Legislator Jurisprudence & Législation
ECLI:BE:RVSCE:2025:ORD.16.244 ECLI:BE:RVSCE:2025:ORD.16.244 Généré par l'IA

Cassation appeal dismissed because applicants failed to challenge the decisive visa refusal finding in the lower court. The court ruled the appeal inadmissible as it sought a new factual review. The decision establishes that cassation cannot substitute for a fresh assessment of the case. The appeal was rejected due to lack of challenge against the determinative finding. The court held that the appeal was inadmissible. The ruling confirms that cassation cannot replace a new case review. The decision emphasizes the strict requirement to challenge all determinative findings. The appeal was dismissed for being inadmissible. The court found the appeal inadmissible. The ruling states that the appeal was inadmissible.

Numéro de cause ECLI:BE:RVSCE:2025:ORD.16.244
Autorité / Tribunal
Juridiction Belgique (BE)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Court of Cassation dismissed the cassation appeal lodged against a decision by the Foreigners' Dispute Council. The applicants argued that the lower court failed to properly assess their dependency relationship and the burden of proof regarding the reference person. However, the court noted that the applicants had not challenged the decisive finding that they failed to present a valid entry visa, which was the primary ground for refusal. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible because the applicants could not raise the visa issue for the first time in cassation, and the court lacks jurisdiction to conduct a new review of the case facts.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Articles 2 and 3 of the Act of 29 July 1991 on the explicit motivation of administrative acts; Article 7 of the Royal Decree of 30 November 2006 on the cassation procedure: Cassation appeals are inadmissible if the applicant fails to challenge the determinative findings of the lower court, as cassation cannot substitute for a new review of the case itself.

Mots-clés

Généré par l'IA
cassation appeal inadmissibility determinative finding challenge foreigners' dispute council entry visa requirement new case review prohibition

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Act of 29 July 1991 on the explicit motivation of administrative acts
Royal Decree of 30 November 2006 on the cassation procedure before the Court of Cassation
Articles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006
Articles 2 and 3 of the Act of 29 July 1991
Article 40bis, Section 4 of the Aliens Act

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID

IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE

nr. 16.244 van 10 april 2025

in de zaak A. 244.314/VII-42.817

In zake : 1. XXXXX

2. XXXXX

3. XXXXX

wonende te XXXXX

XXXXX

alwaar keuze van woonst wordt gedaan bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Marc Sampermans kantoor houdend te 3500 Hasselt Koningin Astridlaan 46

tegen :

Het cassatieberoep, ingesteld op 13 februari 2025, strekt tot de cassatie van arrest nr. 320.537 van 23 januari 2025 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.

Het dossier van de zaak is op 4 april 2025 aangekomen ter griffie.

Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State’.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

Eerste middel

1. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt in het bestreden arrest:

VII-42.817-1/3

“In de bestreden beslissingen wordt het recht op verblijf van meer dan drie maanden geweigerd omdat de verzoekende partijen geen geldig inreisvisum hebben voorgelegd.

In de bestreden beslissingen wordt verwezen naar artikel 52, § 3, iuncto artikel 58 van het koninklijk besluit van 8 oktober 1981 (verder: het vreemdelingenbesluit), terwijl met betrekking tot de verplichting om een geldig inreisvisum voor te leggen wordt verwezen naar artikel 40bis, § 4, van de vreemdelingenwet.

Dit motief, dat determinerend is, wordt door de verzoekers niet betwist. Verzoekers beperken zich in het middel tot een betoog met betrekking tot de afhankelijkheidsband en het ten laste zijn van de referentiepersoon. Dit betoog houdt geen verband met de determinerende vaststelling dat geen geldig inreisvisum werd voorgelegd. Verzoekers'

betoog is niet van aard de motieven van de bestreden beslissingen aan te tasten.

Het middel is, voor zover ontvankelijk, ongegrond.”

2. De verzoekende partijen gaan voorbij aan de vaststelling in het bestreden arrest dat zij het als determinerend beschouwde motief betreffende het niet voorleggen van een geldig inreisvisum niet hebben aangevochten. Zij kunnen zich in de graad van cassatie derhalve niet voor het eerst richten tegen het voormelde determinerend motief.

3. Het eerste middel is kennelijk niet ontvankelijk.

Tweede middel

4. De artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ zijn als dusdanig niet van toepassing op jurisdictionele beslissingen zoals het bestreden arrest. De verzoekende partijen kunnen dan ook geen schending van deze bepalingen inroepen omdat het bestreden arrest geen voldoende motivering zou bevatten.

Ook de algemene beginselen van behoorlijk bestuur zijn niet van toepassing op jurisdictionele beslissingen zoals het bestreden arrest. De kritiek van de verzoekende partijen dat de verwerende partij in haar beslissing de zorgvuldigheidsplicht zou hebben geschonden, heeft geen betrekking op het bestreden arrest. Met de kritiek dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen ten onrechte zou hebben gesteld dat de zorgvuldigheidsplicht wel werd nageleefd, vragen de verzoekende partijen in wezen een nieuwe beoordeling van de zaak zelf, waarvoor de Raad van State als cassatierechter niet bevoegd is.

5. Het tweede middel is kennelijk niet ontvankelijk.

VII-42.817-2/3

BESLUIT:

1. Het cassatieberoep is niet toelaatbaar.

2. De verzoekende partijen worden verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 600 euro, elk voor een derde, en een bijdrage van 26 euro.

Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op tien april tweeduizend vijfentwintig door:

Carlo Adams, kamervoorzitter, bijgestaan door Bryan Geerts, toegevoegd griffier.

De griffier De voorzitter

Bryan Geerts Carlo Adams

VII-42.817-3/3

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2025:ORD.16.244