Belgian Council of State dismisses appeal as inadmissible due to lack of concrete elements for Article 3 ECHR violation.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Belgian Council of State declared the administrative cassation appeal inadmissible, dismissing the applicant's request to overturn the Foreigners' Dispute Council's decision. The lower court found that the applicant failed to provide concrete and serious elements indicating a fear of persecution or inhuman treatment, noting she left Ethiopia legally with a valid passport and Schengen visa. Consequently, the court ruled that the administrative procedure was conducted properly and the applicant did not demonstrate a violation of Article 3 of the ECHR or Article 13.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 3 and 13 of the ECHR; An administrative cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to provide concrete and serious elements indicating a fear of persecution or inhuman treatment, particularly when they have left their country of origin legally with valid travel documents.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.956 van 17 augustus 2018
in de zaak A. 225.533/XIV-37.761
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Zouhaier Chihaoui kantoor houdend te 1083 Ganshoren Landsroemlaan 40
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 21 juni 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 204.632 van 30 mei 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 2 juli 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt in het bestreden arrest vast dat “[u]it het VIS blijkt […] dat de vingerafdrukken van de verzoekende partij overeenstemmen met de persoon genaamd T.A.B. […] [die] een visum [heeft] aangevraagd voor Nederland en dit visum werd haar op 27 december 2017 door de Nederlandse autoriteiten toegekend”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen betrekt de informatie betreffende het verkrijgen van valse documenten in Ethiopië die verzoekster ter terechtzitting
XIV-37.761-1/3
heeft bijgebracht in zijn beoordeling, maar stelt dat “bij de afgifte van het visum door de Nederlandse autoriteiten het paspoort grondig op zijn echtheid [werd] gecontroleerd” en dat “de Visumcode bepaalt dat de aanvrager van een Schengenvisum zich in persoon dient aan te bieden, en de afname van haar vingerafdrukken dient toe te staan bij haar eerste aanvraag”
zodat het “niet aannemelijk [is] dat de verzoekende partij zo maar gebruik heeft kunnen maken van een vals of vervalst paspoort om een Schengenvisum van de Nederlandse autoriteiten te bekomen”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt vervolgens dan ook dat “het betoog van de verzoekende partij met betrekking tot Eritrea niet dienstig [is], nu ze de Ethiopische nationaliteit heeft”. Waar verzoekster nog aanvoert dat het verlaten van Ethiopië op illegale wijze “een gevangenisstraf in zeer onmenselijke en vernederende behandeling met zich mee brengt”, gaat zij eraan voorbij dat in het bestreden arrest wordt vastgesteld dat zij haar land op legale wijze heeft verlaten. Wat de vermeende schending van het hoorrecht betreft, volgt uit de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie dat een schending van het recht van verdediging pas tot nietigverklaring kan leiden wanneer de administratieve procedure zonder de onregelmatigheid een andere afloop had kunnen hebben. Gelet op bovenstaande vaststellingen vermocht de Raad voor Vreemdelingen-
betwistingen op wettige wijze te antwoorden op deze grief dat “de Raad slechts [kan]
vaststellen dat verzoekende partij geen concrete en ernstige elementen aanbrengt die zouden wijzen op een vrees voor vervolging of een mensonterende behandeling [hetgeen] des te meer [klemt] nu verzoekende partij blijkbaar probleemloos haar land van herkomst heeft verlaten met een paspoort en een Schengenvisum”. Verzoekster maakt niet aannemelijk dat “het onderzoek naar het reële risico op een schending van artikel 3 EVRM” te dezen niet “op een deugdelijke en rigoureuze wijze” zou zijn gebeurd en toont geen schending aan van artikel 13 van het EVRM.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.761-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op zeventien augustus tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Nick Hollevoet, toegevoegd griffier.
De griffier De voorzitter
Nick Hollevoet Carlo Adams
XIV-37.761-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.956