Cassation dismissed for inadmissibility; Court held facts are for first instance, not administrative cassation.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the administrative cassation inadmissible, ruling that the applicant's arguments regarding the presumption of innocence and threat assessment were fact-based. The applicant claimed the Refugee Board failed to address specific procedural gaps and the nature of the threat, but the Board had already considered these facts. The court determined it lacked jurisdiction to re-evaluate the factual assessment of the threat, which remains the exclusive domain of the first-instance decision-maker.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 20 of the Coordinated Acts on the Council of State and Articles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006: Administrative cassation is inadmissible when the applicant's grievances concern the factual assessment of the case, as the cassation court is not competent to intervene in the evaluation of facts.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.373 van 29 maart 2017
in de zaak A. 221.603/XIV-37.339
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Abdelhamid El Mouden kantoor houdend te 2000 Antwerpen Emiel Banningstraat 6
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 27 februari 2017, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 181.033 van 20 januari 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 3 maart 2017 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
Waar verzoeker aanvoert dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zich in het bestreden arrest heeft beperkt tot de vaststelling dat het vermoeden van onschuld vervat in artikel 6 van het EVRM slechts betrekking heeft op de strafvervolging, gaat hij voorbij aan de concrete motivering van het bestreden arrest. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt immers, met verwijzing naar rechtspraak van het
XIV-37.339-1/3
Hof van Justitie van de Europese Unie en de Raad van State, vast dat voor de beoordeling van het gevaar voor de openbare orde geen strafrechtelijke veroordeling noodzakelijk is en dat ook het strafrechtelijk vermoeden van onschuld er niet aan in de weg staat dat een bestuur bij de uitoefening van zijn discretionaire beoordelingsbevoegdheid rekening houdt met feiten die niet tot een strafrechtelijke veroordeling hebben geleid. Ook de kritiek dat in het bestreden arrest niet zou worden ingegaan op de grief dat de verwerende partij zich, door de afwezigheid van de processen-verbaal in het administratieve dossier, onmogelijk kon vergewissen van de effectieve draagwijdte ervan mist feitelijke grondslag. In punt 3.7 van het bestreden arrest wordt verzoekers grief immers op omstandige wijze beantwoord. Het gegeven dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in een eerder arrest een ander standpunt heeft aangenomen, is te dezen niet dienstig nu in het Belgisch recht geen precedentenwerking wordt aanvaard. De vaststelling in het bestreden arrest dat verzoeker geen stuk 7 bij de synthesememorie heeft gevoegd, vindt steun in het rechtsplegingsdossier.
In de mate dat verzoeker betoogt dat uit de oplijsting van de processen-verbaal niet kan worden afgeleid dat hij heden een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging voor het fundamentele belang van de samenleving betekent, raakt zijn uiteenzetting de grond van de zaak terwijl de Raad van State als administratieve cassatierechter niet bevoegd is om in de beoordeling van de feiten te treden. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen besluit in het bestreden arrest dat, gelet op de diverse feiten doorheen de tijd waarvoor verzoeker bij de politiediensten gekend is, niet blijkt dat de verwerende partij op kennelijk onredelijke wijze heeft geoordeeld dat verzoeker door zijn gedrag een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde. Het bestreden arrest voldoet daarmee aan de motiveringsplicht als vormvereiste voor jurisdictionele beslissingen.
Het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op 200 euro.
XIV-37.339-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op negenentwintig maart tweeduizend zeventien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.339-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ORD.12.373