Court dismisses urgent suspension request due to applicant's lack of diligence in filing after one month.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE XIIe VAKANTIEKAMER

nr. 228.102 van 23 juli 2014

in de zaak A. 213.100/XIV-35.815

In zake: Lorenzo ROUSSEAU

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Charlotte Demaitre kantoor houdend te 9900 Eeklo August Van Ackerstraat 2

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen:

I. Voorwerp van de vordering

1. De vordering, ingesteld op 16 juli 2014, strekt tot de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van “de beslissing (…) van de directrice van het Penitentiair complex te Brugge (…) dd. 31.05.2014, met name het ontzetten uit zijn job”.

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partij heeft een administratief dossier ingediend.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 23 juli 2014, om 10.30 uur.

Staatsraad Daniël Moons heeft verslag uitgebracht.

XIV-35.815-1/6

Advocaat Frederik de Mont, die loco advocaat Charlotte De-

maitre verschijnt voor verzoeker, en attaché Eva De Cock, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.

Auditeur Anja Somers heeft een met dit arrest eensluidend ad-

vies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, geco-

ördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3. Verzoeker is opgesloten in de gevangenis van Brugge wanneer op 29 mei 2014 ten laste van hem een rapport aan de directeur wordt opgesteld waarin onder meer het volgende staat:

“(…)

Bij het punten van mijn nachtappel brandde het lampje van cel 3853. Toen ik ging kijken stond (…) S.P. (de celgenoot van Rousseau) met bebloed gezicht voor het winket. Volgens hem had Rousseau op zijn gezicht geslagen toen hij in zijn bed lag. Ik heb interventie geroepen en Rousseau werd in de strafcel ge-

plaatst.

(…)”

Op 31 mei 2014 wordt ten laste van verzoeker de volgende, thans bestreden, beslissing genomen:

“(…)

Gelet op het rad d.d. 29/05/2014

Gelet op het feit dat u door uw houding de orde en de veiligheid in het ge-

drang hebt gebracht.

Gelet op het feit dat de vlotte en goede werking in de inrichting hierdoor in het gedrang komt.

OM DEZE REDENEN

zeggen dat betrokkene niet langer mag tewerkgesteld worden. Hij kan een nieuwe aanvraag doen voor tewerkstelling en zal onderaan de wachtlijst worden toegevoegd.

(…)”

XIV-35.815-2/6

IV. Herinnering aan de schorsingsvoorwaarden

4. Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat min-

stens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende nood-

zakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing.

V. Uiterst dringende noodzakelijkheid

Standpunt van verzoeker

5. Volgens verzoeker is enkel een onmiddellijk herstel in zijn oude functie uitlegbaar ten aanzien van de andere gedetineerden. Een herstel na enige tijd zou op onbegrip stuiten van de medegedetineerden. Niet alleen in het kader van zijn reclassering maar ook in het kader van zijn geestelijk welzijn is de uitoefening van zijn taken noodzakelijk teneinde het gevangenisleven draaglijk te maken.

Beoordeling

6.1. De toepassing van de schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid brengt een ernstige verstoring teweeg in het normale verloop van de rechtspleging voor de Raad van State, beperkt de mogelijkheden tot onderzoek van de zaak tot een strikt minimum en brengt de uitoefening van de rechten van de verdediging van de verwerende partij aanzienlijk in het gedrang. Daarom moet de aanwending van die procedure zeer uitzonderlijk blijven.

De toepassing ervan kan alleen worden aanvaard indien de schorsing van de tenuitvoerlegging volgens de gewone schorsingsprocedure te laat

XIV-35.815-3/6

zal komen. Dit impliceert ook dat verzoeker met de vereiste spoed en diligentie is opgetreden. Diligent optreden is vervat in de voorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid. Die dwingende vereiste moet zijn vervuld opdat de Raad van State een verzoeker zou toelaten tot de schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid.

De diligentie waarmee een verzoeker tegen een hem grievende rechtshandeling opkomt met een vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, volgt niet noodzakelijk uit het tijdsverloop tussen de kennis-

name van de bestreden handeling en het instellen van die vordering. De huidige regelgeving laat toe dat de schorsing “op elk moment” wordt gevorderd en de situatie is denkbaar dat een zaak door gewijzigde omstandigheden pas na verloop van tijd dringend wordt, of zelfs uiterst dringend. Het is met andere woorden voortaan vanaf het ogenblik waarop de uiterst dringende noodzakelijkheid ont-

staat, dat van een verzoeker wordt verwacht met passende diligentie en alertheid op te treden. Dit ogenblik moet niet, maar kan wel samenvallen met het tijdstip waarop de beslissing is genomen, en dus vanuit het standpunt van verzoeker, het ogenblik waarop hij er kennis van krijgt. Het is aan verzoeker om op precieze en overtuigende wijze de nieuwe, relevante of gewijzigde feiten en omstandigheden aan te voeren, ze aannemelijk te maken en ze in de tijd te situeren, die tot gevolg hebben dat de zaak niet verenigbaar is met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing. Zo kan de diligentie van verzoeker worden beoordeeld.

Het feit dat enkel een onmiddellijk herstel in zijn functie soelaas kan brengen omdat dit na verloop van tijd niet meer uitlegbaar zou zijn, is geen nieuwe of gewijzigde omstandigheid. Het feit dat verzoeker meer dan een maand wacht vooraleer een vordering in te stellen draagt niet bij tot een onmiddellijk herstel. Deze lange wachttijd staat haaks op het vereiste dat verzoeker zelf alles wat in redelijkheid van hem verwacht mag worden moet ondernemen om de ge-

vreesde gevolgen van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing te milde-

ren. Tot dit verwachtingspatroon behoort ontegensprekelijk de eis van diligentie.

XIV-35.815-4/6

Verzoeker mag niet door zijn eigen gedrag of eigen nalaten de uiterst dringende noodzakelijkheid creëren.

6.2. Uit wat voorafgaat volgt dat de omstandigheden die verzoeker aanvoert om de zaak bij uiterst dringende noodzakelijkheid behandeld te zien, geacht moeten worden reeds te hebben bestaan sedert de kennisname van de be-

streden beslissing. Het tijdsverloop tussen de kennisname van de bestreden be-

slissing op 31 mei 2014, vanaf wanneer voor verzoeker de spoedeisendheid bleek, en het instellen van de huidige vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid op 16 juli 2014 strookt niet met de uitermate hoge graad van urgentie die thans door verzoeker aan de zaak wordt toegeschreven. Dit manifest gebrek aan diligentie is de negatie zelf van het bestaan van de uiterst dringende noodzakelijkheid. Deze vaststelling volstaat om de vordering af te wijzen.

7. Er is niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld in artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst drin-

gende noodzakelijkheid worden toegewezen.

BESLISSING

De Raad van State verwerpt de vordering.

XIV-35.815-5/6

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van drieëntwintig juli tweeduizend veertien, door de Raad van State, XIIe vakantiekamer, samenge-

steld uit:

Daniël Moons, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.

De griffier De voorzitter

Joris Casneuf Daniël Moons

XIV-35.815-6/6

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2014:ARR.228.102