Cassation appeal dismissed for inadmissibility due to failure to specify Article 6 ECHR violation details.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible because the applicant failed to specify how the lower court's decision violated Article 6 of the ECHR. The applicant argued that the Refugee Board incorrectly equated 'country of origin' with 'country of nationality' regarding medical treatment in the Kurdish Autonomous Region. The court rejected this, noting the lower court correctly applied the law by requiring treatment in the country of origin, not the region, and found the applicant's arguments regarding medical access in Baghdad were insufficiently contested.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006; Article 20 of the Coordinated Laws on the Council of State: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to specify the manner in which the contested decision allegedly violates the law.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.924 van 12 juli 2018
in de zaak A. 225.447/XIV-37.746
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Bruno Soenen kantoor houdend te 9000 Gent Vaderlandstraat 32
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 4 juni 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 203.317 van 30 april 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 22 juni 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
Verzoeker voert in het enig middel de schending aan van artikel 6
van het EVRM, doch zonder op enige wijze uiteen te zetten op welk wijze het bestreden arrest deze bepaling zou hebben geschonden. Het enige middel is in die mate kennelijk niet-
ontvankelijk.
XIV-37.746-1/3
Verzoeker betoogt dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen het begrip “land van herkomst” ten onrechte gelijk stelt aan het “land van nationaliteit” en dat hij “weliswaar de Iraakse nationaliteit [heeft], doch zijn herkomst is van de Koerdische Autonome Regio”. Verzoeker gaat daarmee echter voorbij aan het gegeven dat de Koerdische Autonome Regio geen “land” is in de zin van artikel 9ter van de vreemdelingenwet. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt dan ook terecht dat artikel 9ter van de vreemdelingenwet enkel voorschrijft dat de benodigde behandeling mogelijk is in het land van herkomst en niet in de regio van herkomst. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen merkt daarbij wel op dat “het onderzoek naar de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de benodigde medische zorgen geval per geval dient te gebeuren, rekening houdend met de individuele situatie van de aanvrager” en dat “van verzoeker redelijkerwijze moet kunnen worden verwacht dat hij zich begeeft naar die welbepaalde plaats in het land van herkomst waar hij een behandeling kan verkrijgen”.
Vervolgens wordt in het bestreden arrest vastgesteld dat uit het medisch advies niet blijkt dat er medische contra-indicaties zijn om te reizen noch dat mantelzorg noodzakelijk is, dat reeds in het verleden is gebleken dat verzoeker van en naar Irak kon reizen, dat hij in zijn medische aanvraag niet heeft gesteld dat hij niet in staat zou zijn om te reizen naar Bagdad of dat hij omwille van zijn afkomst geen toegang zou hebben tot bepaalde medische zorgen en dat hij niet verplicht wordt om zich terug te vestigen in Noord-Irak. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen besluit dan ook dat “[v]erzoeker […] niet aan[toont] dat het onmogelijk zou zijn om zich naar Bagdad te begeven en er eventueel te verblijven om de benodigde medische zorgen te ontvangen”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft aldus de wettigheid van de beoordeling van de toegankelijkheid van de medische zorgen door de ambtenaar-geneesheer getoetst. Waar verzoeker de beschikbaarheid van de nodige medische zorgen in de Koerdische Autonome Regio betwist, gaat hij er aan voorbij dat in het bestreden arrest wordt vastgesteld dat hij “zijn betoog in essentie beperkt tot de Koerdische regio” maar dat hij “niet [betwist] dat de noodzakelijke zorgen beschikbaar en toegankelijk zijn in Bagdad”. Het enige middel is in die mate kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.746-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op twaalf juli tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.746-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.924