Cassation dismissed because the Council of State cannot re-evaluate asylum facts or new evidence.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, ruling that the Council lacks jurisdiction to re-evaluate asylum facts or consider new evidence. The applicant failed to concretely demonstrate how his personal circumstances altered the original decision and merely requested a new assessment of his refugee status. Consequently, the court held that the appeal was inadmissible as it sought a factual re-examination beyond the Council's administrative cassation powers.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 20 of the Coordinated Laws on the Council of State and Articles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006: The Council of State, as an administrative cassation court, is not competent to intervene in the assessment of facts or to re-evaluate the applicant's asylum claim based on new evidence or theoretical arguments regarding trauma.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.919 van 12 juli 2018
in de zaak A. 225.337/XIV-37.733
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Telly Moskofidis kantoor houdend te 3600 Genk Rootenstraat 21, bus 20
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 30 mei 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 203.773 van 14 mei 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 7 juni 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
De wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ is niet van toepassing op jurisdictionele beslissingen zoals het bestreden arrest.
In het bestreden arrest wordt opgemerkt dat verzoeker op geen enkele wijze concretiseert hoe zijn persoonlijke omstandigheden van aard zijn de door hem
XIV-37.733-1/3
afgelegde verklaringen in een ander daglicht te stellen en dat hij zich beperkt tot de blote, niet-gestaafde, bewering dat hij verward en ernstig getraumatiseerd zou zijn. Waar verzoeker thans in het enige middel een theoretische uiteenzetting geeft over de impact van traumatische ervaringen op herinneringen raakt zijn uiteenzetting dan ook de grond van de zaak. Met het betoog dat hij door het UNHCR werd erkend als vluchteling, dat er een mogelijk gevaar is dat hij wordt teruggestuurd naar het land waar hij gevaar loopt en dat hij zijn problemen in het land van herkomst nogmaals wenst aan te tonen middels een verklaring van de Democratische Partij van Iraans Koerdistan, beoogt verzoeker een nieuwe beoordeling van zijn asielaanvraag en zijn vraag om subsidiaire bescherming. Ook dergelijke kritiek raakt de grond van de zaak. De Raad van State is als administratieve cassatierechter echter niet bevoegd om in de beoordeling van de feiten te treden.
Wat de voorgehouden schending van artikel 3 van het EVRM betreft en het voorgehouden “mogelijk gevaar op terugsturen van verzoeker naar het land waar hij gevaar loopt”, gaat verzoeker eraan voorbij dat met het bestreden arrest enkel uitspraak wordt gedaan over zijn verzoek om internationale bescherming, zonder dat daarmee een verwijderingsmaatregel wordt genomen.
Het enige middel is kennelijk niet-ontvankelijk.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.733-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op twaalf juli tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.733-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.919