Belgian asylum appeal dismissed; applicant's claim of torture in Eritrea rejected due to lack of procedural impact.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER

BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID

IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE

nr. 12.961 van 17 augustus 2018

in de zaak A. 225.521/XIV-37.757

In zake : XXXXX

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Zouhaier Chihaoui kantoor houdend te 1083 Ganshoren Landsroemlaan 40

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen :

Het cassatieberoep, ingesteld op 22 juni 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 204.916 van 6 juni 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.

Het administratief dossier is op 2 juli 2018 aangekomen ter griffie.

Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt in het bestreden arrest vast dat “[u]it het VIS blijkt […] dat de vingerafdrukken van de verzoekende partij overeenstemmen met de persoon genaamd D.W.B. […] [die] een visum [heeft] aangevraagd voor Frankrijk en dit visum werd haar op 30 april 2018 door de Franse autoriteiten toegekend”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen betrekt de informatie betreffende het verkrijgen van valse documenten in Ethiopië in zijn beoordeling, maar stelt dat “bij de

XIV-37.757-1/3

afgifte van het visum door de Franse autoriteiten het paspoort grondig op zijn echtheid [werd] gecontroleerd” en dat “de Visumcode bepaalt dat de aanvrager van een Schengenvisum zich in persoon dient aan te bieden, en de afname van haar vingerafdrukken dient toe te staan bij haar eerste aanvraag” zodat het “niet aannemelijk [is] dat de verzoekende partij zo maar gebruik heeft kunnen maken van een vals of vervalst paspoort om een Schengenvisum van de Franse autoriteiten te bekomen”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt vervolgens dan ook dat “het betoog van de verzoekende partij met betrekking tot Eritrea niet dienstig [is], nu ze de Ethiopische nationaliteit heeft”.

Waar verzoeker nog aanvoert dat het verlaten van Ethiopië op illegale wijze “een gevangenisstraf in zeer onmenselijke en vernederende behandeling met zich mee brengt”, gaat hij eraan voorbij dat in het bestreden arrest wordt vastgesteld dat hij zijn land op legale wijze heeft verlaten. Verzoeker voert nog aan dat de omstandigheden waarin hij door de politiediensten werd gehoord hem niet hebben toegelaten uit te drukken dat hij zijn land is ontvlucht om politieke redenen. Uit de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie volgt echter dat een schending van het recht van verdediging pas tot nietigverklaring kan leiden wanneer de administratieve procedure zonder de onregelmatigheid een andere afloop had kunnen hebben, hetgeen gelet op bovenstaande vaststellingen niet het geval is.

Verzoeker maakt niet aannemelijk dat “het onderzoek naar het reële risico op een schending van artikel 3 EVRM” te dezen niet “op een deugdelijke en rigoureuze wijze” zou zijn gebeurd en toont geen schending aan van artikel 13 van het EVRM.

Het enige middel is kennelijk ongegrond.

BESLUIT:

1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.

2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.

XIV-37.757-2/3

Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op zeventien augustus tweeduizend achttien, door:

Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Nick Hollevoet, toegevoegd griffier.

De griffier De voorzitter

Nick Hollevoet Carlo Adams

XIV-37.757-3/3

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.961