Belgian administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of procedural grounds for cassation.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Belgian Council of State declared the administrative cassation appeal inadmissible without examining its merits. The applicant challenged a decision by the Foreigners' Dispute Council that rejected his claim of risk under Article 3 of the ECHR, noting he did not file for international protection. The court ruled that since the lower authority's findings were uncontested and the applicant failed to demonstrate a procedural defect affecting the outcome, the appeal lacked the necessary grounds for cassation.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 20 of the Coordinated Laws on the Council of State and Articles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006; Administrative cassation is inadmissible when the applicant fails to demonstrate that a procedural irregularity could have altered the outcome of the administrative proceedings.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.954 van 17 augustus 2018
in de zaak A. 225.490/XIV-37.754
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Zouhaier Chihaoui kantoor houdend te 1083 Ganshoren Landsroemlaan 40
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 19 juni 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 204.914 van 6 juni 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 27 juni 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
In het bestreden arrest wordt op basis van de verklaringen die verzoeker met bijstand van een tolk heeft aangelegd ten overstaan van de sociaal assistente van het Centrum voor Illegalen te Brugge, en die zich in het rechtsplegingsdossier bevinden, besloten dat geen schending van artikel 3 van het EVRM aannemelijk wordt gemaakt. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt vast dat verzoeker tijdens dit gehoor weliswaar heeft verklaard dat hij door de overheden werd geviseerd omwille van de politieke
XIV-37.754-1/3
sympathieën van zijn broers maar niet dat hij zelf actief zou zijn geweest voor Arbegnoch Ginbot 7, noch dat hij hiervoor zou zijn vastgehouden, dat hij gebruik heeft gemaakt van een valse identiteit en hij reeds eerder een Schengenvisum heeft verkregen in Duitsland, dat hij tot op heden nog steeds geen verzoek om internationale bescherming heeft ingediend, ondanks zijn beweringen daarmee bezig te zijn en ondanks het feit dat hem reeds eerder een bevel om het grondgebied te verlaten werd betekend en dat hij met een loutere verwijzing naar algemene informatie over de situatie in Ethiopië niet aantoont dat hij “een ernstig en reëel risico loopt te worden blootgesteld aan foltering of mensonterende behandeling”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen merkt daarbij terecht op dat “de gemachtigde redelijkerwijs mag verwachten dat indien men vreest onderworpen te worden aan een schending van artikel 3 EVRM in het land van herkomst men een verzoek om internationale bescherming indient”. Verzoeker betwist bovenstaande vaststellingen niet, maar herhaalt dat hij “deel uitmaakt van de kwetsbare groep ‘sympathisanten van Arbegnoch Ginbot 7’ en om deze reden niet kan terugkeren naar zijn land van herkomst” en dat de omstandigheden waarin hij door de politiediensten werd gehoord hem niet hebben toegelaten uit te drukken dat hij zijn land is ontvlucht om politieke redenen. Uit de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie volgt dat een schending van het recht van verdediging pas tot nietigverklaring kan leiden wanneer de administratieve procedure zonder de onregelmatig-
heid een andere afloop had kunnen hebben, hetgeen gelet op bovenstaande, niet-betwiste, vaststellingen niet het geval is. Verzoeker maakt niet aannemelijk dat “het onderzoek naar het reële risico op een schending van artikel 3 EVRM” te dezen niet “op een deugdelijke en rigoureuze wijze” zou zijn gebeurd. Het komt niet aan de Raad van State als administratieve cassatierechter toe om verzoekers vrees om te worden blootgesteld aan foltering of mensonterende behandeling opnieuw te onderzoeken.
Het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.754-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op zeventien augustus tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Nick Hollevoet, toegevoegd griffier.
De griffier De voorzitter
Nick Hollevoet Carlo Adams
XIV-37.754-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.954