Supreme Court dismisses appeal on contract interpretation, ruling grounds are accessory and insufficient.

Απόφαση 1070 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1070/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της αλλοδαπής εταιρίας με την επωνυμία "TBK TECHNICAL LTD" που εδρεύει στην Λευκωσία Κύπρου και εκπροσωπείται νόμιμα , η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Αναστάσιο Κεφαλέα, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων:1.Της Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΤΤΙ-ΚΑΤ ΑΤΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Παναγιώτη Πετρόπουλο, που δεν κατέθεσε προτάσεις 2. Της Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΤΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Χαρίκλεια Βασιλείου 3. Της Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΛΤΕ ΑΤΕ" που εδρεύει στον Αγ. Ιωάννη Ρέντη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Αλεξίου, που δεν κατέθεσε προτάσεις 4. Της Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΕΧΝΟΔΟΜΗ-ΑΦΟΙ ΜΙΧ. ΤΡΑΥΛΟΥ" που εδρεύει στο Μοσχάτο Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα από τον οριστικό σύνδικο της πτώχευσης Σπυρογιάννη Διονυσάτο, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως, με την ιδιότητα του δικηγόρου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15 Δεκεμβρίου 2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2956/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 3924/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 3 Ιανουαρίου 2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης, ανέγνωσε την από 28 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεση, του κωλυομένου να συμμετέχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως , οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, η σύμβαση με την οποία ανατίθεται σε μηχανικό ή σε εταιρία τεχνικών μελετών η εκπόνηση μελέτης συγκεκριμένου έργου, φέρει το χαρακτήρα συμβάσεως μισθώσεως έργου. Με τη σύμβαση αυτή ο μηχανικός ή η εταιρία εκπονήσεως τεχνικών μελετών αναλαμβάνει την υποχρέωση να εκτελέσει το έργο της εκπονήσεως της μελέτης (άρθρο 681 ΑΚ) και δικαιούται, παραδίδοντάς την στον εργοδότη, να λάβει τη συμφωνηθείσα αμοιβή (άρθρο 694 ΑΚ) Η αμοιβή αυτή δεν μπορεί να είναι κατώτερη από τα ελάχιστα όρια της νόμιμης αμοιβής, που καθορίζονται από τις διατάξεις του κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 59 του ν.δ. 17.7/16.8.1923 "περί σχεδίων πόλεων, κωμών κλπ.", όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο μόνο του ν.δ. 2.726/1953, εκδοθέντος π.

δ/τος 696/1974, όπως αυτό έχει τροποποιηθεί και ισχύει, οι διατάξεις δε αυτές είναι εφαρμοστέες, κατά το άρθρο 25 του ΑΚ, ως αρμόζουσες στη σύμβαση από το σύνολο των ειδικών συνθηκών, και επί συμβάσεως εκπονήσεως μελέτης, που αναλήφθηκε από εταιρία εδρεύουσα στην αλλοδαπή, προκειμένου για ιδιωτικό έργο, που πρόκειται να εκτελεστεί στην Ελλάδα.

Εξάλλου, από τη διάταξη της § 1 του άρθρου μόνου του ανωτέρω ν.δ. 2.726/1953, ενόψει και του επιδιωκόμενου με αυτή, κατά τα εκτιθέμενα στην εισηγητική έκθεση του νόμου, σκοπού της αποτροπής της καταστρατηγήσεως, με ιδιαίτερη συμφωνία πελάτη και μηχανικού, των ελάχιστων ορίων αμοιβής και της αποφυγής του αθέμιτου ανταγωνισμού προς βλάβη της επαγγελματικής στάθμης των μηχανικών και της ποιότητας των μελετών και των έργων, προκύπτει ότι απαγορεύεται η συμφωνία πελάτη και μηχανικού για τη μη λήψη αμοιβής ή για τη λήψη αμοιβής μικρότερης από το κατώτατο νόμιμο όριο.

