Cassation appeal dismissed as inadmissible due to lack of specific grounds for alleged legal violations.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Cassation declared the cassation appeal inadmissible because the applicant failed to specify how the lower court's decision violated the cited legal provisions. The applicant raised general criticisms regarding safety in Albania without concrete evidence or specific arguments linking the facts to the alleged breaches of the Aliens Act. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the procedural requirements for admissibility.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 39/69, § 1, 4°; 39/72, § 1; 39/76, § 1; 48/3; 48/4; 48/5; 49/3 of the Aliens Act of 15 December 1980; A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to concretely demonstrate the manner in which the contested decision violates the cited legal provisions.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.531 van 18 augustus 2017
in de zaak A. 222.559/XIV-37.458
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Françoise Jacobs kantoor houdend te 1050 Brussel Kroonlaan 207
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 3 juli 2017, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 187.639 van 29 mei 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 7 juli 2017 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
1. Verzoekster voert in een enig middel onder meer de schending aan van artikel 329 van het Gerechtelijke Wetboek, van de artikelen 39/69, § 1, 4°, 39/72, § 1, 39/76, § 1, 48/3, 48/4, 48/5, en 49/3 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) en van de artikelen 1, 2 en 3 van het koninklijk besluit van 21 december 2006 ‘houdende de rechtspleging voor de Raad voor
XIV-37.458-1/3
Vreemdelingenbetwistingen’, doch zonder uiteen te zetten op welke wijze het bestreden arrest deze bepalingen zou hebben geschonden. Het enige middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.
2. Zoals de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in de beschikking genomen met toepassing van artikel 39/73, § 2, van de vreemdelingenwet terecht stelt, wordt Albanië in het koninklijk besluit van 3 augustus 2016 ‘tot uitvoering van het artikel 57/6/1, vierde lid, van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, houdende de vastlegging van de lijst van veilige landen van herkomst’ aangemerkt als veilig land. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt vervolgens op wettige wijze dat hij niet bevoegd is om na te gaan of dit al dan niet terecht is. Bovendien wordt in het bestreden arrest opgemerkt dat uit niets blijkt en verzoekster niet concreet aantoont dat de Albanese autoriteiten niet bij machte of onwillig zouden zijn om haar met betrekking tot de problematiek van haar gewelddadige ex-echtgenoot hulp en/of bescherming te bieden en dat zij zich voor het overige beperkt “tot de algemene kritiek dat niet afdoende rekening werd gehouden met haar kwetsbaarheid, en de algemene beweringen dat zij alle mogelijkheden heeft uitgeput, maar nog altijd niet veilig is en dat zij zich in een zeer moeilijke positie bevindt met vier kinderen waarvan één kind mentaal en fysiek gehandicapt is, zonder echter daadwerkelijke en concrete opmerkingen te formuleren aangaande de in de beschikking van 27 maart 2017 opgenomen grond”. Daarmee werd verzoeksters grief beantwoord zodat het bestreden arrest voldoet aan de motiveringsplicht als vormvereiste voor jurisdictionele beslissingen. Verzoekster maakt evenmin een schending van artikel 57/6/1 van de vreemdelingenwet aannemelijk.
Het enige middel is in die mate kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op 200 euro.
XIV-37.458-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op achttien augustus tweeduizend zeventien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Nick Hollevoet, toegevoegd griffier.
De griffier De voorzitter
Nick Hollevoet Carlo Adams
XIV-37.458-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ORD.12.531