Belgian State asylum appeal dismissed; cassation inadmissible due to lack of explicit legal basis and improper scope.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible and dismissed the applicants' request for review. The applicants argued that the lower court failed to explicitly rely on specific explanatory documents regarding Article 9bis of the Aliens Act, yet the lower court correctly noted these documents could not override statutory requirements for extraordinary circumstances. The court ruled that since the applicants did not challenge this reasoning and the cassation judge cannot re-evaluate the facts of the case, the appeal lacks a valid legal ground.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006; Article 20 of the Coordinated Laws on the Council of State: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to demonstrate that the lower court's decision was based on incorrect legal reasoning or if the appeal concerns facts rather than law.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 13.168 van 4 februari 2019
in de zaak A. 227.078/XIV-37.909
In zake : 1. XXXXX
2. XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Herman De Ponthiere kantoor houdend te 8900 Ieper Veemarkt 5
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 24 december 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 212.747 van 22 november 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 10 januari 2019 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30
november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
1. De verzoekers richten zich tegen het motief in het bestreden arrest dat zij zich in hun aanvraag om machtiging tot verblijf op grond van artikel 9bis van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) niet uitdrukkelijk hebben beroepen op de “Toelichting betreffende de toepassing van artikel 9, derde lid van de Vw.”
XIV-37.909-1/3
van 7 december 2006, de “instructie van 26 maart 2009” en “het parlementair stuk nr. 3 51-
2478/008”.
Na inderdaad te hebben vastgesteld dat de verzoekers de voormelde stukken niet hebben aangehaald in hun aanvraag van 23 juni 2016, wijst de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen er echter op dat hij “niet [vermag] te toetsen aan de bedoelde instructie en toelichting evenals het parlementair stuk in de mate dat erin criteria zijn opgenomen die niet te verzoenen vallen met de wettelijke bepalingen in zoverre zij voorbijgaan aan de erin vastgestelde vereiste van het aangetoond zijn van buitengewone omstandigheden”, dat “het […] precies deze criteria [zijn] waarvan de verzoekende partijen de toepassing lijken te vragen” en dat “hieruit […] geen rechtsmiddel [kan] worden geput om tot de onwettigheid van de bestreden beslissing te besluiten”. De verzoekers richten zich niet tegen het voormelde motief, dat inhoudt dat zij zich hoe dan ook niet op de voornoemde toelichting, instructie en parlementair stuk kunnen beroepen om tot de onwettigheid van de aanvankelijk bestreden beslissing te besluiten. De door de verzoekers voorgehouden onwettigheid kan derhalve niet de strekking van het bestreden arrest hebben beïnvloed.
Het enige middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.
2. De verzoekers voeren aan dat “er moest gemotiveerd worden waarom in de concrete omstandigheden van de zaak een langdurige asielprocedure van 10 jaar op het ogenblik dat de [aanvankelijk] bestreden beslissing werd genomen, geen buitengewone omstandigheid zou zijn”.
Deze kritiek lijkt eerder tegen de aanvankelijk bestreden beslissing te zijn gericht dan tegen het bestreden arrest. In het bestreden arrest wordt de motivering geciteerd uit de aanvankelijk bestreden beslissing met betrekking tot de duur van de asielprocedure waarna die “concrete motivering, waarbij de duur van de verschillende asielprocedures in aanmerking wordt genomen alsook specifiek wordt gewezen op de procedure voor het EHRM inzake de vierde asielaanvraag die uiteindelijk negatief werd afgesloten”, niet onredelijk beschouwd en wordt vastgesteld dat de verzoekers er niet concreet op ingaan zodat zij er geen afbreuk aan doen. De verzoekers gaan voorbij aan deze motivering in het bestreden arrest. Verder vermag de Raad van State als administratieve cassatierechter niet in de beoordeling van de zaak zelf te treden, zodat het hem niet toekomt zelf te oordelen of in concreto sprake is van buitengewone omstandigheden of niet.
XIV-37.909-2/3
Het enige middel is in die mate, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. De verzoekers worden verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 400 euro, elk voor de helft.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op vier februari tweeduizend negentien, door:
Carlo Adams, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.909-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2019:ORD.13.168