Court dismisses urgent suspension request for prison disciplinary isolation due to lack of extreme necessity.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER

nr. 228.986 van 30 oktober 2014

in de zaak A. 214.050/XIV-36.022

In zake: Linda COUVREUR

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Mathieu Langerock kantoor houdend te 8310 Sint-Kruis Dampoortstraat 5

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen:

I. Voorwerp van de vordering

1. De vordering, ingesteld op 27 oktober 2014, strekt tot de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van de beslissing van de directeur van de gevangenis te Brugge van 20 oktober 2014

waarbij aan verzoekster de tuchtsanctie wordt opgelegd van “afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte” gedurende drie weken, “VM inbegrepen tot en met 7/11/2014 om 13u”.

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partij heeft een administratief dossier ingediend.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 29 oktober 2014, om 10.00 uur.

Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.

XIV-36.022-1/6

Verzoekster, bijgestaan door advocaat Mathieu Langerock, en attaché Eva De Cock, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.

Auditeur Alexander Van Steenberge heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3.1. Verzoekster is gedetineerd in de gevangenis te Brugge.

3.2. Op 20 oktober 2014 wordt aan verzoekster de tuchtsanctie opgelegd van “afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte”

gedurende drie weken, “VM inbegrepen tot en met 7/11/2014 om 13u”. Deze beslissing steunt op de volgende motivering:

“[…]

Gelet betrokkene een rad opliep nadat de drugshond betrokkene aangeduid had en na een celcontrole (waarbij duidelijk drugsgeur waarneembaar was) restanten van cannabis werden aangetroffen.

Gelet betrokkene de feiten staalhard ontkent.

Gelet ze meent dat er geen bewijzen zijn wat de drugs betreft.

Gelet de drugshond, drugsrestanten en drugsgeur aangeven dat er druggebruik was.

De gedetineerde heeft tot plicht er zorg voor te dragen dat hij door zijn gedrag ten opzichte van het personeel, medegedetineerden en andere personen de orde en de veiligheid niet in gevaar brengt of verstoort (Art. 106 § 1 van de Basiswet 12.1.2005)

De Directeur heeft de dwingende plicht om de orde en de veiligheid o.a. ten aanzien van het personeel, gedetineerden en goederen te handhaven. (cfr. art. 105

§ 2 van de Basiswet 12.1.2005)

Gelet op het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden substanties dient een sanctie opgelegd te worden. Het is voor gedetineerden verboden om in het bezit te zijn van wettelijk verboden voorwerpen. (p. 9

huishoudelijk reglement)

Gelet arrogante houding van betrokkene ter zitting.

[…]”

XIV-36.022-2/6

Dit is de bestreden beslissing.

IV. De schorsingsvoorwaarden

4. Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing.

V. Uiterst dringende noodzakelijkheid

Standpunt van verzoekster

5. Verzoekster voert aan dat het feit dat de sanctie van 21 dagen nu nog steeds loopt de gevraagde schorsing uiterst dringend maakt en dat de schorsing van de tenuitvoerlegging volgens de gewone schorsingsprocedure te laat zou komen. Verzoekster meent tevens dat zij diligent heeft gehandeld en benadrukt tot slot dat de bestreden beslissing zou doorwerken op de toekenning van strafuitvoeringsmodaliteiten. Bij vonnis van de strafuitvoeringsrechtbank van 22 oktober 2014 is haar verzoek tot elektronisch toezicht afgewezen. Vanaf 21 februari 2015 kan zij een nieuw verzoek tot elektronisch toezicht indienen en gezien zij “al twee jaar geen tuchtsancties meer had gekregen, is de gevraagde schorsing dan ook uiterst dringend”.

Beoordeling

6. De schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid houdt een ernstige verstoring in van het normale verloop van de rechtspleging voor de Raad van State, herleidt de mogelijkheden tot onderzoek van de zaak tot een

XIV-36.022-3/6

strikt minimum en beperkt in aanzienlijke mate de uitoefening van de rechten van verdediging van de verwerende partij.