Όμως, ούτε από τη διάταξη αυτή, ούτε από κάποια άλλη προκύπτει, ότι είναι άκυρη η συμφωνία, με την οποία η υποχρέωση προς καταβολή αμοιβής σε μηχανικό ή εταιρία εκπονήσεως τεχνικών μελετών για την εκπόνηση μελέτης εξαρτάται από κάποιο μελλοντικό και αβέβαιο γεγονός, που δεν εξαρτάται από τη θέληση του υπόχρεου, ασχέτως υπαιτιότητας ή μη του μηχανικού ή της εταιρίας, που εκπόνησε τη σχετική μελέτη.

Επομένως, είναι κατ' αρχήν επιτρεπτή η προσθήκη αναβλητικής αιρέσεως (άρθρο 201 ΑΚ) στη συμφωνία εκπονήσεως μελέτης, αλλά και σε νεότερη συμφωνία περί της καταβολής της οφειλόμενης από τη σύμβαση αυτή αμοιβής του μηχανικού, και δεν τίθεται θέμα ακυρότητας ολόκληρης της σύμβασης αυτής, κατά το άρθρο 208 § 1 ΑΚ, διότι η αίρεση αυτή δεν προσδίνει στη όλη σύμβαση παράνομο περιεχόμενο, αλλά ούτε και της τεθείσας αιρέσεως ως παράνομης, ως αντιτιθέμενης στις αναγκαστικού δικαίου διατάξεις περί των ελαχίστων ορίων αμοιβής των μηχανικών (ΟλΑΠ 1.269/1978).

Τέτοια δε αίρεση, κατά μείζονα λόγο, επιτρέπεται να περιληφθεί στη συμφωνία καταβολής της αμοιβής με μεταγενέστερη συμφωνία των μερών μετά την εκτέλεση του έργου, αφού ο μηχανικός μπορεί μεταγενεστέρως να συμφωνήσει ακόμη και την άφεση της αμοιβής του, αφού τέτοια συμφωνία δεν έρχεται σε αντίθεση με τις διατάξεις περί ελάχιστων ορίων αμοιβών και τους επιδιωκόμενους από το ν.δ. 2.726/1953 σκοπούς .

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 201 του ΑΚ, αν με τη δικαιοπραξία τα αποτελέσματά της εξαρτήθηκαν από γεγονός μελλοντικό και αβέβαιο (αίρεση αναβλητική), τα αποτελέσματα επέρχονται μόλις συμβεί το γεγονός. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι αναβλητική αίρεση είναι εκείνη, που αναβάλλει το αποτέλεσμα της δικαιοπραξίας εωσότου να συμβεί κάποιο μελλοντικό ή αβέβαιο γεγονός.

Ματαίωση της αίρεσης επέρχεται άμα δε συμβεί το γεγονός που αποτελεί αυτή, σε περίπτωση δε ματαιώσεως της αίρεσης η δικαιοπραξία θεωρείται ότι δεν έγινε ποτέ και αίρεται κάθε δικαίωμα προσδοκίας από την αίρεση. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, τα ακόλουθα :

Με την υπ' αριθ. 920/30.5.1994 απόφαση του Υπουργού Τουρισμού προκηρύχθηκε διεθνής πλειοδοτικός διαγωνισμός για την παραχώρηση δέκα αδειών λειτουργίας καζίνο, μεταξύ των οποίων και μια στο Νομό Αττικής, εκτός του Δήμου Αθηναίων. Με το άρθρο 9 της αποφάσεως αυτής ορίστηκε, ότι μετά την κατακύρωση του αποτελέσματος του διαγωνισμού και την έκδοση της αποφάσεως του Υπουργού Τουρισμού για την παραχώρηση της άδειας λειτουργίας επιχειρήσεως καζίνο, θα υπογραφόταν σχετική σύμβαση μεταξύ του επιλεγέντος υποψηφίου και του εκπροσώπου του Υπουργείου Τουρισμού.

Στη συνέχεια, με την υπ' αριθ. 1.364/8.8.1994 απόφαση του ιδίου Υπουργού, προκηρύχθηκε διεθνής πλειοδοτικός διαγωνισμός για την ανάπτυξη της θαλάσσιας και της χερσαίας εκτάσεως του τουριστικού λιμένα Φλοίσβου Αττικής. Η απόφαση αυτή παρέπεμπε στην ΚΥΑ 1363/8.8.1994 (ΦΕΚ 827/8.8.1994), με την οποία ορίστηκαν οι όροι των επιτρεπομένων χρήσεων και περιορισμών δομήσεως στο Φλοίσβο Αττικής.

