Cassation appeal against asylum refusal dismissed as inadmissible due to jurisdictional limits and lack of specific evidence.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, dismissing the request to overturn the Refugee Board's refusal of asylum status. The appellant argued that general human rights violations in Nigeria warranted a new assessment, but the court found no specific evidence of individual risk. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the strict requirements for cassation review in jurisdictional matters.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 2 and 3 of the European Convention on Human Rights; Article 6 of the ECHR: Jurisdictional appeals against asylum refusals do not fall under Article 6 ECHR, and general allegations of country conditions without specific personal risk evidence cannot constitute a valid ground for cassation.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 16.595 van 6 februari 2026
in de zaak A. 247.019/VII-43.133
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Marlies Van Den Bruel kantoor houdend te 2300 Turnhout Wouwerstraat 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN
DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 8 januari 2026, strekt tot de cassatie van arrest nr. 337.596 van 12 december 2025 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 30 januari 2026 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
Eerste middel
1. Noch de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ noch het zorgvuldigheidsbeginsel en “de algemene beginselen van behoorlijk bestuur” zijn van toepassing op jurisdictionele beroepen zoals het bestreden arrest, waarmee te dezen uitspraak is gedaan met
VII-43.133-1/3
hervormingsbevoegdheid over een beroep tegen de weigering van de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft herhaaldelijk en ondubbelzinnig gesteld dat geschillen betreffende de toegang tot, het verblijf op en de verwijdering van het grondgebied niet onder de toepassing van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (hierna: EVRM) vallen (zie EHRM (GK) 5 oktober 2000, Maaouia t. Frankrijk; EHRM (GK)
4 februari 2005, Mamatkulov en Askolov t. Turkije; EHRM 14 februari 2008, Hussain t. Roemenië; EHRM 27 februari 2014, Zarmayev t. België). Een schending van deze verdragsbepaling kan derhalve niet op ontvankelijke wijze worden opgeworpen tegen het bestreden arrest.
Verder vraagt verzoeker in de uiteenzetting van het middel wat de door hem afgelegde verklaringen betreft in wezen een nieuwe en andere beoordeling van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als cassatierechter niet bevoegd is. Verzoeker vermag op die manier geen schending aan te tonen van de artikelen 48/3 en 48/4 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’.
2. Het eerste middel is kennelijk niet ontvankelijk.
Tweede middel
3. Verzoeker acht de artikelen 2 en 3 van het EVRM geschonden, omdat “[d]e algemene situatie in Nigeria […] geheel [wordt] ondermijnd in de beslissingen”, de praktijken bij de verkiezingen, waar verzoeker bij betrokken was met de nodige bedreigingen tot gevolg, gekend zijn door de verwerende partij en de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen en “Nigeria gekend [is] voor willekeurig geweld van diverse actoren”.
Met het bestreden arrest wordt geen uitspraak gedaan over een verwijderingsmaatregel. In de mate dat de inhoud van artikel 3 van het EVRM overeenstemt met artikel 48/4 van de vreemdelingenwet, beperkt verzoeker zich tot een algemene stelling waarmee hij geen schending aantoont van de voornoemde verdragsbepalingen.
VII-43.133-2/3
4. Het tweede middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op zes februari tweeduizend zesentwintig, door:
Carlo Adams, kamervoorzitter, bijgestaan door Bryan Geerts, toegevoegd griffier.
De griffier De voorzitter
Bryan Geerts Carlo Adams
VII-43.133-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2026:ORD.16.595