Court dismisses appeal as inadmissible, upholding asylum board's sovereign assessment of evidence authenticity.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Administrative Justice declared the administrative cassation appeal inadmissible without examining its merits. The applicant argued that the asylum board erred by rejecting church attestations regarding her religious freedom, but the board correctly noted these documents were submitted after the initial decision and lacked objective value. The court ruled that assessing the authenticity and weight of evidence belongs exclusively to the asylum board's sovereign discretion, leaving no ground for cassation.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006; The Court of Administrative Justice lacks jurisdiction to re-evaluate the sovereign assessment of evidence authenticity and weight by the Asylum Board, which remains the sole authority for determining the sufficiency of the file and the necessity of supplementary investigations.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.923 van 12 juli 2018
in de zaak A. 225.434/XIV-37.745
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Tristan Wibault kantoor houdend te 1000 Brussel Congresstraat 49
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 6 juni 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 203.468 van 3 mei 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 15 juni 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
In tegenstelling tot wat verzoekster aanvoert, beperkt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zich, wat de door haar neergelegde attesten van “l’Eglise de Dieu Tout-Puissant” betreft, niet louter tot de conclusie dat aan een voorgelegd document slechts bewijswaarde kan worden toegekend wanneer het wordt voorgelegd ter ondersteuning van een geloofwaardig en coherent relaas. In het bestreden arrest wordt immers vastgesteld dat de attesten dateren van na de kennisgeving van de aanvankelijk
XIV-37.745-1/3
bestreden beslissing, dat niet blijkt op welke grond L. L. zich heeft gesteund voor zijn conclusies en dat aldus de attesten een gesolliciteerd karakter vertonen en geen objectieve bewijswaarde hebben. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt daarbij uitdrukkelijk dat deze vaststellingen en overwegingen zich opdringen voor de beide door verzoekster bijgebrachte attesten. Verzoeksters kritiek in die zin, en de door haar aangevoerde schending van artikel 48/6 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna:
de vreemdelingenwet), mist dan ook feitelijke grondslag. De beoordeling van de authenticiteit en de bewijswaarde van neergelegde stukken behoort tot de soevereine beoordelingsbevoegdheid van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen die in een beroep tegen een beslissing van de commissaris-generaal over hervormingsbevoegdheid beschikt.
Verzoekers kritiek dat het tweede attest tot stand is gekomen na “een onderzoek van de Kerk zelf bij haar leden in China” toont niet aan dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet vermocht te oordelen dat de grond van de conclusies van L. L. niet duidelijk zijn. Uit het rechtsplegingsdossier blijkt immers enkel dat verzoeksters lidmaatschap van de kerk in het attest van 14 februari 2018 wordt vastgesteld “[u]pon information and belief”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt bovendien eveneens soeverein of hij een dossier voldoende volledig acht dan wel of hij aanvullende onderzoeksmaatregelen nodig acht zoals voorzien in artikel 39/2, § 1, tweede lid, 2°, juncto 39/76, § 2, van de vreemdelingenwet. Het komt niet aan de Raad van State als administratieve cassatierechter toe om die beoordeling opnieuw te doen. Verzoekster gaat er voor het overige aan voorbij dat de ongeloofwaardigheid van haar asielrelaas, en haar betrokkenheid bij de Quannengshen-
geloofsgemeenschap, wordt gebaseerd op velerlei vaststellingen die zij op geen enkele wijze betwist of weerlegt.
Het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.745-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op twaalf juli tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.745-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.923