Cassation appeal dismissed for inadmissibility due to lack of jurisdictional grounds and failure to specify legal violations.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, dismissing the applicant's request to overturn the Refugee Board's decision. The applicant argued that psychiatric patients in Somalia form a protected social group and faced persecution risks, but the court noted the Refugee Board had already rejected her Somali nationality as unreliable. Since the appeal failed to specify how the cited articles were violated and the court lacks jurisdiction to re-evaluate factual findings, the appeal was rejected.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 149 of the Constitution and 39/65 of the Aliens Act; The Council of State cannot review factual assessments or jurisdictional decisions of the Refugee Board, and cassation appeals must explicitly specify the legal violations alleged.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.750 van 13 maart 2018
in de zaak A. 224.304/XIV-37.619
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Bruno Van Overdijn kantoor houdend te 1180 Brussel Messidorlaan 330/box 1
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 19 januari 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 196.828 van 19 december 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 30 januari 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
1. In een eerste middelonderdeel voert verzoekster aan dat personen met een psychiatrische aandoening in Somalië een sociale groep vormen in de zin van artikel 1 van het internationaal verdrag betreffende de status van vluchtelingen, ondertekend te Genève op 28 juli 1951 (hierna: het vluchtelingenverdrag) en van artikel 48/3 van de wet
XIV-37.619-1/3
van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) en dat dit in het bestreden arrest ten onrechte niet wordt aanvaard.
Verzoekster gaat voorbij aan de vaststelling in het bestreden arrest dat haar verwijzing naar eventuele problemen in Somalië en de door haar overgelegde informatie over Somalië en Mogadishu “niet nuttig of relevant [zijn] nu aan haar voorgehouden nationaliteit van Somalië geen geloof wordt gehecht”. Zij richt zich niet tegen dit motief van het bestreden arrest. Daarenboven behoort de beoordeling of psychiatrische patiënten in Somalië al dan niet een sociale groep vormen in de zin van artikel 48/3 van de vreemdelingenwet en artikel 1 van het vluchtelingenverdrag, tot de grond van de zaak terwijl de Raad van State als administratieve cassatierechter niet in de beoordeling van de feiten vermag te treden.
Het eerste onderdeel van het enige middel is kennelijk niet-
ontvankelijk.
2. In een tweede middelonderdeel zet verzoekster opnieuw uiteen dat volgens het bestreden arrest niet wordt aangetoond dat verzoekster een risico op vervolging loopt wegens het behoren tot een sociale groep, terwijl het volgens haar duidelijk is dat personen die door een psychiatrische ziekte worden getroffen een risico lopen op vervolging in Somalië. Wat deze kritiek betreft, kan naar de behandeling van het eerste middelonderdeel worden verwezen.
Uit de behandeling van het eerste middelonderdeel blijkt ook dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen duidelijk antwoordt dat verzoeksters argumentatie over het behoren tot een sociale groep in Somalië niet wordt aanvaard omdat haar voorgehouden Somalische nationaliteit ongeloofwaardig wordt bevonden. Verzoekster toont kennelijk geen schending aan van de in artikel 149 van de Grondwet en artikel 39/65 van de vreemdelingenwet vastgelegde jurisdictionele motiveringsplicht.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt soeverein of hij een dossier voldoende volledig acht dan wel of hij aanvullende onderzoeksmaatregelen nodig acht zoals voorzien in artikel 39/2, § 1, tweede lid, 2°, van de vreemdelingenwet.
Verzoeksters kritiek is wat dat betreft niet-ontvankelijk.
XIV-37.619-2/3
Het tweede onderdeel van het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
3. Verzoekster vermeldt in het opschrift van het middel de artikelen 57/6/2 en 62 van de vreemdelingenwet, zonder uiteen te zetten op welke wijze zij deze bepalingen geschonden acht.
Het enige middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op dertien maart tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.619-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.750