Cassation appeal dismissed as inadmissible due to lack of specific grounds and improper procedural handling of evidence.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of State declared the cassation appeal inadmissible because the applicants failed to provide concrete grounds for the first five of six complaint sections. The applicants argued that the Refugee Board improperly assessed evidence, but the court noted they did not specify which documents were negligently considered. Consequently, the court found no indication that the alleged illegality affected the decision's outcome.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 20 of the Coordinated Laws on the Council of State and Articles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006; A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to provide specific grounds for the complaint or if the alleged illegality does not appear to have influenced the decision.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 13.066 van 22 november 2018
in de zaak A. 226.394/XIV-37.835
In zake : 1. XXXXX
2. XXXXX
3. XXXXX
4. XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Sylvie Sarolea kantoor houdend te 1400 Nijvel rue des Brasseurs 30
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 8 oktober 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 208.522 van 31 augustus 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het dossier van de zaak is op 22 oktober 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
1. In het zesde onderdeel van het enige middel voeren de verzoekers aan dat zij “ter terechtzitting namelijk de originele versie van een document [hebben]
neergelegd (betreffende een onderzoek), waarvan een kopie en vertaling op voorhand werden gestuurd naar de RvV” doch dat de Raad voor Vreemdelingen “door de originele
XIV-37.835-1/3
versie van het onderzoek niet in acht te nemen en zelfs geen melding ervan te maken in het bestreden arrest […] zijn motiveringsplicht, zorgvuldigheidsplicht en de bewijskracht en draagwijdte van akten en van artikelen 1319, 1320 en 1322 BW [heeft] geschonden”.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overweegt in het bestreden arrest inderdaad dat “de documenten aangaande het onderzoek […] slechts kopieën [zijn] en geen originele stukken, waardoor de authenticiteit en herkomst niet kan worden nagegaan”. Hij vervolgt echter dat “bovendien blijkt dat er in Irak op grote schaal gefraudeerd wordt met documenten en nagenoeg alle documenten vervalst worden of via corruptie, zowel in Irak als daarbuiten, aangekocht kunnen worden (zie Landeninformatie CGVS ‘COI Focus Irak: corruptie en dokumentenfraude’)” en dat “de bewijswaarde hiervan […] dus gering [is]”. Hiermee wordt in het bestreden arrest dus ook de bewijswaarde van een origineel stuk betreffende het door de verzoekers voorgehouden onderzoek beoordeeld en gering bevonden. Dit behoort tot de soevereine beoordelingsbevoedheid van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen als rechter met hervormingsbevoegdheid zodat de Raad van State niet vermag er zich als administratieve cassatierechter over uit te spreken. Overigens wordt in de door de verzoekers ter terechtzitting van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen overgelegde “aanvullende nota” van 20 juni 2018 niet eens verwezen naar een origineel stuk betreffende een onderzoek.
Het zesde onderdeel van het enige middel is kennelijk ongegrond.
2. In het eerste tot en met het vijfde middelonderdeel beperken de verzoekers zich tot kritiek op de algemene vaststelling in het bestreden arrest dat de met een aanvullende nota en de ter terechtzitting overgelegde stukken slechts “summier” zullen worden beoordeeld.
De verzoekers betrekken deze kritiek echter niet op een concreet motief in het bestreden arrest. Zij geven in deze middelonderdelen niet aan welke stukken te summier of helemaal niet in ogenschouw zouden zijn genomen. De enige concrete kritiek wordt in het zesde middelonderdeel aangevoerd doch dit is kennelijk ongegrond bevonden.
Bijgevolg blijkt niet dat de voorgehouden onwettigheid de strekking van het bestreden arrest kan hebben beïnvloed.
Het eerste tot en met het vijfde middelonderdeel zijn kennelijk niet-
ontvankelijk.
XIV-37.835-2/3
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. De verzoekers worden verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 800 euro, elk voor een vierde.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op tweeëntwintig november tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.835-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.13.066