Στο διαγωνισμό αυτό συμμετείχε ως υποψήφια και η κοινοπραξία με την επωνυμία "Κοινοπραξία ΚΑΖΙΝΟ ΑΘΗΝΩΝ", που είχε συσταθεί μεταξύ των εταιρειών με την επωνυμία "INTERGLOBE INTERNATIONAL HOLDING S.A." και "MIRAGE RESORTS INC". Η κοινοπραξία αυτή με το από ... ιδιωτικό συμφωνητικό είχε αναθέσει στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα εταιρία την τεχνική προετοιμασία του φακέλου, που θα υποβαλλόταν στον διαγωνισμό, αυτή δε περιλάμβανε τη συγκέντρωση από τις δημόσιες υπηρεσίες όλων των απαραιτήτων στοιχείων, που θα επέλεγε ο εργοδότης "Κοινοπραξία Καζίνο Αθηνών", την προετοιμασία των σχεδίων υπό την κατάλληλη κλίμακα και σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία με την εκπόνηση αρχιτεκτονικών προμελετών για το κτίριο του καζίνο, το συνεδριακό κέντρο, το ξενοδοχείο, τα κτίρια της μαρίνας, της διαμορφώσεως του περιβάλλοντος χώρου, την προκαταρκτική έκθεση λιμενικών έργων μαρίνας 500 σκαφών και τη σύνταξη τεχνικής εκθέσεως - περιγραφής, με όλα τα απαραίτητα για τη φάση εκείνη ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία της επενδύσεως.

Η αμοιβή της ενάγουσας για το ως άνω έργο συμφωνήθηκε στο ποσό των 285.000.000 δραχμών και θα καταβαλλόταν ως εξής : α) 15.000.000 δραχμές με την υποβολή της προσφοράς, και β) 270.000.000 δραχμές με την υπογραφή της συμβάσεως αναθέσεως της άδειας καζίνο στην Κοινοπραξία (όρος 4 του συμφωνητικού). Η ενάγουσα εταιρία εκτέλεσε το αναληφθέν έργο, συντάσσοντας τις αρχιτεκτονικές προμελέτες για το κτίριο του καζίνο, για το συνεδριακό κέντρο, το ξενοδοχείο, τα κτίρια και τα λιμενικά έργα της μαρίνας Φλοίσβου και για τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου και το παρέδωσε στην "Κοινοπραξία Καζίνο Αθηνών", που το συμπεριέλαβε στο σχετικό φάκελο της προσφορά της.

Η Επιτροπή Καζίνο, αφού ήλεγξε και αξιολόγησε της υποβληθείσες σε αυτή οικονομικές προσφορές, με το από 20.12.1994 πρακτικό της, ανέδειξε την "Κοινοπραξία Καζίνο Αθηνών" πλειοδότρια του διαγωνισμού. Η τελευταία αυτή κοινοπραξία είχε προέλθει ως εξής : Η αρχική κοινοπραξία "Καζίνο Αθηνών" διαλύθηκε και στη θέση της (υποκαθιστάμενη στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της) υπεισήλθε άλλη κοινοπραξία με την ίδια ονομασία, που συνεστήθη από τις εταιρείες με την επωνυμία "INTERGLOBE INTERNATIONAL HOLDING S.A." και "SUN INTERNATIONAL INVESTMENTS LTD", σύμφωνα με το από ...

ιδιωτικό συμφωνητικό, που γνωστοποιήθηκε στην Επιτροπή διεξαγωγής του διαγωνισμού. Στη συνέχεια, με το από ... ιδιωτικό συμφωνητικό, διαλύθηκε και η δεύτερη ως άνω Κοινοπραξία και στη θέση της υπεισήλθε νέα κοινοπραξία με την ίδια επωνυμία "Κοινοπραξία Καζίνο Αθηνών", με σκοπό την συνέχιση της συμμετοχής στο διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό για την παραχώρηση άδειας καζίνο στο Φλοίσβο Αττικής.

