Cassation appeal dismissed; jurisdictional decisions exempt from full administrative procedure and motivation requirements.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Administrative Justice dismissed the cassation appeal against a decision by the Foreigners' Dispute Board regarding the applicant's asylum claim. The applicant argued that the board failed to properly motivate its ruling and ignored the fate of returnees, but the court held that the duty of proper administration does not apply to jurisdictional decisions. Consequently, the appeal was declared inadmissible, and the applicant was ordered to pay the costs.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 41 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union and Article 8(2) of Directive 2005/85/EC; Jurisdictional decisions by administrative courts are exempt from the general duty of motivation and the full scope of the right to proper administration.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.326 van 22 februari 2017
in de zaak A. 221.257/XIV-37.299
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Charles Buytaert kantoor houdend te 1000 Brussel Regentschapsstraat 4
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 18 januari 2017, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 180.290 van 3 januari 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 24 januari 2017 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
1. De materiëlemotiveringsplicht is als algemeen beginsel van behoorlijk bestuur niet van toepassing op jurisdictionele beslissingen zoals het bestreden arrest. Het eerste middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.
XIV-37.299-1/3
In het bestreden arrest oordeelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat verzoeker met een verwijzing naar een reisadvies van de FOD Buitenlandse Zaken de informatie vervat in het rapport “Het risico bij gedwongen terugkeer”, dat zich in het rechtsplegingsdossier bevindt en waarop in de aanvankelijk bestreden beslissing wordt gesteund om de vrees bij een terugkeer naar Pakistan door afgewezen asielzoekers te beoordelen, weerlegt noch ontkracht. Het bestreden arrest voldoet daarmee aan de motiveringsplicht als vormvereiste voor jurisdictionele beslissingen. Het eerste middel is in die mate kennelijk ongegrond.
2. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is een administratief rechtscollege dat jurisdictionele beslissingen uitspreekt, te dezen met hervormingsbevoegdheid, waarop “het recht op behoorlijk bestuur zoals vervat in art. 41
Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en art. 8 lid 2 Richtlijn 2005/85/EG
van de Raad van 1 december 2005” niet van toepassing is. Verzoeker kan zich bovendien in een cassatieberoep tegen een arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet dienstig beroepen op een schending van artikel 27 van het koninklijk besluit van 11 juli 2003
‘tot regeling van de werking van en de rechtspleging voor het commissariaat-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen’. Het tweede middel is in die mate kennelijk niet-
ontvankelijk.
In de mate dat verzoeker herhaalt dat geen rekening werd gehouden met het lot van terugkerende asielzoekers, kan worden verwezen naar de behandeling van het eerste middel. Verzoekers kritiek dat in het bestreden arrest niet wordt vastgesteld “naar welk land hij dan ingevolge de negatieve asielbeslissing zou moeten worden verwezen” mist bovendien feitelijke grondslag. Het tweede middel is in die mate kennelijk ongegrond.
3. Daargelaten de vraag of verzoeker zich rechtstreeks kan beroepen op Richtlijn 2011/95/EU van 13 december 2011 van het Europees Parlement en de Raad ‘inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming’, beperkt hij zich in het derde middel tot de loutere bewering dat “niet alle elementen die voorlagen of voor konden liggen bij de beoordeling van de asielaanvraag [werden] betrokken”, zonder op enige wijze nader uiteen te zetten met welke
XIV-37.299-2/3
elementen de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geen rekening zou hebben gehouden.
Het derde middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op tweeëntwintig februari tweeduizend zeventien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.299-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ORD.12.326