ.Πολ.Δ., που συνίσταται στο ότι το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την αγωγή του, χωρίς να λάβει υπόψη του και να αξιολογήσει αποδεικτικό έγγραφο, που ασκούσε ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και δη τη νομίμως υπ' αυτού επικληθείσα και προσκομισθείσα από 21-11-2016 υπεύθυνη δήλωση.

Ο λόγος αυτός απορριπτέος τυγχάνει ως αβάσιμος, καθόσον, από τις αναλυτικά προεκτιθέμενες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης καταδεικνύεται ότι αφενός μεν περιλαμβάνεται σ' αυτήν η ρητή, γενική διαβεβαίωση ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι για να χρησιμεύσουν ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα ή για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων...", στα οποία περιλαμβάνεται και η επίμαχη υπεύθυνη δήλωση, αφετέρου δε το εν λόγω έγγραφο μνημονεύεται ειδικά και αξιολογείται, με συνέπεια να μην καταλείπεται αμφιβολία ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, για να καταλήξει στο συγκεκριμένο αποδεικτικό πόρισμα, έλαβε υπόψη του και το ανωτέρω έγγραφο, το οποίο συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις.

Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, ενόψει της ήττας του αναιρεσείοντος (άρθρο 495 παρ. 3 Β εδαφ. δ του Κ.Πολ.Δ. Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του νόμιμου και βάσιμου αιτήματός του (άρθρ. 176, 183, 189 παρ.1 και 191 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 20-5-2019 αίτηση του Ε. Μ.για αναίρεση της 589/2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Σεπτεμβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Οκτωβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