Τη νέα αυτή κοινοπραξία αποτελούσαν οι εταιρίες με την επωνυμία "INTERGLOBE INTERNATIONAL HOLDING S.A.", "SUN INTERNATIONAL INVESTMENTS LTD", "ATTI - KAT ATE", "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΤΕ", "ΑΛΤΕ ΑΤΕ", "ΑΕΤΕ ΤΕΧΝΟΔΟΜΗ - ΑΦΟΙ Μ. ΤΡΑΥΛΟΥ" και "MARRECON ENTERPRISES S.A". Στο μεταξύ η αναιρεσείουσα ενάγουσα, η "Κοινοπραξία Καζίνο Αθηνών" και οι εναγόμενες, ήδη αναιρεσίβλητες, εταιρίες με την επωνυμία "ΑΤΤΙ - ΚΑΤ ΑΤΕ", "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΤΕ", "ΑΛΤΕ ΑΤΕ", "ΑΕΤΕ ΤΕΧΝΟΔΟΜΗ - ΑΦΟΙ Μ.

ΤΡΑΥΛΟΥ", υπέγραψαν δια των νομίμων εκπροσώπων τους το, χωρίς ημερομηνία, ιδιωτικό συμφωνητικό, με το οποίο τροποποίησαν το από ... ιδιωτικό συμφωνητικό και όρισαν ειδικότερα με αυτό τα εξής : "1) Καταργείται ενόλω το άρθρο 4 ως προς τις αμοιβές του αναδόχου (ενάγουσας), 2) Συμφωνείται η καταβολή από τις εταιρίες με την επωνυμία "ΑΤΤΙ - ΚΑΤ ΑΤΕ" "ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΤΕ" "ΑΛΤΕ ΑΤΕ" και "ΑΕΤΕ ΤΕΧΝΟΔΟΜΗ" των ακολούθων αμοιβών και μόνο :

α) καταβολή ποσού δέκα εκατομμυρίων δραχμών (10.000.000 δρχ.) εντός δύο ημερών από υπογραφής του παρόντος, β) υπό την προϋπόθεση της λήψεως της αδείας καζίνο καταβολή ποσού εκατόν τριάντα πέντε εκατομμυρίων δραχμών (135.000.000 δρχ). Με τις άνω αμοιβές εξοφλείται ενόλω το εκτελεσθέν έργο από την αναιρεσείουσα ενάγουσα εταιρία με την επωνυμία ΤΒΚ TECHNICAL LTD, αυτή δε ουδεμία περαιτέρω αξίωση έχει από το με ημερομηνία ...

ιδιωτικό συμφωνητικό". Από το συμφωνητικό αυτό προκύπτει σαφώς, χωρίς ανάγκη ερμηνείας, ότι η καταβολή του ποσού των 135.000.000 δραχμών εκ μέρους των ως άνω εταιριών στην ενάγουσα (δεδομένου ότι της κατέβαλαν το ποσό των 10.000.000 δρχ.), τελούσε υπό την αίρεση του μέλλοντος και αβέβαιου γεγονότος της λήψεως της άδειας καζίνο.

Ως λήψη της άδειας θεωρήθηκε και σκοπήθηκε η πραγματική και βέβαιη λήψη αυτής, που θα οδηγούσε στην ανάληψη του έργου, ήτοι στην κατασκευή, στην ίδρυση και στη λειτουργία του καζίνο και των συνοδευτικών αυτού εγκαταστάσεων και όχι τυχόν πρόσκαιρη και παροδική λήψη αυτής. Περαιτέρω, αποδείχτηκε, είπε το Εφετείο, ότι μετά την ανάδειξη της "Κοινοπραξίας Καζίνο Αθηνών" πλειοδότριας στο διαγωνισμό, με την υπ' αριθ. 37/13.1.1995 απόφαση του Υπουργού Τουρισμού (ΦΕΚ 64/Β/31.1.1995), το Ελληνικό Δημόσιο παραχώρησε σε αυτή την άδεια για την ίδρυση, λειτουργία και εκμετάλλευση της επιχειρήσεως καζίνο και λοιπόν συνοδευτικών εγκαταστάσεων στο νομό Αττικής, εκτός του Δήμου Αθηναίων.

