Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to summon the third-party intervenor to the hearing.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court declared the appeal inadmissible because the third-party intervenor, N. M., was not summoned to the public hearing despite being a party to the original proceedings. The appellants, heirs of the original intervenor, sought to overturn a final judgment regarding property restitution without ensuring the absent third party could participate. The court ruled that under Article 110 of the Code of Civil Procedure, every party must be notified and summoned to all hearings, including those held in camera, to exercise their right to legal protection.
Legislator headnote
AI generatedArticles 6(1) ECHR; Article 110(2) Code of Civil Procedure; Every party must be summoned to all hearings to exercise their right to legal protection and participate in proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1038 / 2022 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1038/2022
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη, Μαρία Κουφούδη-Εισηγήτρια, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 2α Φεβρουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) Ε. Τ. του Γ., 2) Π. Τ. του Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αφροδίτη Μακρή και κατέθεσαν προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Ξ. του Α., 2) Α. Ξ. του Α., κατοίκων ... Αττικής, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Παπαδοπούλου που ανακάλεσε την από 1-2-2022 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκε στο ακροατήριο και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-3-2004 αγωγή του ήδη αποβιώσαντος Α. Π. Ξ., την από 30-8-2004 προσεπίκληση-παρεμπίπτουσα αγωγή προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη και την από 23-11-2004 πρόσθετη παρέμβαση της ήδη αποβιωσάσης Κ. Τ., που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σύρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 110ΤΜ/2005 του ίδιου Δικαστηρίου, 138/2012 μη οριστική, 77/2020 του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-9-2020 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος "καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ'αυτά τις απόψεις του όπως ο νόμος ορίζει", κατά δε το άρθρο 110 παρ. 2 ΚΠολΔ "οι διάδικοι έχουν δικαίωμα να παρίστανται σε όλες τις συζητήσεις της υπόθεσης, ακόμη και όταν γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και πρέπει για το σκοπό αυτό να καλούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου".
Περαιτέρω, κατά το άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974 "παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστηρίου". Από τις παραπάνω παρατιθέμενες διατάξεις προκύπτει ότι κάθε διάδικος δικαιούται να παρίσταται στις επισπευδόμενες από άλλο διάδικο διαδικαστικές πράξεις επί της υποθέσεώς του και πρέπει να κλητεύεται προς τούτο εντός της προθεσμίας και με τις διατυπώσεις που τάσσει ο νόμος.
Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα άρθρα 80 επ. ΚΠολΔ, επί απλής πρόσθετης παρεμβάσεως, ο υπέρ ου αυτή κύριος διάδικος (ενάγων ή εναγόμενος), αν δεν συντρέξουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 85 ΚΠολΔ, για να λάβει τη θέση του ο προσθέτως παρεμβάς, εξακολουθεί να είναι υποκείμενο της έννομης σχέσεως της δίκης και μετά την άσκηση της εν λόγω παρεμβάσεως, επί ενδίκων δε μέσων, τα οποία ασκεί προς το συμφέρον του ο προσθέτως παρεμβάς, κατά τα άρθρα 502 παρ. 3, 516 παρ. 1, 542 παρ. 1, 556 παρ. 1 ΚΠολΔ, αυτός καταλαμβάνει αντιστοίχως τη θέση του ανακόπτοντος, εκκαλούντος, αιτούντος την αναψηλάφηση, αναιρεσείοντος και συνεπώς πρέπει, κατά τις προπαρατιθέμενες διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος, 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ και 110 παρ. 2 του ΚΠολΔ, να καλείται για να συμμετάσχει στη συζήτηση αυτών, όταν η εν λόγω συζήτηση επισπεύδεται από τον αντίδικό του ή εκείνον υπέρ του οποίου παρενέβη προσθέτως.
Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα ακόλουθα: Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σύρου ο αρχικώς ενάγων Α. Ξ. του Π. άσκησε την από 15/03/2004 διεκδικητική του επίδικου ακινήτου (αγροτεμαχίου) αγωγή, που βρίσκεται στην Αντίπαρο, εναντίον της Ν.
Μ., χήρας Ζ. Ζ. Γ.. Με την αγωγή αυτή συνεκδικάστηκε η από 30/08/2004 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και σωρευόμενη παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης της ως άνω εναγόμενης προς την πωλήτρια του επιδίκου και άμεση δικαιοπάροχό της Κ. Τ., η δε τελευταία άσκησε υπέρ της εναγομένης την από 23/11/2004 πρόσθετη παρέμβαση.
Τα ανωτέρω δικόγραφα συνεκδικάσθηκαν και το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την αριθμ. 110/2005 οριστική απόφαση, αφού απέρριψε, ως αόριστη, τη διεκδικητική του επίδικου ακινήτου αγωγή, απέρριψε ως άνευ αντικειμένου την προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και τη σωρευόμενη παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, καθώς και την πρόσθετη παρέμβαση.