De aanwending van die procedure moet dan ook zeer uitzonderlijk blijven in die zin dat ze slechts mag worden aangewend in die enkele gevallen dat het uiterst dringende karakter van de zaak meteen voor iedereen zonder meer duidelijk is, of door de verzoekende partij op duidelijke en onomstootbare wijze wordt aangetoond. Luidens artikel 16, § 1, eerste lid, 7°, van het koninklijk besluit van 5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de Raad van State’, bevat het verzoekschrift waarin de uiterst dringende noodzakelijkheid wordt aangevoerd daartoe “een uiteenzetting van de feiten die de uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”.

Dit impliceert dat een verzoekende partij aan de hand van precieze en concrete gegevens aannemelijk maakt dat de schorsing van de tenuitvoerlegging, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te stellen.

De uiterst dringende noodzakelijkheid kan daarenboven niet voortkomen uit de enkele omstandigheid dat ingevolge de doorlooptijd van de zaak een uitspraak volgens de gewone schorsingsprocedure of een uitspraak ten gronde zou tussenkomen in een min of meer verre toekomst, waardoor de gewone schorsings- of annulatieprocedure verzoeker niet toelaat een arrest te verkrijgen voordat de bestreden handeling zijn volledige uitwerking heeft gehad. Opdat aan de voorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid voldaan is, moet deze vaststelling ten minste gepaard gaan met andere feitelijke gegevens die eigen zijn aan de voorliggende zaak en die aantonen dat de uiterst dringende noodzakelijkheid eraan inherent is.

XIV-36.022-4/6

Niet minder dan het geval is in de gewone schorsingsprocedure, is daartoe vereist dat de verzoekende partij het resultaat van de procedure ten gronde niet kan afwachten om haar beslissing te verkrijgen, “op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen” (memorie van toelichting, Parl.St. Senaat 2012-2013, 5-227/1, 13).

7. Uit wat voorafgaat volgt dat het argument dat de tuchtstraf uitvoering kent en dat de schorsing van de tenuitvoerlegging van de gewone schorsingsprocedure dan ook te laat zou komen, op zich niet volstaat opdat voldaan zou zijn aan de wettelijke voorwaarde van uiterst dringende noodzakelijkheid.

Voorts is diligent optreden bij het inleiden van een procedure tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid een noodzakelijke vereiste, maar het enkel voldoen aan deze eis volstaat op zich niet.

Verzoekster benadrukt als nadeel de mogelijke doorwerking van de tuchtbeslissing bij de toekenning van strafuitvoeringsmodaliteiten. Zoals zij zelf stelt en zulks ook blijkt uit het door haar overgelegde vonnis van de strafuitvoeringsrechtbank van 22 oktober 2014, kan zij pas vanaf 21 februari 2015

een nieuw verzoek indienen. Gelet op het vooralsnog hypothetische karakter van dat nadeel, maakt verzoekster niet met precieze en concrete gegevens aannemelijk dat de schorsing van de tenuitvoerlegging, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone schorsingsprocedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen om dit nadeel op te vangen.

8. De uiterst dringende noodzakelijkheid is niet aangetoond.

VI. Conclusie

9. Uit wat voorafgaat volgt dat niet voldaan is aan één van de bij artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State opgelegde voorwaarden om de schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de bestreden beslissing te kunnen bevelen.

XIV-36.022-5/6

Die vaststelling volstaat om de vordering af te wijzen.

BESLISSING

1. De Raad van State verwerpt de vordering.

2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op 200 euro.

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van dertig oktober tweeduizend veertien, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:

Geert Debersaques, kamervoorzitter, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.

De griffier De voorzitter

Joris Casneuf Geert Debersaques

XIV-36.022-6/6

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2014:ARR.228.986