Παρά την παραχώρηση, όμως, της άδειας αυτής, δεν υπογράφηκε ποτέ η σχετική σύμβαση μεταξύ της πλειοδότριας κοινοπραξίας και του Ελληνικού Δημοσίου. Στη συνέχεια δε, μετά την πάροδο 15 μηνών περίπου, με την Τ/588/21.5.1996 απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης (ΦΕΚ Β 391/27.5.1996) ανακλήθηκε, από τότε που ίσχυσε, η προαναφερόμενη προηγούμενη απόφαση του Υπουργού Τουρισμού (37/13.1.1995) ως μη νόμιμη, για λόγους κυρίως παραβάσεως πολεοδομικών διατάξεων και διατάξεων για την προστασία του περιβάλλοντος.

Μετά την εξέλιξη αυτή οι αναιρεσίβλητες εναγόμενες εταιρίες αρνήθηκαν να καταβάλουν στην αναιρεσείουσα ενάγουσα το ποσό των 135.000.000 δραχμών. Η άρνηση τους αυτή, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες σκέψεις, ήταν νόμιμη, διότι εξέλιπαν εκ των υστέρων, με την αναδρομική ανάκληση της άδειας, οι προϋποθέσεις πληρώσεως της αιρέσεως, από την οποία τελούσε η καταβολή της αμοιβής αυτής στην ήδη αναιρεσείουσα ενάγουσα.

Συνεπώς, εφόσον με την ανακλητική αυτή απόφαση θεωρήθηκε, ότι η άδεια ουδέποτε παραχωρήθηκε, ματαιώθηκε η πλήρωση της αιρέσεως υπό την οποία τελούσε η αξίωση της αναιρεσείουσας ενάγουσας για την καταβολή του υπόλοιπου της αμοιβής της από 135.000.0000 δραχμές. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η ένδικη αγωγή, κατά το μέρος που έγινε δεκτή, πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές το Εφετείο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που έκρινε αντιθέτως και δέχθηκε εν μέρει την αγωγή ως και ουσιαστικά βάσιμη και υποχρέωσε τις αναιρεσίβλητες εναγόμενες να καταβάλουν στην αναιρεσείουσα ενάγουσα, εκτός άλλων, και το ποσό των 135.000.000 δραχμών, και απέρριψε την αγωγή ως προς το κεφάλαιο τούτο ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, και ιδία α) με το να μη κηρύξει την ακυρότητα της τεθείσας στην αρχική συμφωνία με νεότερη συμφωνία αναβλητικής αιρέσεως ως προς το καταβλητέο ποσό των 135.000.000 δραχμών ως αντιβαίνουσας σε αναγκαστικού δικαίου διατάξεις, και β) με το να δεχθεί, ότι δεν πληρώθηκε η αναβλητική αίρεση, υπό την οποία τελούσε η ένδικη αξίωση της αναιρεσείουσας, με την έκδοση της υπ' αριθ. 37/13.1.1995 απόφασης του Υπουργού Τουρισμού, με την οποία παραχωρούταν στην "Κοινοπραξία Καζίνο Αθηνών" η άδεια ιδρύσεως και λειτουργίας καζίνο στο Νομό Αττικής, ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 25, 681, 694, 201 του ΑΚ, του άρθρου 59 § 1 του ν.δ. 17.7/16.8.1923, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο μόνο του ν.δ. 2.726/1953, και του κατ' εξουσιοδότηση τούτου εκδοθέντος π.

