Supreme Court allows appeal against insurance liability decision due to lack of medical evidence for future surgery necessity.

Απόφαση 1064 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1064/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Φεβρουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Σ. του Ν., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Σιάρκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ..

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Λ. Α. του Ε., κατοίκου ..., εκ των οποίων το 1ο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ. και ο 2ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Κοζύρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-6-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 714/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3600/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-10-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρία Βάρκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού υπ' αριθμ. 3600/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή τυπικά και κατ' ουσίαν η από 19-3-2015 έφεση των εναγομένων-εκκαλούντων και ήδη αναιρεσιβλήτων και μετά την εξαφάνιση της εκκαλουμένης 714/2015 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και την διακράτηση της υπόθεσης και εκδίκαση κατ' ουσία της από 1-6-2010 αγωγής της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας, αφενός θεωρήθηκε (η αγωγή) ως μη ασκηθείσα ως προς τους δύο πρώτους των εναγομένων (μη διαδίκους στην προκείμενη αναιρετική δίκη και ως προς τους οποίους είχε γίνει νόμιμη παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής) και, αφετέρου απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη ως προς τους λοιπούς εναγομένους.

Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ.), είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ.) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλόμενων λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δικ). Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Περαιτέρω η από τις διατάξεις των άρθρων 297 - 298 ΑΚ προβλεπομένη αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος, εκείνο δηλαδή που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα, που έχουν ληφθεί (ΑΠ 1364/2013, ΑΠ 83/2002).

Ως θετική ζημία νοείται η μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του ζημιωθέντος, η οποία μπορεί να συνίσταται σε μείωση του ενεργητικού ή σε αύξηση του παθητικού του. Αποθετική ζημία ή διαφυγόν κέρδος είναι η μη επαύξηση της περιουσίας του ζημιωθέντος λόγω του ζημιογόνου γεγονότος, η οποία (επαύξηση) θα επερχόταν με πιθανότητα, σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων (ΑΠ 1364/2013 ΑΠ 1221/ 2001).

Δηλαδή, το διαφυγόν κέρδος αποτελεί μέγεθος που προσδιορίζεται μόνο υποθετικά. Είναι το κέρδος που θα αποκομιζόταν, αν δεν είχε επέλθει το ζημιογόνο γεγονός. Γίνεται, δηλαδή, αναγκαία ένας συλλογισμός για την υποθετική εξέλιξη των πραγμάτων. Οι υποθέσεις δεν χαρακτηρίζονται από τη βεβαιότητα και, ακόμη, δυσχερώς αποδεικνύονται.

Για να διευκολύνει, λοιπόν, ο νόμος την απόδειξη, αφού η βεβαιότητα στην περίπτωση του διαφυγόντος κέρδους είναι αδύνατη, αλλά και να θέσει φραγμό στις αχαλίνωτες υποθέσεις, ορίζει στην ΑΚ 298 εδ. 2 ότι, ως διαφυγόν κέρδος "λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί".

Χρειάζεται δηλαδή η δυνατότητα να προβλεφθεί το κέρδος από κάποιον μέσο, λογικό άνθρωπο με βάση αντικειμενικά κριτήρια ("σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων") και μάλιστα να προβλεφθεί εκ των προτέρων, δηλαδή κατά το χρόνο του ζημιογόνου γεγονότος. Για την αποκατάσταση, συνεπώς, του διαφυγόντος κέρδους απαιτείται βάσιμη πιθανότητα για την επέλευση του κέρδους.

Η ύπαρξη προπαρασκευαστικών μέτρων καθιστά ασφαλέστερη την προς τούτο πιθανότητα. Το τυχαίο ή απροσδόκητο ή απλώς ενδεχόμενο και για το λόγο αυτό αβέβαιο, ή το υποθετικό και από αβέβαιους και αστάθμητους παράγοντες ή ελπίδες εξαρτημένο διαφυγόν κέρδος, δεν αποδίδεται. Ο απαιτούμενος, στις κατ' ιδίαν περιπτώσεις, βαθμός πιθανότητας είναι διάφορος, καθόσον εξαρτάται από τις ιδιαίτερες - συγκεκριμένες περιστάσεις ( ΑΠ 1516/2018).

Εξάλλου, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εφάρμοσε τέτοιο κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφάρμοσε αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθή (Ολομ.ΑΠ 36/1988, ΑΠ 1186/2009, ΑΠ 1126/2009).

Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παραβίαση (ΑΠ 236/2009, ΑΠ 12/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, αναφορικά με το κεφάλαιό της που αφορά στο διαφυγόν κέρδος της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας, η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., για το λόγο ότι το Εφετείο, το οποίο απέρριψε ως αβάσιμο το κονδύλιο της αγωγής για επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους της ενάγουσας λόγω της απώλειας εισοδημάτων από την εργασία της, ως δικηγόρου, εξ αιτίας του τραυματισμού της κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 298 ΑΚ, καθόσον απαίτησε ως προϋπόθεση για την ύπαρξη διαφυγόντος κέρδους της τη συνδρομή περιστατικών που καθιστούν βέβαιη την εργασιακή απασχόληση της ενάγουσας και δη την εκ μέρους της ανάληψη συγκεκριμένων υποθέσεων, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα.

Το Εφετείο, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με το κεφάλαιο της από 1-6-2010 αγωγής, βάσει της οποίας η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ζήτησε το αναφερόμενο σ' αυτή χρηματικό ποσό, ως διαφυγόν κέρδος, το οποίο με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα απεκέρδαινε, αν δεν τραυματιζόταν κατά το ένδικο ατύχημα, δέχτηκε ανελέγκτως (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τις αποδείξεις: "...

Επίσης αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα αμέσως μετά το ατύχημα μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών "Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ" και εισήχθη στην Α' Ορθοπεδική Κλινική λόγω ανοιχτού κατάγματος πυελικό δακτυλικού τύπο 03 και είχε υποστεί μικρό υποσκληρίδιο αιμάτωμα αριστερού βρεγματικού, το δε θλαστικό τραύμα της δεξιάς υπερφρύου περιοχής κατά στρώματα αντιμετωπίστηκε συντηρητικά με συρραφή της χορηγήθηκε ενδοφλέβια αντιβιοτική και αντιπηκτική αγωγή, ...διακομίσθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Νικαίας "Άγιος Παντελεήμων", όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για αποκατάσταση ανοικτού κατάγματος πυελικού δακτυλίου με εξωτερική οστεοσύνθεση λεκάνης.

Παρέμεινε νοσηλευόμενη μέχρι τις 16-1-2008 οπότε εξήλθε...υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο στις 4-3-2008 ...και διαπιστώθηκαν κατάγματα ηβοϊσχιακών κλάδων αμφοτερόπλευρα και πρώτου βαθμού προσθιολίσθηση του 04 και 05 σπονδύλου με συνοδό σπονδυλόλυση καθώς και στένωση μεσοσπονδυλίου διαστήματος 05-11. Στα ίδια συμπεράσματα κατέληξε ο ίδιος ιατρός ακτινολόγος στις 15-10-2008 με την επιπλέον διαπίστωση γλοιωτικής αλλοίωσης στο αριστερό μετωπιαίο λοβό στο πλαίσιο παλαιότερης κάκωσης με μικρά υποσκληρίδια υγρώματα στις μετωπιαίες χώρες άμφω.

Στις 13-9-2010 εξετάστηκε από τον πραγματογνώμονα Γ. Σ., χειρουργό-ορθοπεδικό, ο οποίος διαπίστωσε ότι η ενάγουσα παρουσίαζε α) χωλότητα στην παρατεταμένη βάδιση λόγω της μεγάλης διαταραχής της ανατομίας και σταθερότητας του πυελικού δακτυλίου, επώδυνης φόρτισης των ιερολαγωνίων αρθρώσεων κατά τη βάδιση, συχνών οσφυαλγιών μετά από βάδιση και μυική ατροφία του μέσου γλουτιαίου και του τετρακεφάλου (ΔΕ), β) αδυναμία παρατεταμένης ορθοστασίας λόγω σημαντικής διαταραχής της αρχιτεκτονικής της ελάσσονος πυέλου, γ) ακράτεια ούρων νευρογενούς αιτιολογίας και δ) (επώδυνη γενετήσια επαφή) λόγω της τραυματικής ρήξεως του κόλπου της.

Το κάταγμα του πυελικού δακτυλίου (λεκάνης) με τα κατάγματα των ηβοϊσχυακών κλάδων αμφοτερόπλευρα και το κάταγμα του ιερού οστού (άμφω), η σπονδυλολίσθηση 04 επί του 05, η μείωση μεσαρθρίου διαστήματος, η ορθοπάθεια της δεξιάς ιερολαγονίου αρθρώσεως, η ρήξη του οπισθίου τοιχώματος του κόλπου και η κρανιοεγκεφαλική κάκωση με μικρό υποσληριδίο αιμάτωμα, καθιστούν την ενάγουσα μερικά ανάπηρη σε ποσοστό 40%, η αναπηρία αυτή δε είναι μόνιμη και θα δυσχεράνει την ενάγουσα στην άσκηση του επαγγέλματός της ως δικηγόρου καθόσον πρέπει ν' αποφεύγει την ορθοστασία και την παρατεταμένη βάδιση...