Κατά της απόφασης αυτής ο αρχικώς ενάγων άσκησε την από 15/03/2006 έφεση, την οποία απηύθυνε εναντίον της εναγομένης Ν. Μ. χήρας Ζ. Ζ. Γ. και κοινοποίησε αυτή στην αρχικώς προσεπικαλουμένη - παρεμπιπτόντως εναγομένη και προσθέτως παρεμβαίνουσα Κ. Τ.. Την έφεση κατά της ως άνω απόφασης που εκδόθηκε επί της αγωγής, προσεπίκλησης σε αναγκαστική παρέμβαση και σωρευόμενης παρεμπίπτουσας αγωγής αποζημίωσης, καθώς και της πρόσθετης παρέμβασης, έφεραν προς συζήτηση στις 08/06/2012 με την από 09/05/2011 κλήση οι νόμιμοι κληρονόμοι του αρχικού ενάγοντος - εκκαλούντος Α.
Ξ. και Α. Ξ. και νυν αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι συνέχισαν τη βιαίως, λόγω του θανάτου, του αρχικού ενάγοντος δίκη, ενώ στη θέση της προσεπικαλουμένης και προσθέτως παρεμβαίνουσας υπεισήλθαν, λόγω του θανάτου της, και συνέχισαν τη δίκη οι κληρονόμοι της Ε. Τ. και Π. Τ. και ήδη αναιρεσείοντες. Επί της εφέσεως αυτής εκδόθηκε η αριθμ. 138/2012 απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, Εφετείου Αιγαίου, που δέχθηκε τυπικά και κατ'ουσίαν την έφεση, κρίνοντας δε νόμιμη και ορισμένη την ένδικη αγωγή, εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση και διέταξε την επανάληψη της συζητήσεως, προκειμένου να διενεργηθεί πραγματογνωμοσύνη, μετά τη διενέργεια της οποίας εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη με αριθμό 77/2020 απόφαση.
Με την απόφαση αυτή έγινε δεκτή ως βάσιμη κατ'ουσίαν η ένδικη διεκδικητική του επίδικου ακινήτου αγωγή και υποχρεώθηκε η εναγόμενη Ν. Μ. Γ. να αποδώσει το επίδικο ακίνητο στους συνεχίζοντες τη δίκη κληρονόμους του αρχικού ενάγοντος ήδη αναιρεσιβλήτους, καταδίκασε δε στα δικαστικά έξοδα και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, την εναγόμενη και τους συνεχίζοντες τη δίκη κληρονόμους της αρχικής προσθέτως παρεμβαίνουσας, ενώ δεν ερεύνησε την σωρευόμενη στο δικόγραφο της προσεπικλήσεως παρεμπίπτουσα αγωγή, επειδή η εναγόμενη - παρεμπιπτόντως ενάγουσα δεν είχε ασκήσει κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (επικουρική) έφεση.
Στην προκειμένη περίπτωση εισάγεται για συζήτηση η από 10-9-2020 αίτηση των Τ. Ε. και Τ. Π., για αναίρεση της 77/2020 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Κατά την εκφώνηση της παρούσας υποθέσεως από το οικείο πινάκιο κατά την ως άνω αναφερόμενη δικάσιμο, δεν παραστάθηκε η εναγομένη -πρώτη εφεσίβλητη Ν. Μ., χήρα Ζ.
Ζ. Γ., προς το συμφέρον της οποίας οι αναιρεσείοντες ως κληρονόμοι της ως άνω θανούσης προσθέτως παρεμβαίνουσας Κ. Τ. και για λογαριασμό της, υπέρ της εναγομένης Ν. Μ., χήρας Ζ. Ζ. Γ., άσκησαν την παραπάνω αίτηση αναιρέσεως. Ούτε όμως οι αναιρεσείοντες, ούτε οι αναιρεσίβλητοι ισχυρίζονται, ούτε άλλωστε προκύπτει ότι κλητεύθηκε για την παρούσα υπόθεση η υπέρ ης η ασκηθείσα παρέμβαση Ν.
Μ., χήρα Ζ. Ζ. Γ., προς το συμφέρον της οποίας ασκήθηκε η αίτηση αναιρέσεως. Κατ' ακολουθίαν τούτων και σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν παραπάνω, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση επί της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως ως προς όλους τους διαδίκους (ΑΠ 907/2020).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΚΗΡΥΣΣΕΙ απαράδεκτη τη συζήτηση της από 10-9-2020 αίτηση των Τ. Ε. του Γεωργίου και Τ. Π. του Γεωργίου, για αναίρεση της 77/2020 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαΐου 2022.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2022.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