Cassation dismissed for inadmissibility; applicant failed to prove dependency existed in country of origin at time of adoption.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, rejecting the applicant's request to overturn the Refugee Board's decision. The applicant argued that her adoptive relationship, established in Belgium, should satisfy the dependency requirement without proof of such a bond existing in her country of origin. The court held that the statutory language explicitly requires the dependency condition to be a pre-existing state in the country of origin, which the applicant failed to demonstrate.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticle 40bis, § 2, first paragraph, item 3° of the Aliens Act; Article 40ter of the Aliens Act: The condition of being under the financial dependence of a Union citizen must exist as a factual state in the country of origin at the time the family relationship is established.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.821 van 2 mei 2018
in de zaak A. 224.588/XIV-37.648
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Steven Hooyberghs kantoor houdend te 2300 Turnhout Azalealaan 25
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 16 februari 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 197.775 van 11 januari 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 26 februari 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
Naar luid van artikel 40bis, § 2, eerste lid, 3°, van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) worden onder meer als familielid van een burger van de Unie beschouwd “de bloedverwanten in neergaande lijn
XIV-37.648-1/3
alsmede die van de echtgenoot of partner als bedoeld onder 1° of 2°, beneden de leeftijd van eenentwintig jaar of die te hunnen laste zijn, die hen begeleiden of zich bij hen voegen […]”.
Ingevolge het bepaalde in artikel 40ter van die wet zijn deze bepalingen van toepassing op de familieleden van een Belg voor zover het onder meer betreft “de familieleden vermeld in artikel 40bis, § 2, eerste lid, 1° tot 3°, die de Belg begeleiden of zich bij hem voegen”.
Waar de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest oordeelt dat de voorwaarde van het ten laste zijn reeds moet bestaan in het land van herkomst, houdt verzoekster voor dat dit niet blijkt uit de voornoemde wetsbepalingen en dat haar afstamming door adoptie slechts in België tot stand is gekomen en er niet kan worden vereist dat een band van afhankelijkheid en materiële ondersteuning al bestond alvorens de bloedverwantschapsband ontstond.
De voorwaarde van het ten laste “zijn” in artikel 40ter iuncto 40bis, § 2, eerste lid, 3°, van de vreemdelingenwet houdt in dat het om een bestaande toestand moet gaan. Vermits in het voornoemde artikel 40ter uitdrukkelijk sprake is van familieleden “die de Belg begeleiden of zich bij hem voegen”, en het begeleiden van of het zich voegen bij de Belg inhoudt dat de vreemdeling uit het buitenland komt of is gekomen, heeft de eerste rechter op wettige wijze geoordeeld dat het gaat om een toestand die in het land van herkomst moet bestaan. Indien daaraan niet is voldaan, hoeven de nadere voorwaarden betreffende het ten laste zijn in België niet te worden onderzocht.
De eerste rechter heeft dan ook zonder schending van de wet of toevoeging van een voorwaarde aan de wet geoordeeld dat verzoeksters aanvraag met de aanvankelijk bestreden beslissing kon worden verworpen omdat verzoekster niet bewijst in het land van herkomst ten laste te zijn geweest van zijn adoptieouder.
Zoals in het bestreden arrest terecht wordt geoordeeld, wordt aan het voorgaande geen afbreuk gedaan door het feit dat verzoekster reeds in 2006 België was binnengekomen. Uit het bestreden arrest blijkt dat verzoekster na haar binnenkomst eerst een asielaanvraag heeft ingediend die werd afgewezen en nadien vier aanvragen om machtiging tot verblijf op grond van artikel 9bis van de vreemdelingenwet heeft ingediend, alvorens zich tien jaar na haar binnenkomst in België te laten adopteren.
XIV-37.648-2/3
Verzoekster kan zich niet vrijwaren van de voorwaarde van het ten laste zijn geweest in het land van herkomst door een band van afstamming door adoptie te vestigen op een ogenblik dat zij reeds jaren en bovendien illegaal in België verblijft. Uit niets blijkt dat de wetgever wat dat betreft een uitzondering heeft willen voorzien.
De eerste rechter heeft derhalve artikel 40bis, § 2, 3° iuncto artikel 40ter van de vreemdelingenwet niet foutief geïnterpreteerd wat de voorwaarde van het ten laste zijn in het land van herkomst betreft.
Het enige middel is kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op 2 mei 2018, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.648-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.821