Cassation appeal dismissed as inadmissible due to lack of specific grounds and safe country status.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Cassation declared the administrative cassation appeal inadmissible because the applicants failed to specify how the lower court violated the cited legal provisions. The applicants merely asserted Albania is not a rule of law state without providing concrete arguments against its designation as a safe country. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible and ordered the applicants to bear their own costs.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 39/69, § 1, 4°; 39/72, § 1; 39/76, § 1; 48/3; 48/4; 48/5; 49/3 of the Law of 15 December 1980; Article 329 of the Judicial Code: An administrative cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to concretely demonstrate how the contested decision violates the cited legal provisions, particularly when the lower court has already established the safe country status of the origin country.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.496 van 4 juli 2017
in de zaak A. 222.366/XIV-37.438
In zake : 1. XXXXX
2. XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Françoise Jacobs kantoor houdend te 1050 Brussel Kroonlaan 207
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 6 juni 2017, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 186.356 van 2 mei 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 13 juni 2017 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
De verzoekers voeren in een enig middel onder meer de schending aan van artikel 329 van het Gerechtelijke Wetboek, van de artikelen 39/69, § 1, 4°, 39/72, § 1, 39/76, § 1, 48/3, 48/4, 48/5, en 49/3 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) en van de artikelen 1, 2 en 3 van het
XIV-37.438-1/3
koninklijk besluit van 21 december 2006 ‘houdende de rechtspleging voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen’, doch zonder uiteen te zetten op welke wijze het bestreden arrest deze bepalingen zou hebben geschonden. Het enige middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.
Zoals de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in de beschikking genomen met toepassing van artikel 39/73, § 2, van de vreemdelingenwet terecht stelt, wordt Albanië in het koninklijk besluit van 3 augustus 2016 ‘tot uitvoering van het artikel 57/6/1, vierde lid, van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, houdende de vastlegging van de lijst van veilige landen van herkomst’ aangemerkt als veilig land. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt vervolgens op wettige wijze dat hij niet bevoegd is om na te gaan of dit al dan niet terecht is. Bovendien wordt in het bestreden arrest opgemerkt dat de verzoekers zich verder beperken tot de algemene opmerking dat Albanië geen rechtsstaat is, zonder dat zij daadwerkelijke en concrete opmerkingen formuleren aangaande de in de voornoemde beschikking van 15 maart 2017 opgenomen grond. Daarmee werd de grief van de verzoekers beantwoord zodat het bestreden arrest voldoet aan de motiveringsplicht als vormvereiste voor jurisdictionele beslissingen. De verzoekers maken evenmin een schending van artikel 57/6/1 van de vreemdelingenwet aannemelijk.
Het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. De verzoekers worden verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op 400 euro, elk voor de helft.
XIV-37.438-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op vier juli tweeduizend zeventien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.438-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ORD.12.496