Cassation appeal dismissed as inadmissible; facts and reasoning already decided by lower court.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, dismissing the request to overturn the Refugee Board's decision. The Refugee Board found the applicant's claims regarding Israeli legal standards and religious coercion insufficient, noting he could avoid measures by consenting to a divorce. The court ruled that since the lower court had already assessed the facts and reasoning, the appeal lacked grounds for review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 20 of the Coordinated Laws on the Council of State and Articles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006: A cassation appeal is inadmissible if the contested decision has already determined the facts and reasoning, as the administrative cassation court lacks jurisdiction to re-evaluate factual matters.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.958 van 17 augustus 2018
in de zaak A. 225.529/XIV-37.763
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Manuël Huygaerts kantoor houdend te 2360 Oud-Turnhout Dorp 8
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 22 juni 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 204.194 van 23 mei 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 2 juli 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt in het bestreden arrest vast dat verzoeker “geen overtuigende elementen of argumenten bij[brengt] ter staving van zijn beweringen omtrent de ‘lagere standaarden inzake wetgeving in Israël’” en dat “[o]ok de verwijzing naar uitspraken van E.I., die deel uitmaakte van de Rabinale Rechtbank die zijn zaak in beroep behandelde, en van E.M., de leidinggevende van een speciale eenheid in het bestuur van de Rabinale Rechtbanken, […] niet [kan] volstaan om aan te tonen dat
XIV-37.763-1/3
verzoekers rechten niet zullen gewaarborgd worden en dat men foltering tegen hem zal gebruiken”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt, op basis van de brieven van de Israëlische autoriteiten gericht aan de FOD Justitie in het kader van het verzoek tot uitlevering, dat “verzoeker bezwaarlijk ernstig [kan] blijven volhouden dat de vraag tot uitlevering vanwege de Israëlische autoriteiten een legale smoes is om hem te vervolgen op basis van de echtscheidingsprocedure voor de Rabbinale rechtbank, procedure welke immers niet langer bestaande zal zijn”. In antwoord op de grieven die verzoeker daaromtrent in zijn verzoekschrift voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft aangevoerd, stelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat hij “zelf de sleutel in handen [heeft] om een nieuwe dwangmaatregel te vermijden” aangezien hij “immers gewoon [kan] toestemmen om uit de echt te scheiden” en hij “niet toe[licht] waarom het instemmen met een echtscheiding in strijd zou zijn met zijn religieuze overtuiging”. Verzoekers kritiek betreffende de “[a]fwezigheid van motivering” mist dan ook feitelijke grondslag. Het eerste middelonderdeel is kennelijk ongegrond.
Uit het bestreden arrest blijkt genoegzaam dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zich in zijn beoordeling van verzoekers weigering tot het verlenen van een “get” heeft gesteund op de informatie die door verzoeker zelf werd aangebracht. Verzoeker maakt niet aannemelijk dat de Raad voor Vreemdelingen-
betwistingen daarbij vooringenomen zou zijn geweest, of dat die gepercipieerde vooringenomenheid de strekking van het bestreden arrest zou hebben beïnvloed. Het tweede middelonderdeel is kennelijk ongegrond.
In de mate dat verzoeker poogt aan te tonen dat zijn weigering om uit de echt te scheiden of de dwangmaatregelen die door de Rabbinale Rechtbank werden opgelegd wel degelijk zijn ingegeven door religieuze motieven, raakt zijn uiteenzetting de grond van de zaak terwijl de Raad van State als administratieve cassatierechter niet bevoegd is om in de beoordeling van de feiten te treden. Ook de overige kritiek van verzoeker, waarin hij de redelijkheid van een aantal overwegingen uit het bestreden arrest betwist, raakt de grond van de zaak. Het derde middelonderdeel is kennelijk niet-ontvankelijk.
XIV-37.763-2/3
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op zeventien augustus tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Nick Hollevoet, toegevoegd griffier.
De griffier De voorzitter
Nick Hollevoet Carlo Adams
XIV-37.763-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.958