Με την υπό κρίση αγωγή, η ενάγουσα ισχυρίσθηκε ότι αν δεν μεσολαβούσε το ατύχημα θα προσδοκούσε μετά βεβαιότητας ως δικηγόρος τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά για το χρονικό διάστημα από την 1-1-2010 έως την 31-12-2014, τα οποία στερήθηκε λόγω της παραπάνω αναφερόμενης κατάστασης της υγείας της εξαιτίας του ατυχήματος.

Το αίτημα ωστόσο της αγωγής θα πρέπει ν' απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμο, δεδομένου ότι δεν αποδεικνύεται από κανένα αποδεικτικό μέσο και με σαφή τρόπο ποιες συγκεκριμένες υποθέσεις δεν ανέλαβε ως δικηγόρος η ενάγουσα λόγω της αδυναμίας ορθοστασίας και δυσκολίας βάδισης και ποια ήταν η προσδοκώμενη αμοιβή για κάθε υπόθεση, ενώ δε αρκεί η γενική αναφορά περί απωλείας εισοδήματος και μάλιστα χωρίς προγενέστερη περίοδο σύγκρισης δεδομένου ότι η ενάγουσα ήταν νέα δικηγόρος χωρίς προηγούμενη επαγγελματική ενασχόληση.

Συνεπώς έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έκανε δεκτό το σχετικό κονδύλιο της αγωγής, δεκτού γενομένου ως ουσιαστικά βασίμου του τέταρτου και πέμπτου λόγου της έφεσης των εκκαλούντων". Με τις παραδοχές αυτές, στις οποίες στήριξε την απόρριψη του αγωγικού αιτήματος της από 1-6-2010 αγωγής της αναιρεσείουσας για επιδίκαση διαφυγόντος κέρδους σ' αυτήν, το Εφετείο παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 298 ΑΚ, καθόσον απαίτησε ως προϋπόθεση, για την ύπαρξη διαφυγόντος κέρδους της, τη συνδρομή (βασιμότητα) περιστατικών που καθιστούν βέβαιη την εργασιακή ενασχόληση της ενάγουσας, ως δικηγόρου, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα (απόδειξη ανάληψης συγκεκριμένων υποθέσεων, προσδοκώμενης αμοιβής για κάθε μία από αυτές), αν και το διαφυγόν κέρδος, σύμφωνα με τα αναφερόμενα ειδικότερα στη μείζονα σκέψη, αποτελεί μέγεθος, που προσδιορίζεται μόνο υποθετικά και για την αποκατάστασή του, αρκεί η πιθανότητα της πραγματοποίησής του, εάν δεν μεσολαβούσε το ζημιογόνο γεγονός. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Περαιτέρω, από την διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ., η οποία αναφέρεται στην έκταση και το περιεχόμενο της ευθύνης σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, προσδιορίζοντας τις αξιώσεις αποζημιώσεως του αμέσως παθόντος, συνάγεται, ότι, όταν επέρχεται βλάβη στην υγεία ενός προσώπου, συνεπεία αδικοπρακτικής συμπεριφοράς, ο παθών έχει αξίωση αποζημιώσεως για τα νοσήλια. Στον όρο "νοσήλια" περιλαμβάνεται κάθε δαπάνη που έγινε ή κρίθηκε αναγκαία να γίνει προς αποκατάσταση της υγείας του παθόντος, όπως π.χ. τις διάφορες εγχειρήσεις στις οποίες ο παθών πρέπει να υποβάλλεται μέχρις ότου ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία της αποθεραπείας του, ιδιαίτερα στα κατάγματα, πλαστικές εγχειρήσεις (ΑΠ 1935/2013, ΑΠ 1379/2010).

Συνεπώς, ο παθών, σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας του, δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση και για μέλλουσα ζημία (όπως π.χ. για τη δαπάνη μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης προς διόρθωση ουλών), η αποκατάσταση της οποίας μπορεί να αξιωθεί και πριν από την πραγματοποίησή της, αρκεί αυτή να είναι δυνατόν να προσδιοριστεί εκ των προτέρων. Δεν απαιτείται γι' αυτό βεβαιότητα, αλλά αρκεί πιθανότητα κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, πράγμα που πρέπει να προκύπτει από τις ιδιαίτερες περιστάσεις. Κριτήριο, δηλαδή, για το "τι είναι νοσήλια", που αποκαθίστανται, δυνάμει της ανωτέρω διατάξεως, αποτελεί η ανάγκη για πραγματοποίηση της δαπάνης και όχι η πραγματοποίησή της (ΑΠ 567/2018, ΑΠ 601/2009). Τέλος, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος για αναίρεση απόφασης επειδή δεν έχει νόμιμη βάση ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της τα περιστατικά που είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με το χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (Ολ. ΑΠ 1/1999).

