Belgian asylum appeal dismissed; applicant's claim of missing refoulement assessment lacks factual basis and legal merit.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the administrative cassation inadmissible, rejecting the applicant's challenge to the Refugee Board's decision. The applicant argued the Board failed to conduct a separate assessment of the risk of refoulement under Article 57/6/2 of the Aliens Act, but the Board correctly noted this claim lacked factual grounds as the original decision explicitly addressed non-refoulement. The court further rejected the argument that the Board improperly limited its review to specific statutory criteria, finding no evidence that relevant elements were excluded from the assessment.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticle 57/6/2 of the Aliens Act; Article 48/3 and 48/4 of the Aliens Act; The administrative court may dismiss a cassation appeal where the applicant fails to provide concrete evidence that the lower authority omitted a mandatory refoulement assessment or ignored relevant facts beyond the statutory criteria.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.763 van 23 maart 2018
in de zaak A. 224.485/XIV-37.634
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Dirk Geens kantoor houdend te 2018 Antwerpen Lange Lozanastraat 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 9 februari 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 197.543 van 8 januari 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 14 februari 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
1. Artikel 57/6/2 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) bepaalde op het ogenblik van het bestreden arrest dat de commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen, wanneer hij een
XIV-37.634-1/3
asielverzoek niet in overweging neemt, “oordeelt op een met redenen omklede wijze dat een terugkeerbesluit niet leidt tot direct of indirect refoulement”.
2. Verzoeker liet voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen gelden dat de aanvankelijk bestreden beslissing wat het onderzoek naar het gevaar voor refoulement in zijnen hoofde betreft onvolledig en dus onwettig zou zijn. In het bestreden arrest wordt met verwijzing naar de concrete motieven van de aanvankelijk bestreden beslissing geoordeeld dat de ongeloofwaardigheid van verzoekers eerste asielaanvraag niet wordt hersteld met de als nieuw aangevoerde elementen. Waar verzoeker voorhield dat uit de aanvankelijk bestreden beslissing geen aparte beoordeling blijkt van een direct of indirect refoulement, merkt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op “dat dit betoog feitelijke grondslag mist en een loutere miskenning vormt van de inhoud van de [aanvankelijk]
bestreden beslissing” waarin onder meer wordt aangegeven dat “rekening houdend met alle relevante feiten in verband met uw land van herkomst, met alle door u afgelegde verklaringen en de door u overgelegde stukken, dient besloten te worden dat er actueel geen elementen voorhanden zijn die er op wijzen dat een terugkeerbesluit naar uw land van herkomst een schending uitmaakt van het non-refoulementbeginsel”.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen kon derhalve op wettige wijze oordelen dat geen schending van artikel 57/6/2 van de vreemdelingenwet blijkt omdat geen apart onderzoek zou zijn gedaan naar het gevaar voor refoulement.
3. Verzoeker merkt nog op dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen ten onrechte heeft aanvaard dat het onderzoek naar het gevaar voor refoulement beperkt is gebleven tot de elementen die verband houden met de criteria van de artikelen 48/3 en 48/4 van de vreemdelingenwet. Verzoeker geeft echter niet aan welke andere elementen of criteria ten onrechte buiten beschouwing zouden zijn gebleven in het onderzoek naar het gevaar voor refoulement. Dit klemt des te meer nu de voornoemde artikelen 48/3 en 48/4 zelf uitgebreide waarborgen bevatten, waarbij kan worden opgemerkt dat onder meer de waarborgen van artikel 3 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ondertekend te Rome op 4 juni 1950, zijn opgenomen in artikel 48/4, § 2, van de vreemdelingenwet en dat blijkens de in het bestreden arrest opgenomen beschikking overeenkomstig artikel 39/73, § 2, van de vreemdelingenwet ook geen schending van deze verdragsbepaling wordt aangenomen. De algemene stelling dat “eventuele elementen […] die geen verband houden met de criteria
XIV-37.634-2/3
bepaald in de artikelen 48/3 en 48/4 van de vreemdelingenwet” niet worden onderzocht, kan derhalve de strekking van het bestreden arrest niet hebben beïnvloed en niet tot de cassatie ervan leiden.
4. Het enige middel is kennelijk ongegrond en kan niet tot cassatie leiden.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op drieëntwintig maart tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.634-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.763