δ/τος 696/1974, και καλώς δεν εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 3, 174 και 180 του ΑΚ, ούτε στέρησε περαιτέρω την απόφασή του νόμιμης βάσεως, αφού διέλαβε σε αυτή πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τους κανόνες δικαίου που ερμήνευσε και εφήρμοσε, και ιδία ως προς την εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 201 του ΑΚ και τη μη πλήρωση, αλλά τη ματαίωση της αναβλητικής αίρεσης, υπό την οποία τελούσε η υποχρέωση των αναιρεσίβλητων εναγόμενων εταιριών για την καταβολή της συμφωνημένης, με νεότερη τροποποιητική συμφωνία, αμοιβής των 135.000.000 δραχμών.

Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στις πλημμέλειες των αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, όσα δε αντιθέτως υποστηρίζονται με τους πρώτο και δεύτερο λόγους αναιρέσεως είναι αβάσιμα και οι λόγοι αυτοί αβάσιμοι και απορριπτέοι. Επειδή, επί επαλλήλων αιτιολογιών (κύριων ή επικουρικών), κάθε μία από τις οποίες στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αν έστω και μία δεν πλήττεται ή πλήττεται ανεπιτυχώς, οι λόγοι που πλήττουν τις υπόλοιπες είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς (ΟλΑΠ 25/2003).

Εξ άλλου, όταν στην προσβαλλόμενη απόφαση υπάρχουν δύο ή περισσότερες αιτιολογίες, οι οποίες, διατυπούμενες επαλλήλως ή επικουρικώς, στηρίζουν αυτοτελώς η καθεμία το διατακτικό της, έστω και αν αντιφάσκουν μεταξύ τους, δεν ιδρύεται ο εκ του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, διότι το διατακτικό στηρίζεται όχι σε όλες συγχρόνως τις αιτιολογίες, αλλά μόνο στη μία και μάλιστα πρωτίστως στην κύρια και επικουρικά στις λοιπές (ΑΠ 854/2006, ΑΠ 308/1999).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έκτο λόγους αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Εφετείο υπέπεσε στις πλημμέλειες του αριθ. 1, και με τους τρίτο και τέταρτο στις πλημμέλειες του αριθ. 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, διότι παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου με τους εκτιθέμενους τρόπους τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ, στους οποίους προσέφυγε επικουρικά, και για την περίπτωση κατά την οποία ήθελε θεωρηθεί, ότι στον υπό στοιχείο βήτα μικρό (β) όρο του από 10.5.1994 ιδιωτικού συμφωνητικού με τη διατύπωση "συμφωνείται η καταβολή των ακόλουθων αμοιβών και μόνον α) .........., και β) υπό την προϋπόθεση της λήψεως αδείας καζίνο ποσού 135.000.000 δραχμών, απέμενε κάποια ασάφεια που έχρηζε ερμηνείας.

Όμως, εφόσον, κατά τα εκτεθέντα στο δεύτερο λόγο αναιρέσεως, επλήγη ανεπιτυχώς η αφορώσα την ύπαρξη της αναβλητικής αιρέσεως και τη μη πλήρωση αυτής επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της, οι ως άνω λόγοι αναιρέσεως, πού πλήττουν τις υπόλοιπες αιτιολογίες της, είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς.

Περαιτέρω, εφόσον στην προσβαλλομένη υπάρχουν περισσότερες αιτιολογίες, αφορώσες την έννοια του όρου που παρατέθηκε, οι οποίες, διατυπούμενες επαλλήλως στηρίζουν αυτοτελώς η καθεμία το διατακτικό της, δεν ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης εξ αιτίας ανεπαρκών, ασαφών και αντιφατικών αιτιολογιών, διότι, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, το διατακτικό δεν στηρίζεται σε όλες συγχρόνως τις αιτιολογίες, αλλά μόνο στη μία και στην προκειμένη περίπτωση στην παραδοχή, ότι ο διαληφθείς όρος ήταν σαφής και δεν είχε ανάγκη ερμηνείας, προέκυπταν δε από αυτόν όσα ειπώθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο.

Επομένως, και οι τρίτος, τέταρτος, πέμπτος και έκτος λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 του ΚΠολΔ είναι αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 3 Ιανουαρίου 2007 αίτηση της αλλοδαπής εταιρίας με την επωνυμία "TBK TECHNICAL LTD" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3924/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ για την κάθε μία.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