Με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ.19 Κ.Πολ.Δικ., με την αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου την ουσιαστικού κανόνα δικαίου διάταξη του άρθρου 929 ΑΚ, διαλαμβάνοντας ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα της βεβαιότητας της υποβολής της σε μελλοντικές επεμβάσεις, στερώντας έτσι αυτήν νόμιμης βάσης.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε, αναφορικά με το κεφάλαιο της αποζημίωσης για μελλοντική θετική ζημία και δη για μελλοντικές επανανορθωτικές επεμβάσεις, ανελέγκτως ως προκύψαντα από τις αποδείξεις τα ακόλουθα περιστατικά: "...Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα εξαιτίας του ατυχήματος εμφανίζει δύσμορφες μετεγχειρητικές ουλές, ήτοι δύο ουλές δύο εκατοστών περίπου στη μηροβουβωνική πτυχή άμφω, μία ουλή δύο περίπου εκατοστών στο εφήβαιο και μια δύσμορφη ουλή τριών περίπου εκατοστών στη δεξιά υπερόφρυο χώρα.

Προς απόδειξη των ισχυρισμών της η ενάγουσα προσκομίζει την από 18-5-2010 γνωμάτευση του ιδιώτη ιατρού πλαστικής χειρουργικής, Α. Φ., σύμφωνα με την οποία το κόστος για τις επανορθωτικές επεμβάσεις θα ανέλθει συνολικά στο ποσό των 10.000 ευρώ εκ των οποίων 5.000 ευρώ αφορούν νοσήλια, έξοδα και υλικά χειρουργείου και 5.000 ευρώ σε αμοιβές ιατρών για όλες τις χειρουργικές επεμβάσεις.

Πρόκειται ωστόσο αφενός για μελλοντική πλαστική χειρουργική επέμβαση στην οποία είναι αμφίβολο εάν υποβληθεί τελικά η ενάγουσα και αφετέρου δεν προσκομίζεται ιατρική βεβαίωση του αρμόδιου ασφαλιστικού φορέα της ενάγουσας από την οποία να προκύπτει εάν οι δαπάνες αυτές καλύπτονται και κατά ποιο ποσό.

Επιπλέον η αναφορά του απαιτούμενου κονδυλίου όπως γίνεται με την παραπάνω γνωμάτευση είναι εντελώς γενικόλογη κι αόριστη, ενώ η εξειδίκευση των επιμέρους κονδυλίων που γίνεται με τις προτάσεις της ενάγουσας δεν βασίζεται σε συγκεκριμένη ιατρική βεβαίωση ούτε σε άλλο αποδεικτικό μέσο. Επομένως, το παραπάνω κονδύλιο της αγωγής κρίνεται ως ουσιαστικά αβάσιμο".

Με αυτές τις παραδοχές το Εφετείο, έκρινε ότι το αγωγικό κονδύλιο της μελλοντικής πλαστικής χειρουργικής επεμβάσεως είναι απορριπτέο ως αβάσιμο, όχι γιατί δεν υπάρχει ανάγκη για πραγματοποίηση της επεμβάσεως, αλλά γιατί είναι αμφίβολο εάν η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα υποβληθεί τελικά στην επέμβαση αυτή, αν και σε προηγούμενη παραδοχή του στο ίδιο κεφάλαιο, είχε δεχθεί την ύπαρξη δύσμορφων μετεγχειρητικών ουλών στην ενάγουσα, εξαιτίας του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος και τις οποίες λεπτομερώς περιγράφει, περαιτέρω όμως, όσον αφορά το στοιχείο της αναγκαιότητας της υποβολής της ενάγουσας στην επέμβαση αυτή, ουδέν διαλαμβάνει.

Συγκεκριμένα, δεν αιτιολογεί εάν υφίσταται ανάγκη πραγματοποιήσεως στο μέλλον της εν λόγω χειρουργικής επέμβασης και σε θετική περίπτωση, εάν μπορεί η δαπάνη για την αποκατάσταση αυτής της μελλοντικής αυτής επέμβασης να προσδιοριστεί εκ των προτέρων, (ΑΠ 567/2018, ΑΠ 601/2009), σύμφωνα με όσα εκτίθενται στη νομική σκέψη της παρούσης, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο και στερώντας την απόφασή του νόμιμης βάσης.

Επομένως, ο συναφής αναιρετικός λόγος πρέπει να γίνει δεκτός ως και κατ' ουσίαν βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά παραδοχή των ως άνω λόγων της αίτησης αναίρεσης, να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.), να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του κατατεθέντος από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης παραβόλου (άρθρο 495 § 4 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 3600/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό κεφάλαιά της.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατατέθηκε από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Απριλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Ιουνίου 2022.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